Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Nocturne - Ζήνων


Nocturne

Νύχτωσε πια!
Το πανηγύρι της ημέρας τέλειωσε.
Τους πάγκους μάζεψαν οι γυρολόγοι
Κι εγώ αποκαμωμένος
κοιτάζω να ζεστάνω την ψυχή μου
σπάζοντας στην αδύναμή της φλόγα
μικρά καχεκτικά κλαδάκια αναμνήσεων
που άλλοτε αναφλέγονται άτσαλα
πυρπολημένα από τον πόθο
άλλοτε σιγοκαίνε, αναδίνοντας,
ίδιο λιβάνι ,
οσμή από παλιό πουρνάρι
κι άλλοτε απλά καπνίζουν
με το θάνατο ερωτοτροπώντας
κάνοντας τα κλεισμένα μάτια μου
πιότερο να δακρύζουν.

Ζήνων

6 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Υπέροχο!

Ανώνυμος είπε...

Δεν με εκπλήσσομαι διότι συνήθως τα ποιήματά σου πάντα μιλούν στον εσωτερικό μου κόσμο, εξωτερικεύοντας συναισθήματα που δεν μπορώ να τα εκφράσω διότι δεν διαθέτω το τάλαντο.

Ανώνυμος είπε...

ο αγαπητός Ζήνων προλαβαίνει να ρίξει καύσιμη ύλη στη φλόγα του και να την κάνει μεγάλη φωτιά!

Ανώνυμος είπε...

Μελαγχολικό. Όχι απαισιόδοξο. Είναι αυτή η -έστω αδύναμη- ψυχική φλόγα, αλλά φλόγα..που έστω κι αν ερωτοτροπεί με τον θάνατο, διψά τη ζωή..έτσι το νιώθω..
όμορφες εικόνες, κυρίως οσφρητικές..

Maria Mintza είπε...

Ο Ζήνων είναι δεινός στο να προκαλεί συγκίνηση στην ψυχή μας!!! Του αφιερώνω το μελωδικό ομώνυμο "Nocturne" Secret Garden

ευλογειτε είπε...

https://www.youtube.com/watch?v=nQzFcOppWjQ