Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Νέα θαύματα τοῦ εὐλογημένου ἀειμνήστου λευιτικοῦ ζεύγους Πέττα

Νέα θαύματα τοῦ εὐλογημένου ἀειμνήστου λευιτικοῦ ζεύγους Πέττα
Μαρτυρίες τῆς κ. Ἀναστασίας Δ. Παπαμιχαήλ, κάτοικου Πατρῶν (τηλ.: 0030-2610332932)

Τό σπίτι μου  βρίσκεται ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπό τήν πατρική οἰκία τοῦ Σημειοφόρου  π. Νικολάου Πέττα, ἐπί τῆς ὁδοῦ Παρνασσού 34, στήν περιοχή Χαλκοματᾶ. Μέ μεγάλη ταπείνωση καί εὐλάβεια θέλω καί ἐγώ, μεταξύ τῶν ἄλλων,  νά καταθέσω κάποια ἐπιπλέον θαυμαστά γεγονότα, πού ἔχουν συμβεῖ σέ μένα καί στή μητέρα μου Ἀγγελική Παπαμιχαήλ, μέ τήν ὁποία διαμένουμε μαζί, σέ σχέση μέ τό ἁγιασμένο λευιτικό  ζεῦγος, τόν π. Νικόλαο Πέττα καί τήν πρεσβυτέρα αὐτοῦ Ἀνθή.
Στίς ἀρχές  καλοκαιριοῦ τοῦ  2016, ἀπό εὐλάβεια πρός τόν π. Νικόλαο καί τήν πρεσβυτέρα Ἀνθή, ἡ μητέρα μου, ἡ ἀδελφή της Βασιλική, ἡ ἐξαδέλφη μου Ἀγγελική (ἡ ὁποία θεραπεύθηκε μέ τό λάδι ἀπό τό κανδήλι τους ἀπό σοβαρότατη ἀσθένεια, πού τῆς παρουσιάσθηκε τελευταῖα καί ἐγώ ἀποφασίσαμε νά πᾶμε στό ἐνοριακό Κοιμητήριο τῆς Παναγίας Ἀλεξιώτισσας στήν Πάτρα, ὅπου ἀναπαύεται τό λευιτικό ζεῦγος, προκειμένου νά ἀνάψουμε τό θαυματουργό καντήλι τους.
Ἐπισημαίνεται ὅτι εἶναι εὐκαιρία γιά ἐμᾶς κάθε φορά πού πηγαίνουμε στό προσκύνημα αὐτό, νά προσευχηθοῦμε, νά τούς εὐχαριστήσουμε γιά τίς εὐλογίες, πού μᾶς δείχνουν, καί νά λάβουμε  λάδι ἀπό τό καντήλι τους γιά ἁγιασμό καί ἴαση σώματος καί ψυχῆς. Τό λάδι εἶναι ἰδιαίτερα θεραπευτικό καί ἐνδεικτικά καταγράφεται καί ἡ ἄμεση ἴαση πολιτικῆς μηχανικού τῆς πόλης μας, τῆς κ. Οὐρανίας, πού ἀπό καυτό λάδι τραυματίσθηκε στό χέρι της καί οἱ γιατροί καί οἱ ἀλοιφές τῆς ἐπιδείνωναν τήν πληγή. Ὅταν καθ’ ὑπόδειξη τῆς κ. Φωτεινῆς Τσουκαλᾶ τό βούτηξε μέσα στήν κούπα τοῦ κανδηλιοῦ αὐτομάτως πλάσθηκαν οἱ ἱστοί καί ἀναπλάσθηκε τό χέρι).
Φθάνοντας στό μνῆμα, καθώς ἡ ὥρα (7:15 μ.μ.) ἦταν περασμένη καί τό κοιμητήριο σέ λίγο θά ἔκλεινε, ἀρχίσαμε ἡ καθεμιά μας νά κάνουμε ἀπό κάτι. Ἐγώ προσωπικά εἶχα ἀνεβεῖ ἐπάνω στό μνῆμα (ὁ χῶρος εἶναι στενός χωρίς διαδρόμους), προσπαθώντας σκυμμένη νά τακτοποιήσω τά λουλούδια στά ἀνθοδοχεῖα, τά ὁποία τόσο ἀγαποῦσαν ὅσο ζοῦσαν. Ἡ μητέρα μου ἄναβε τό καντήλι. Ξαφνικά ἀπό τό πουθενά ἔνιωσα κάτι νά φτερουγίζει ἐπάνω ἀπό τό κεφάλι μου καί νά ἀγγίζει ἐλαφρά τά μαλλιά μου, σάν νά μέ εὐλογοῦσε! Μπροστά σέ αὐτή τήν αἴσθηση σταμάτησα ὅ,τι ἔκανα καί  σηκώθηκα νά δῶ τί συνέβαινε. Αὐτό πού εἶδα ἦταν πραγματικά  συγκλονιστικό! Δύο περιστέρια πετοῦσαν ἤρεμα, σάν νά χόρευαν, ἐπάνω ἀπό τό μνῆμα καί ἐπάνω ἀπό ἐμένα καί τούς ἄλλους προσκυνητές! Σημειώνεται ὅτι δέν εἴχαμε κόλλυβα ἤ κάτι φαγώσιμο μαζί μας, γιά νά τά ἑλκύσει. Ἐκείνη τήν στιγμή φώναξα στή μητέρα μου «Μαμά, μαμά, τά περιστέρια, τά περιστέρια πού θεωρούσαμε ὑπερβολή τούς ἱερεῖς καί τούς πιστούς πού τούς ἐμφανίζονται στόν ὁρισμένο τάφο!!! (Νά σημειώσω ὅτι ἡ μητέρα μου, ἔχοντας ἀκούσει καί διαβάσει καί ἄλλες μαρτυρίες σχετικά μέ τά περιστέρια πού ἐμφανίζονται  στό τάφο τους, τό θεωροῦσε ἀπίθανο γεγονός. Εἰδικά αὐτή τήν θαυμαστή ἐμφάνιση, πού τῆς ἐξιστορεῖ ἡ πνευματική της ἀδελφή, ἡ κ. Φωτεινή Τσουκαλᾶ, κατά τήν ὁποία τήν παραμονή τῆς Πεντηκοστῆς τοῦ 2015, ὅταν εἶχε πάει μέ τόν π. Νεκτάριο νά ἀνάψουν τό κανδήλι καί νά προσευχηθοῦν, ξαφνικά ἐμφανίσθηκαν περισσότερα ἀπό τριακόσια περιστέρια, ἀνά τριάδες, πού κυριολεκτικά κύκλωσαν τόν τάφο τοῦ ζεύγους Πέττα). Βλέποντάς τα ἡ μητέρα μου ἄρχισε νά κάνει τό σταυρό της, ἐπαναλαμβάνοντας γεμάτη δέος καί ἐκείνη «Τά περιστέρια, τά περιστέρια!!!». Ἐπισημαίνεται ὅτι, σύμφωνα μέ τήν ἐκκλησιαστική παράδοση, συχνά ψυχές δικαίων ἀνθρώπων ἐμφανίζονται σάν περιστεράς. Ἀπό τά σύγχρονα παραδείγματα ἀναφέρεται αὐτό τῆς ὁσιοτάτης καί ἁγιασμένης γερόντισσας Χρυσῆς Κύπτης, κτητόρισαν τῆς Μονῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου τῆς Ἐορδαίας, ὅπου ἡ ἁγία Παρασκευή τήν ἐπισκεπτόταν συχνά, παίρνοντας τήν μορφή περιστεράς! Καί αὐθόρμητα φώναζε μέ ὅλη τήν δύναμη τήν εἰδική εὐχή, πού ἔχει εὐλογία νά λέει ἀπό τόν γέροντα Ἰσίδωρο τόν Φιλοθεΐτη «Ἄξιοι, ἄξιοι, ἄξιοι καί θαυματουργοί! Ἅγιος Νικόλαος καί ἁγία Ἀνθή». Ἀναφωνοῦσε ἀκόμη: «Μοῦ δείξατε  τά περιστέρια, πού δέν τά πίστευα!». Ἦταν δέ τόσο μεγάλη ἡ λαχτάρα της, πού πραγματικά ὅλες κερώσαμε καί δέν δύνατο ἡ μητέρα μου νά συνεχίσει τό ἄναμμα τοῦ καντηλιοῦ. Ἔτσι τό συνέχισα μόνη μου διακόνημα αὐτό. Ὥσπου νά φύγουμε, τά περιστέρια ἔμειναν κοντά  μας, ἐπάνω στούς σταυρούς τῶν διπλανῶν τάφων, ὡστόσο ὅλα ἦταν στραμμένα πρός τό μνῆμα τῶν ἀξίων καί θαυματουργῶν. Ἀξίζει νά ἀναφερθεῖ ὅτι μᾶς παρατηροῦσαν μέ ἔγνα καί μέ πολύ ἀγάπη. Ἡ θεία μου καί ἡ ἐξαδέλφη μου εἴχαμε μείνει ἐκστασιασμένες μπροστά σέ αὐτό τό θεῖο σημεῖο, πού βιώσαμε ἐκείνη τή στιγμή. Δοξάσαμε τό Θεό, εὐχαριστήσαμε τούς  ἀξίους καί ἀναχωρήσαμε χαίροντες καί ἀγαλλόμενοι. Κατά τήν ἐπιστροφή μονολογούσαμε: «Ἄξιοι, ἄξιοι, ἄξιοι καί θαυματουργοί! Ἅγιος Νικόλαος καί ἁγία Ἀνθή».
Τό ἴδιο καλοκαίρι (Αὔγουστος τοῦ 2016), καί συγκεκριμένα περί τά τέλη τοῦ μηνός, μετά ἀπό ἕνα πολύ λυπηρό γεγονός, πού μᾶς συνέβη, μέ τήν γέννηση τῆς μικρῆς μας ἀνιψιᾶς, θυγατέρας τοῦ πρώτου μου ξαδέλφου, ὅπου τό μωρό μας γεννήθηκε ἄρρωστο μέ σπασμούς καί οἱ γιατροί διέγνωσαν νοητική στέρηση, κινητικά προβλήματα κ.ἄ. (ἀξίζει μάλιστα νά σᾶς πῶ ὅτι τό καί τό πρῶτο παιδί τους εἶναι διανοητικά καθυστερημένο ἀπό ἕνα σπάνιο γονίδιο, τοῦ ὁποίου φορεῖς εἶναι οἱ γονεῖς), ἡ μητέρα μου, Ἀγγελική, πολύ στεναχωρημένη, πῆγε νά ἐναποθέσει τόν πόνο στό τάφο τοῦ π. Νικολάου καί τῆς πρεσβυτέρας Ἀνθῆς. Ἦταν εὐκαιρία νά προσευχηθεῖ καί νά τούς παρακαλέσει νά πρεσβεύσουν στό Κύριο γιά τήν ἴαση τῆς μικρῆς καί  ἐπίσης μέ τίς πρεσβεῖες τους, ὡς πολύτεκνοι γονεῖς, ποῦ ὑπήρξαν, νά στηρίξουν τά ἐξαδέλφια μου, γιατί ὁ πόνος τους ἦταν καί παραμένει ἀκόμη πολύ μεγάλος. Ἡ κατάσταση τῆς ὑγείας τῆς μικρῆς ἦταν πολύ σοβαρή. Γι’ αὐτό τήν ἀεροβάπτισαν δίνοντάς της τό ὄνομα Εἰρήνη-Ἐφραιμία. Μετά ἀπό θερμή προσευχή τῆς μητέρας μου ἀκούσθηκε μέσα ἀπό τήν φωτογραφία τοῦ  π. Νικολάου, ἕνα δυνατό «τσάφ», ὅπως ἀκριβῶς κάνει τό φλάς τῆς φωτογραφικῆς μηχανῆς. Ὁ ἦχος συνοδευόταν ἀπό μία οὐράνια λάμψη μέ δέσμη φωτός καί εὐθύς ἀμέσως ἡ μορφή τοῦ π. Νικόλαου ἀλλοιώθηκε, ἐν προκειμένω ἐμφανίσθηκε «ἐν ἑταίρᾳ μορφῇ», δηλ. μέ ἄκρως ἀσκητική παρουσία. Στήν θέα αὐτή ἡ μητέρα μου τήν κατελύφθη ἀπό μεγάλο φόβο καί αὐθόρμητα φώναξε: «Κύριε, ἐλέησον!». Ὁ παππούλης, δηλαδή ὁ π. Νικόλαος, ἔμεινε σέ αὐτή τήν ἀλλοιωμένη μορφή γιά ἀρκετή ὥρα καί ἴδια νόμιζε ὅτι κάτι ἔπαθε καί δέν ἦταν καλά, γιατί εἶναι γνωστό ὅτι τό σῶμα μας νιώθει μικρό στήν θέα τῶν πνευματικῶν καταστάσεων. Ὅσο κοιτοῦσε τήν μεταμορφωμένη φωτογραφία εὐχαριστοῦσε τόν π. Νικόλαο, ὁμολογώντας μέ φωνή πού προερχόταν ἀπό τά μύχια τῆς ψυχῆς της: «Εἶσαι πολύ μεγάλος ἅγιος, εἶσαι μεγάλος πατέρας». Ἔπειτα ἡ φωτογραφία ἐπανῆλθε στή φυσιολογική της κατάσταση. Ἐπέστρεψε σπίτι συγκλονισμένη καί τηλεφώνησε στή διακριτική γερόντισσα Ἀκακία, τῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδας Ν. Βουτσᾶ Ἀττικῆς στήν ὁποία περιέγραψε τό θαυμαστό αὐτό γεγονός. Ἡ γερόντισσα, ἀκούγοντας  αὐτά, πού εἶχαν συμβεῖ, δοξολογοῦσε τό Κύριο, ἐπιβεβαιώνοντας γιά τό π. Νικόλαο καί τή πρεσβυτέρα Ἀνθή: «Ἄξιοι, ἄξιοι, ἄξιοι καί θαυματουργοί! Ἅγιος Νικόλαος καί ἁγία Ἀνθή». Τέλος, εἶπε στήν μητέρα μου ὅτι, ἀφοῦ ἔγινε αὐτό τό σημεῖο, ὡς σημειοφόροι πού εἶναι, θά ἐκπληρώσουν τά αἰτήματά σας. Ὁ πατέρας Νικόλαος θά βοηθήσει σέ ὅλα. Ἡ  μικρή Εἰρήνη-Ἐφραιμία ἔμεινε στήν ἐντατική του Νοσοκομείου γιά πενήντα ἡμέρες μέ τήν ὑγεία της νά σταθεροποιεῖται καί νά βαίνει καθημερινῶς πρός τό καλύτερο. Τώρα τήν ἔχουν πάρει  σπίτι, εἶναι ἤδη τριῶν μηνῶν καί οἱ γιατροί αἰσιδοξοῦν μέ τήν ἐξέλιξη  ὑγείας της.
Σέ συνέχεια τοῦ ἀνωτέρω γεγονότος θέλω νά σᾶς ἀναφέρω ὅτι στίς 9-11-2016 ἦρλαν τά συγκεκριμένα ἐξαδέλφια μου, Χρῆστος καί Παναγιώτα, στό σπίτι μαζί μέ τά δύο παιδιά τους, τό Γιῶργο-Θαδδαῖο καί τήν Εἰρήνη-Ἐφραιμία, τήν ὁποία θά  πήγαιναν μετά γιά ἠλεκτροεγκεφαλογράφημα στό Καραμανδάνειο Νοσοκομεῖο Πατρῶν, γιά νά δοῦν πώς ἐξελίσσεται ἡ κατάσταση τῆς ὑγείας της. Ἐγώ, καθώς κρατοῦσα τή μικρή στήν ἀγκαλιά μου, εἶπα τῆς μητέρας μου νά σταυρώσει τό κεφαλάκι της μέ λαδάκι ἀπό τό καντήλι τοῦ π. Νικολάου καί  τῆς πολύαθλης πρεσβυτέρας Ἀνθῆς, πού εἶχα φέρει ἀπό τό τάφο τους πρίν δυό ἡμέρες. Ἡ μητέρα μου, σταύρωσε τήν Εἰρήνη-Ἐφραιμία, λέγοντας μέ συναίσθηση καί βαθιά πίστη τό: «Ἄξιοι, ἄξιοι, ἄξιοι καί θαυματουργοί! Ἅγιος Νικόλαος καί ἁγία Ἀνθή». Ὅταν ἦταν ἡ ὥρα νά ἀναχωρήσουν ἦρλε ἡ μητέρα τῆς μικρῆς, γιά νά τήν πάρει ἀπό τήν ἀγκαλιά μου, καί τότε τρελάθηκε, γιατί τό παιδί της μοσχοβολοῦσε καί μέ ρωτοῦσε τί βάλαμε στή μικρή καί ἀποπνεύει τήν εὐωδία τοῦ ἁγίου μύρου. Ρωτοῦσε ἀκόμη «Τί λαδάκι τῆς βάλατε καί μοσχοβολάει ἔτσι;». Ἐγώ ἀπορώντας τήν ρώτησα: «Γιώτα, τί  σοῦ μυρίζει;». Μοῦ ἀπάντησε: «Τό μωρό μου μοσχοβολάει!». Σέ ἐμένα δέν μύριζε τίποτα, καθώς ἐπίσης καί στήν μητέρας μου καί στόν ἐξάδελφό μου. Ἡ Γιώτα μύριζε καί ξαναμύριζε τό παιδί της καί δέν χόρταινε τήν εὐωδία. Τότε τῆς εἶπα: «Γιώτα εἶναι τό λαδάκι τοῦ παππούλη Νικολάου καί τῆς παπαδιᾶς Ἀνθῆς, τό ὁποῖο, ἐπειδή κάνει θαύματα μυρόβλησε, δηλ. μοσχοβόλησε ἐπάνω στό κεφαλάκι τοῦ μωροῦ σου καί σέ σένα! Νά εἶναι πρός δόξα Θεοῦ αὐτό τό ἔκτακτο γεγονός καί κάποιο σημεῖο πρός τό καλό!».
Στίς 24-09-2016, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε προηγηθεῖ ἐπίσκεψη στό σπίτι μας, τοῦ π. Νεκταρίου, ἑνός ἐκ τῶν δώδεκα τέκνων τοῦ π. Νικολάου καί τῆς πρεσβυτέρας Ἀνθῆς, ὁ ὁποῖος ἀποφεύγει νά μιλᾶ γιά τούς γονεῖς του, τήν ἑπομένη ἀκριβῶς ἡμέρα Κυριακή 25-09-2016, εὐωδίασε  σέ μένα τήν ἁμαρτωλή  τό ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου τοῦ φωτισμένου γέροντος Μαξίμου τοῦ Ἰβηρίτου, πρώην Πρωτοεπιστάτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους πού φέρει τόν τίτλο «ΝΕΑΙ ΗΓΙΑΣΜΕΝΑΙ ΜΟΡΦΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΜΠΕΛΩΝΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ: Ὁ πατήρ Νικόλαος Πέττας (1941- 4.1.2000) καί ἡ πρεσβυτέρα του Ἀνθή (1943-21.11.2012)». Συγχρόνως μέ τήν βιογραφία τους εὐωδίαζε καί ἡ φωτογραφία, πού φέρει ἔνθετο κομμάτι ἀπό τό πετραχήλι τοῦ π. Νικολάου. Ὡστόσο μέ διαφορετική εὐωδία ἀπό αὐτή τῆς βιογραφίας τους, ἀφοῦ τό βιβλίο καταγράφει καί τόν βίο τῆς εὐλαβεστάτης πρεσβυτέρας Ἀνθῆς (ἡ ὁποία μοῦ εἶχε ἀδυναμία καί μητρική ἀγάπη)! Ἔκανα τό σταυρό μου δοξάζοντας τό Θεό προσκύνησα τό βιβλίο, πού φέρει τήν μορφή τοῦ λευιτικοῦ ζεύγους καί τήν φωτογραφία τοῦ σημειοφόρου πατρός.
Τώρα στίς ἀρχές τοῦ μηνός Νοέμβριου 2016, ἡ μητέρα μου ἕνα πρωί εἶδε στόν ὕπνο τῆς ἕνα γέροντα Νικόλαο λεπτό καί ὑψηλό, χωρίς ὅμως νά διαγράφονται τά χαρακτηριστικά τοῦ προσώπου του ἀπό τήν ἐκτυφλωτική λάμψη πού τό κάλυπτε. Σέ πολλές ἐμφανίσεις τοῦ ἱερατικοῦ ζεύγους τά προσωπογραφικά τους χαρακτηριστικά δέν διακρίνονται διότι ἀπό τήν μορφή τούς πηγάζει ἄπλετο φῶς. Ὡστόσο ὡς σημειοφόροι ἔχουν ἄλλους τρόπους, πού ἐπιβεβαιώνουν τήν δική τους παρουσία. Σκεφθεῖτε σέ τί θέση στήν Ἄνω Ἱερουσαλήμ τούς ἀξίωσε ὁ παντοδύναμος Θεός! Ἄλλωστε ὁ εὐλαβέστατος ἐφημέριος τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Κρυονερίου Καλαβρύτων, πρωτοπρ. Γεώργιος Τσελέπης, μᾶς διηγεῖτο ὅτι κατά τήν ἐξόδιο τῆς πρεσβυτέρας Ἀνθής, μαζί μέ τούς οἰκείους του καί τούς ἐπιτρόπους, ἔβλεπαν φῶς στήν μορφή της, πού ἔμοιαζε σάν μικρή Παναγιά. Καί ὅτι τά λαμπερά χέρια της ἔκαναν κομποσχοίνι μέσα στήν νεκρική κλίνη, ἐνῶ ἡ φωτογραφία τοῦ π. Νικολάου, πού εἶχε στό στῆθος της, ἔλαμπε, σέ βαθμό νά πιστεύει ἕνας ἀρχιερέας, πού ἦταν παρών στήν ἐξόδιο τῆς πρεσβυτέρας, ὅτι ἦταν ἁγιογραφία μέ φωτοστέφανο!, φορώντας ἕνα ἐκρού λεπτό πετραχήλι καί τῆς φώναξε «Σ’ ἀγαπῶ!» καί ἐκεῖ ξύπνησε. Τό χρῶμα τοῦ ὁρισμένου πετραχηλιοῦ εἶναι ἴδιο μέ αὐτό, πού εἶχε δώσει ὡς παρακαταθήκη ὁ π. Νικόλαος στόν εὐλαβέστατο ἱερέα Χαράλαμπο Πανουτσακόπουλο, τό ὁποῖο τελεῖ πολλά θαύματα. Δέν πέρασαν τρεῖς ἡμέρες (τήν ἑπομένη ἡμέρα ἡ μητέρα μου θά πήγαινε στό Πανεπιστημιακό Νοσοκομεῖο τοῦ Ρίου γιά ἐξέταση σπινθηρογραφήματος μέ ραδιενεργό ἰώδιο, μετά τό πέρας ἑνός ἑξάμηνου ἀπό χειρουργεῖο ἀφαίρεσης θυροειδῆ ἀδένα μέ διάγνωση κακοήθειας, τό ὁποῖο διαγνώσθηκε καί πρόλαβε ἀπό ἁγιοφάνεια τοῦ π. Νικολάου στήν ἀδελφή μου γιατρίνα, τήν Χρυσαυγή. Περισσότερα γιά αὐτό καθώς καί ἄλλα θαύματά τους σέ ἐμᾶς βλ. ἀναλυτικά στήν ἀνάρτηση: http://www.romnios.gr/%CE%B8%CE%B1%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%83-%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%85 ) καί μᾶς ἐπισκέφθηκε ὁ π. Νεκτάριος καί εἶχε στήν δεξιά τσέπη τοῦ ἀντεριοῦ του, τό πετραχήλι ἐκστρατείας τοῦ πατέρα του, τοῦ π. Νικολάου. Τί εὐλογία καί εὐωδία γιά ἐμᾶς! Παρακαλέσαμε τόν π. Νεκτάριο, τον ὁποῖο τόν γνωρίζουμε ἀπό παιδάκι, νά τό ἀφήσει στό σπίτι μας γιά τό βράδυ ἐκεῖνο, ἀφοῦ τήν ἑπομένη θά τοῦ εἴχαμε ἑτοιμάσει πραγματάκια γιά τήν ἐνορίες, πού διακονεῖ στήν Γορτυνία καί θά τό ἔπαιρνε πάλι. Περιττό δέ νά σᾶς πῶ ὅτι τό πετραχήλι εὐωδίασε ἀπό  τήν ἴδια στιγμή, πού ἦλθε στό σπίτι καί ἐξακολούθησε νά εὐωδιάζει ἀνά τακτά χρονικά διαστήματα στή διάρκεια τῆς νύχτας καί τῆς ἑπόμενης ἡμέρας μέχρι νά τό πάρει ὁ π. Νεκτάριος. Δέν ἦταν ὅμως μόνο αὐτό. Στό σπίτι μας συνέχισε ἡ εὐωδία ἀπό τό πετραχήλι γιά μία ἑβδομάδα.
Στίς 4-11-2016 ἡ μητέρα μου Ἀγγελική Παπαμιχαήλ πῆγε στό Πανεπιστημιακό Νοσοκομεῖο τοῦ Ρίου, γιά νά ὑποβληθεῖ στήν προγραμματισμένη ἐξέταση σπινθηρογραφήματος θυροειδούς ἀδένα. Ὅση ὥρα ἦταν στό μηχάνημα προσευχόταν στό Θεό, στήν Παναγία μας καί σέ ὅλους τους Ἁγίους. Παρακαλοῦσε ἐπίσης τόν π. Νικόλαο καί τήν πρεσβυτέρα αὐτοῦ Ἀνθή, γιά νά λάβει μέ τήν πρεσβεία τῶν νεοφανῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ, καλά ἀποτελέσματα. Ἐνῶ συνεχιζόταν ἡ ἐξέταση κάτω ἀπό τό μηχάνημα ἡ μητέρα μου ἔνιωσε ἕνα δυνατό φτερούγισμα πουλιοῦ μέσα στό βάθος τῆς ψυχῆς της καί παράλληλα μία χαλάρωση. Τότε πάνω ἀπό τό μηχάνημα ἄνοιξε μία παράξενη ὀθόνη, σάν καί αὐτή τοῦ κινηματογράφου, μέσα στήν  ὁποία παρουσιάζονταν πορφυρένια ἄμφια, φέροντας χρυσοκέντητους σταυρούς, ἀστέρια καί ἀνθέμια. Ἡ μητέρα μου ἀπόρησε τί κόκκινα ἄμφια ἦταν αὐτά, πού τῆς ἀποκαλύφθηκαν; Μέσα στήν ἀπορία της, βλέπει νά ἐμφανίζεται ὁ π. Νικόλαος δεόμενος, δηλαδή σέ στάση προσευχῆς, ὁ ὁποῖος περικλειόταν σέ νεφέλη (καί φοροῦσε κόκκινα ἄμφια, διότι ἐξ ψευδαδέλφων ἐμαρτύρησε, καί αὐτό εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τον γρήγορο μαρασμό τῆς καλῆς του πρεσβυτέρας). Ἡ μητέρα μου, ὅσο ἔβλεπε τό ὅραμα τόν ἀκολουθοῦσε καί προσεύχονταν καί αὐτή μέ θέρμη. Ἔπειτα ἀπό λίγο ἔφυγε ἡ ἀποκάλυψη αὐτή ἀπό τά μάτια της, ἐνῶ παράλληλα τελείωσε καί ἡ ἐξέταση. Πλέον δέν τήν ἐνδιέφερε κανένα  ἀποτέλεσμα, διότι εἶχε λάβει τό μήνυμα ὅτι θά καθάριζε γιά μία ἀκόμη φορά ὁ π. Νικόλαος. Γεμάτη ἐνθουσιασμό τό μόνο πού ἤθελε  ἦταν νά φωνάξει δυνατά αὐτό πού εἶχε δεῖ.  Κατά τήν ἐπιστροφή  της στό  σπίτι τῆς συνέβη κάτι μοναδικό. Ἐμφανίσθηκε τό γνωστό παράξενο καί πανέμορφο περιστέρι σέ χρώματα γκρί–μπλέ, σύμβολο τῆς παρουσίας τοῦ π. Νικολάου, τό ὁποῖο τήν ὑποδέχθηκε μέ γαλήνη. Μόλις πῆγε  νά ἀνοίξει τό πορτόνι, γιά νά μπεῖ μέσα  στήν βεράντα τοῦ σπιτιοῦ, τό περιστέρι φτερούγισε χαμηλά δίπλα της καί ἡ ἴδια νόμισε ὅτι θά τήν ἀκολουθήσει μέσα στήν βεράντα, ἀλλά αὐτό πέταξε μακριά. Ἴσως στράφηκε ἀπέναντι στό σπίτι τοῦ π. Νικολάου.
Στίς 11-11-2016, πήραμε τά ἀποτελέσματα τῶν ἐξετάσεων καί εἶναι καθαρά. Μετά ἀπό τά ἀποτελέσματα σταμάτησε ἡ εὐωδία, πού ἔκπεμπε ἀπό τό πετραχήλι του. Εἶναι πραγματικά ἀθωνίτες ἅγιοι πατέρες μας, ἄξιοι, ἄξιοι, ἄξιοι καί θαυματουργοί! Ἅγιος Νικόλαος καί ἁγία Ἀνθή.
Πράγματι εἶναι θαυμαστά τά σημεῖα πού μᾶς ἔχει φανερώσει  ὁ π. Νικόλαος καί ἡ πρεσβυτέρα αὐτοῦ Ἀνθή. Ὅπως ὁμολογοῦν οἱ οἰκεῖοι μου, κάθε τρίτη ἡμέρα ἔχουμε καί ἕνα θαῦμα τους. Ἐδῶ λίγα καταγράφονται. Τούς εὐχαριστοῦμε καί δοξάζουμε τό Θεό, πού ἐπιτρέπει σέ ἐμᾶς νά βι’ωνουμε τέτοια θαυμαστά γεγονότα. Θά ὁμολογήσουμε ὅτι, ἐνῶ τούς ζήσαμε γιά ἀρκετά χρόνια, συνεργία τοῦ κακοῦ καί τῆς βαριᾶς συκοφαντίας, πού ἐξεμοῦσαν ὄργανα τοῦ κακοῦ, δέν μᾶς δόθηκε ἡ εὐλογία νά τούς ἀπολαύσουμε ὡς πηγές πνευματικότητας. Ἀκόμη καί μακρινοί συγγενεῖς τους δέν τό σέβονταν, ὅπως ἔπρεπε τήν ἱεροσύνη του. Βλέπετε τό λευιτικό ζεῦγος ἀνῆκε στήν σφαίρα τοῦ Οὐρανοῦ, ὄχι σέ αὐτό τόν φθαρτό καί γεμάτο πάθη καί ἁμαρτία κόσμο. Δέν τούς κατανοοῦσαν ὡς πνευματικούς ἀνθρώπους καί τούς παρεξηγοῦσαν ἀπό φθόνο καί τύφλα. Διότι οἱ συχνότητες οἱ δικές τους ἦταν στραμμένες στά ἐπουράνια, ἐνῶ ἐκείνων προσκολλημένες στήν γῆ καί στήν φθορά. Τέλος πάντων, νά μᾶς συμπαθοῦν ὡς γενναιόψυχοι καί νά μᾶς ἀγαποῦν ὡς ἀνώτεροι, πού ἦταν οἱ ἀείμνηστοι γέροντες π. Νικόλαος καί ἡ πρεσβυτέρα του.
Γιά μιά ἀκόμη φορά σημειώνουμε ὅτι ὁ π. Νικόλαος εἶχε γεννηθεῖ καί μεγαλώσει στή γειτονιά μας. Τό πατρικό του σπίτι εἶναι ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπό  τό δικό μας. Ὅλοι οἱ παλαιοί γείτονες, ἀπό αὐτούς πού ἔχουν ἀπομείνει στή ζωή, γιατί οἱ περισσότεροι ἀπό τούς γεροντότερους ἔχουν πεθάνει, «ὁμολογοῦν ἐν ἐνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ» ὅτι ὁ π. Νικόλαος ἀπό μικρός ἦταν ἕνα πολύ καλό ἐργατικό καί ἅγιο παιδί, γνήσιος καρπός τῆς ἁγίας ἀρχόντισσας μητέρας τοῦ Σοφίας, ἐκ τῆς ἐπιφανούς οἰκογένειας Τζάκη τῆς Κεφαλλονιᾶς! Ἀκόμη λέγουν ὅτι καί ὅλη τήν οἰκογένεια τοῦ Ἀνδρέα Πέττα, «τοῦ σαπουνᾶ» διότι εἶχε ἐργοστάσιο παρασκευῆς σαπουνιοῦ καί ἀλισίβας, ἐνῶ ὑπῆρξε ὁ πρῶτος Ἕλληνας, πού ἐμπορεύθηκε φροῦτα, ἐξάγοντας τα στήν Γερμανία, λένε ὅτι αὐτή ἦταν μία ἁγία καί φιλάνθρωπη οἰκογένεια! Οἰκογένεια πού βίωνε τόν Νόμο τοῦ Θεοῦ καί προτιμοῦσε τήν ἀφάνεια!
Ἀκόμη καί σέ πρόσφατη συζήτηση, πού εἴχαμε μέ τήν γειτόνισσά μας κ. Ἑλένη Λαμπροπούλου, σύζυγο τοῦ κ. Ἰωάννου Λαμπρόπουλου, ὁ ὁποῖος ἦταν παιδικός φίλος μέ τόν π. Νικόλαο, μᾶς ὁμολόγησε ὅτι ὁ σύζυγός της τῆς λέει ὅτι: «Ὁ π. Νικόλαος ὑπῆρξε ἡγιασμένος ἐκ κοιλίας μητρός καί ὅλη ἡ οἰκογένεια τοῦ σαπουνά ἦταν φιλάνθρωπος καί εὐλογημένη» .
Μέ λίγα λόγια, ὅσα ἔχει γράψει ὁ γέροντας Μάξιμος ὁ Ἰβηρίτης καί ὁ πανεπιστημιακός καθηγητής κ. Φώτιος Δημητρακόπουλος, καί ὅσα εἶπε στήν Ἁγιολογική Ἡμερίδα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Κυρηνείας ἡ ὁσιοτάτη Καθηγουμένη τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγίων Νεκταρίου καί Φανουρίου Τρικόρφου Φωκίδος, γερόντισσα Μόνικα γιά τό ἁγιασμένο αὐτό ζεῦγος εἶναι λίγα. Καί καταγράφουμε αὐτές τίς μαρτυρίες, πατέρες τοῦ Ἄθωνα, ὑπακούοντας σέ ἐσᾶς πού μας λέτε ὅτι ἀπό τήν μία τό σκότος θά προβάλλει αὐτό πού ἔχει, καί ἀπό τήν ἄλλη ἐμεῖς οἱ ἀγωνιζόμενοι χριστιανοί θά καταγράφουμε τά θαύματα τοῦ Θεοῦ, ἀκόμη καί μέσα ἀπό τούς δίκαιους ἀνθρώπους του. Δηλαδή θά πρέπει νά καταγινόμαστε μέ τό φῶς γιά νά λάβουμε Θεῖο Φῶς!
Καί ὅπως ἔχουμε γευθεῖ καί ὅπως ἔχουμε βιώσει καί ὅπως μᾶς ἐπιβεβαίωσε καί ὁ κ. Νικόλαος Ἐπιστηθίου, ἀπό τό Τσέρι τῆς Λευκωσίας πού τελευταία ἀνάρτησε θαυμαστά βιώματα ἀπό τό ζεῦγος Πέττα, μετά τήν δημοσίευση ὁ Θεός ἀνταποδίδει τήν ὁμολογία τῆς ἀλήθειας γιά τό ζεύγος Πέττα μέ ποικίλα οὐράνια δῶρα.
Τέλος, νά ἔχουμε τήν πρεσβεία τους! 


Ἡ φωτογραφία ἀπό ἐξώφυλλο βιβλίου πού εὐωδίασε.



6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Θαυμαστός ο Θεός εν τοι Αγίοις Αυτού

Ανώνυμος είπε...

Πολύ περίεργα πράγματα διαβάζω εδώ! Επισημαίνω ένα: πότε έγινε πανεπιστημιακός καθηγητής ο πρώην πρόεδρος των φιλολόγων Πάτρας κ. Φώτης Δημητρόπουλος;;;
Προσοχή!
w

Αναστάσιος είπε...

Προς: 18 Νοεμβρίου 2016 - 7:31 π.μ

Περίεργο είναι το σχόλιό σας W, το οποίο δεν είναι για αυτή την ανάρτηση αλλά δια την επόμενη. http://anastasiosk.blogspot.gr/2016/11/blog-post_943.html
Η σύστασή σας είναι «Προσοχή» ενώ η απροσεξία σας έστω και ανώνυμα σας εκθέτει. Ο Ομότιμος Καθηγητής υπογράφει ως Φώτιος Δημητρακόπουλος και όχι όπως απρόσεχτα το διαβάσατε ως Δημητρόπουλος.
Την ανάρτηση μου την έστειλαν με mail στο διαδίκτυο διάβασα το βιογραφικό του κ. Φ. Δημητρακόπουλου http://www.blod.gr/lectures/Pages/viewspeaker.aspx?SpeakerID=201
Σας ευχαριστώ για το σχόλιο και σας συνιστώ «Προσοχή» άλλη φορά.

Chris Mrk είπε...

Αγαπητέ κ. Ανώνυμε, βλέπω ακολουθείτε με επιτυχία την τεχνική του "σπείρω αμφιβολίες" με την αναφορά σας σε "Πολύ περίεργα πράγματα....".
Πολύ σωστά απαντά ο υπεύθυνος της ιστοσελίδας και με αναφορές παρουσιάζει την αλήθεια.

Είναι πράγματι θαυμαστά τα όσα μεταφέρει η συντάκτης της επιστολής κ. Ἀναστασίας Δ. Παπαμιχαήλ. Για τους δυσπιστούς μπορεί να είναι απλά περίεργα. Δεν πειράζει! Η συντάκτης δεν προσπαθεί να σας πείσει. Απλά νιώθει την ανάγκη να μεταφέρει, να μοιραστεί, να "φωνάξει" την θαυμαστή εμπειρία της.
Εσείς πρέπει να διαλέξετε μεριά. Αν δεν είστε σίγουρος ακόμα, πάρτε το χρόνο σας, ρωτήστε, ψάξτε, διαβάστε, κάντε την έρευνα σας και είμαι σίγουρος ότι θα βεβαιωθείτε.

Από την άλλη , αν δεν πιστεύετε τα γραφόμενα , νομίζω σας δίνετε η δυνατότητα να εκφραστείτε.

Παρακαλώ όμως, μην μπροσπαθείτε να σπείρετε την αμφιβολία σας στους υπόλοιπους αναγνώστες με πλάγιο τρόπο. Πιθανόν αυτό σας κάνει, εσάς προσωπικά, να νιώθετε καλύτερα αλλά επιτρέψτε μου δεν είναι έντιμο. Αφήστε τους υπόλοιπους αναγνώστες να κρίνουν ελεύθερα την αλήθεια των γραφομένων.
Ευχαριστώ
Χ. Μαρκόπουλος

Ανώνυμος είπε...

Πρέπει να παίρνουν απαντήσεις κ. Μαρκόπουλε όσοι προσπαθούν να γράφουν υπονομευτικά σχόλια. Καλά έκανες και συ και ο Αναστάσιος.

Τασσοπούλου Θεών είπε...

Η κατάθεση ψυχής της κ. Παπαμιχαήλ είναι συγκινητική διότι δείχνει ότι η θερμή πίστη θαυματοποιεί και ευεργετεί την ψυχή και το σώμα όχι μόνο αυτών που προσεύχονται αλλά και αυτών για τους οποίους κάποιος, έστω και αμαρτωλός, προσεύχεται ταπεινά, με δάκρυα και πόνο. Η συγγραφέας του άρθρου δεν φαίνεται να προσπαθεί να πείσει κανέναν και δεν διεκδικεί κάτι για τον εαυτό της ή το Λευιτικό ζεύγος. Μοιράζεται με τους αναγνώστες της ιστοσελίδας θαυμαστά γεγονότα που βίωσε. Γιατί να μην πιστέψει η κ. Παπαμιχαήλ στην δύναμη της πρεσβείας του π. Νικολάου και της πρεσβυτέρας του Ανθής στον Θεό αφού ή ίδια και η οικογένειά της ευεργετήθηκαν; Επίσης, γιατί να αμφισβητήσουμε την Θεία αναγνώριση και παρρησία που κέρδισαν οι υπερπολύτεκνοι, ευσεβείς και φιλάνθρωποι λευίτες αφού διετέλεσαν σε διαρκή μετάνοια, τήρησαν τους ηθικούς νόμους του Θεού και, κυρίως, όχι μόνο Τον άκουσαν στο πνεύμα τους αλλά δέχτηκαν και υπηρέτησαν αυτό που άκουσαν;
Οι εκλεκτοί του Θεού πάντα ζούσαν και ζούν, ακόμα και στις μέρες μας, ανάμεσά μας. Δεν είναι απαραίτητα ερημίτες, μοναχοί ή άγαμοι. Μπορεί να είναι οι άνθρωποι της «διπλανής πόρτας», αυτοί που μας χαμογελούν με καλωσύνη το πρωί. Ίσως, είναι δύσκολο να αποδεχτούμε ότι είμαστε λήπτες τέτοιας μεγάλης ευλογίας και, ακόμα δυσκολότερο, να διανοηθούμε ότι οι γείτονές μας, ή οι οποιοιδήποτε άνθρωποι με τους οποίους ζήσαμε μαζί, ανήκουν στους εκλεκτούς του Θεού.
Βεβαίως, πολλοί Εκλεκτοί αμφισβητήθηκαν, χλευάστηκαν και άπειροι βασανίστηκαν και μαρτύρησαν. Δεν έλειψαν δε ποτέ από δίπλα τους, ούτε όσο ζούσαν ούτε αφού πέθαναν, οι «Ιούδες» και οι «Θωμάδες». ‘Ήταν μεγαλόκαρδοι όμως και τους ανέχτηκαν και τούς ανέχονται. Αυτή την δύναμη έχουν όσοι αγαπούν. Προσεύχονται καρτερικά να γίνουμε, όπως ο Παύλος, από διώκτες, Απόστολοι. Έχουμε προθεσμία, όπως ο Ληστής, έως την προτελευταία μας πνοή.
Γιατί να μην μεταστραφούμε με καλή προαίρεση προς το Μεγάλο Α και να κάνουμε μία καινούργια αρχή; Γιατί να μήν ανοίξουμε τις καρδιές μας (όχι το μυαλό μας διότι είναι καχύποπτο) και να γίνουμε δεκτικοί στην Χάρη του Θεού ώστε να ευεργετηθούμε από Αυτόν και τους εκλεκτούς Του, όπως η κ. Παπαμιχαήλ; Πως θα μας ελεήσουν αν δεν Τον και Τους πιστέψουμε; Αυτή είναι η αφετηρία όλων των θαυμάτων.