Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Θείο δώρο η προσωπική μας μετάνοια


Θείο δώρο η προσωπική μας μετάνοια

Η μετάνοια είναι σπουδαίο, άγιο, θείο δώρο, που το δίνει ο Χριστός στον άνθρωπο που το ζητά. Στις ημέρες μας η μετάνοια έχει λησμονηθεί, ξεχαστεί και ίσως απορριφθεί από μεγάλη μερίδα χριστιανών. Τι κρίμα όμως, και αυτό το λέω διότι η μετάνοια είναι η μόνη οδός προς την χαρά, την ελπίδα, την εσωτερική ειρήνη, την ευτυχία, με λίγα λόγια προς τον Χριστό.
Το να κοιτάει ο άνθρωπος τα σφάλματά του, τα λάθη του, τα πάθη και τις αμαρτίες του, ζητώντας καθημερινά συγνώμη, από τον πολυεύσπλαχνο Θεό, αποτελεί μεγαλειώδη, ουράνια κατάσταση, που κάνει τον άνθρωπο, να λιώνει από ευγνωμοσύνη και αγάπη στον θεό, που τόσο τον αγαπά, καθώς και από αγάπη και συμπόνια στον συνάνθρωπο. Δεν έχουμε καταλάβει, ότι για όλα τα δεινά που ζούμε ως χώρα και ως Εκκλησία (π.χ. Οικουμενισμός, αποσχιστικές τάσεις κ.α) δεν ευθύνεται κανείς άλλος, ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι πατριάρχες, αλλά εμείς οι ίδιοι. Αν εμείς ήμασταν μετανοημένοι, ατόφιοι και απλοί άνθρωποι, όλα θα ήταν διαφορετικά. Θα είχαμε πολιτικούς σαν τον Καποδίστρια, Αρχιερείς και Πατριάρχες σαν τον Αντώνιο Σιατίστης, όμως δεν το αξίζουμε ειλικρινά.

Ας αλλάξουμε όμως την κατάσταση, ας ξεκινήσουμε από σήμερα, ο καθένας προσωπικά στο ταμείο του (δηλαδή στην καρδιά του), να μετανοούμε, να ζητάμε συγνώμη από τον Χριστό, ακόμα και για τις πιο μικρές αμαρτίες μας, να τον ικετεύουμε να συγχωρήσει τους συνανθρώπους μας, που μας έχουν βλάψει, να σώσει την Εκκλησία και την Ελλάδα μας. Μπορούμε να το καταφέρουμε. Ας βάλουμε καλή αρχή από σήμερα και ας σταματήσουμε να κρίνουμε και να κατακρίνουμε όλο τους άλλους, είτε αυτοί είναι πολιτικοί, είτε Πατριάρχες και ας δούμε λίγο τα χάλια μας. Τότε πιστέψτε με, αν αλλάξουμε εμείς, αμέσως θα αλλάξουν και οι άλλοι, όσο απίστευτο και αν φαίνεται αυτό. Καλή μετάνοια λοιπόν. Ο Χριστός μαζί μας.  

Ένας αμαρτωλός πιστός της Ορθοδόξου Εκκλησίας

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Ας γίνει αυτή η αρχή και θα λυθούν πολλά προβλήματα. Η μετάνοια είναι μια λέξη που την απευθύνουμε στους άλλους και όχι σε μας. Αυτό είναι το τραγικό μας λάθος.