Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Παραδοχή - Στάχυς


Παραδοχή

Όταν κάποτε πεθάνω,
δεν θέλω ετοιμασίες.
Είμαι στα πάντα έτοιμος.
Δεν με φοβίζει το σκοτάδι,
μήδε μοναξιά και πλήξη με τρομάζουν.

Χρόνια ζώντας στη σκιά,
από φώτα και φωνές αποκομμένος,
μάλλον το συνήθισα και μάλλον μ’ άρεσε.
Έχει έλξη το σκοτάδι,
είναι πλάνο και ξεχνιέσαι.

Μα κείνη η λάμψη που τρεμόπαιζε,
δεν έπρεπε ποτέ να άφηνα να σβήσει.

Στάχυς

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ποια λάμψη;;

Ανώνυμος είπε...

Εξαιρετικό!!!

Ανώνυμος είπε...

Οπως πάντα υπέροχος και πολύ αληθινός.

Ανώνυμος είπε...

Πάμε για κατάθλιψη.....

Ανώνυμος είπε...

Θαυμάσιο!!!!!
Κ.Π.

Ανώνυμος είπε...

Αυτή την λάμψη
την ξαναβρίσκεις
στο φως που αφήνει
ένα σκοτάδι να το διαπεράσει,
και είναι
το φως των ναών
σε ώρες προσευχής,
όταν αγρυπνείς!
Όταν κάποτε πεθάνω
θέλω το σκοτάδι της απόγνωσης
το ίδιο φως να το διαπερνά
το φως μιας αγρυπνίας
το φως μιας προσευχής!
Πού σου θάνατε το κέντρον,
θα τολμήσεις ίσως να πεις!