Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

Ὁ Μασόνος Πατριάρχης Ἀθηναγόρας Α΄, ἡ Πολιτική τῶν Η.Π.Α. καί ἡ Σημερινή Οὐκρανία ' '- Μοναχοῦ Σεραφείμ (Ζήση)


Γεωπολιτική ἀνάλυση (μέρος α΄):
 Ἀθηναγόρας Σπύρου, ὁ «ἄνθρωπος τοῦ Προέδρου» ...

τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ (Ζήση)

Διαφαίνεται πλέον καθαρῶς στόν ὁρίζοντα ἡ προοπτική δυναμικῆς ἀναμείξεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μέ βαρύτατη εὐθύνη τοῦ Προκαθημένου Του κ.κ. Βαρθολομαίου, στήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας! Ταράσσει τά ὕδατα ἡ ἐπιδιωκόμενη καί διαφαινόμενη χορήγηση ἀπό τό Φανάρι αὐτοκεφαλίας στό σχισματικό Πατριαρχεῖο τοῦ Κιέβου, εἰς βάρος τῆς νομίμου ἐν Οὐκρανίᾳ ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας, τῆς Μητροπόλεως Κιέβου τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (UOC-MP, τῆς ὑπό τόν Μητροπολίτη κ.  Ὀνούφριο). Τά γεγονότα φωτίζουν ἄπλετα, γιά μιά ἀκόμη φορά, τήν ἀτυχῆ ὑποδούλωση τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου τῆς ΚΠόλεως, ἐξ αἰτίας ὀλίγων ἐπιλέκτων προσώπων, στίς δυτικές, ἀμερικανικές τώρα, γεωπολιτικές προτεραιότητες. Ἡ κληρονομία τῶν Μασόνων Πατριαρχῶν Μελετίου Δ΄ (Μεταξάκη), ἀνθρώπου τῶν Βρεττανῶν, καί Ἀθηναγόρα Α΄ (Σπύρου), ἐκλεκτοῦ τῶν Ἀμερικανῶν, φαίνεται ὅτι δυστυχῶς «καλά κρατεῖ» 


Ὅπως θά δοῦμε στό τέλος τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, ἡ ἐπιδιωκόμενη τελεία ἐκκλησιαστική ἀποξένωση τῶν Οὐκρανῶν Ὀρθοδόξων ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας, ἐλέῳ τώρα τοῦ ἐν Φαναρίῳ Προκαθημένου, συμπίπτει «ἐντελῶς τυχαῖα» μέ τήν προσπάθεια τῶν Δυτικῶν Συμμάχων ἐδῶ καί 30 περίπου χρόνια (συμφώνως μέ τούς Kissinger, Brzezinski, βλ. κατωτέρω), νά ἀπομακρύνουν διαπαντός τήν Οὐκρανία, τήν κοιτίδα τοῦ ρωσσικοῦ πολιτισμοῦ, ἀπό τόν φυσικό γεωπολιτικό καί πολιτισμικό χῶρο της, τήν κυρίως Ρωσσία. Ἔτσι θά ἀποκλειστεῖ καί τό παραμικρό ἐνδεχόμενο ἐπανασυστάσεως μιᾶς Ὀρθοδόξου Ρωσσικῆς «Αὐτοκρατορίας», ὡς διηυρυμένης Ὁμοσπονδίας Δημοκρατιῶν, κατά τήν ὠμή ἐκτίμηση τοῦ Χένρυ Κίσσιντζερ.
Ἡ ὑπαγωγή τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου στίς γεωπολιτικές ἐπιλογές τοῦ NATO ὑπῆρξε “must” τῆς δυτικῆς διπλωματίας ἤδη ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Μασόνου Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ὁ ὁποῖος κληροδότησε στούς διαδόχους του τήν γραμμή αὐτή. Εἶναι ἄκρως ἐνδεικτικό ἕνα ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου πού ἀναλύουμε κατωτέρω ἐκτενῶς, ἐπικαιροποιώντας ἔπειτα τόν προβληματισμό αὐτό μέ ἀφορμή τήν Οὐκρανία (οἱ πιό ἐρευνητικοί ἀναγνῶστες θά βροῦν καί στίς ὑποσημειώσεις ἐνδιαφέρον ὑλικό).
  • Περιεχόμενα:
Εἰσαγωγικά
1.   Τό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου (ἀντίδοτο γιά τήν ἐθνοφυλετική ἀφέλεια)
2.   Τό κείμενο τοῦ ἄρθρου τοῦ καθηγητοῦ Κύρου
3.   Ἀνάλυση τοῦ ἄρθρου τοῦ καθ. Κύρου στά κυριώτερα σημεῖα του
4.   Ἐξαγωγή συμπληρωματικῶν διαπιστώσεων ἀπό τό ἄρθρο
5.   Τί ἀποκρύπτεται στό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Κύρου
6.   Τό θέμα τῆς Οὐκρανίας: τό Φανάρι καί ἡ πολιτική τῶν ΗΠΑ στό παρόν
Ἐπίλογος
Εἰσαγωγικά
Πολλές φορές στήν πάροδο τῶν τελευταίων ἐτῶν ἔχουμε συζητήσει γιά τόν Οἰκουμενισμό μέ ἀνθρώπους (ἀκόμη καί σημαίνοντες), οἱ ὁποῖοι πραγματικῶς καί ἐκπεφρασμένως ἀνησυχοῦν γιά τήν πασιφανῆ ἐπιδείνωση τῶν θεολογικῶν πραγμάτων καί τήν διολίσθησή τους ἀπό τόν παλαιό «ἤπιο» Οἰκουμενισμό πρός τήν νεο-εποχική πανθρησκεία. Παρά ταῦτα, πολλοί ἐξ αὐτῶν τείνουν νά ὑποβαθμίζουν τό θέμα σέ μία ἁπλῆ καί παροδική θεολογική «μπόρα», σέ ἕνα ἰδεολογικό «φλέρτ» συγκεκριμένων προσώπων μέ τούς χώρους τοῦ θεολογικοῦ σχετικισμοῦ καί τοῦ ἀγαπισμοῦ. Διαπιστώνεται, δυστυχῶς, μιά γενική ἀδυναμία νά ἐντάξουν οἱ Ὀρθόδοξοι τόν Οἰκουμενισμό – ὡς κίνηση γιά τήν ἑνοποίηση ὁμολογιῶν καί θρησκειῶν – στόν εὐρύτερο χωρο-χρόνο τῆς παγκοσμιοποιήσεως καί τοῦ μοντερνισμοῦ. Ἔτσι, ἄλλοι προσβλέπουν στήν στιγμή τῆς φυσιολογικῆς ἀποβιώσεως τῶν πρωτεργατῶν τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (στάση πού ὡς Χριστιανούς πρέπει νά μᾶς βρίσκει ἐντελῶς ἀντίθετους)· ἄλλοι πάλιν ἐπαφίενται ἀποκλειστικῶς σέ κάποια μελλοντική «χιλιαστική» ἐλπίδα «ἀναλαμπῆς» τῆς Ὀρθοδοξίας ἤ ἄλλης «ἀποκαταστάσεως» τῶν πραγμάτων «ἀπό μηχανῆς». Εἶναι, νομίζω, δεδομένο ὅτι ἡ ὀρθόδοξη σωτηριολογία, ἐφ’ ὅσον προβάλλει τήν «συνεργία» Θεοῦ καί ἀνθρώπου, δέν μπορεῖ νά ἀποδέχεται τέτοιου εἴδους μοιρολατρική ὑποταγή καί ἡττοπάθεια ἔναντι τῶν καθοδηγουμένων ἐξελίξεων, ἰδίως τῶν ἐκκλησιαστικῶν.
Μπορεῖ, πράγματι, νά στερεῖται ἡ παγκοσμιοποίηση μιᾶς θρησκευτικῆς πλευρᾶς; Εἶναι δυνατόν νά ἔχει μείνει ἡ θρησκεία, μολονότι πανανθρώπινο καί ἀκαταμάχητο φαινόμενο, ἐκτός τῶν σχεδιασμῶν τῆς παγκοσμιοποιήσεως;  Μέ τήν παρουσίαση τῶν ἐδῶ ἀδιαμφισβήτητων τεκμηρίων, ἀποδεικνύεται σέ καθένα ἀναγνώστη ἀναντιρρήτως τό ἀντίθετο.
Οὕτως ἤ ἄλλως, ἔστω καί μιά ἐλάχιστη ἐνασχόληση μέ τήν κοινωνιολογία, βεβαιώνει ὅτι ἀκόμη καί γιά τούς ἀθέους «τό ἐπιστημονικό πεδίο τῆς κοινωνιολογίας ἔχει συνδεθεῖ στενά μέ τήν μελέτη τῆς θρησκείας συνεχῶς ἀπό τήν στιγμή πού ἡ κοινωνιολογία ἀνεδείχθη ὡς ἰδιαίτερο πεδίο στά μέσα τοῦ 19ουαἰῶνος· μόνον ἡ ψυχολογία εἶναι συγγενική σέ ἀνάλογο βαθμό […] Ἀλλ’ ἡ πραγματική καί ἀνθεκτική σχέση μεταξύ τῆς κοινωνιολογίας καί τῆς θρησκείας καθιερώθηκε ἀπό ἐκείνους, συμπεριλαμβανομένου τοῦ Comte[1], πού εἶδαν τήν θρησκεία ὡς ἕνα ἀπό τά ζωτικά συστατικά τῆς κοινωνικῆς συνοχῆς καί, κατά συνέπειαν, ἀπαραιτήτως ὡς ὑλικό γιά προσεκτική μελέτη ἀπό τούς κοινωνιολόγους»[2].
Ἄν λοιπόν κάποιος προτίθεται νά ἀναγνωρίσει ὅτι οἱ παγκόσμιες ἐξελίξεις στήν παγκοσμιοποίηση προωθοῦν – πολλές φορές μέσῳ ποικίλης βίας – ἑνιαῖο ἀνθρώπινο πολιτισμό, ἑνιαία διακυβέρνηση καί ἑνιαία οἰκονομία, θά παραδεχθεῖ μέ λογική συνέπεια, ὅτι ἀπό τούς ἴδιους μηχανισμούς διοργανώνεται καί ἡ μαρτυρούμενη προβολή μιᾶς παγκοσμίου θρησκευτικότητος: αὐτῆς πού βλέπουμε πλέον φανερή, μέ τόν συγχρωτισμό διαφόρων ὁμολογιῶν καί θρησκειῶν. Δέν θά μποροῦσε νά ὑπάρξει παράγων τόσο ἀνόητος μεταξύ τῶν παγκοσμιοποιητῶν, ὥστε νά παραβλέψει καί ἀποκλείσει τήν θρησκεία ἀπό τό χωνευτήριο τῆς παγκοσμιοποιήσεως, παραγνωρίζοντας τήν πρωταρχική κοινωνική σημασία της. Ὁ Οἰκουμενισμός, λοιπόν, δέν εἶναι παρά ἡ θρησκευτική συνιστῶσα τῆς παγκοσμιοποιήσεως, διοργανούμενος, χρηματοδοτούμενος καί διαφημιζόμενος ἀπό τούς ἴδιους, ὅπως καί ἡ ὑπόλοιπη νεο-ταξική διαδικασία, παράγοντες.
Ἑπομένως, ὁ Οἰκουμενισμός ὡς θρησκευτικός συγκρητισμός δέν θά ἀνασταλεῖ ποτέ, διότι δέν θά ἀνασταλεῖ καί ἡ ὑπόλοιπη παγκοσμιοποίηση, ἀσχέτως ἄν τούς τωρινούς ἡγήτορές του διαδεχθοῦν ἄλλοι. Ὡς Χριστιανούς μᾶς ἔχει δοθεῖ νά γνωρίζουμε, ὅτι μετά ἀπό περίπλοκες διαδικασίες, πιθανές ἀντιδράσεις (ὅπως τώρα τῆς Ὀρθοδόξου Ρωσσίας καί τῆς ἀθρόον γιγαντουμένης κοσμικῆς [secular] Κίνας) καί προσωρινά ἐμπόδια ἤ πολέμους, τελικῶς ἡ παγκοσμιοποίηση καί ὁ οἰκουμενισμός της θά ὁδηγήσουν κάποτε στήν ἀνάδυση μιᾶς ἑνοποιημένης ἀνθρωπότητος ὑπό ἕνα ἀναμενόμενο «πλανητάρχη». Ὅπως ἐπεσήμανε εἰδικότερα καί ὁ ὅσιος Γέρων Σεραφείμ Ρόουζ: «ἡ οἰκουμενιστική συμπεριφορά τῆς θρησκευτικῆς “προσδοκίας” καί “ἔρευνας” ἀρχίζει νά ἀνταμείβεται ἀπό τή δραστηριότητα ἑνός συγκεκριμένου “πνεύματος”, τό ὁποῖο δίνει θρησκευτική ἱκανοποίηση στίς στεῖρες ψυχές τοῦ οἰκουμενιστικοῦ ἐρημότοπου […] ἡ “χαρισματική ἀναγέννηση” εἶναι μόνο ἡ ἐμπειρική πλευρά τῆς κυρίαρχης “οἰκουμενικῆς” μόδας – ἕνας κίβδηλος Χριστιανισμός πού προδίδει τό Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του […] Τό “πνεῦμα” πού ἔχει ἐμπνεύσει τή “χαρισματική ἀναγέννηση” εἶναι τό πνεῦμα τοῦ ἀντιχρίστου»[3].

1.   Τό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου (ἀντίδοτο γιά τήν ἐθνοφυλετική ἀφέλεια)
Στό παρόν α΄ μέρος τοῦ ἄρθρου μας παρουσιάζουμε ἕνα πολύ ἐνδιαφέρον κείμενο τοῦ 2009 (στήν ἀρχική του μορφή), μία ἐκκλησιαστικο-πολιτική ἀνάλυση, σχετικῶς μέ τόν πολιτικό ρόλο τοῦ Πατριάρχη κυροῦ Ἀθηναγόρα Α΄ (1948 – 1972) μέσα στό εὐρύτερο πεδίο τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου καί τῆς ἀντιπαραθέσεως Ἀμερικῆς καί σοβιετικῆς Ρωσσίας. Τό κείμενο ἀνήκει στόν Ἑλληνοαμερικανό καθηγητή κ. Ἀλέξανδρο Κύρου, τοῦ Κρατικοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Salem τῆς Μασσαχουσέττης, καί δημοσιεύθηκε στό ἱστολόγιο blogs.goarch.org, τῆς Ἑλληνορθοδόξου Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς[4]. Ἀργότερα μεταφράσθηκε καί δημοσιεύθηκε καί στά ἑλληνικά[5]. Τίς ἀπόψεις τοῦ καθηγητοῦ Κύρου θά ἀναλύσουμε καί θά προεκτείνουμε ἐπαγωγικῶς μετά τήν παράθεση τοῦ κειμένου του. Πάντως, ἡ σημασία τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ ἔγκειται: (α) πρωτίστως στό ὅτι δημοσιεύθηκε (γινόμενο ἀποδεκτό) σέ ἱστοσελίδα τοῦ περιβάλλοντος τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου(β) τό ὅτι ἐρείδεται σέ ἀρχειακό ὑλικό σχετικό μέ τίς ἀμερικανικές διασυνδέσεις τῆς Πατριαρχίας τοῦ Μασόνου Πατριάρχου Ἀθηναγόρα καί (γ) στήν ἐκ μέρους τοῦ συγγραφέως μεταφορά τῶν ψυχροπολεμικῶν ἰσορροπιῶν ΕΣΣΔ – ΗΠΑ στήν τωρινή ἀντιπαράθεση τῆς Ρωσσικῆς Ὁμοσπονδίας μέ τούς Δυτικούς Συμμάχους.
Ἡ ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος» μέ ἄρθρο τοῦ ἐγκρίτου νομικοῦ καί διπλωμάτη Νέαρχου Ἀθ. Μαρτάκου (†1969) ἐπεσήμαινε ἀπό τό 1963, ὅτι ἡ τότε ἀρξάμενη ὑποχωρητικότητα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρός τήν παπική Ρώμη φαινόταν νά «ὀφείλεται κατά μέγα μέρος εἰς ἐπεμβάσεις τοῦ “Ἀμερικανικοῦ παράγοντος”, ἐξωθοῦντος εἰς τήν πάσῃ θυσίᾳ προσέγγισιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μετά τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, εἰς ἀντάλλαγμα τῆς παρά τῇ Τουρκικῇ Κυβερνήσει Ἀμερικανικῆς πολιτικῆς ὑποστηρίξεως πρός ἐπιβίωσιν τοῦ αἰωνοβίου Ὀρθοδόξου Οἰκουμενικοῦ Θρόνου»· ὁ ἀρθρογράφος συνέχιζε λέγοντας ὅτι αὐτό τό «θρησκευτικόν τράστ», τό ὁποῖο δῆθεν «θά ἐδημιουργοῦσε ἰσχυρότερον ὅπλον ἀντιμετωπίσεως τοῦ ἀθέου κομμουνισμοῦ», δέν ἦταν θεμιτό, διότι «ὁ ἀθεϊσμός δέν καταπολεμεῖται οὔτε μέ τά ψευδῆ θρησκεύματα, οὔτε μέ τά αἱρετικά δόγματα, ἀπό τά ὁποῖα τοὐναντίον ἐνδυναμοῦται, ἀξιοποιῶν ἐπ’ ὠφελείᾳ του τά ψεύδη καί τάς πλάνας των»[6]. Ἑπομένως, ἀκόμη καί χωρίς τήν εὐρύτερη προοπτική τῆς σημερινῆς παγκοσμιοποιήσεως, ἦταν φανερή καί τότε, πρό 55 ἐτῶν, ἀπό ὀρθοδόξου πλευρᾶς, ἡ ἐσφαλμένη ἱεράρχηση – μέ ἀμερικανικά δηλαδή standards – τῶν ἐκκλησιαστικῶν καί ἐθνικῶν μας πραγμάτων.
Πρέπει ἐδῶ νά διευκρινίσω, ὅτι ὁ γράφων δέν εἶναι βέβαια οὐδαμῶς ὑποστηρικτής τοῦ κατά καιρούς ἐκδηλουμένου ρωσσικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐπεκτατισμοῦ[7], πολλῷ μᾶλλον τοῦ κομμουνισμοῦ καί σοβιετισμοῦ, ὅπως ἴσως ἰσχυρισθοῦν κάποιοι ὑποστηρικτές τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· ὡστόσο, συμφωνεῖ ἀπολύτως μέ τή ρήση τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου καθηγητοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη (τό 1983):
«Ἐκεῖνο πού ἀπασχολεῖ τόν Ὀρθόδοξο Χριστιανό στά ἰδεολογικά θέματα εἶναι πρῶτα-πρῶτα τό ἐάν ἡ Ἐκκλησία ἔχη τήν ἐλευθερία νά κάνη τό ἔργο Της, πού εἶναι τό νά θεραπεύη τούς ἀρρώστους Της. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νά τήν ἔχη αὐτήν τήν ἐλευθερία. Ἐκείνη λοιπόν ἡ ἰδεολογία πού ἐμποδίζει τήν Ἐκκλησία νά κάνη τό ἔργο Της εἴτε αὐτή λέγεται ἄθεος Μαρξισμός εἴτε δεξιά Μασονία, γιά τήν Ἐκκλησία εἶναι τό ἴδιο πρᾶγμα. Εἶναι ἐχθρός Της καί ὀφείλει ἐξ ἴσου νά ἀμυνθῆ. Συμβαίνει σήμερα νά ἔχωμε ἀπό τό ἕνα μέρος τούς Δεξιούς, πού κατευθύνονται ἀπό τούς Μασόνους, καί ἀπό τό ἄλλο μέρος τούς Ἀριστερούς, πού κατευθύνονται ἀπό τήν Μόσχα, ἡ ὁποία ἐπίσημα τοὐλάχιστον ἀνέχεται σήμερα τήν θρησκεία, ἀλλά ἐπιτρέπει ἀνέντιμη προπαγάνδα ἐναντίον της»[8].
Ἤδη ὁ Μοναχός π. Ἐπιφάνιος (Καψαλιώτης) πρό ἀρκετῶν μηνῶν σημείωνε τήν σημαντικήσυμμετοχή στήν Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου τῆς «ἐπιτετραμμένης» τῶν ΗΠΑ, Δρος Ἐλισάβετ Προδρόμου, μέλους τῆς CIA, τῆς DIA κ.ἄ[9]. Ἡ Δρ. Προδρόμου ἀναφερόμενη στήν μέλλουσα (τότε) Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου ἔγραφε τό 2009: «Μία τέτοια σύνοδος πρέπει νά βοηθήσει τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ὥστε νά κατανοήσουν, νά συμβιβαστοῦν καί ἐνεργά νά συμμετάσχουν στήν διαμόρφωση τῆς πραγματικότητας τῆς παγκόσμιας θρησκευτικῆς ἑτερότητας […] οἱ κανόνες [τῆς Ἐκκλησίας] εἶναι ἀνεπαρκεῖς, ἀκριβέστερα ἐλλιπεῖς, καί ἔχουν ἀνάγκη διόρθωσης καί ἐπαύξησης»[10]. Μαζί μέ τήν περίπτωσή της, δέν μποροῦμε νά μή θυμηθοῦμε καί τήν ἀνάλογη περίπτωση τοῦ ἐπίσης Ἑλληνοαμερικανοῦ διασήμου «παράγοντος» Τόμ Πάππας (1899-1988, τῆς γνωστῆς Esso Pappas), ὁ ὁποῖος εἶχε παραδεχθεῖ πρό πολλῶν ἐτῶν: «Ἐργάσθηκα γιά τήν CIA κάθε φορά πού μοῦ ἐζητήθη. Δέν εἶναι ντροπή νά ἐργάζεται κανείς γιά τήν πατρίδα του. Ἐργάσθηκα γιά τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς,ὅπως ἐργάσθηκα καί διά τήν Ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν»[11].
Τό προπερασμένο ἔτος (2016) κάποιοι ἀπό ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι ἀγωνιζόμαστε μέ τίς ταπεινές δυνάμεις μας καί μόνη ἐλπίδα στόν Θεό κατά τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δεχθήκαμε τήν ἄδικη κριτική γνωστῶν ὑποστηρικτῶν τῆς αἱρέσεως, ὅπως τοῦ καθηγητοῦ Θ. Γιάγκου, ἐπειδή ἤλθαμε σέ συναντήσεις καί ἐπαφές μέ ὑψηλούς ἐκκλησιαστικούς παράγοντες ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν[12]· χρωματιστήκαμε, λοιπόν, καθ΄ ὅτι ἀντιτιθέμενοι στόν αἱρετικό οἰκουμενισμό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί τῶν «σύν αὐτῷ», ὡς ὄργανα[13] ἐμεῖς τοῦ ρωσσικοῦ «πανσλαβισμοῦ» ἤ τοῦ ἑλλαδισμοῦ (!). Ὅσοι λοιπόν ἐπί δεκαετίες ἐπισείουν ἐντός τῆς ἑλληνόφωνης Ὀρθοδοξίας – συχνά ὑπερβολικῶς – τό «μορμολύκειο» (σκιάχτρο) τοῦ πανσλαβισμοῦ[14] καί τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ[15], γιά νά τήν προστατεύσουν δῆθεν ἀπό τίς κυριαρχικές τάσεις τῆς ἐπίδοξης «Τρίτης Ρώμης» Μόσχας[16], εὐελπιστοῦμε νά συμφωνήσουν, χάρις καί στό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Κύρου, ὅτι πολύ πιό ἀποκρουστική καί ἀνεπίτρεπτη εἶναι ἡ ἐκ μέρους συγκεκριμένων Μασόνων Κληρικῶν τοῦ Φαναρίου ὑποδούλωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας δογμάτων καί ἐθῶν στόν παμφάγο πολιτισμικό ἐπεκτατισμό πότε τῆς Μ. Βρεττανίας (ὅπως μέσῳ τοῦ θλιβεροῦ μεταρρυθμιστῆ καί Μασόνου Μελετίου Μεταξάκη[17]), πότε δέ τῶν Η.Π.Α. καί τῆς Νέας (πανθρησκειακῆς) Τάξεως Πραγμάτων (ὅπως διά τοῦ ἐξ ἴσου θλιβεροῦ καί Μασόνου Ἀθηναγόρα), μέ πολιτικές μεθοδεύσεις καί πρός ζημίαν τῆς ἐκκλησιολογικῆς αὐτοσυνειδησίας τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου.
Θά ἤθελα, κατά συνέπειαν, νά σημειώσω τήν προσωπική μου ἔνσταση σέ μερικά σημεῖα τοῦ ἄρθρου τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου: ● (1) ὁ καθηγητής δέν σημειώνει, καί αὐτό ἀποτελεῖ ἔλλειψη τῆς ἀναλύσεώς του, τό πασίγνωστο γεγονός ὅτι οἱ ἐν λόγῳ παράγοντες, ὁ Πρόεδρος Χάρρυ Τροῦμαν καί ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας Σπύρου, ὑπῆρξαν ἐν κρυπτῷ ὁμόθρησκοι, ἐννοῶ Μασόνοι, καί δή περίλαμπροι[18], ὅπως καί ὁ «μεσολαβητής» διπλωμάτης Μάιρον Τέηλορ[19] καθώς καί ὁ τότε Ὑφυπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος Παναγιώτης Πιπινέλης[20], πού συνετέλεσε τά μάλα στήν ἄδικη ἔξωση τοῦ Πατριάρχη Μαξίμου Ε΄ (1946-48), γιά νά ἐνθρονισθεῖ ὁ Ἀθηναγόρας. Τό γεγονός ὅτι ἦταν καί οἱ τέσσερίς τους Τέκτονες (νομίζω δέ, ὅτι θά βρεθοῦν ἔτι περισσότεροι στό «δίκτυό» τους…) εἶναι μεγάλης σημασίας, διότι ὁ Οἰκουμενισμός συνιστᾷ οὐσιῶδες στοιχεῖο τῆς μασονικῆς κοινωνιολογίας καί κοσμοθεωρίας, ἀλλά καί ἡ Μασονία ἀποτελεῖ ἕνα ἐκ τῶν κυρίων μηχανισμῶν τῶν δυτικῶν κέντρων ἰσχύος. Ὁ Ταξίαρχος ἐ.ἀ. τῆς Ἑλληνικῆς Χωροφυλακῆς Ἀλέξανδρος Δρεμπέλας σημειώνει γιά τήν σχέση τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν ΗΠΑ καί Μ. Βρεττανίας μέ τόν Τεκτονισμό τά ἑξῆς: «Ἐκ περιελθουσῶν κατά τήν στρατιωτικήν διακυβέρνησιν πληροφοριῶν καί στοιχείων, πιθανολογεῖται ταύτισις ἀγγλικῆς Στοᾶς πρός Ἰντέλιτζενς Σέρβις, καί ἀμερικανικῆς πρός CIA. Ἀμφοτέρων δέ πρός LUF»[21]. ● (2) ὁ καθηγητής Κύρου παραδέχεται ὡς ἀξιοσημείωτη καί ἴσως προκλητική (“remarkable and perhaps intriguing”) τήν ἐκλογή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς Ἀθηναγόρα τό 1948 ὡς Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, τήν στιγμή δηλαδή τῆς ἐνάρξεως τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου. Βεβαίως, δέν πρόκειται περί συμπτώσεως: ἡ ἀνάγκη τῆς ἐκλογῆς τοῦ «ἀμερικανοῦ πράκτορος» Ἀθηναγόρα, τῆς σχεδιασμένης ἀπό τίς ΗΠΑ, ἦταν ἀκριβῶς ἡ αἰτία τῆς ἐπιβληθείσης ἀήθους καί ἀντικανονικῆς ἐξώσεως ἀπό τόν Οἰκουμενικό Θρόνο τοῦ προκατόχου του, λαμπροῦ Πατριάρχου Μαξίμου Ε΄, ὥστε νά ἀναλάβει τά ἡνία τοῦ Πατριαρχείου ὁ ἔμπιστος (καθό Μασόνος) καί ἀμερικανόπιστος Ἀθηναγόρας· περί τοῦ πραξικοπήματος τούτου, ὅμως, περισσότερα στό μελλοντικό (β΄) μέρος τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ· τέλος ● (3) ὁ καθηγητής Κύρου δέν σημειώνει τήν «ἱστορική σύμπτωση», ὅτι δηλ. «ἐπίσης ἐντελῶς τυχαῖα», τήν στιγμή πού ἀρχίζει ὁ Ψυχρός Πόλεμος, πού συμπήγνυται ὁ διαθρησκειακός συνασπισμός τοῦ Προέδρου Τροῦμαν καί «προκλητικῶς συμπίπτει» ἡ Πατριαρχία Ἀθηναγόρα, ταυτοχρόνως ἐπισημοποιεῖται ἐπίσης καί ἡ δημιουργία τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ, ἱδρ. 1948 στό Ἄμστερνταμ), ἡ κυριώτερη θεσμική ἔκφραση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τό ΠΣΕ ἱδρύουν ὄχι βεβαίως «οἱ κακοί» Σοβιετικοί, ἀλλά «οἱ καλοί» Ἀμερικανοί παγκοσμιοποιητές, ὅπως ἔχουμε ἀποκαλύψει σέ παλαιότερο ἄρθρο μας βάσει εἰδικῶν ἀναλυτῶν[22]. Τό ἑπόμενο ἔτος, τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1949, ἱδρύεται καί τό ΝΑΤΟ («Ὀργανισμός τῆς Βορειοατλαντικῆς Συμμαχίας») ὡς ὁ στρατιωτικός βραχίων τοῦ δυτικοῦ «φιλελεύθερου» συνασπισμοῦ.
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, λόγῳ τῆς μέχρι πρό εἴκοσι περίπου ἐτῶν σταθερῆς ἀντι-οικουμενιστικῆς καί γενικῶς παραδοσιακῆς πορείας της, ἐπί τά ἴχνη τῆς ἀλαθήτου ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως (ὅπως κάποτε καί τό Παλαίφατο Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων), ἔχει πολλές φορές κατηγορηθεῖ ἀπό τίς οἰκουμενιστικές γραφίδες, ὅπως τοῦ κ. Ἀριστείδη Πανώτη, ὡς «ἐπαρχιωτική» καί «βαλκανική»[23]· ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ λοιπόν νά συμβάλουμε στήν «διεύρυνση τῶν ὁριζόντων» τῶν ἐν Ἑλλάδι «βαλκανίων» Ὀρθοδόξων, γνωστοποιώντας ὅσα προγραμματίζονται ἐρήμην μας, ἀπό ὑπόγειες συνιστῶσες ἰσχύος καί ἀπό Στοές στήν ἄλλη πλευρά τοῦ Ἀτλαντικοῦ, «πρίν ἀπό ἐμᾶς, γιά ἐμᾶς» … τούς «ἐπαρχιῶτες» !
Ἀκολουθεῖ τό κείμενο τοῦ καθηγητοῦ Κύρου σέ ἑλληνική μετάφραση. Διαβάστε, Πατέρες καί ἀδελφοί«Βαλκάνιοι, μέ σύνδρομο ἐκκλησιαστικῆς κατωτερότητος», καί ἀτενίστε τά ὑψηλά μυστικά τῶν, «μή Βαλκανίων ἤ ἐπαρχιωτῶν – καί μή “βεβήλων”» – μασονοκινήτων Οἰκουμενιστῶν …

2.           Ὁ Τροῦμαν, ὁ Ἀθηναγόρας καί ἡ Παγκόσμια Ὀρθοδοξία: μία ἐκ τῆς ἱστορίας ἐναλλακτική ἐπιλογή γιά τίς παροῦσες σχέσεις τῶν ΗΠΑ μέ τήν Κωνσταντινούπολη. Μέρος Β΄
«Πρίν ἀπό ὄχι πολύ καιρό, οἱ Ἀμερικανοί Πρόεδροι κατενόησαν ὅτι ἡ ἐκ μέρους τῆς Οὐάσινγκτονἐνεργή ὑποστήριξη καί ὑπεράσπιση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ὄχι μόνονἦταν συνεπής πρός τήν ἀρχή τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, ἀλλά ἦταν ἐπίσης ἕνας σημαντικό, παγκόσμιομέσο γιά τήν ὑπογράμμιση καί μετάδοση τῶν ἀμερικανικῶν ἀξιῶν στίς δίδυμες ἀρένες τῶν διεθνῶνσχέσεων καί τῆς διπλωματίας τῶν Μεγάλων Δυνάμεων. Ἡ ἱστορία πού περιβάλλει αὐτήν τήν ἐπίσημη θεώρηση τοῦ Πατριαρχείου ὡς μοναδικῆς σημασίας ἑταίρου γιά νά δοθεῖ ἔμφαση σέ δημοκρατικές ἀξίες στό ἐξωτερικό καί γιά τήν προώθηση ἀνθρωπιστικῶν στόχων παγκοσμίως, ἔχει – παρά ταῦτα – διαλάθει, ἐν πολλοῖς, τῆς προσοχῆς τοῦ κοινοῦ, ἐνῶ σταθερά διαβρώνεται καί ἀποκολλᾶται ἀπό τή θεσμική μνήμη τῆς ἐλίτ τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς αὐτῆς τῆς χώρας [τῶν ΗΠΑ]».
«Προσφάτως ἀπο-χαρακτηρισμένα ἔγγραφα τοῦ Στέητ Ντιπάρτμεντ ἀποκαλύπτουν μία συναρπαστική ἱστορία, μία ἐναλλακτική ἑρμηνεία τοῦ ἀμερικανικοῦ ἐνδιαφέροντος γιά – καί τῆς ἀμερικανικῆς ἐμπλοκῆς μέ – τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, κατά τή διάρκεια τῆς περισσότερο κρίσιμης ἴσως περιόδου στήν ἱστορία τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῶν ΗΠΑ. Ὑπό τόν Πρόεδρο Χάρρυ Τροῦμαν τό «δόγμα ἀνασχέσεως» κατά τοῦ κομμουνισμοῦ – πού ἐγκαινιάσθηκε τό 1947 στήν Ἑλλάδα – ἀνεδύθη ὡς τό καθοριστικό πρότυπο πού διηύθυνε τόν ρόλο τῶν ΗΠΑ στόν μεταπολεμικό κόσμο. Ἡ «ἀνάσχεση» προσδιόριζε τίς προτεραιότητες τῆς Οὐάσινγκτον, καθόριζε τίς διεθνεῖς της σχέσεις καί ὑπαγόρευε τίς ἐνέργειές της στό ἐξωτερικό».
«Συχνά ὑποτιμημένο ἀπό πολλούς ἱστορικούς εἶναι τό γεγονός ὅτι ἡ «ἀνάσχεση» ὑπό τόν Τροῦμαν, ὅπως ἐπίσης καί ὑπό τούς Προέδρους Ἀιζενχάουερ καί Κέννεντι, εἶχε μία ἰσχυρή θρησκευτική διάσταση, πού λειτουργοῦσε μέ δύο τρόπους. Πρῶτον, βοηθοῦσε στόν καθορισμό τῶν γραμμῶν τῆς παγκοσμίου πάλης κατά τοῦ κομμουνισμοῦ, διαιρώντας τόν κόσμο μεταξύ ἠθικῶν, θεοφιλῶν ἐθνῶν, πού θά καθοδηγοῦνταν ἀπό τίς ΗΠΑ, καί τῶν δυνάμεων τοῦ ἀθεϊσμοῦ καί τῆς ἀθρησκίας, ἐλεγχομένων ἀπό τήν «ἄθεη Σοβιετική Ἕνωση». Δεύτερον, ἡ θρησκεία δέν παρεῖχε μόνον ἕνα πολύτιμο ἐργαλεῖο γιά τήν ἀνάσχεση τῆς ἐπεκτάσεως τοῦ κομμουνισμοῦ, ἀλλά καί ἐνεθάρρυνε τήν ἐσωτερική κατάρρευση τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Πράγματι, ὁ Τροῦμαν εἶδε τήν θρησκεία ὡς ἰσχυρό ἐργαλεῖο γιά νά ὑπονομεύσει τήν πίστη στό σοβιετικό σύστημα καί νά ἐπιτύχει τήν τελική πτώση του».
«Ἐπειδή ἡ ἐπικρατοῦσα θρησκεία στήν Σοβιετική Ἕνωση καί σέ μέγα μέρος τοῦ Ἀνατολικοῦ Μπλόκ ἦταν ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανισμός, τό κατεστημένο τῆς ἀμερικανικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς ἀνέπτυξε γιά πρώτη φορά ἐνεργό ἐνδιαφέρον γιά τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου. Ὡστόσο, καθώς ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἦταν δέσμια τοῦ σοβιετικοῦ κράτους, ὁ Τροῦμαν ἀναγκαστικῶς ἔπρεπε νά ἀποταθεῖ ἀλλοῦ, ὥστε νά στρατολογήσει τήν Ὀρθοδοξία στήν πρωτοβουλία του γιά ἕνα πανθρησκειακό συνασπισμό κατά τοῦ κομμουνισμοῦ, μία προσπάθεια πού στήν πράξη ὑπερέβη τό ἐπίπεδο τῆς ρητορείας καί μετέβη στό ἐπιχειρησιακό ἐπίπεδο μέ τή συμμετοχή τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Βατικανοῦ ἀπό τά τέλη τοῦ 1947».
«Εἶναι ἀξιοσημείωτο, καί ἴσως προκλητικό, τό ὅτι ἀκριβῶς τήν στιγμή πού τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως κατέστη τό ἐπίκεντρο τοῦ σχεδίου τοῦ Τροῦμαν γιά νά φέρει τόν ὀρθόδοξο κόσμο μέσα στόν πανθρησκειακό του συνασπισμό, τότε ἕνας Ἀμερικανός πολίτης ἔγινε Πατριάρχης. Τήν 1η Νοεμβρίου 1948 ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας στήν Κωνσταντινούπολη ἐξέλεξε τόν Ἀθηναγόρα, Ἀρχιεπίσκοπο τῆς τότε Ἑλληνορθοδόξου Ἀρχιεπισκοπῆς Βορείου καί Νοτίου Ἀμερικῆς, ὡς Οἰκουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Ἡ ὑποψηφιότητα τοῦ Ἀθηναγόρα γιά τήν Πατριαρχία, ὁ ὁποῖος ἦταν προσωπικός φίλος τοῦ Προέδρου Φραγκλίνου Ροῦσβελτ ἀπό μακροῦ χρόνου καί ὁ ὁποῖος ἐπίσης εἶχε σφυρηλατήσει μία στενή σχέση μέ τόν Πρόεδρο Τροῦμαν, εἶχε ἀπολαύσει τῆς ἐνεργοῦ ὑποστηρίξεως, καί πιθανῆς ἀναμείξεως – ὅπως συνιστοῦν κάποια νέα ἀποδεικτικά στοιχεῖα – τῆς κυβερνήσεως Τροῦμαν».
«Σέ μία ἐπικοινωνία του τόν Ἰούνιο τοῦ 1949 μέ τόν Μάιρον Τέηλορ, ἀξιωματοῦχο τοῦ Στέητ Ντιπάρτμεντ (τόν ὑψηλό διπλωμάτη τῶν ΗΠΑ πού, ἐνῷ ἐπισήμως ὑπηρετοῦσε ὡς ὁ προεδρικός ἀντιπρόσωπος στό Βατικανό, ἦταν πράγματι ὑπεύθυνος γιά τόν συντονισμό τοῦ μυστικοῦ ἀντι-κομμουνιστικοῦ πανθρησκειακοῦ συνασπισμοῦ στήν Εὐρώπη καί τήν Μέση Ἀνατολή), ὁ Τροῦμαν ξεχώρισε τόν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα Α΄γιά νά τόν ἐπαινέσει ἰδιαιτέρως: “Εἶναι καλό τό ὅτι οἱ δυνάμεις τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τῆς δημοκρατίας ἔχουν ἕνα τόσο ἀφοσιωμένο συνήγορο καί ἀμύντορα, ὅπως αὐτόν. Εἶναι πράγματι σέ θέση, στό ἐξέχον στάτους του στήν Ἰστανμπούλ, νά ἀσκήσει μεγάλη ἐπιρροή»».
«Ἕνα ἀπό τά περισσότερο λαοφιλῆ ἀνέκδοτα στήν ἑλληνο-αμερικανική ἱστορία – τό ὁποῖο μαρτυρεῖ γιά τήν πλήρη ἀποσύνδεση μεταξύ τῶν αἰώνιων μύθων καί τῆς ἀκριβοῦς ἱστορικῆς κατανοήσεως – σχετίζεται μέ τήν λήξη τῆς θητείας τοῦ Ἀθηναγόρα ὡς Ἀρχιεπισκόπου στίς Ἀμερικές καί τήν ἔναρξη τῆς προκαθεδρίας του ὡς Πατριάρχου στήν Κωνσταντινούπολη. Τόν Ἰανουάριο τοῦ 1949, ὁ Ἀθηναγόρας μεταφέρθηκε ἀεροπορικῶς στήν Ἰστανμπούλ μέ τό προεδρικό ἀεροπλάνο τοῦ Τροῦμαν γιά νά ἀναλάβει τή θέση του ὡς Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Παρά τή δημόσια, σχεδόν φολκλορική, ἀφήγηση καί ἑρμηνεία τοῦ συμβάντος αὐτοῦ, ἡ τελείως ἔκτακτη χειρονομία τοῦ Τροῦμαν δέν ὑπῆρξε ἐνέργημα τοῦ συναισθηματισμοῦ ἤ τοῦ σεβασμοῦ του γιά τόν Ἀθηναγόρα, αἰσθήματα τά ὁποῖα ἀμφότερα συνέβη νά εἶναι γνήσια».
«Αὐτή ἦταν, ἀντιθέτως, μία μετρημένη ἐνέργεια, στήν ὁποία προέβη ἕνας Πρόεδρος πού ἔβλεπε τόν Ἀθηναγόρα καί τό Πατριαρχεῖο ὡς συμμάχους μέ ἐπιρροή, ἀλλά καί ἀποφασιστικούς γιά τήν ἐπέκταση τῶν διεθνῶν ἐνδιαφερόντων καί τῶν ἀνθρωπιστικῶν ἀξιῶν τῶν ΗΠΑ στήν παγκόσμια πάλη κατά τοῦ κομμουνισμοῦ. Ἡ πρόθεση πίσω ἀπό τήν, πρωτοφανῆ ἀπό μέρους τοῦ Τροῦμαν, ἐπίδειξη τῆς προεδρικῆς εὐδοκίας δέν ἦταν μόνον ἡ προσωπική ἔκφραση ἀμοιβαίας φιλίας καί ἐκτιμήσεως πρός τόν Ἀθηναγόρα, ἀλλά ἡ καθαρή ἔνδειξη τῆς ἐκτιμήσεως καί ὑποστηρίξεως τῆς Οὐάσινγκτον πρός τό Πατριαρχεῖο – ἕνα δυνατό διπλωματικό μήνυμα πού ὁ Τροῦμαν ἐπεδίωξε νά στείλει σέ ἀμφότερες τήν Ἄγκυρα καί τή Μόσχα».
«Ὁ Πρόεδρος Τροῦμαν συχνά τόνιζε τίς φιλο-αμερικανικές πεποιθήσεις τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα καί τήν σημασία καί ἐπιρροή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου – μαζί καί τῆς ἑλληνορθοδόξου κοινότητας στίς ΗΠΑ – ὡς ζωτικά στοιχεῖα γιά τούς στόχους τῆς ἀμερικανικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Πράγματι, ὁ Τροῦμαν εἶδε τό Πατριαρχεῖο καί τόν Ἀθηναγόρα ὡς ἀποφασιστικούς παράγοντες γιά τήν ἐνίσχυση τῆς φιλο-δυτικῆς ἀποφασιστικότητος ἀμφοτέρων τῶν χωρῶν, Ἑλλάδος καί Τουρκίας, καθώς ἐπίσης καί γιά τήν προώθηση τῆς σταθερότητος στήν Μέση Ἀνατολή».
«Πράγματι, ἠ κυβέρνηση τοῦ Τροῦμαν ἦταν ἰδιαιτέρως ἀνήσυχη ἀπό τούς προφανεῖς διαύλους πού ἄνοιγε ἡ Μόσχα μέ τούς ὀρθοδόξους πληθυσμούς σέ ὅλη τή Μέση Ἀνατολή. Ὡς ἀποτέλεσμα, ἡ Οὐάσινγκτον ἔβλεπε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ὡς ἕνα σημαῖνον ἀντίβαρο κατά τῆς ἐξτρεμοποιήσεως στά ἀραβικά ἐδάφη – δεδομένης τῆς σεβαστῆς του θέσεως μεταξύ τῶν ἄλλων τριῶν ἀρχαίων Θρόνων Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων. Ἡ ἐξωτερική πολιτική τοῦ Τροῦμαν ἀποτίμησε καί ἐσκεμμένως ἔδωσε ἔμφαση στό οἰκουμενικό καθεστώς τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως – ὡς τοῦ πρώτου πατριαρχικοῦ θρόνου μεταξύ ἴσων, ὁ ὁποῖος ἀπολαύει τῆς πνευματικῆς αἰγίδος ἐπί πασῶν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν – ὡς μέσο ματαιώσεως τῶν πολιτικοποιημένων προσπαθειῶν τῆς Μόσχας νά προβάλλει τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ὡς παγκόσμιο ἀνταγωνιστή τῆς Κωνσταντινουπόλεως».
«Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι μερικά ἀπό τά ἴδια αὐτά θέματα στό σημερινό μετα-ψυχροπολεμικό τοπίο, τώρα ὅμως σέ διαφορετικές καί πολυπλοκότερες ἐνσαρκώσεις, συνεχίζουν νά ἀποτελοῦν πρόκληση γιά τήν ἐξωτερική πολιτική τῶν ΗΠΑ στήν Ἀνατολική Μεσόγειο καί τή Ρωσσία. Μολονότι φαίνεται ὅτι μιά ἀποτελεσματική ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων αὐτῶν ἀποτελεῖ ψευδαίσθηση περισσότερο τώρα παρά ποτέ, ὅμως αὐτή ἡ φαινομενικῶς μή χειραγωγήσιμη κατάσταση θά μποροῦσε νά ἐξομαλυνθεῖ ἄν ἡ Οὐάσινγκτον ἦταν πρόθυμη νά ἀναγνωρίσει γιά μία ἀκόμη φορά τόν σημαίνοντα διεθνῆ καί ἐποικοδομητικό ἠθικό ρόλο πού τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἔχει διαδραματίσει στό παρελθόν καί θά μποροῦσε νά διαδραματίσει στό μέλλον, ἄν ἦταν ἐλεύθερο ἀπό τόν τουρκικό διωγμό».
«Ὁ Δρ. Ἀλέξανδρος Κ. Κύρου εἶναι καθηγητής τῆς Ἱστορίας στό Κρατικό Πανεπιστήμιο τοῦ Σάλεμ, ὅπου διδάσκει περί τῶν Βαλκανίων, τοῦ Βυζαντίου καί τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας».
(μετάφραση Μον. Σεραφείμ)

3.           Ἀνάλυση τοῦ ἄρθρου τοῦ καθ. Κύρου στά κυριώτερα σημεῖα του
Ἀπό τό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Κύρου μποροῦμε νά συναγάγουμε ἐκ πρώτης ὄψεως τά ἑξῆς:
(1) Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ΚΠόλεως κατανοήθηκε ἀπό μιά σειρά Προέδρων τῶν ΗΠΑ ὡς σημαντικό καί παγκόσμιο μέσο ἐμφάσεως καί προωθήσεως τῶν ἀμερικανικῶν δημοκρατικῶν ἀξιῶν. Ἄρα, τό ἐνδιαφέρον τῶν ΗΠΑ γιά τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο δέν εἶχε νά κάνει μόνον μέ τήν προάσπιση τῶν θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν ἐντός τῆς Τουρκίας, ἀλλά μέ τό ἰδιοτελές ἀμερικανικό συμφέρον (βάσει τοῦ American Exceptionalism, τοῦ «ἀμερικανικοῦ ἐξαιρετισμοῦ», τῆς ἰδέας ὅτι ἡ Ἀμερική ἔχει μοναδική θέση μεταξύ τῶν ἐθνῶν).
(2) Τό παραπάνω συμπέρασμα προκύπτει ἀπό μιά σειρά ἐγγράφων πού προσφάτως (2009[24]) «ἀποχαρακτηρίσθηκαν» (δηλαδή ἀπώλεσαν τόν χαρακτῆρα τοῦ μυστικοῦ, δηλ. «διαβαθμισμένου» [classified] ἐγγράφου) ἀπό τό State Department, τό ἀμερικανικό ΥΠ.ΕΞ. Τά ἴδια ἔγγραφα ὑποδηλώνουν, κατά τόν Κύρου, καί ἐνεργό ὑποστήριξη τοῦ Προέδρου Τροῦμαν στήν ὑποψηφιότητα τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα τό 1948.
(3) Τό ἀντι-κομμουνιστικό «δόγμα ἀνασχέσεως» τοῦ Προέδρου Τροῦμαν («Δόγμα Τροῦμαν», “Truman Doctrine, containment policy”) εἶχε θρησκευτική διάσταση: ἀποσκοποῦσε στήν δημιουργία καί τόν συντονισμό ἑνός μυστικοῦ ἀντι-κομμουνιστικοῦ πανθρησκειακοῦ συνασπισμοῦ. Ἔτσι τά ἔθνη τοῦ κόσμου θά διαχωρίζονταν ἀφ’ ἑνός σέ ἠθικά καί θεοφιλῆ, καθοδηγούμενα ἀπό τίς ΗΠΑ, καί σέ ὑπαγόμενα στίς δυνάμεις τοῦ ἀθεϊσμοῦ καί τῆς ἀθρησκίας, ἐλεγχόμενα ἀπό τήν «ἄθεη Σοβιετική Ἕνωση», ἀφ’ ἑτέρου.
(4) Ἀπό τό τέλος τοῦ 1947 στόν πανθρησκειακό ἀντι-κομμουνιστικό συνασπισμό συμμετεῖχαν τό Βατικανό καί ἡ Ἀγγλικανική ὁμολογία· μυστικός ὑπεύθυνος συντονισμοῦ τους ἀπό πλευρᾶς State Department ὑπῆρξε ὁ διπλωμάτης Μάιρον Τέηλορ. Τό 1949 προσετέθη στόν συνασπισμό καί ἡ Ἐκκλησία ΚΠόλεως ὑπό τόν Ἀθηναγόρα.
(5) Ἡ θρησκεία σύμφωνα μέ τό «Δόγμα Τροῦμαν» ἔπαιζε διττό ἀνασχετικό, περιοριστικό, ρόλο: ὄχι μόνον ἀποτελοῦσε ἐσωτερική δύναμη ἀποσαθρώσεως τῆς σοβιετικῆς ἰδεολογίας, ἀλλά ὁριοθετοῦσε καί τόν διαχωρισμό μεταξύ φιλο-σοβιετικῶν καί ἀντι-σοβιετικῶν ἐθνῶν («φιλοθέων» versus «ἀντιθέων»).
(6) Ἐπειδή δέν μποροῦσε νά ἐνεργοποιηθεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας στό ἀναχαιτιστικό αὐτό σχέδιο κατά τῶν ἀθέων Σοβιέτ, καθό δέσμια τοῦ καθεστῶτος τῆς ΕΣΣΔ, ἐπελέγη ἀπό τό ἐπιτελεῖο τοῦ Τροῦμαν τό Πατριαρχεῖο ΚΠόλεως ὡς τό ἐπικρατέστερο «ὀρθόδοξο συστατικό» στόν ἀμερικανικό «διαθρησκειακό συνασπισμό».
(7) Ἡ ἀξία τοῦ Πατριαρχείου ΚΠόλεως γιά τούς Ἀμερικανούς ἐνέκειτο στά ἑξῆς: (α) εἶχε θεσμικῶς οἰκουμενική Πρωτοκαθεδρία ἐπί συμπάσης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί μποροῦσε νά λειτουργήσει ὡς ἀντίβαρο στήν προσπάθεια τῆς Ἐκκλησίας Μόσχας νά ἀποκτήσει τήν ἡγεσία μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων· (β)λόγῳ τῶν πρεσβείων τιμῆς, εἶχε ἐπίσης ἡγετικό ρόλο τόσο ἐπί τῶν Πατριαρχείων τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ὅπου ὁ σοβιετικός παράγων δραστηριοποιεῖτο στούς ἀραβικούς πληθυσμούς, ὅσο καί ἐπί τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῶν Βαλκανίων· (γ) ἡ θέση του ἦταν τέτοια, ὥστε νά μπορεῖ νά ἐνισχύει τήν φιλο-δυτική κατεύθυνση τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Τουρκίας.
(8) Ὡς συνέχεια στήν παραπάνω (7α) προοπτική, καί σέ θεωρητικό ἐπίπεδο, οἱ ΗΠΑ τόνιζαν τήν (ἀληθῆ) οἰκουμενική πρωτοκαθεδρία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπέναντι στήν πολιτικοποιημένη προσπάθεια τῆς σοβιετοκρατούμενης Ἐκκλησίας τῆς Μόσχας νά ἀποκτήσει τήν πρωτοκαθεδρία αὐτή.
(9) Σέ πρακτικό ἐπίπεδο, ὁ Πρόεδρος Τροῦμαν ὄχι μόνον ἐπαίνεσε δημοσίως τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Ἀθηναγόρα ὡς πρόμαχο τῶν «χριστιανικῶν καί δημοκρατικῶν» ἀξιῶν, ἀλλά προέβη καί στήν προσεκτικῶς ἐσκεμμένη ἐνέργεια νά προσφέρει τό προσωπικό του προεδρικό ἀεροπλάνο γιά τήν μετάβαση (Ἰανουάριος 1949) τοῦ ἐψηφισμένου Πατριάρχου ΚΠόλεως Ἀθηναγόρα ἀπό τίς ΗΠΑ στήν Κωνσταντινούπολη. Ἡ ἐνέργεια αὐτή ἦταν ἰσχυρό διπλωματικό μήνυμα τόσο πρός τήν Μόσχα ὅσο καί πρός τήν Ἄγκυρα, ὅτι δηλαδή οἱ ΗΠΑ στήριζαν τό πρόσωπο τοῦ Ἀθηναγόρα καί προσέβλεπαν στόν φιλο-αμερικανικό ρόλο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ὁ καθηγητής Κύρου ὑπαινίσσεται καί ἄλλου εἴδους ἐνεργή ἀνάμειξη (“possible involvement”) τοῦ Προέδρου Τροῦμαν στήν προώθηση τοῦ Ἀθηναγόρα Σπύρου.
(10) Ὁ καθηγητής Κύρου σέ προέκταση τῶν ἀνωτέρω παραπονεῖται, διότι ἡ ἐλίτ πού διαμορφώνει σήμερα τήν ἐξωτερική πολιτική τῶν ΗΠΑ ἔχει ἐξαλείψει ἀπό τήν θεσμική της μνήμη (ἴσως ὄχι καί σέ ἐπίπεδο προσωπικῶν σχέσεων) τήν παλαιά σημασία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὡς θρησκευτικοῦ συμμάχου τῶν ΗΠΑ.
(11) Περαιτέρω, ὁ καθηγητής ὑπεμφαίνει, ὅτι, ἄν οἱ ΗΠΑ βοηθοῦσαν στήν ἀποδέσμευση τοῦ Πατριαρχείου ΚΠόλεως ἀπό τήν τουρκική κυβερνητική πίεση, τότε τό Πατριαρχεῖο θά μποροῦσε νά βοηθήσει τίς ΗΠΑ στήν ἀντιμετώπιση τῶν νέων προκλήσεων πού ἐμφανίζονται γιά τίς ΗΠΑ στήν ἀνατολική Μεσόγειο καί τήν Ρωσσία, προκλήσεων πού εἶναι ἐκ νέου ἐνσαρκώσεις τῶν ἴδιων μέ τήν ἐποχή τοῦ Τροῦμαν προβλημάτων.

4.           Ἐξαγωγή συμπληρωματικῶν διαπιστώσεων ἀπό τό ἄρθρο
Ἄς δοῦμε, ὅμως, καί τί περαιτέρω μποροῦμε νά ἁλιεύσουμε ἐμμέσως καί ἀναγνώσουμε «μεταξύ τῶν γραμμῶν» τοῦ κειμένου τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου, πέραν ὅσων ἀριθμήσαμε παραπάνω:
(α) Ὁ καθηγητής Κύρου ὑπαινίσσεται (στήν τελευταία παράγραφο) ὁμοιότητα τοῦ σοβιετικοῦ ἐπεκτατισμοῦ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης μέ τήν ἀπόπειρα σχηματισμοῦ (φιλο)ρωσσικοῦ γεωπολιτικοῦ ἄξονος σήμερα · αὐτό βεβαίως χρῄζει περαιτέρω σχολιασμοῦ, διότι εἶναι ἰσχυρισμός παντελῶς ἀβάσιμος. Εἰδικῶςἡ ὁμαδοποίηση τῶν «καλῶν φιλο-αμερικανικῶν καί φιλοθέων ἐθνῶν» ἔναντι  τῶν «κακῶν ἀθέων φιλο-σοβιετικῶν ἐθνῶν» τῶν δεκαετιῶν 1950-1980, ἔχει σήμερα ἀνατραπεῖ ἤ μᾶλλον ἀντιστραφεῖκαί οἱ ΗΠΑ ἔχουν ἀναδειχθεῖ σέ παγκόσμιο ὑποστηρικτή λ.χ. τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί τοῦ ἑωσφορισμοῦ (διόλου παράδοξο γιά ὅποιον γνωρίζει βασικά ἀξιώματα τῆς «ἐσωτερικῆς» Μασονίας), ὅπως φαίνεται κλασσικῶς καί στήν πρόσφατη περίπτωση τῆς Οὐκρανίας[25]. Ἤδη ἔγκριτοι δεξιοί Ἀμερικανοί ἀναλυτές, ὅπως λ.χ. ὁ Πάτ Μπιουκάναν, διερωτῶνται ἄν στόν «νέο ἰδεολογικό ψυχρό πόλεμο» ὁ Θεός συνεχίζει νά εἶναι παρά τό πλευρόν τῆς Ἀμερικῆς, ἔπειτα ἀπό τόν σταθερά παραδοσιακό καί χριστιανικό προσανατολισμό τῆς ἐσωτερικῆς πολιτικῆς τοῦ Βλαδιμήρου Ποῦτιν[26] (ἐν ἀντιθέσει πρός ἐκεῖνον τῶν ΗΠΑ).
(β)  Ἡ «ἐνεργός ἀνάμειξη» (δηλαδή, ἡ ἄμεση παρέμβαση) τοῦ τότε ἡμι-πλανητάρχου Προέδρου Τροῦμαν στήν ἐκλογή Ἀθηναγόρα, καί μόνον ὡς ἐκδήλωση τῆς ἐπιθυμίας του νά ἀναδειχθεῖ ὁ τελευταῖος, δηλαδή καί μόνον στόν ὑποβαθμισμένο ρόλο πού περιγράφει ὁ κ. Κύρου, ἦταν ἐπαρκής στήν ψυχροπολεμική περίοδο γιά νά καθορίσει τίς ἐκλογές Πατριάρχη σέ μιά φιλοδυτική χώρα, ὅπως ἡ Τουρκία (ἡ ὁποία μαζί μέ τήν Ἑλλάδα προσκλήθηκαν στό ΝΑΤΟ ἤδη ἀπό τήν ἴδρυσή του, μέ σχετικό πρωτόκολλο τοῦ Ἀπριλίου 1949). Ἡ ἀνάμειξη αὐτή, πού ὅμως ἦταν πολύ βαθύτερη ἀπό τήν ἐπίδειξη εὐαρεσκείας πρός τόν Ἀθηναγόρα, συνιστοῦσε μορφή καισαροπαπισμοῦ. Διερωτώμεθα: τούς Ὀρθοδόξους Πατριάρχες τούς ἀναδεικνύει τελικῶς τό Ἅγιον Πνεῦμα καί ἡ δογματική Ὀρθοδοξία ἤ τό «Δόγμα Τροῦμαν» καί τό πνεῦμα τῆς Μασονίας;.
Εἶναι χαρακτηριστικά ὅσα περί τῆς τεκτονικῆς ἀφετηρίας τοῦ «Δόγματος Τροῦμαν» γράφουν οἱ ἴδιοι οἱ Τέκτονες σέ δικό τους περιοδικό τό 1961: «Εἶναι γνωστόν ὅτι μέ τάς ἀρχάς καί τά διδάγματα τοῦ Τεκτονισμοῦ ἔχουν γραφῆ αἱ Ἱστορίαι Μεγάλων Ἐθνῶν […] Οὔτε θά διαφεύγῃ τήν μνήμην ὅλων ἡμῶν ἡ πρόσφατος ἐξαγγελία τοῦ τόσον σημαντικοῦ διά τήν Ἱστορίαν τοῦ Δυτικοῦ Πολιτισμοῦ Δόγματος τοῦ Ἀδελφοῦ Χάρρη Τροῦμαν, ἡ ὁποία ἐγένετο τό πρῶτον ἐν συνεδριάσει τῆς Μητρός του Τεκτονικῆς Στοᾶς, ὅταν ἦτο οὗτος Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α.»[27].
(γ) Γίνεται ἀντιληπτό στόν ἀναγνώστη ἀπό τό ἄρθρο τοῦ κ. Κύρου, ποιᾶς σημασίας εἶναι τά θρησκευτικά ἤ ἐκκλησιαστικά πράγματα γιά τίς Μεγάλες Δυνάμεις (ΗΠΑ, Σοβιετικῶν), εἴτε ὡς πεδίο προωθήσεως ἰδεολογίας, εἴτε ὡς ἐργαλεῖο πολέμου φθορᾶς ἐναντίον πολιτικῶν καθεστώτων (θυμόμαστε ἄλλωστε και τήν περίπτωση τοῦ Λέχ Βαλέσα στήν Πολωνία) ἤ καί ὡς «κόλλα» συμπήξεως διεθνῶν ἤ διαθρησκειακῶν συνασπισμῶν. Ὅποιος ὅμως ὁμιλεῖ στό εὐρύ κοινό περί τῶν αὐτονοήτων αὐτῶν πραγμάτων χαρακτηρίζεται ἐπίτηδες ἀπό τούς νεοταξίτες καί ἰδίως τούς Οἰκουμενιστές ὡς «συνωμοσιολόγος».
(δ)  Τό ἀμερικανικό γεωπολιτικό σκέπτεσθαι (ὅπως ἄλλωστε καί τό σοβιετικό παλαιότερα, καί μελλοντικῶς κάποιο ἄλλο) ἔχει πλήρη ἐπίγνωση τῶν ἐσωτερικῶν ἐκκλησιαστικῶν συσχετισμῶν δυνάμεως· ἑπομένως, ἔχει καί τήν δυνατότητα νά ἀντιλαμβάνεται τήν σημασία τῆς ἱερο-κανονικῆς πρωτοκαθεδρίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἀλλά καί τῆς εὔθραυστης ἰσορροπίας τῶν ἐθνοφυλετικῶν τάσεων ἤ ἐνίοτε τῶν ὑπερεθνικῶν δεσμῶν Ἑλλήνων, Σλάβων καί Ἀράβων (δηλ. ἀραβοφώνων) Ὀρθοδόξων (ὁσονούπω καί τῶν Ὀρθοδόξων Ἀγγλοσαξώνων). Μέ ἄλλα λόγια, οἱ ἐχθροί μας (διότι τέτοιοι εἶναι οἱ νεοταξίτες) γνωρίζουν τά ἐκκλησιαστικά «ἐνδότερα» τοὐλάχιστον τόσο καλά ὅσο καί ἐμεῖς, μᾶλλον ὅμως πολύ καλύτερα.
(ε) Οἱ διπλωμάτες τῶν πολιτικῶν ἐξουσιῶν (ὅπως ὁ Μάιρον Τέηλορ παρά τῷ Βατικανῷ) εἶχαν, ἔχουν καί θά ἔχουν μυστικές ἀναθέσεις θρησκευτικῶν ἀποστολῶν, παραλλήλως πρός τήν ἐπίσημη ἰδιότητά τους. Ὅταν λοιπόν βλέπουμε σημαίνοντες πολιτικούς ἤ διπλωμάτες νά δραστηριοποιοῦνται ἐκκλησιαστικά πρίν ἤ μετά ἀπό κάποιο σημαντικό ἐκκλησιαστικό γεγονός, ἄς συνειδητοποιοῦμε ὅτι δέν πρόκειται οὔτε γιά ξαφνική προσωπική ὑπαρξιακή ἀναζήτησή τους οὔτε γιά ἁπλῆ οἰκοδόμηση ἐπικοινωνιακοῦ θρησκευτικοῦ προφίλ, ἀλλά γιά ἀποστολή μέ συγκεκριμένο ἀποχρῶντα λόγο (μήπως εἶναι τέτοια καί ἡ προχθεσινή ἐπίσκεψη τοῦ Πρέσβεως τῶν ΗΠΑ Τζέφρι Πάιατ στό Ἅγιον Ὄρος ;).
(στ) Ἐφόσον ἡ, κατά τόν Τροῦμαν, «δημοκρατική ἰδεολογία» (ἤ ἡ «πολιτική θεολογία», ἄν θέλετε) τοῦ Πατριαρχείου ΚΠόλεως ἐπί Ἀθηναγόρα εἶχε ἐνδιαφέρον (καί ἀποτελοῦσε ἀντικειμενικό στόχο) γιά τήν ἀμερικανική ἐξωτερική πολιτική, στό πλαίσιο τῆς ἀνασχέσεως τοῦ ἀθέου σοβιετισμοῦ, βεβαίως εἶχε (καί ἔχει) ἐνδιαφέρον καί ὅσον ἀφορᾷ τίς τάσεις τῆς ἑλληνικῆς ὁμογενείας ἐντός τῶν ΗΠΑ (κατά τό ἀξίωμα “peace at home, peace in the world”). Ἀνάλογο ἄλλωστε εἶναι καί τό ἐνδιαφέρον τοῦ Κράτους τοῦ Ἰσραήλ νά μή ἐμπλέκεται τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων στίς παλαιστινιακές πολιτικές διεκδικήσεις, ἀλλά καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους νά κρατήσει τήν Μουφτία τῆς Κομοτηνῆς μακράν τοῦ τουρκικοῦ παρεμβατισμοῦ στήν Θράκη. Αὐτό θά μποροῦσε νά σημαίνει ὅτι (τοὐλάχιστον στίς ΗΠΑ καί κατ΄ ἐπέκτασιν καί στό Φανάρι), ὅσο διαρκεῖ ἡ ἀναμέτρηση ΗΠΑ-Ρωσσίας, ποτέ ἡ ἀμερικανική ἡγεσία, ὅσον τό ἐπ΄ αὐτῇ, δέν θά ἀνεχθεῖ τήν ἀνάδειξη ἑνός μή ἐχθρικοῦ πρός τούς Ρώσσους ἐκκλησιαστικοῦ ἡγέτη, εἴτε Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς εἴτε καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου.
(ζ) Εἶναι αὐτονόητο, ὅτι στό πλαίσιο ἑνός «διαθρησκειακοῦ συνασπισμοῦ», βασιζομένου μάλιστα ἐπί τῆς ἀμερικανικῆς ὑποστηρίξεως, οἱ θρησκευτικές διαφοροποιήσεις θά τείνουν νά ἀμβλύνονται, ὅπως ἐπεσήμαινε τό 1966 ὁ μακαριστός Νικόλαος Ψαρουδάκης[28], ἀκριβῶς ὅπως ἀναγκαστικῶς ἐξομαλύνονται καί οἱ ἐθνικές συγκρούσεις ἐντός συνασπισμῶν, ὅπως τοῦ ΝΑΤΟ (λ.χ. οἱ ἑλληνο-τουρκικές). Αὐτό μᾶς ἐπιτρέπει νά συμπεράνουμε ὅτι ὁ διάλογος τῆς «ἀγάπης» τῶν τελευταίων δεκαετιῶν, εἴτε διομολογιακός (μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί ὁμολογιῶν-αἱρέσεων) εἴτε διαθρησκειακός (μεταξύ θρησκειῶν, λ.χ. Χριστιανισμοῦ, Ἰουδαϊσμοῦ καί Ἰσλάμ), ἦταν σέ καθοριστικό βαθμό μία ἀναπόφευκτη «κόλλα» γιά τήν συγκόλληση τοῦ συνασπισμοῦ γύρω ἀπό τίς ΗΠΑ. Πράγματι, ὑπό τό … «φῶς» τῆς ἀμερικανικῆς γεωστρατηγικῆς ἀνακαλύψαμε ἐξαίφνης μετά ἀπό αἰῶνες, ἐπί Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ὅτι δῆθεν μᾶς συνδέουν μέ τίς ἄλλες θρησκεῖες πολλά πράγματα (!) … (καί ὅπως λέγεται εἰρωνικῶς, “I wouldn’t have seen it, if I hadn’t believed it …”). Βεβαίωςστήν «ἀνακάλυψη» αὐτή εἶχε προηγηθεῖ τῶν Ἀμερικανῶνπολιτικῶν τῆς Νέας Τάξεως καί τῶν ἀρχι-Οἰκουμενιστῶν  ἴδια  κοινή τροφός ὅλων τους Μασονία.
 (η καθηγητής Κύρουἀλλά καί  Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Βορείου Ἀμερικῆς  ὁποία δημοσιεύει τόἄρθρο του τό 2014, προβάλλει ( προσφέρειμέ πολύ προσεκτικό λόγο στήν τελευταία παράγραφότου τήν ἐνδεχόμενη «χρηστικότητα» τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου («φρῖξον ἥλιεστέναξον ἡγῆ»!), πρός ὄφελος τῆς σημερινῆς ἀμερικανικῆς στάσεως κατά τῶν ρωσσικῶν συμφερόντων στήν ἴδιατήν ρωσσική περιφέρεια καί τήν Ἀνατολική Μεσόγειο (προφανῶς διότι τά Βαλκάνια ἔχουν ἐκφύγει πλέοντῆς πατροπαράδοτης ρωσσικῆς ἐπ’ αὐτῶν ἐπιρροῆς). Σάν ἀντάλλαγμα στήν συναλλαγή αὐτή προτείνει ὁἀρθρογράφος κΚύρου τήν ἐκ μέρους τῶν ΗΠΑ «ἐλάφρυνση» τῶν τουρκικῶν πιέσεων ἐπί τοῦΟἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείουὥστε Αὐτό νά διαδραματίσει «γιά μία ἀκόμη φορά τόν σημαίνονταδιεθνῆ καί ἐποικοδομητικό ἠθικό ρόλο» του (προσθέστε: «πρός ὄφελος τῶν καλῶν καί ἠθικῶν ΗΠΑτῶνἀστυνόμων τοῦ σύμπαντος»).

5.           Τί ἀποκρύπτεται στό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Κύρου
Ἀφοῦ στά παραπάνω μέρη ἔχουμε ἀπαριθμήσει κάποιες βασικές θέσεις τοῦ ἄρθρου τοῦ καθηγητοῦ Κύρου, καί ἔχουμε ἐπίσης ἐξαγάγει κάποια ἐπιπλέον συμπεράσματα μέσα ἀπό προεκτάσεις, ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ νά προβοῦμε καί σέ μερικές ἐπιπλέον σύντομες ἀποκαλύψεις.
 (α) Γεωπολιτικός ρεαλισμός ἤ οἰκουμενιστικός συναισθηματισμός; Εἶναι σαφές, ὅτι ἐνῷ τό οἰκουμενιστικό σύστημα προβάλλει πολλές φορές μέ πηχυαίους (δακρύβρεκτους) τίτλους τήν «ἀγαπητική» (καί συναισθηματική) πλευρά τῆς οἰκουμενιστικῆς κινήσεως (τῆς ἀθέμιτης θεολογικῆς προσεγγίσεως ὁμολογιῶν καί θρησκειῶν), ὡστόσο ἀναγκάζεται κάποιες φορές, ὅπως στό ἄρθρο τοῦ καθ. Κύρου, νά παραδεχθεῖ καί ἀναδείξει τήν ὠμή, γεωπολιτική, ὄψη της. Ἐπί παραδείγματι, ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος γράφει χαριτωμένα: «Ὅταν ἤμουν μικρό παιδί, θυμᾶμαι πού ἔβλεπα τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Ἀθηναγόρα (1886-1972), ἕναν ἐκπληκτικό ἡγέτη μέ ὅραμα καί οἰκουμενική εὐαισθησία. Ἦταν ἕνας ψηλός ἄνδρας μέ διεισδυτικό βλέμμα καί μιά κάτασπρη μακριά γενειάδα[29] […] συνήθιζε νά διαλύει τίς συγκρούσεις καλώντας τίς ἐμπόλεμες πλευρές νά συναντηθοῦν. Τούς ἔλεγε: “ Ἐλᾶτε, ἄς κοιτάξει ὁ ἕνας τόν ἄλλον στά μάτια καί ἄς δοῦμε τί ἔχει ὁ ἕνας νά πεῖ στόν ἄλλον”»[30]· νωρίτερα, ὁ ὀπαδός τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα «ἱστορικός καί θεολόγος» κ. Ἀριστείδης Πανώτης ἔγραφε περί τῆς συναντήσεως τοῦ Πάπα Παύλου Στ΄ καί τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα τό 1964 στά Ἱεροσόλυμα: «Μέ δάκρυα στά μάτια, ἀνοίγουν αὐθόρμητα τίς ἀγκαλιές τους καί δίνουν τόν ἐν Χριστῷ ἀσπασμό, κρατώντας ὁ ἕνας σφικτά στήν ἀγκάλη του τόν ἄλλο. Περνοῦν μερικά δευτερόλεπτα βαθυτάτης συγκινήσεως καί κατανύξεως. Οἱ παριστάμενοι κλαῖνε καί ριγοῦν γιά τήν ἱστορική αὐτή στιγμή πού περίμεναν γενεές Χριστιανῶν»[31].
Ὅπως διαβάσαμε παραπάνω, ἡ βάσιμη καί ἀνεπίσημη ἀλήθεια, ὅπως τήν θέλουν οἱ ἐραστές τῆς Δύσεως Οἰκουμενιστές, εἶναι ὅτι ὁ Μασόνος Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καί ἡ προσέγγισή του μέ τόν Παπισμό ὑπῆρξαν “assets and liabilities” («περιουσιακά στοιχεῖα καί ὑποχρεώσεις») τῆς πολιτικῆς τῶν ΗΠΑ ! Καί τό καυχῶνται κιόλας! Ἁπλῶς, ὅταν ἀπευθύνονται στό ἁπλό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα «τῆς βάσης» (στούς «ἰθαγενεῖς Βαλκάνιους» πού λέγαμε ἀνωτέρω … ) χρησιμοποιοῦν τήν ὁρολογία τῆς «ἀγάπης», τῆς «καταλλαγῆς», τῆς «συγχωρητικότητος»· ἐνῷ ὅταν διαπραγματεύονται ἐπί τῆς σκληρῆς διπλωματικῆς κονίστρας, ὁ μῦθος ἀλλάζει: «Δῶστε μας, οἱ ἰσχυροί τῆς γῆς, πολιτική ὑποστήριξη γιά τό ἐκκλησιαστικό μας καθεστώς (status), π.χ. γιά τή Θεολογική Σχολή τῆς Χάλκης ἤ γιά τήν προσαρμογή τοῦ καθεστῶτος τῶν Νέων Χωρῶν, καί ἐμεῖς θά σᾶς παράσχουμε ἐκκλησιαστική (θρησκευτική) ὑποστήριξη γιά τό δικό σας παγκοσμιοποιητικό (νεοταξικό) πρόγραμμα: “Do ut das” (“δίνω, γιά νά δώσεις”)». Μήπως αὐτό θά μποροῦσε νά ὀνομασθῆ «ἐκποίηση» τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτείας, ἤ καί «ἐκπόρνευσή» της; Καί ὅμως ἐμεῖς θά συνεχίζουμε νά ραίνουμε μέ ροδοπέταλα τούς ἐκποιητές τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας θησαυρῶν, θησαυρῶν ὅπως εἶναι ἡ ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς ἀποκλειστικῆς ὁδοῦ σωτηρίας καί ὁ ἀπαραίτητος στιγματισμός τῶν ἀντιχρίστων πολιτισμικῶν τάσεων πού κυρίως ἐκπροσωποῦνται σήμερα ἀπό τίς ΗΠΑ καί τήν ΕΕ (ὅπως πράττει μερικές φορές στιγματίζουσα ἡ Ρωσσία, σέ πολιτικό καί σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο)!
(β) Οἱ Ἕλληνες συμβάλαμε στόν Ρωσσικό Οἰκουμενισμό: Ἀπό τήν ἀνάλυση κάποιων στοιχείων, προκύπτει ὅτι ὁ συνασπισμός τῶν δυτικῶν ἐθνῶν καί Ὁμολογιῶν καί τοῦ Φαναρίου ἐντός τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ), ὁδήγησε τελικῶς καί τούς Ρώσσους σέ αὐτό, καί στόν συναφῆ Οἰκουμενισμό (μεγάλη, λοιπόν, ἡ ἐπί τούτου εὐθύνη ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων).
Ἡ σύμπηξη τοῦ ἀμερικανοκίνητου «διαθρησκειακοῦ συνασπισμοῦ», ὅπως περιγράφεται ἀπό τόν καθηγητή Κύρου, ὡς συνισταμένη τοῦ «δόγματος ἀνασχέσεως τοῦ Τροῦμαν», ἦλθε σέ στιγμή κατά τήν ὁποία ἡ Σοβιετική Ἕνωση εὑρισκόταν σέ πολύ δύσκολη γεωστρατηγική θέση, πού τήν ἀνάγκαζε σέ ὑποχωρήσεις (ὅπως ἦταν π.χ. ἡ ρωσσική ἀποστασιοποίηση, δόξα τῷ Θεῷ, ἀπό τήν ἀνταρσία τοῦ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ). Ἡ αἰτία ἦταν ὅτι ἡ Ἀμερική εἶχε προηγηθεῖ στήν ἀποπεράτωση ἀτομικῶν ὅπλων καί μονοπωλοῦσε τότε ἀκόμη τήν χρήση τους· «Ἡ Ἀμερική διατηροῦσε συντριπτική πυρηνική ὑπεροχή μαζί μέ τό σπουδαῖο στρατηγικό της πλεονέκτημα: Κατεῖχε βάσεις στήν Εὐρασία ἀπό τίς ὁποῖες μποροῦσε νά πλήξει ἄμεσα τά ζωτικά κέντρα τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, ἐνῶ ἡ Σοβιετική Ἕνωση δέν κατεῖχε βάσεις ἀπό τίς ὁποῖες νά πλήξει ἄμεσα τά ζωτικά κέντρα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν […] Χωρίς ἀμφιβολία λοιπόν τό πυρηνικό μονοπώλιο καθιστοῦσε ἄνιση μιάν ἀναμέτρηση τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης μέ τήν Ἀμερική τήν ἐποχή ἐκείνη. Ἦταν μιά εὐκαιρία γιά τήν Δύση νά λύσει τούς λογαριασμούς της μέ τήν Ἀνατολή. Μιά δυνατότητα γιά τόν καπιταλισμό νά ἀνασχέσει τήν ἐπαναστατική πλημμυρίδα τοῦ σοσιαλισμοῦ»[32].
Στό ἐκκλησιαστικό πεδίο, ἡ Σύνοδος τῆς Μόσχας τοῦ 1948 ἀκολουθώντας τήν γραμμή τοῦ ἁγίου Σεραφείμ Σομπόλεφ (1881-1950), καί παρά τίς συνθῆκες τῆς ὑπερβολικῆς γεωστρατηγικῆς πιέσεως ἐπί τῆς ΕΣΣΔ,  ἐπέκρινε τόν νεοφανῆ Οἰκουμενισμό τοῦ ΠΣΕ, γεγονός πού πρίν 17 χρόνια (2001) ἐπεσήμανε καί ἡ Ἱεραρχία τῶν Ρώσσων τῆς Διασπορᾶς στό Πατριαρχεῖο Μόσχας[33]. Μαζί μέ τήν Ρωσσία, ἀρνήθηκαν ἀρχικῶς τήν συμμετοχή τους στό ΠΣΕ ( στό Ἄμστερνταμ τό 1948) καί οἱ περισσότερες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, πλήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῶν Ἐκκλησιῶν Κύπρου καί Ἑλλάδος[34]. Τό Πατριαρχεῖο Μόσχας συνέχισε νά «μποϋκοτάρει» ὀρθοδόξως τό ΠΣΕ μέχρι τό 1961. Ἀργότερα, ὅμως, βλέποντας ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη συμπράττει μέ τήν Δύση μέσῳ τοῦ ΠΣΕ καί τῶν Παπικῶν, ἡ Μόσχα προφανῶς ὠθήθηκε στό νά εἰσαγάγει στό ΠΣΕ τό Πατριαρχεῖο της (ὑποχείριο ἄλλωστε τῶν σοβιετικῶν πραιτωριανῶν), ὥστε νά μή ἀπομονωθεῖ καί στό θρησκευτικό πεδίο, ἀλλά νά συμμετάσχει στίς ἐντός Οἰκουμενισμοῦ διεργασίες. Ἄς σημειωθεῖ, ὅτι τό Πατριαρχεῖο Μόσχας πιέσθηκε μέ συνέπεια καί συνέχεια ἀπό τούς δικούς μας Ἕλληνες «πλασιέ» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (ἀμερικανοκίνητους, ὅπως προκύπτει) γιά τήν συμμετοχή του στό ΠΣΕ: «Ἐν ἀναφορᾷ πρός τάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, τάς συμμετασχούσας τῶν ἐργασιῶν τοῦ Ἄμστερδαμ, προσεπάθουν παντοιοτρόπως νά διαλύσουν τάς ἀμφιβολίας περί τῆς φύσεως τοῦ νέου ὀργανισμοῦ [τοῦ ΠΣΕ] καί νά ἔχουν ἐξησφαλισμένην καί ἐνεργόν τήν συμμετοχήν τῶν Ὀρθοδόξων. Πρός τοῦτο πολλοί ἐκ τῶν ἐν Γενεύῃ κατεχόντων ὀργανικάς θέσεις [στό ΠΣΕ] ἀνελάμβανον ταξείδια εἰς τάς Ὀρθοδόξους χώρας»[35]Ἡ διαθρησκειακή συμμαχία, λοιπόν, Ἀμερικῆς-Φαναρίου, βοήθησε, ὡς ἀντίπαλον δέος, στήν εἴσοδο τῶν Ρώσσων στήν σκακιέρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὥστε να μή μείνουν ἀπόντες ἀπό τό πεδίο αὐτό. Ἦταν ἑπόμενο, ὅτι τό ἄθεο Κρεμλῖνο δέν θά εἶχε πρόβλημα νά σπρώξει τήν αἰχμάλωτή του Ρωσσική Ἐκκλησία στόν αἱρετικό Οἰκουμενισμό, ἔναντι τῶν πολιτικῶν ἀνταλλαγμάτων πού ἀπεκόμιζε ἀπό τήν συμμετοχή τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας στό ΠΣΕ καί ἀπό τίς σχέσεις μέ τήν Ρώμη (τήν ἀποφυγή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀπομονώσεώς του ἤ καί τήν περαιτέρω σοβιετική διείσδυση στίς Ὁμολογίες-μέλη τοῦ ΠΣΕ[36]).
Θά εἰσερχόταν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας στούς οἰκουμενιστικούς μηχανισμούς, ἄν δέν εἶχε προηγηθεῖ ἐκεῖ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο; Ἡ Σύνοδος τῆς Μόσχας τοῦ 1948 ὑποδεικνύει πώς ὄχι, μολονότι δέν μποροῦμε νά ἀποκλείουμε τό ἀντίθετο, λόγῳ τῆς πιέσεως τῶν σοβιετικῶν. Εἶναι ἐνδεικτικό, ὅτι ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς Ρωσσικῆς Ἀντιπροσωπείας στήν πρώτη συμμετοχή της στό Π.Σ.Ε. (Νέο Δελχί 1961), ὁ Νικόδημος (Ροτόβ) Ἀρχιεπίσκοπος Γιαροσλάβ καί Ροστόβ[37] καί ἀργότερα Μητροπολίτης Πετρουπόλεως (καί Γέρων τοῦ σημερινοῦ Πατριάρχου Μόσχας κ. Κυρίλλου), σύμφωνα μέ κρατικά ἀρχεῖα (τοῦ Μιτρόχιν) ὑπῆρξε πράκτωρ τῆς KGB[38]. Πάντως, τεκμηριωμένο εἶναι μόνον ὅτι τό Φανάρι τοῦ Ἀθηναγόρα ἄσκησε πιέσεις πρός τήν ἴδια κατεύθυνση. Ἄν τό Φανάρι δέν εἶχε καταστεῖ ὄργανο τῶν Ἀμερικανῶν μέσῳ ΠΣΕ, μειωνόταν καί ἡ ἀνάγκη παρουσίας ἐκεῖ τῆς Μόσχας!
Καί ἔτσι ὁ «σατανᾶς» τῆς ἀμερικανικῆς ἐκκλησιαστικῆς μέσῳ τῶν Μασόνων ἐμπλοκῆς στό Φανάρι, ὁδηγεῖ τελικῶς καί στόν «σατανᾶ» τῆς σοβιετοκίνητης ἐμπλοκῆς τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας στό ΠΣΕ, διότι «σατανᾶς σατανᾶν οὐκ ἐκβάλλει» κατά τό ἀψευδές στόμα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ μας[39].
(γ) Ἡ σοβιετική ἀθεΐα, πρόσχημα μόνον γιά τήν ἐχθρότητα τῶν ΗΠΑ: Προβάλλεται ἐμμέσως, ὅτι ἡ ἀντιπαλότητα τῶν ΗΠΑ τοῦ Τροῦμαν πρός τήν Σοβιετική Ἕνωση ὀφειλόταν στό ἀθεϊστικό καί ἀντι-δημοκρατικό πνεῦμα τοῦ κομμουνισμοῦ τῶν Σοβιέτ. Ἡ ἀλήθεια, ὅμως, εἶναι ὅτι οἱ ΗΠΑ ἤδη τό 1917 πανηγύριζαν τήν πτώση τοῦ τσαρικοῦ καθεστῶτος, τῆς Ὀρθοδόξου Μοναρχίας, στήν Ρωσσία[40], ἐνῷ καί αὐτή τήν στιγμή, μιᾶς νέας ἔντονης ἀντιπαραθέσεως μέ τήν Ὀρθόδοξη Ρωσσία, οἱ Ἀμερικανοί (διά στόματος τοῦ Προέδρου Ὀμπάμα) ἔχουν ἀναγνωρίσει ὅτι ἡ ἀντιπαράθεση τῶν Ρώσσων πρός αὐτούς, ὅπως ἐκφράζεται στό πρόσωπο τοῦ λαοφιλοῦς Προέδρου Ποῦτιν, εἶναι πολιτισμική. Ὁ Ποῦτιν «εἶναι ἡγέτης πού εἶναι ἀντίπαλος καί βλέπει τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες καί τόν τρόπο ζωῆς μας ὡς ἀπειλή πρός αὐτόν»[41]Συνεπῶς, δέν πρόκειται περί ἀθεΐας ἤ μή τῆς Ρωσσίας, ἀλλά περί πολέμου πολιτισμῶν μεταξύ αὐτοκρατοριῶν. Ἀμερικανικά δημοσιεύματα ἀποκαλύπτουν τά πρόσφατα καταστροφικά σχέδια τῶν νεο-φιλελευθέρων καπιταλιστῶν τῶν ΗΠΑ γιά τήν μετα-σοβιετική Ρωσσία· τέτοιο εἶναι λ.χ. τό τοῦ Richard Ericson, οἰκονομολόγου τοῦ Columbia University, πού ἔγραφε περί τῆς Ρωσσίας τό 1995: «Κάθε μεταρρύθμιση πρέπει νά εἶναι ἀποδιοργανωτική σέ βαθμό πού νά μήν ἔχει ἱστορικό προηγούμενο. Ἕνας ὁλόκληρος κόσμος πρέπει νά ἀπορριφθεῖ, συμπεριλαμβανομένων ὅλων τῶν οἰκονομικῶν καί τῶν περισσοτέρων κοινωνικῶν καί πολιτικῶν θεσμῶν του, καί καταλήγοντας στήν φυσική καταστροφή τῆς παραγωγῆς, τοῦ κεφαλαίου, καί τῆς τεχνολογίας»[42].
Μόνον χάρις στήν ἐμφάνιση συνειδητοποιημένης πατριωτικῆς καί χριστιανικῆς ἡγεσίας στήν Ρωσσία, οἱ δυτικοί ἀπέτυχαν νά τήν καθυποτάξουν στό μεθόριο 20οῦ καί 21ου αἰῶνος, ὅπως σκόπευαν· ἔτσι προκύπτει γιά τούς Δυτικούς καί πάλι ἡ ἀνάγκη ἐπιβολῆς σέ αὐτήν μιᾶς νέας γεωπολιτικῆς ἀσφυκτικότητος, μέρος τῆς ὁποίας εἶναι καί ἡ πάσῃ  δυνάμει ψύχρανση τῶν σχέσεων Ρωσσίας-Οὐκρανίας σέ ὅλα τά ἐπίπεδα.
(δ) Ἡ ἀντίχριστη Μασονία πάντοτε «σύζυγος» τῶν ΗΠΑ: Σέ σχέση μέ τό ἀμέσως παραπάνω, ὁ ἀγγλοσαξωνικός κόσμος εὑρίσκεται ἔκπαλαι ὑπό τήν ἰδεολογική κυριαρχία τῆς Μασονίας· ἐν προκειμένῳ στήν Ἀμερική «ἡ ζωτική συνεισφορά τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ στήν ἵδρυση τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τήν σύγχρονη ἐπιστημονική ἔρευνα. Οἱ “ Ἱδρυτικοί Πατέρες” ὅπως ὁ Γεώργιος Οὐάσινγκτον, ὁ Βενιαμίν Φραγκλῖνος, ὁ Ἰωάννης Χάνκοκ καί ὁ Ἰάκωβος Μονρώ, ὅπως καί ὁ Μαρκήσιος ΝτεΛαφαγιέτ καί  πλῆθος ἄλλων, ὑπηρέτησαν ρόλους-κλειδιά στήν πραγματοποίηση τῶν ἰδεωδῶν τῆς Μασονίας, μέσῳ τῆς δημιουργίας τῆς Ἀμερικῆς, ὡς ἑνός εἴδους Μασονικοῦ “Ναοῦ τῆς Ἀρετῆς”, πού παρήγαγε πρότυπους πολῖτες. Πολλές ἀπό τίς ἀρχές ἐπί τῶν ὁποίων θεμελιώθηκε τό Σύνταγμα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν εἶναι οὐσιωδῶς μασονικές ἀρχές: αὐτοδιάθεση, ἐλευθερία συνειδήσεως, θρησκευτική ἀνεκτικότητα, ἐπιδίωξη τῆς εὐτυχίας καί χωρισμός ἐκκλησίας καί κράτους. Τά περισσότερα ὁμοσπονδιακά καί κρατικά κτήρια ἐγκαινιάστηκαν μέ μασονικές τελετές. Ἐπιπροσθέτως, ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμός ἔγινε σχεδόν συνώνυμος μέ τόν πατριωτισμό βοηθώντας τήν “πολιτειακή θρησκεία” τῆς Ἀμερικῆς»[43]· δέν εἶναι λοιπόν ἀπορίας ἄξιον ὅτι οἱ Ἕλληνες Μασόνοι διεκήρυσσαν ἤδη τό 1871 ὅτι «ζηλεύουν τούς εὐδαίμονες Ἑλβετούς καί Ἀμερικανούς»[44]. Ἑπομένως, ἡ σύμπηξη «συνασπισμῶν» καί «μετώπων», μέ πλανηταρχικές ἐπιδιώξεις καί μέ ἀφορμή πραγματικούς (Σοβιετικούς) ἤ ἐπινοημένους «ἐχθρούς», πρέπει νά θεωρεῖται κάτι τό φυσικό καί αὐτονόητο γιά τούς Ἐλευθεροτέκτονες. Γι΄ αὐτό ὁ ἀγγλοσαξωνικός ἰμπεριαλισμός ὑπό τήν μορφή τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἐπιβιώνει ἀκόμη καί μετά τήν κατάρρευση τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ.  Ἡ παράμετρος αὐτή δέν ἀναφέρεται ἀπό τόν καθηγητή Κύρου, παρ΄ ὅτι οἱ «πρωταγωνιστές» Τροῦμαν καί Ἀθηναγόρας ἦταν ἐπιφανεῖς Μασόνοι, πρέπει ὅμως νά θεωρεῖται αὐτονόητη.
(ε) Ὁ Ἀθηναγόρας ἐνθρονίσθηκε πραξικοπηματικῶς. Ἡ ἀνάδειξη τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα στήν ΚΠολη, ἔγινε μέ ἀνίερη καί ἀθέμιτη ἐκθρόνιση τοῦ νομίμου καί ἱκανωτάτου Πατριάρχου Μαξίμου τοῦ Ε΄, ὁ ὁποῖος ἐξοντώθηκε ἠθικῶς καί ἐκκλησιαστικῶς γιά νά ἀντικατασταθεῖ ἀπό τόν Μασόνο Ἀθηναγόρα, (ὅπως θά ἀναπτύξουμε στό β΄ μέρος)[45]. Ὑπῆρχε βεβαίως προηγούμενο: μέ παρόμοιο ἀθέμιτο τρόπο (μέ ἀλλοίωση τοῦ ἐκλεκτορικοῦ σώματος ἀπό τούς Βενιζελικούς τῆς ἐν ΚΠόλει Μασονίας) ἔγινε καί ἡ πραξικοπηματική τοποθέτηση τοῦ (ἀγγλοφίλου) Μασόνου Μελετίου Μεταξάκη ὡς Πατριάρχου στήν Βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη τό 1921, σύμφωνα μέ καταγγελία τοῦ σπουδαίου καθηγητοῦ τῆς Φιλοσοφίας καί τῶν Δογμάτων Χρήστου Ἀνδρούτσου (πρᾶγμα πού ὁ γράφων ἔχει ἀκροθιγῶς παρουσιάσει σέ πρόσφατο ἄρθρο του[46])· ἀλλά τό μασονικό (μέσῳ τῶν βενιζελικῶν) πραξικόπημα ἐκεῖνο ἀποτελεῖ ἕνα ἄλλο, μεγάλο καί σκοτεινό, ὅπως τοῦ Μασόνου Ἀθηναγόρα, κεφάλαιο τῆς ἱστορίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὁπωσδήποτε, τό ἱστορικῶς τεκμηριωμένο πλέον γεγονός τῆς παρεμβάσεως αὐτῆς τῶν Ἀμερικανῶν στήν ἀνάδειξη τοῦ Ἀθηναγόρα, ἀποδεικνύει ὅτι τά λεγόμενα ἀπό τόν καθηγητή Κύρου δέν εἶναι προσωπικές του ἐκτιμήσεις καί εὐχολόγια, ἀλλ’ ἀνιχνεύσιμη ἱστορική πραγματικότητα.
(στ) Τίνος ὅμηρος εἶναι τελικῶς τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο; Τῶν Τούρκων; Σέ συγκεκριμένες περιπτώσεις, ἰδιαίτερα ὅταν ἀπευθύνονται κεκλεισμένων τῶν θυρῶν σέ ἀκροατήριο φιλόπατρι καί ὀρθόδοξο (καί μόνον τότε), οἱ οἰκουμενιστές Κληρικοί ἀναφέρονται στίς πιέσεις πού ὑφίστανται οἱ ἰθύνοντες τό  Φανάρι, γιά νά προωθοῦν (… «ἄκοντες» …) οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα[47]. Δέν θά σχολιάσουμε ἐδῶ βεβαίως τήν ἱεράρχηση τῶν προτεραιοτήτων, οὔτε θά ἐρωτήσουμε ποιοί εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀσκοῦν πιέσεις καί τί κέρδος ἔχουν ἐκεῖνοι (καί τί κέρδος ἡ Ρωμηοσύνη) ἀπό τήν ὑποχώρηση τοῦ Φαναρίου στίς πιέσεις αὐτές. Εἶναι φανερό, πάντως, ὅτι αὐτοί πού ἀσκοῦν τίς πιέσεις γιά οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα προφανῶς δέν εἶναι οἱ Τοῦρκοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν σφόδρα ἀνησυχήσει καί θά ἀνησυχοῦν στό ἑξῆς γιά ὁποιαδήποτε συμμαχία τοῦ Φαναρίου μέ τήν Δύση, ἀκόμη καί στό θρησκευτικό πεδίο. Ἡ πρόσφατη (Ἰούλιος 2016) ἐμφύλια αἱματηρή διαμάχη τῶν νεο-οθωμανῶν τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν μέ τούς δυτικόφιλους Γκιουλενιστές ἔχει ἐπιδεινώσει τήν κατάσταση.
Ἤδη κατά τά γεγονότα τῆς καταργήσεως τῆς τουρκικῆς κυβερνήσεως τοῦ Μεντερές (1960) οἱ πραξικοπηματίες Τοῦρκοι «στρατιωτικοί τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως ἀντιμετώπισαν μέ δυσπιστία τόν Μασονισμό, μιά μυστική ἑταιρεία πού κατευθύνεται ἀπό τούς Ἐγγλέζους»[48]. Ἐπίσης πρό δώδεκα ἐτῶν (2005), ἡ τουρκική μυστική ὑπηρεσία ΜΙΤ διατύπωνε τήν ἀνησυχία της, ὅτι «στόχος τῶν ΗΠΑ καί τῆς Ε.Ε. εἶναι ἡ δημιουργία ἑνός ἀνεξαρτήτου κράτους μέσα στήν Τουρκία ὡς τό πνευματικό κέντρο ὁλόκληρης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, παρόμοιου μέ τό Βατικανό». Βάσει τῶν ἐκτιμήσεων αὐτῶν διαπιστώθηκε ὅτι «Δέσμιες τῆς παμπάλαιας φοβίας τους σχετικά μέ τήν ἑνότητα τοῦ κράτους καί τόν “ὑπονομευτικό”, ὅπως τόν φαντάζονται, ρόλο τῆς Δύσης ἀλλά καί τῶν θρησκευτικῶν μειονοτήτων, ἰδίως δέ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, παραμένουν οἱ τουρκικές μυστικές ὑπηρεσίες, ὅπως προκύπτει ἀπό ἑπτασέλιδη ἔκθεση τῆς ΜΙΤ, τήν ὁποία ἔφερε χθές στό φῶς ἡ νέα ἀγγλόφωνη τουρκική ἐφημερίδα “The New Anatolian”»[49].
Δυστυχῶς, δέν φαίνεται νά βοηθεῖ πρός τήν κατεύθυνση τῆς ἀποσβέσεως τῶν τουρκικῶν αὐτῶν ἀνησυχιῶν τό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Κύρου, οὔτε ἡ γενικότερη νοοτροπία τήν ὁποία αὐτό ἐκφράζει, τῆς «δέουσας “ἐκποιήσεώς” μας στήν ἀμερικανική πολιτική»· ἔτσι δέν εἶναι ;
Ἐρώτησις: Μήπως, τελικῶς, πολλά παθήματα ἐξ ὅσων ὑφίσταται τό πολύπαθο Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο δέν τά ὑφίσταται, κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, χάριν τῶν ἀγώνων τῆς δικαιοσύνης, «ἐν ὀνόματι Χριστοῦ»[50], ἀλλά ἐξ αἰτίας συγκεκριμένων προδοτῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, συνήθως Μασόνων, καί τῆς ἐφεπομένης φήμης πού ἔχει ἐπωμισθεῖ τό Πατριαρχεῖο ἐξ αἰτίας τῶν προδοτῶν αὐτῶν, ὅτι πολλάκις ταυτίζει τά ἐκκλησιαστικά συμφέροντά του μέ τά γεωπολιτικά ἐνδιαφέροντα τῶν Δυτικῶν, τῶν ὁποίων κατέστη ὅμηρος ; Τήν στιγμή πού ἡ τουρκική πολιτική κλίνει πρός τήν Ρωσσία γιά ὑποστήριξη καί ἀκολουθεῖ «φυγόκεντρο» πορεία ἀπό τήν, ἄλλως αὐτονόητη ἐντός ΝΑΤΟ, ἐγγύτητα πρός τίς ΗΠΑ καί τήν Δύση, συμφέρει τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο ἡ υἱοθέτηση φιλοδυτικῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς στό θέμα τῆς Οὐκρανίας καί ἀλλοῦ; Δέν ἐλήφθη ὑπ΄ ὄψιν ἡ πρό ἡμερῶν διαμαρτυρία τοῦ «ΥΠΕΞ» τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας γιά τόν ἀνερχόμενο ρόλο τῆς ΚΠόλεως στά οὐκρανικά ἐκκλησιαστικά πράγματα;
Ἄς μή μᾶς διαφεύγει ἀκόμη, ὅτι ἡ ἀνάλυση τοῦ καθηγητοῦ Κύρου (καί ἄλλες παρόμοιες, πιθανῶς) δέν διαφεύγουν τῆς προσοχῆς οὔτε καί τῶν ρωσσικῶν πολιτικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν, οἱ ὁποῖες καί τίς ἐπικαλοῦνται ἀναλόγως. Λοιπόν, ἄς μή ἐπιρρίπτουμε μόνον στούς Ρώσσους, πολύ βολικῶς, τήν μεγίστη εὐθύνη γιά τήν καχυποψία καί δυσαρμονία στίς ἐκκλησιαστικές σχέσεις Κωνσταντινουπόλεως-Μόσχας, ἰδίως ὅταν ἡ πολιτική ἡγεσία τῆς τελευταίας ἀγωνίζεται αὐτή τή στιγμή νά ἀπαλλαγεῖ τοῦ θανατηφόρου γεωστρατηγικοῦ πνιγμοῦ τῆς ἀπό τό, μή ἀποστρατευθέν ὡς ὤφελε[51], ΝΑΤΟ, τίς πολιτικές τοῦ ὁποίου ἡ Κωνσταντινούπολη στηρίζει (βεβαίως, ἐνῷ οἱ ΗΠΑ θεώρησαν «casus belli» τήν τοποθέτηση σοβιετικῶν πυραύλων στήν αὐλή τῶν ΗΠΑ, στήν Κούβα, τό 1962, δέν δικαιολογοῦν στούς Ρώσσους σήμερα ἀνάλογη ἀνησυχία γιά τήν ἐγκαθίδρυση τῶν πυραύλων τοῦ ΝΑΤΟ στά ρωσσικά σύνορα, μία ἀνάσα ἀπό τήν Πρωτεύουσα Μόσχα, χάρις στά «νεόφυτα» ὀρθόδοξα νατοϊκά κράτη !).
Ὡς συμπέρασμα προκύπτει, ὅτι ὁ ἀσφαλέστερος δρόμος διασφαλίσεως τῶν συμφερόντων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας, ἀντιθέτως πρός ὅσα προτείνει ὁ καθηγητής Κύρου καί ὁραματίζονται κάποιοι ἰσχυροί ἰθύνοντες στήν Βασιλεύουσα, δέν εἶναι ἡ ὑποδούλωση σέ πολιτικούς παράγοντες, οὔτε καί στίς «ἀείποτε συμμάχους» μας ΗΠΑ (μιά «συμμαχία» πού … «δοξάσθηκε» στήν Κύπρο τό 1974, στά Ἴμια τό 1996, στήν ἀνατροπή μιᾶς μή ἐπαρκῶς ὀσφυοκαμπτικῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως τό 2008 κ.ἀ.), καί μάλιστα σέ μιά διαρκῶς μεταβλητή καί ἐπικίνδυνη διεθνῆ σκηνή. Λύσεις εἶναι ἡ ἱστορικῶς δοκιμασμένη ἀκλινής εὐθυγράμμιση μέ τήν ἁγία Ὀρθοδοξία, ἄνευ καινοτομιῶν, καί ἡ καλῶς νοουμένη ἐκκλησιαστική «ἐσωστρέφεια» (κατά τό πνεῦμα τῶν παραπάνω λόγων τοῦ π. Ἰω. Ρωμανίδη), πού δέν παρέχουν σέ κανένα (οὔτε στούς νεο-Ὀθωμανούς τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν, οὔτε στούς Ρώσσους) ἀφορμές γεωπολιτικῆς ἐντάσεως, καχυποψίας καί παρεξηγήσεων. Ἄν βεβαίως δέν εἶναι καί τώρα δέσμιοι οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ Φαναρίου κάποιας «ἁλύσεως» …

6.           Τό θέμα τῆς Οὐκρανίας: τό Φανάρι καί ἡ πολιτική τῶν ΗΠΑ στό παρόν
Τέλος (ζ), «θερμή» προέκταση τῆς προτάσεως τοῦ καθηγητοῦ Κύρου ἀποτελεῖ ἠ ἐκκλησιαστική κατάσταση στήν Οὐκρανία, ἰδίως τίς τελευταῖες ἡμέρες (Ἀπρίλιος 2018), τῆς ὁποίας κατ΄ ἐξοχήν ἅπτονται οἱ θέσεις τοῦ ἄρθρου τοῦ καθηγητοῦ.
Ἡ ἀπόσπαση τῆς Οὐκρανίας ἀπό τήν φυσιολογική, ἱστορική σχέση της μέ τήν Ρωσσία ὑπῆρξε μία ἀπό τίς προτεραιότητες τῆς μετασοβιετικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῶν ΗΠΑ, ὅταν δηλαδή αὐτές ἀπέκτησαν τό παγκόσμιο μονοπώλιο ἰσχύος, ὡς μόνη ὑπερδύναμη. Αὐτό εἶναι φανερό στά γραπτά τοῦ κορυφαίου Ἀμερικανοῦ ἀναλυτῆ Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, ἀλλά καί τοῦ γνωστοῦ πολιτικοῦ καί ΥΠ.ΕΞ. τῶν ΗΠΑ Χένρυ Κίσσιντζερ, ἤδη ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1990. Ὁ πρῶτος ἔγραφε τό 1997 σχετικῶς μέ τήν δημιουργία τοῦ νέου Κράτους (ἱδρ. 1991) τῆς Οὐκρανίας: «Ἡ ἀπώλεια τῆς Οὐκρανίας ἦταν κρίσιμης σημασίας ἀπό γεωπολιτική ἄποψη, γιατί μείωσε δραστικά τίς γεωστρατηγικές ἐπιλογές τῆς Ρωσίας. Ἀκόμη καί χωρίς τά Βαλτικά κράτη καί τήν Πολωνία, ἄν ἡ Ρωσία διατηροῦσε τόν ἔλεγχο τῆς Οὐκρανίας, θά μποροῦσε νά ἐπιδιώξει νά εἶναι ὁ ἡγέτης μιᾶς ἰσχυρῆς εὐρασιατικῆς αὐτοκρατορίας, στήν ὁποία ἡ Μόσχα θά μποροῦσε νά κυριαρχεῖ ἐπάνω στούς μή Σλάβους στά νότια καί στά νοτιοανατολικά τῆς πρώην Σοβιετικῆς Ἕνωσης […] … ὁποιαδήποτε νέα εὐρασιατική αὐτοκρατορία, πού θά βασιζόταν καθαρά στή ρωσική δύναμη χωρίς τήν Οὐκρανία, θά γινόταν ἀναπόφευκτα λιγότερο εὐρωπαϊκή καί περισσότερο ἀσιατική κάθε χρόνο ποὐ θα περνοῦσε […] Ἡ ἀνεξαρτησία τῆς Οὐκρανίας στέρησε ἐπίσης τή Ρωσία ἀπό τἠν κυρίαρχη θέση της στή Μαύρη Θάλασσα, ὅπου ἡ Ὀδησσός χρησίμευε ὡς ἡ ζωτική πύλη τῆς Ρωσίας γιά τό ἐμπόριο μέ τή Μεσόγειο καί τόν πέραν αὐτῆς κόσμο»[52].
Παρομοίως ἐκφράστηκε σέ κείμενό του τό 1994 καί ὁ γνωστός «φιλέλλην» Χένρυ Κίσσιντζερ (οἱ συστάσεις περιττεύουν): «Ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν ἡγετικῶν μορφῶν τῆς Ρωσσίας, ἀνεξαρτήτως πολιτικῶν πεποιθήσεων, ἀρνοῦνται νά δεχθοῦν τήν κατάρρευση τῆς Σοβιετικῆς Αὐτοκρατορίας ἤ τήν νομιμότητα τῶν διαδόχων κρατῶν, ἰδιαιτέρως τῆς Οὐκρανίας, τῆς κοιτίδος τῆς Ρωσσικῆς Ὀρθοδοξίας […] [ἡ νέα ρωσσική ἡγεσία] δέν δικαιοῦται νά τῆς δοθεῖ ἡ σφαῖρα ἐπιρροῆς τήν ὁποία Τσάροι καί κομμισσάριοι ἔχουν ἐπί 300 χρόνια ὀρεχθεῖ γύρω  ἀπό τά ἀχανῆ σύνορα τῆς Ρωσσίας. Ἄν πρόκειται ἡ Ρωσσία νά γίνει σοβαρός συνεταῖρος στήν οἰκοδόμηση μιᾶς νέας παγκοσμίου τάξεως, πρέπει νά εἶναι ἕτοιμη γιά τίς ὑποχρεώσεις τῆς σταθερότητος, ὅπως ἐπίσης καί γιά τά ὀφέλη της»[53].
Σκοπός ἦταν νά ταπεινωθεῖ ἡ αὐτοσυνειδησία ἤ καί ἡ προοπτική ἱδρύσεως μιᾶς «νεοτσαρικῆς» Ρωσσίας, ὡς εὐρασιατικῆς δυνάμεως. Ἄλλωστε ἡ «Πορτοκαλί Ἐπανάσταση» τῆς Οὐκρανίας (2004-2005)[54], ὅπως καί ἡ «Ἐπανάσταση τῶν Ρόδων» τῆς Γεωργίας (2003), εἶχε ἀπώτερο σκοπό τήν ἔνταξη τῶν κρατῶν αὐτῶν στόν δυτικό συνασπισμό, μέ ἀπομάκρυνσή τους ἀπό τή ρωσσική σφαῖρα ἐπιρροῆς (καί στίς δύο χῶρες συνοδεύθηκε αὐτή ἀπό ἔνοπλη ἀναταραχή τήν ὁποία ξεκίνησαν τά δυτικά συμφέροντα). Νομίζω, πώς εἶναι περιττό νά ὑπενθυμίσουμε, ὅτι Ρῶσσοι καί (κεντροανατολικοί) Οὐκρανοί εἶναι βασικῶς ὁ ἴδιος λαός, ὅπως εἶναι οἱ Ἑλλαδῖτες καί οἱ Κύπριοι.
Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, μέ λύπη εἴχαμε δεῖ νωρίτερα, ἐδῶ καί μῆνες, τόν «παράπλευρο τύπο» τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου νά περιφέρει στήν εὔφλεκτη ἐκκλησιαστική καί πολιτική κατάσταση τῆς Οὐκρανίας (μέ τήν μία κανονική δικαιοδοσία, τίς δύο σχισματικές καί τήν οὐνιτική[55]) τόν ἀναπτῆρα μιᾶς ἐνδεχομένης οὐκρανικῆς Αὐτοκεφαλίας μέσα ἀπό μία ἐλπιζόμενη συναίνεση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Εἴτε αὐτό ἀποτελεῖ ἔμμεση ἀντισταθμιστική ἀπειλή τοῦ Φαναρίου ἐπί τῶν Ρώσσων, εἴτε πραγματική προοπτική, δέν παύει νά συντελεῖ στήν ἐφαρμογή τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς τακτικῆς τοῦ «διαίρει καί βασίλευε» (“divide and conquer”)· εἶναι ἐπίσης καί ἐπάλειψη μέλιτος στό ψωμί τῶν Ἀμερικανῶν, γιά τήν τελεία ἀποκοπή τῆς Οὐκρανίας, καί ἐκκλησιαστικῶς δηλαδή, ἀπ΄ ὅ,τι τήν συνδέει μέ τόν εὐρύτερο φυλετικό της κορμό, τῶν Ρώς[56], πρός ὄφελος τοῦ ΝΑΤΟ (ἀκριβῶς ὅπως ἡ δημιουργία τῆς σχισματικῆς «Ἐκκλησίας τῶν Σκοπίων», ἐνίσχυσε τήν ἐθνική ψευδο-αὐτοσυνειδησία τοῦ προτεκτοράτου τῆς FYROM).
Ὁ διακεκριμένος Οἰκουμενιστής καθηγητής (τοῦ παπικοῦ παν/μίου τοῦ Graz) κ. Γρηγόριος Λαρεντζάκης[57] ἐξετάζει τό ἑξῆς «ὅραμα» (ὅπως τό λέγει) «… θά ἦταν δυνατόν νά δημιουργηθεῖ μία Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία Οὐκρανίας, ἐξελισσόμενη ἀπό θυγατέρα σέ ἐνηλικιωμένη ἀδελφή Ἐκκλησία; […] Οὐτοπία; Ἴσως σήμερα καί κατ΄ ἄνθρωπον ναί! Ὅμως τό μέλλον ἀνήκει στόν Θεό, ὁ ὁποῖος κάνει τά ἀδύνατα δυνατά καί μᾶς ἐνθαρρύνει νά ἐλπίζουμε […] μία παρόμοια πρόταση θά δημιουργήσει ἰσχυρές ἀντιδράσεις τόσον ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας ὅσον καί ἀπό τό Βατικανό γιά τήν ἀπώλεια χώρου ἀμέσου δικαιοδοσίας καί συμφερόντων, γεγονός ἀσφαλῶς ὀδυνηρό».
Ἀλλά καί ο ἴδιος ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης φαίνεται νά εὐνοεῖ σήμερα φανερῶς τήν προοπτική αὐτή, ἀφοῦ ὑποκαίει[58] τίς ἐλπίδες τῆς Κυβερνήσεως Ποροσένκο γιά μιά ἀπ΄ εὐθείας χορήγηση Αὐτοκεφαλίας ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο πρός τήν μελλοντική «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας», ἡ ὁποία σχεδιάζεται νά ἀπορροφήσει ὄλες τίς ὑπάρχουσες ἐκεῖ ὀντότητες[59], δηλ. καί τήν μόνη ἱεροκανονική Μητρόπολη Κιέβου (τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας) μαζί μέ τούς σχισματικούς.
Ὅμως ἡ αὐτοκεφαλία ἰδιαιτέρως τῆς Οὐκρανίας, κακά τά ψέμματα, δέν μπορεῖ νά διαλάθει, ὅτι συμπληρώνει μία εὐρύτερη γεωπολιτική ἀνατροπή. Ἡ ἀπόκτηση αὐτοκεφαλίας μέ τό πέρας τῶν αἰώνων «ἄρχισε νά γίνεται μιά ἔκφραση ἐθνικῆς καί πολιτικῆς ἀνεξαρτησίας, “τό καταστατικό σύμβολο ἑνός νέου «χριστιανικοῦ ἔθνους»”. Ἐκεῖ πού ἡ αὐτοκεφαλία σήμαινε παλαιότερα τήν ἀνεξαρτησία σέ ἕνα καθαρά ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο, τώρα ἄρχισε νά σχετίζεται μέ τήν πολιτική  ἀνεξαρτησία»[60]Στήν Οὐκρανία συγκεκριμένα, ἡ προσπάθεια ἐκκλησιαστικῆς ἀναβαθμίσεως τοῦ Κιέβου ἔχει συνδεθεῖ καί στό παρελθόν, ἀπό τόν 15ο αἰ., μέ τήν προσπάθεια διαρρήξεως τοῦ δεσμοῦ τῶν ἐντοπίων Ρώσσων τοῦ Κιέβου μέ τό Πατριαρχεῖο Μόσχας καί τόν ἐκλατινισμό τους ἀπό τούς Πολωνούς καί Λιθουανούς Παπικούς. Κατά τόν καθηγητή Βλάσιο Φειδᾶ στήν περιοχή τοῦ Κιέβου «οἱ ὀρθόδοξοι πληθυσμοί ἦσαν κυρίως ὀρθόδοξοι Ρῶσσοι, ἡ δέ ἵδρυσις τῆς Μητροπόλεως Κιέβου ἀπεσκόπει εἰς τήν θεσμικήν ἐπιβολήν τῆς λατινικῆς Οὐνίας»[61] καί ἀκόμη ὅτι «ἤδη τό 1361 ὁ Λιθουανός ἡγεμών Ὀλγκιέρντ ἐπέτυχε νά ἐπιβάλῃ μητροπολίτην εἰς Κίεβον, ἀλλ΄ ἡ προσπάθεια, μετά μακράν ἔριδα, ἀπέτυχε προσωρινῶς, διά νά ἐπιτύχῃ τελικῶς περί τά μέσα τοῦ ΙΕ’ αἰῶνος, ὁπότε τό Κίεβον, παρά τάς ἐντόνους ἀντιθέσεις τῆς Μόσχας, ἀνεκηρύχθη Μητρόπολις»[62]. Δυστυχῶς, ὅλα συντείνουν στό νά καταδείξουν ὅτι καί στό παρόν ἡ ἐπιδιωκόμενη ἐκκλησιαστική «ἀνύψωση» τῆς Οὐκρανίας σέ αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία, μέσῳ τοῦ κύρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τώρα, ἔχει καί μετά ἀπό τόσους αἰῶνες τόν ἴδιο πολιτικό σκοπό, ἐκεῖνον τῆς τελείας «ἀπορωσσοποιήσεώς» της, πρός μεγάλη χαρά τῶν Ἀμερικανῶν «προστατῶν» τοῦ Πατριαρχείου, στούς ὁποίους ἄλλωστε ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐναποθέτει καί τίς ἐλπίδες του γιά ἐπαναλειτουργία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης.
Την πολιτική αὐτή χροιά τῶν σχετικῶν κινήσεων ἀναδεικνύει, ἀθελήτως βέβαια, ὁ σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας, ἡ altera vox τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐν Ἑλλάδι. Ἐπεκτείνοντας στήν πολιτική παλαίστρα τό θέμα τῆς μή συμμετοχῆς τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας στήν (αἱρετική) Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου (2016), ὁ Μητροπολίτης εἶπε καί τά ἑξῆς ρωσσοφοβικά γιά τόν Πρόεδρο τῆς Ρωσσικῆς Ὁμοσπονδίας Βλαδίμηρο Ποῦτιν: «Ὁ πολιτικός αὐτός ἡγέτης μέ θεοκρατικές ἀντιλήψεις χριστιανικοῦ ἰδεώδους, μεσαιωνικοῦ τύπου καί καρλομάγνειας μεθόδου, μέ τήν συνεργασία καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας καί μέ “σημαία” τόν ἀντιδυτικισμό, προσπαθεῖ νά δημιουργήσει ἕνα ἰδεολογικό καί πνευματικό ἀντιστάθμισμα πρός κάποιες ἄλλες μορφές ἀντίστοιχων θεοκρατικῶν ἡγεσιῶν, ὅπως γιά παράδειγμα τῶν θεοκρατικῶν ἰσλαμικῶν καθεστώτων, οἱ ὁποῖες ὅμως δέν ἀπέχουν πολύ ὡς πρός τή μέθοδο, τίς ἀποκλειστικότητες, τίς ἐπιδιώξεις καί τίς ἀπολυτοποιήσεις. Ἡ στάση τους ὅμως αὐτή μᾶλλον τό ἀντίθετο ἀποτέλεσμα προοιωνίζει, δηλαδή τή διάσπαση καί τήν ἔνταση ὄχι μόνο μέσα στήν Ὀρθοδοξία ἀλλά καί στόν λοιπό Χριστιανισμό καί στίς σχέσεις τους μέ τίς ἄλλες Θρησκεῖες»[63].
Δέν εἶναι δύσκολο νά διακρίνει κανείς ἐδῶ ἰδιαιτέρως τήν μομφή τοῦ Μητρ. Μεσσηνίας γιά τόν ἀντιδυτικισμό τοῦ Ποῦτιν ὡς πρόσκομμα στίς σχέσεις μέ τόν «λοιπό Χριστιανισμό» καί τίς ἄλλες θρησκεῖες·εἶναι λοιπόν καθαρῶς πολιτισμικό τό «πρόβλημα» μέ τήν πολιτική Ποῦτιν! Ἐάν πάντως καί ἄλλοι Ἱεράρχες μας βλέπουν στήν ἐθνική καί ἐκκλησιαστική πολιτική τοῦ Ποῦτιν, ὅσα βλέπει ὁ κ. Χρυσόστομος, δέν χρειάζεται πλέον νά ἀποροῦμε γιά τήν γενική ἱεροσυνοδική συνενοχή ἤ τοὐλάχιστον ἀφωνία ἀπέναντι στήν ἀποδόμηση τῆς κοινωνίας μας ἀπό τούς προδότες πολιτικούς μας (ἡ προδοσία πάντως δέν περιορίζεται σέ αὐτούς). Θά κάνω, ὅμως, καί μία πρόβλεψη: Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας συντόμως θά τύχει εὐνοϊκῆς ἀναφορᾶς τῆς ἐτησίου ἐκθέσεως τοῦ State Department γιά τίς θρησκευτικές ἐλευθερίες στήν Ἑλλάδα, θά προαχθεῖ δέ καί σέ ὑψηλότερη ἐκκλησιαστική θέση, ἀφοῦ ἡ «πολιτική ὀρθότης» (ἐν προκειμένῳ ὁ … «ἀντι-τσαρισμός» του) ἀμείβεται ὄχι μόνον «εἰς τήν αἰωνίαν Ἀνατολήν» (μέ ἐννοεῖτε, νομίζω), ἀλλά καί στήν ἐγκόσμιο Δύση.
Δυστυχῶς, καί παλαιότερες ἀπόψεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, δείχνουν ὅτι ὁ σεβ. Μεσσηνίας ἔχει ἀπόλυτη σύμπνοια μέ τόν Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ἐνῷ δέν ἐνοχλεῖται καθόλου ἀπό τούς κεντρομόλους μηχανισμούς τῶν Δυτικῶν, διαφωνεῖ ὅμως μέ τήν δημιουργία συνασπισμοῦ Ὀρθοδόξων Κρατῶν, ἄν καί αὐτή ἦταν πάγια τακτική τῆς ρωμέηκης («βυζαντινῆς») πολιτικῆς μας θεολογίας[64]· πρό 20 ἐτῶν ἐπιβεβαιώθηκε πώς: «Ὅσο γιά τήν ἰδέα ἑνός “ὀρθοδόξου ἄξονα” πολιτικῆς φύσεως στήν ἀνατολική Εὐρώπη, εἶναι ἐντελῶς ξένη γιά τόν Πατριάρχη. Τό 1993 συνῆλθε στή Θεσσαλονίκη ἕνα συνέδριο ὀρθοδόξων κοινοβουλευτικῶν. Ὁ Πατριάρχης τούς ἀπηύθυνε ἕνα μήνυμα ἀποδοκιμαστικό κάθε πολιτικῆς συμμαχίας στό ὄνομα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ναί, ἀνήκουμε στήν ἴδια οἰκογένεια, ἔχουμε κοινά πνευματικά καί πολιτιστικά ἐνδιαφέροντα. Ἀλλά οἱ ἔννοιες “ἄξονας” ἤ “μπλόκ” εἶναι καθαρά ἐγκόσμιες, ὁδηγοῦν τό πνευματικό στό πολιτικό, ἐντελῶς ὅπως ὁ ἐθνικισμός. Αὐτό δέν ἀφορᾷ καθόλου τή “συνοδικότητα” τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας. Ἄς μήν κάνουμε πρῶτα ἐκεῖνο πού θά ἔπρεπε νά γίνει ἔπειτα»[65].
Ἐννοεῖ, λοιπόν, σοβαρῶς ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης τήν θέση του ὡς Προκαθημένου τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, τῆς ἐχούσης τά πρεσβεῖα τιμῆς μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων; Πῶς θά ἐκληφθεῖ ἡ στάση του, μέ τήν ἀνάμειξή του στό oὐκρανικό πρόβλημα εἰς βάρος σεβαστῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας, πρός ὄφελος τῶν σχισματικῶν; Ἰδού, ὁ πειρασμός τῆς ἐντάξεώς μας στά περιστρεφόμενα γρανάζια τῆς ἀμερικανικῆς μηχανῆς ἀναδύεται γιά μιά ἀκόμη φορά ἔντονος, πρός μεγάλην ἱκανοποίηση τοῦ καθηγητοῦ Ἀλεξάνδρου Κύρου, ὥστε νά ἀποδειχθεῖ ἡ χρησιμότητα τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου στίς ΗΠΑ καί τούς συμμάχους των! Θά ὑποκύψει τό Φανάρι ὑπό τόν κ. Βαρθολομαῖο στόν καταστροφικό ρωσσοφοβικό πειρασμό νά ἐνισχύσει τόν ἐκδυτικισμό τῆς Οὐκρανίας; Φαίνεται δυστυχέστατα, ὅτι ναί …
Εἴθε τήν πεμπτουσία τοῦ ἄρθρου τοῦ καθηγητοῦ Κύρου καί τῆς νοοτροπίας πού αὐτό ἐκπροσωπεῖ νά μποροῦσαν νά ἀναλύσουν καί ἀφομοιώσουν καί οἱ ἰθύνοντες τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι, ἐπίσης αἰχμάλωτοι τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀποδεικνύονται οὐσιαστικῶς ὑπονομευτές (ἤ προδότες, ἐπί τό σαφέστερον) τοῦ τωρινοῦ ἀγῶνος τοῦ ρωσσικοῦ ἔθνους καί ὅλων τῶν ὀρθοδόξων ἐθνῶν, ἐναντίον τῶν μηχανισμῶν τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ἡ ὁποία ἀπεργάζεται τήν θρησκευτική, πολιτισμική, πολιτική καί οἰκονομική ἀποδόμηση καί συγχώνευση τους στόν παγκόσμιο «χυλό».

Ἐπίλογος
Στήν παραπάνω ἀνάλυσή μας, μέ ἀφορμή σχετικό ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ κ. Ἀλεξάνδρου Κύρου, θελήσαμε ἐν πρώτοις νά εἰσαγάγουμε τούς ἀναγνῶστες μας στήν ἑξῆς πραγματικότητα: Ὄπισθεν τῶν ὑψηλῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων καί ἰσορροπιῶν κινοῦνται μηχανισμοί πολύ πιό περίπλοκοι καί ἐπικίνδυνοι, ἀπ΄ ὅσο μπορεῖ νά συλλάβει ἐκ πρώτης ὄψεως ὁ «μέσος Χριστιανός»· οἱ μηχανισμοί αὐτοί ἐπικαλύπτονται μέ τόν μανδύα μιᾶς εὐσχήμου ἐκκλησιαστικῆς διπλωματίας καί δῆθεν «θεμιτῶν ἑλιγμῶν» ἤ παραβλέπονται μέ βάση τόν «καλό λογισμό» τῶν ἐθνικῶν συναισθηματισμῶν τοῦ ἁπλοῦ Χριστιανοῦ πατριώτη (ἐπί παραδείγματι, γιά τό «ὑπόδουλο στούς Τούρκους Πατριαρχεῖο» μας)· ὡστόσο, μετά παρέλευση πολλῶν ἐτῶν ἀποκαλύπτεται ὅτι οἱ μηχανισμοί αὐτοί ἐξυπηρέτησαν προτεραιότητες ἤ «οἰκονομίες» (συγκαταβάσεις) κάθε ἄλλο παρά ἐκκλησιαστικές.
Ἡ στοχοθεσία τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι ἐκείνη τῶν ἰδίων κέντρων πού προωθοῦν τήν παγκοσμιοποίηση (μέ ἄξονα πάντοτε τό «βαθύ κράτος» τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς), δηλαδή πολύ ἁπλᾶ τήν ὁμογενοποίηση τῆς ἀνθρωπότητος καί τήν σταδιακή ἀποσπόγγιση ὅλων τῶν διαφορῶν μεταξύ τῶν ἐθνῶν τῆς ὑφ’ ἥλιον, ἀκόμη καί τῶν θρησκευτικῶν-δογματικῶν. Τό γεγονός αὐτό ἐμπνέει καί πρέπει νά ἐμπνέει σέ ὅλους μας, τήν ἀμφισβήτηση τοῦ πραγματικοῦ σκοποῦ τῆς οἰκουμενικῆς κινήσεως ἐν συνόλῳ. Ἡ οἰκουμενική κίνηση καταφανῶς καί τεκμηριωμένως πλέον πορεύεται πρός τήν πανθρησκεία, τήν συγκόλληση ἀκόμη και διαφορετικῶν θρησκειῶν, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ καταγεγραμμένο σχέδιο τῶν μυστικῶν ἑταιρειῶν (Μασονίας, Θεοσοφίας κ.ἄ.) ἐδῶ καί αἰῶνες.
Ἡ ἄνοδος στόν Θρόνο τοῦ τεκμηριωμένως Μασόνου Πατριάρχου Ἀθηναγόρα Α΄ (1948-1972), ὅπως ἀποδεικνύεται σήμερα ἀπό τά μέχρι πρότινος ἀπόρρητα ἔγγραφα τῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν τῶν ΗΠΑ, ὑπῆρξε ἡ χαρακτηριστικότερη περίπτωση (ἄν καί δέν εἶναι ἡ τελευταία) γιά τήν ὑποδούλωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στούς γεωπολιτικούς σχεδιασμούς τῶν ΗΠΑ μέ σκοπό τόν περιορισμό, τήν ἀνάσχεση (“containment”) τῆς ρωσσικῆς ἐπιρροῆς. Δυστυχῶς, ἡ ἀνάσχεση αὐτή δέν ἀφοροῦσε μόνον στήν ἀθεϊστική, σοβιετική Ρωσσία, ἀλλά στρέφεται ἐναντίον καί τῆς σημερινῆς Ὀρθοδόξου Ρωσσίας, μόνον καί μόνον ἐπειδή αὐτή ἀποτελεῖ ἰσχυρό ἀντίποδα τοῦ παρακμιακοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς γεωπολιτικῆς ἰσχύος τῶν Δυτικῶν Συμμάχων.
Οἱ τωρινές γεωπολιτικές συνθῆκες, πού μᾶς ἔχουν εἰσαγάγει σέ ἕνα νέο «Ψυχρό Πόλεμο» (ἰδίως μετά τίς τελευταῖες ἐξελίξεις στήν Συρία), διαιροῦν καί ἀπορροφοῦν σέ δύο παγκόσμια στρατόπεδα μέγα ἀριθμό δυνάμεων ποικίλης δομῆς καί προελεύσεως· τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἡμῶν τῶν Ρωμηῶν,«ἐκπειράζεται» αὐτή τή στιγμή ἀπό τίς παλαιόθεν «φραγκικές» ἐπιλογές του καί τείνει πρός τήν υἱοθέτηση μιᾶς πνευματικῶς αὐτοκτονικῆς ταυτίσεώς του μέ τά δυτικά συμφέροντα. Ἡ ἐκ μέρους τῆς Πατριαρχίας Βαρθολομαίου Α΄ χορήγηση Αὐτοκεφαλίας στήν Οὐκρανία ἐρήμην τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, τήν στιγμή μεγίστης πολιτικῆς (στά ὅρια τῆς πολεμικῆς) ἐντάσεως μεταξύ τῶν δύο κόσμων: τοῦ παγκοσμιοποιημένου καί μονοπολικοῦ περί τίς ΗΠΑ, καί τοῦ πολυ-πολικοῦ τῶν Ρώσσων καί τῶν συμμάχων των, θά ἀποδείξει μέν σέ πολλούς ποιές εἶναι τελικῶς οἱ προδοτικές γιά τήν Ὀρθοδοξία καί τούς λαούς της προτεραιότητες τοῦ Προκαθημένου τῆς ΚΠόλεως, ἀλλά θά τραυματίσει σέ βαθμό ἐξόχως δυσίατο τήν ὀρθόδοξη ἑνότητα καί, πρωτίστως, τό κῦρος καί τήν ἀξιοπιστία τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου ἐπ΄ ἀόριστον.
Τό ὡς ἄνω κείμενο καί στό Scribd:
  • https://www.scribd.com/document/377565913/Athenagoras-USA-Policy-and-Ukraine
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ
[1] Ὁ Αὔγουστος Κόντ (Auguste Comte, 1798-1857): Γάλλος φιλόσοφος καί κοινωνιολόγος, ὁ ἡγέτης τῆς θετικῆς φιλοσοφίας (“positivismus”), ἡ ὁποία διδάσκει ὅτι «μόνον τό κατ΄ αἴσθησιν ἀντιληπτόν, τό ὑποκείμενον τῆς ἐμπειρίας, ὑπάρχει. Τό ἐπέκεινα τούτου, περί ὅ ἀσχολεῖται ἡ Μεταφυσική, εἶνε παντελῶς ἀπρόσιτον τῷ ἀνθρώπῳ». Κατά τόν Comte ἡ ἀνθρώπινη ἐξέλιξη, μεταβαίνει ἀπό τό πρωτόγονο θεολογικόστάδιο καί τό ἀκόλουθο μεταφυσικό, στό θετικό (τό ἀνώτερο), ὅπου ἀφοῦ ἀποκρούσει «πᾶσαν θεωρίαν περί τῆς οὐσίας καί τῆς ἀρχῆς τῶν ὄντων, ἀρκεῖται νά ἐρευνᾷ τόν σύνδεσμον καί τάς σχέσεις τῶν φαινομένων ἐπί τῇ βάσει τῆς ἐμπειρίας» κ.λπ. (ΧΡ. ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣΛεξικόν τῆς Φιλοσοφίας, ἐκδ. Β. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1984[3], σσ.178, 214ἑ.). Εἶναι σαφές ὅτι ὁ Κόντ ἐκπροσωπεῖ τήν ἄθεη ἤ τοὐλάχιστον τήν ἀγνωστικιστική διανόηση.
[2] R. NISBET, «Sociology», The Encyclopedia of Religion, vol. 13, ed. M. Eliade, Macmillan Publishing Company, New York 1987, p. 385: «The discipline of sociology has been closely associated with the study of religion ever since sociology emerged as a distinct field in the mid- nineteenth century; only psychology is similarly close […] But the real and enduring relationship between sociology and religion was established by those, including Comte, who saw religion as one of the vital constituents of the social bond and thus necessarily a matter for careful study by sociologists».
[3] ΙΕΡΟΜ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖἩ Ὀρθοδοξία καί ἡ θρησκεία τοῦ μέλλοντος, ἐκδ. «Μορφήἐκδοθήτω», Ἀθήνα 2006, σσ. 19.225.
[4] DR. ALEXANDROS K. KYROU, «Truman, Athenagoras, and World Orthodoxy: An Historical Alternative to Current US Relations with Constantinople: Part Two» (21 Ἀπρ 2014)https://blogs.goarch.org/blog/-/blogs/truman-athenagoras-and-world-orthodoxy-an-historical-alternative-to-current-us-relations-with-constantinople-part-two
[5] Τό ἄρθρο πού εἴχαμε ἐπισημάνει καί μεῖς πρό ἐτῶν στό blogspot.goarch.org μετάφρασε πρῶτοστά ἑλληνικά καί ἀνέδειξε τό εὔστοχο καί μαχητικό, «θωρηκτό», ἱστολόγιο «ΑΒΕΡΩΦ» ἤδη τό 2016https://averoph.wordpress.com/2016/09/09/ο-τρούμαν-ο-αθηναγόρας-και-η-παγκόσμια/
[6] «Ἀμερικανική πολιτική καί Ὀρθοδοξία», Ὀρθόδοξος Τύπος 34 (1963) 1 καί 210 (15 Μαϊ 1974) 1.4.
[7] Βλ. τήν εἰσαγωγή στό ἄρθρο μας «Τά Προσκυνήματα ἤ τήν Ὀρθοδοξία;», Στῦλος Ὀρθοδοξίας 195 (Δεκ 2017) 28 καί ἐδῶ: https://www.scribd.com/document/371160751/Τα-Προσκυνήματα-ή-Την-Ορθοδοξία
[8] ΠΡΩΤΟΠΡ. ΙΩ. ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ, Πατερική Θεολογία,
[9] CIA (“Central Intelligence Agency”), ἡ «Κεντρική Ὑπηρεσία Πληροφοριῶν» τῶν ΗΠΑ καί DIA(“Defense Intelligence Agency”), ἡ «Στρατιωτική Ὑπηρεσία Πληροφοριῶν» τῶν ΗΠΑ.
[10] «Τό πρόσωπο-κλειδί τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου;», Θεοδρομία ΙΗ΄, 3.4 (Ἰολ-Δεκ 2016) 627,ὅπου καί οἱ σχετικές ἔγκυρες πηγές.
[11] «Ποιοί ἐργάζονται διά τήν ἕνωσιν τῶν “ἐκκλησιῶν”», Ὀρθόδοξος Τύπος 218 (15 Σεπ 1974) 1 (ἀναδημοσίευση ἀπό Ἀπογευματινή τῶν Ἀθηνῶν [18 Ἰουλ 1968] ).
[12] Στήν Βουλγαρία (Μάιος 2016), τήν Μολδαβία (ἀρχές Ἰουλίου) καί τήν Γεωργία (τέλος Ἰουλίου).
[13] Βλ. ΑΡΧΙΜ. ΔΟΣΙΘΕΟΣ (Ἡγούμενος Ἱ.Μ. Τατάρνης), «Έλεος» (25 Μαϊ 2016)http://anastasiosk.blogspot.gr/2016/05/blog-post_443.html«Ἐπιθυμοῦσι τινες τῶν ἐθνοφυλετικῶν, τῶν ἐν ἀσφαλείᾳ καί ἀσυδοσίᾳ οἰκούντων εἰς τόν δύσμοιρον τοῦτον τόπον, ἵνα ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ὑπνώττῃ […] ἄρα ὡς ὑπάρχουσα ἀλλά καί μή ὑπάρχουσα». Καθηγητής Θ. ΓΙΆΓΚΟΥ, «Οι επικρίσεις κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου και οι προθέσεις τους Β΄» (4 Ἰαν 2017), http://www.pemptousia.gr/2017/01/i-epikrisis-kata-tou-ikoumenikou-patriarchiou-ke-i-prothesis-tous/ : «Βεβαίως υπάρχουν πάντοτε και οι γνωστές αξιώσεις της Τρίτης Ρώμης, οι οποίες διοχετεύονται ποικιλοτρόπως από επιλεγμένα Μ.Μ.Ε., όπως επίσης και από μεμονωμένα πρόσωπα, που εν γνώσει ή εν αγνοία “προετοιμάζουν θεολογικώς το έδαφος δια την άνοδον εις τον οικουμενικόν θρόνον της Τρίτης Ρώμης”». Συνεπῶς, κατά τό σκεπτικό τοῦ κ. καθηγητοῦ, ἀθωώνεται ἡ ἀμερικανοκίνητη (μασονοκίνητη) προδοσία τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας, ὅπως ἐκδηλώθηκε στό Κολυμπάρι, ὥστε νά ἀποσοβήσουμε τόν ρωσσικό ἡγεμονισμό! Ἄν ὄχι αὐτό, ἀλήθεια δέν ξέρω τί ἄλλο θά μποροῦσε νά συνιστᾷ ἐθνοφυλετισμό, καί βεβαίως ὀφθαλμοφανῆ ἀντιστροφή τῶν προτεραιοτήτων τῶν Ἁγίων Πατέρων. Τά ὀδυνηρά μαθήματα τῆς προδοσίας τῶν Συνόδων Λυῶνος (1274) καί Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-39), χάριν δῆθεν τοῦ ἐθνικοῦ μας συμφέροντος, ποτέ (!) δέν ἔγιναν στούς Οἰκουμενιστές μαθήματα, οὔτε στόν καθηγητή κ. Θεόδωρο Γιάγκου! Τί κρῖμα!
[14] Περί τοῦ πανσλαβισμοῦ βλ. ΕΥ. ΚΩΦΟΣ, «Τό ἑλληνοβουλγαρικό ζήτημα»,  Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους ΙΓ΄ (1977) 299: «Στή δεκαετία μετά τή λήξη τοῦ Κριμαϊκοῦ πολέμου ἡ ἰδέα γιά τή χειραφέτηση τῶν ὑπόδουλων Σλάβων, καθώς καί γιά τό μεσσιανικό ρόλο τῆς Ρωσίας, διαδόθηκε εὐρύτατα καί ἀπέκτησε ὀπαδούς σέ ὅλες τίς τάξεις τῆς ρωσικῆς κοινωνίας […] Διάφοροι διανοούμενοι καί πολιτικοί προσέδωσαν στό θεολογικό καί ἀνθρωπιστικό περιεχόμενο τῆς ἰδεολογίας τῶν σλαβόφιλων ἔντονη ἐθνικιστική χροιά καί τήν συστηματοποίησαν σέ πρόγραμμα πολιτικῆς δράσεως. Ὁ πανσλαβισμός ὡς ἰδέα εἶχε γεννηθεῖ».
[15] Τό σχισματικό φρόνημα τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ συνίσταται εἰς «φυλετικάς διακρίσεις καί τάς ἐθνικάς ἔρεις καί ζήλους καί διχοστασίας ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ», οἱ ὁποῖες ὁδηγοῦν σέ σχίσμα (Ὅρος[παρ. §α΄] τῆς ἁγίας Συνόδου τῆς ἐν ΚΠόλει τοῦ 1872, βλ. Πρακτικά τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου περί τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Βουλγαρικοῦ Ζητήματος, Κωνσταντινούπολις 1872, σ.91).
[16] Ἡ θεωρία περί τῆς Μόσχας ὡς «Τρίτης Ρώμης» (μετά τήν Ἰταλική, τήν παλαιά Ρώμη καί τήν Νέα Ρώμη – ΚΠολη), συνίσταται σύμφωνα μέ τόν Μοναχό Φιλόθεο τοῦ Πσκώφ (1465-1542) στό ὅτι «ἡ ἀρχαία Ρώμη ἐξέπεσεν εἰς τήν αἵρεσιν τοῦ Ἀπολιναρισμοῦ. Οἱ Ἀγαρηνοί ἔσπασαν τάς θύρας τῆς δευτέρας Ρώμης διά τῶν πελέκεών των, ἀλλ’ ἡ τρίτη Ρώμη, ἡ σύγχρονος … λάμπει ὡς ὁ ἥλιος». Ὁ ἡγεμών Βασίλειος Ἰβάνοβιτς ἔγραφε ὅτι «δύο Ρῶμαι ἔπεσον, ἡ τρίτη ἵσταται ὀρθή καί δέν θά ὑπάρξῃ τετάρτη» (ΒΛ. ΦΕΙΔΑΣ,Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῆς Ρωσσίας (988-1988), ἐκδ. Ἀπ. Διακονίας, Ἀθῆναι 1988, σ. 187).
[17] Βλ. κάτωθι σημ. 46, τό ἄρθρο μας, ὅπου παρουσιάζεται ὁ τλήμων Μασόνος καί πρῴην Ἁγιοταφίτης Μελέτιος Μεταξάκης σέ εἰδικό κεφάλαιο.
[18] Περί τοῦ Ἀθηναγόρα ὡς Τέκτονος βλ. στό Μ. ΦΥΣΕΝΤΖΙΔΗΣΕπιφανείς και Διάσημοι Έλληνες Ελευθεροτέκτονες 1800-1970, τόμ. Α΄, εκδ. Βογιατζή, Αθήνα 2008, σσ. 141-146· βλ. σ. 146: «Πιθανολογείται ότι η Στοά που μυήθηκε ο Αθηναγόρας ήταν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί». Ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» δημοσίευσε (τ. 517, 16 Ἰουλ 1982) τήν ἀπόδειξη πληρωμῆς τῆς συνεισφορᾶς τοῦ Ἀριστοκλέους (Ἀθηναγόρα) Σπύρου (25 Μαΐου τοῦ 1940) γιά τήν μύησή του στόν 30ό βαθμό (ἐκδοθεῖσα ἀπό τόν μασονικό σῶμα τοῦ «Ἀρείου Πάγου», δηλαδή τό «Ἐργαστήριο» πού ἦταν ὑπεύθυνο γιά τούς βαθμούς 19ο – 30ό). Περί τοῦ Χάρρυ Τροῦμαν βλ. W. DENSLOW10,000 Famous Freemasons, τόμ. IV (Q- Z), Cornerstone Editions, New Orleans LA, 2007, σ. 272. (http://www.phoenixmasonry.org/10,000_famous_freemasons/Volume_4_Q_to_Z.htmΒλΠερισσότερα στοιχεῖα καί τεκμήρια περί τῶν μασονικῶν καί θεοσοφικῶν διασυνδέσεων τοῦ Ἀθηναγόρα βλ. ἐνδεικτικῶς στό κείμενο Πρωτοπρ. ΑΝ. ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ, Ἅγ. Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης· σύγχρονος Ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως (https://www.scribd.com/document/271058240/ΑΓ-ΠΑΪΣΙΟΣ-και-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ-pdf) (ὑποσημ. 1).
[19] Ὁ Μάιρον Τέηλορ (Myron Taylor, 1874-1959) ἀναφέρεται ὡς Μασόνος τόσο στό ἀνωτέρω γνωστό βιβλίο τοῦ Μασόνου συγγραφέως Ντένσλοου (πού προλογίζεται ἀπό τόν Πρόεδρο Τροῦμαν, W. DENSLOWαὐτόθι, σ. 236), ἀλλά καί στόν ἱστοχῶρο NNDB (Notable Names Database”), ἑνός εἴδους ψηφιακό “Who is who” (βλ. ἀντιστοίχωςhttp://www.phoenixmasonry.org/10,000_famous_freemasons/Volume_4_Q_to_Z.htm  καί ἐπίσης ἐδῶ:http://www.nndb.com/people/427/000117076/). Τό ὅτι  Τέιλορ ὑπῆρξε Μασόνος ἦταν γνωστό καί στούςπαραδοσιακούς κύκλους τοῦ Βατικανοῦὅπως προκύπτει ἀπό τά ἀπομνημονεύματα τῆς δημοσιογράφουMARY BALL MARTINEZThe Undermining of the Catholic Church, Christian Book Club of America, PalmdaleCA 2007, σ. 69: «In New York the future Pius XII was the house guest of Myron C. Taylor who, despite the fact that (sic) attainment of the Thirty-Third Degree in Freemasonry was well known, was to be welcomed as Washington’s Special Envoy to the Vatican during the war years».
[20] Μ. ΦΥΣΕΝΤΖΙΔΗΣ, ἔνθ’ ἀνωτ., σσ. 288-90· συγκεκριμένα, σ. 299ἑ. «Το 1947-1950 θα χρηματίσει μόνιμος Υφυπουργός Εξωτερικών επιδεικνύοντας πλούσια διπλωματική δραστηριότητα στο περιθώριο των Ηνωμένων Εθνών. Στην υπηρεσιακή Κυβέρνηση του Ιωάννη Θεοτόκη, αναλαμβάνει το αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών. Το 1952 διορίζεται μόνιμος αντιπρόσωπος της χώρας μας στο NATO και ένα χρόνο μετά, παραιτείται από τον διπλωματικό κλάδο για να ασχοληθεί με την Πολιτική».
[21] L.U.F. : «Διεθνής Λίγκα τῶν Ἐλευθεροτεκτόνων» (“Ligue Universelle de Francs-Maçons”). Γράφει δέ ὁ Ταξίαρχος ἐπίσης καί τά ἑξῆς: «Ὁ διευθυντής Στοᾶς ἔχει πολύκλαδον καί ἄριστον δίκτυον πληροφοριῶν καί συλλέγει πᾶσαν ἀπόρρητον πληροφορίαν, διακινουμένην ὑπ΄ ἄκραν μυστικότητα. Ὁ κάτοχος ἀπορρήτου κρατικοῦ σχεδίου, τέκτων ὑπάλληλος, δέν δικαιοῦται, ἐπικαλούμενος νομικήν διάταξιν, ν΄ ἀρνηθῆ τήν παροχήν στοιχείων» (ΑΛ. ΔΡΕΜΠΕΛΑΣΤό ἑλληνικόν ἀστυνομικόν πρόβλημα, Ἀθῆναι 1970·ἡ παραπομπή ἐμμέσως ἀπό τό Μ. ΜΙΧΑΗΛἩ συνωμοσία στήν Κύπρο. Σιωνισμός-Μασονισμός, Κύπρος 1993, σ. 338).
[22] Βάσει τῆς ἔρευνας (1982) τοῦ καθηγητοῦ Charles Harvey τοῦ Πανεπιστημίου Chico τῆς Καλιφόρνια καί τῶν δημοσιογράφων Colby καί Dennett (1995). Τό ἐν λόγῳ ἄρθρο μας βλ. ΜΟΝ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, «Ἡ Μασονία καί οἱ Πατριάρχες. Ἡ μασονική προώθηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ»https://www.impantokratoros.gr/741CE610.el.aspx
[23]  Βλ. χαρακτηριστικῶς ΑΡ. ΠΑΝΩΤΗΣ, «Βασίλης Μουστάκης: Ἕνας στυλοβάτης τοῦ ὀρθόδοξου φρονήματος. Μία κατάθεση μνήμης» (17 μαρ 2016) http://www.amen.gr/article/enas-stylovatis-tou-orthodoksou-fronimatos-vasilis-moustakis : «Ὅσοι ἀναλάμβαναν αὐτό τό ἐγχείρημα [τῆς ΘΗΕ], ἐκτός ἀπό τίς ἔγκυρες γνώσεις καί ἐμπειρίες, ἔπρεπε νά ἦταν ἀποφασισμένοι νά παλαίψουν μέσα στό βαλτῶδες ἔδαφος τοῦ ἑλλαδικοῦ ἐπαρχιωτισμοῦ πού ἡ μικρόνοια καί τά συμφέροντα συμφύρονται καί οἱ ἀντιθέσεις τρέφονται ἀπό τίς προκαταλήψεις καί τίς δεισιδαιμονίες καί ἦταν ἀνάγκη νά ἀνατείλει στόν ὁρίζοντα τό λυκαυγές τῆς πραγματικῆς “ Ὀρθόδοξης Εὐσέβειάς” μας». Ὅμως ἀλλοῦ ὁ κ. Πανώτης ταυτίζει αὐτόν τόν «ἐπαρχιωτισμό» μέ τήν ἐπιφυλακτικότητα ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (βλ. ἄρθρο του «Οἰκουμενισμός ἤ Ἐπαρχιωτισμός», Ἐλεύθερος Κόσμος [Ἀθηνῶν] [9 Φεβ 1971]). Τήν ἴδια ταύτιση κάνει καί ὁ συνεργάτης τοῦ Ἀθηναγόρα κ. Δημήτρης Τσάκωνας γράφοντας περί τοῦ Πατριάρχη στήν Θρησκευτική καί Ἠθική Ἐγκυκλοπαιδεία: «Διά τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου τῆς Ρόδου ἐπετεύχθη ὅπως ἡ Ὀρθοδοξία καταστῇ τό διάμεσον καί ἐπίκεντρον τῶν διαχριστιανικῶν ἐπαφῶν Βατικανοῦ καί Προτεσταντισμοῦ, ὑπερνικηθέντος τοῦ μέχρι τότε ἀνθοῦντος “ἐπαρχιακοῦ” ἤ “βαλκανικοῦ” χαρακτῆρος τῆς Ἐκκλησίας μας» (Δ. ΤΣΑΚΩΝΑΣ, «Ἀθηναγόρας ὁ Α΄», ΘΗΕ 1 (1962) 604).
[24] Βλ. γενικῶς στήν ἱστοσελίδα https://www.loc.gov/rr/main/govdocsguide/DeclassDoc.html
[25] Εἶναι πολύ χαρακτηριστικό ἐν προκειμένῳ, ὅτι ἀμέσως μετά τήν ἀνατροπή τῆς (μή ρωσσοφοβικῆς) Οὐκρανικῆς Κυβερνήσεως Γιανουκόβιτς καί τήν ἐγκατάσταση νέας μέ τήν ἐμφανῆ ὑποστήριξη τῶν ΗΠΑ, κατά τά θλιβερά γεγονότα τῆς πλατείας Maidan (ἀρχές 2014), ἐπετράπη μέ κρατικές ρυθμίσεις (1) ἡ διενέργεια παρελάσεως ὁμοφυλοφίλων στό Κίεβο καί (2) ἡ ἵδρυση «ἐκκλησίας τοῦ σατανᾶ» στήν Οὐκρανία (ἔχει προηγηθεῖ βεβαίως ἡ «ἐκκλησία τοῦ Σατανᾶ» στήν Καλιφόρνια τῶν ΗΠΑ τό 1966, ἀπό τόν Anton Szandor Lavey κ.ἀ.). ΒλIFE OLORI, «First Church of Satan Opens in Ukraine, Cherkassk Region» (20Αὐγ 2014) (http://newsrescue.com/first-church-satan-opens-ukraine-cherkassk-region/#axzz4uSfoPJdsκαίM. WILLIAMSN. ZINETS, «Praise from West after mostly peaceful Kiev Pride march» (12 Ἰουν 2016)(http://uk.reuters.com/article/uk-ukraine-pride-parade/praise-from-west-after-mostly-peaceful-kiev-pride-march-idUKKCN0YY0EN): «That the march took place in the centre of Kiev with such heavy police support was a sign of the changes in Ukrainian society since Maidan, said lawmaker Serhiy Leshchenko at the march». 
[26] P. BUCHANAN, «Whose Side Is God on Now?», (4 Ἀπρ 2014) http://buchanan.org/blog/whose-side-god-now-6337Ὁ Πάτρικ Μπιουκάναν (1938 – ) εἶναι παλαιο-συντηρητικός πολιτικός, σχολιαστής (ραδιοφωνικός καί τηλεοπτικός), συγγραφεύς καί ἀρθρογράφος. Ὑπῆρξε σύμβουλος τῶν Προέδρων Νίξον, Φόρντ καί Ρῆγκαν, ἐπεδίωξε τό χρίσμα τῶν Ρεπουμπλικανῶν γιά τήν προεδρική ὑποψηφιότητα τό 1992 καί τό 1996 καί συνίδρυσε (2002) τό περιοδικό Ὁ Ἀμερικανός Συντηρητικός (The American Conservative).
[27]  Ἀπό τό Τεκτονικόν Δελτίον 46 (1961)· ἡ παραπομπή ἀπό τό Ν. ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣΣκοτεινές δυνάμεις καί Χριστιανισμός, ἐκδ. Χριστιανικῆς Δημοκρατίας, Ἀθήνα 1966, σ. 137.
[28] Μέ πολλή διεισδυτικότητα ὁ μακαριστός δικηγόρος καί δημοσιογράφος ἐπεσήμαινε τό 1966 τήν ἀπαρχή τῆς ἀνεκτικότητος τοῦ Βατικανοῦ τόσο πρός τήν Μασονία, ὅσο καί πρός τόν Οἰκουμενισμό, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς συνασπίσεως ὅλων τῶν Δυτικῶν Δυνάμεων (ἐν αἷς καί ἡ Μασονία), κατά τοῦ Σοβιετικοῦ Κομμουνισμοῦ. Ν. ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ, αὐτόθι, σ. 148· «Μήπως ἡ Παπική Ἐκκλησία κάμνει ἑλιγμό γιά τήν ἅλωσι τῆς Στοᾶς ἤ ἐκουράσθηκε στόν ἀντιμασονικό της ἀγῶνα; Μήπως δέ συμβαίνει τίποτα ἀπό ὅλα αὐτά καί ἡ Δυτική Ἐκκλησία συμμαχεῖ μέ τή Μασονία μέσα στό σχέδιο πού ἐφαρμόζεται μεταπολεμικά στή Δύσι, γιά τήν συγκρότησι ἑνιαίου ἀντικομμουνιστικοῦ στρατοπέδου;  Ἤ μήπως συμβαίνουν ὅλα αὐτά; […] Στήν ὅλη ὑπόθεσι ἡ Στοά λόγῳ τοῦ συνωμοτικοῦ της χαρακτῆρος παίζει πρωταρχικό ρόλο. Ἡ Στοά ὅμως ἔχει ἐχθρό τήν Ἐκκλησία. Δίδεται λοιπόν ἡ ἐντολή: Μέ κάθε θυσία συνδιαλλαγή μέ τήν Ἐκκλησία. Συνάμα ἀρχίζουν οἱ ἐνέργειες καί πρός τή πλευρά τῶν Ἐκκλησιῶν: Ἕνωσις ἤ ἔστω ἑνότης. Ὁ Κίνδυνος εἶναι μέγας. Οἱ διαφορές πρέπει νά παραμερισθοῦν μπροστά στόν κοινό ἐχθρό». Περί τῆς ἀνεκτικότητος τοῦ Βατικανοῦ πρός τή Μασονία βλ. καί τό ἡμέτερον «Ἐπιφανής Μασόνος διανοούμενος, ὁμιλητής στήν Ἱ. Μητρόπολη Κορίνθου» (4 Ἰαν 2017), http://www.katanixis.gr/2017/01/blog-post_52.html στίς σημ. ὑπ’ ἀριθμ. 30-32.
[29] Ποιά ἀξία μπορεῖ νά ἔχουν αὐτά γιά ἕναν Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο καί τό ἔργο του; Δηλαδή ἄν ἦταν κοντός, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Μαξίμοβιτς, θά ἦταν ἐλειμματική ἡ Ἀρχιερωσύνη καί ἡ Θεολογία του; Ἁπλῶς, ὁ συγγραφεύς ἀπευθύνεται στό συναίσθημα τῶν ἀναγνωστῶν, ὅσων κρίνουν «κατ΄ ὄψιν». Οἱ ἴδιοι αὐτοί Οἰκουμενιστές, πάντως, σχολιάζουν τούς Ὀρθοδόξους Σλάβους, διότι τούς ἀρέσει ἡ μεγαλοπρέπεια τῆς θείας Λατρείας καί τῶν ἱερῶν Ναῶν!
[30] ΟΙΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, Συνάντηση μέ τό Μυστήριο. Μία σύγχρονη ἀνάγνωση τῆς Ὀρθοδοξίας, μτφρ. ἀπό τό ἀγγλικό πρωτότυπο Πολυξένη Τσαλίκη-Κισιόγλου, Ὀρθόδοξη Μαρτυρία 123, ἐκδ. Ἀκρίτας, Ἀθήνα 2011, σ. 270. Ὅπως φαίνεται καί στό «αὐτί» τοῦ βιβλίου, τό σύγγραμμα ἐπαινέθηκε ἀπό τήν Μαντλίν Ὀλμπράιτ (!) ὡς «τίποτα λιγότερο ἀπό ἕνα ἔργο τέχνης, ἐπενδεδυμένο μέ πίστη καί διαποτισμένο ἀπό σοφία καί ἀγάπη» · περί τῶν χριστιανικῶν αἰσθημάτων τῆς κυρίας, ρωτῆστε τούς ἰθύνοντες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας.
[31] ΑΡ. ΠΑΝΩΤΗΣΠαῦλος ΣΤ΄- Ἀθηναγόρας Α΄: Εἰρηνοποιοί, Ἵδρυμα Εὐρώπης Δραγάν, Ἀθῆναι 1971, σ. 137.
[32] Σ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣὉ Ἐμφύλιος Πόλεμος. Ἡ Ἑλλάδα τοῦ 1945-1949, τόμ. Β΄, Τά Φοβερά Ντοκουμέντα, ἐκδ. Φυτράκης, Ἀθήνα 1979, σσ. 68.171. Ὁ συγγραφεύς (σφόδρα ἀριστερῆς γραμμῆς, μέλος τοῦ ΕΑΜ) γράφει τά παραπάνω ἑρμηνεύοντας τήν ἐγκατάλειψη τῆς «κυβερνήσεως τοῦ βουνοῦ» ἀπό τήν Μόσχα τοῦ Στάλιν.
[33] The Reply of the Council of Bishops to the Brotherly Epistle of the Bishops of the Moscow Patriarchate (17/30 Ὀκτ 2001): «The lack of freedom of the Russian Church led to its joining the World Council of Churches and its active participation in ecumenism. That ecumenism is alien to the ecclesiastical consciousness of Russian believers is clearly shown by the assessment given to it in 1948 at the Moscow Council that was adopted on the basis of the memorable report by Archbishop Serafim (Sobolev). Life has shown that the majority of Russian church people and others do not accept ecumenism»(https://www.synod.com/synod/engdocuments/enep_replytomoscow.html ) Βλκαί ΒΣΤΑΥΡΙΔΗΣἹστορίατῆς Οἰκουμενικῆς ΚινήσεωςἐκδἈρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς Βορείου καί ΝοτίουἈθῆναι 1964, σσ. 73.74.
[34] ΒΣΤΑΥΡΙΔΗΣαὐτόθισ. 75· «Οὕτωτῶν Ἐκκλησιῶντῶν λαβουσῶν μέρος εἰς τό Συνέδριον τῆςΜόσχαςἀρνησαμένων τήν συμμετοχήν τωνἐν  Ἄμστερδαμ ἀντιπροσώπους ἀπέστειλαν μόνον τόΟἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον Ἐκκλησία τῆς Κύπρου καί  Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος».
[35] Β. ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ, αὐτόθι, σ. 82. Ὁ καθ. Βασίλειος Σταυρίδης γράφει ἀλλοῦ καί περί τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου (αὐτόθι, σ. 95): «Ἀλλά καί τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, συνῳδά τῇ ἰδιαιτέρᾳ αὐτοῦ θέσει ἐντός τῆς διαρθρώσεως τοῦ συστήματος τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, συνεχῶς ἐνημέρου τάς Ἀδελφάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας ἐπί τῶν ἐντός τοῦ ΠΣΕ λαμβανουσῶν χώραν ἐξελίξεων καί τοῦ ἐν αὐτῷ ἔργου τῶν συνεργαζομένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν» (μία ἁπτή ἐπαλήθευση τῆς χρηστικότητος τῶν πρεσβείων τοῦ Πατριαρχείου μας, γιά τά ὁποῖα ἄλλωστε τό «ἐπεστράτευσε» καί ὁ Πρόεδρος Τροῦμαν). Περί τῶν ἀποστολῶν Ἑλλήνων μελῶν τοῦ ΠΣΕ στήν Ρωσσία καί τήν Σερβία τό 1954 Βλ. Β. ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ, αὐτόθι, σσ. 94-96.
[36] Ὁ πρώην σοβιετικός πράκτορας, αὐτόμολος στήν Δύση, Yuri Bezmenov (ψευδών. Τόμας Σοῦμαν) σέ σχετικό βιβλίο του ἐπιβεβαιώνει τήν διείσδυση σοβιετικῶν πρακτόρων στό ΠΣΕ. T. SCHUMAN,Love Letter to America, W.I.N. Almanac Panorama, Los Angeles 1984, σ.28. Βλ. σχετικῶς καί ὅτι «Ἡ ΚαΓκεΜπέ ἀποφαίνεται: ὁ Χριστιανισμός σῴζει μία ἀπειλούμενη κοινωνία (ἤτοι Στάδια ὑπονομεύσεως μιᾶς κοινωνίας)» (https://www.impantokratoros.gr/bezmenov-intro.el.aspx)
[37] Β. ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ, ἔνθ’ ἀνωτ., σ. 103.
[38] «Nikodim (Rotov)» https://en.wikipedia.org/wiki/Nikodim_(Rotov) : «According to the Mitrokhin Archive, which claimed deep Communist penetration of the Russian Orthodox Church, Metropolitan Nikodim was a KGB agent, working under the codename «Adamant», whose ecumenical activity with the Roman Catholic Church and the World Council of Churches (WCC) served to further Soviet goals. Ordained in 1960 at the age of 31, the youngest bishop in the Christian world at the time, he would go on to become one of the WCC’s six presidents».
[39] ΠρβλΜατθ12, 26
[40]  ἀρχική ἀντίδραση τῶν φιλελευθέρων καί καπιταλιστικῶν ΗΠΑ γιά τήν ἐπικράτηση τῶνσοβιετικῶν (τῶν Μενσεβίκωνστήν Ρωσσία στίς ἀρχές τοῦ 1917 ἦταν ἑορταστική· σώζεται δήλωση τοῦΠροέδρου τῶν ΗΠΑ Γούντροου Γουΐλσον πού πανηγυρίζει τήν πτώση τῆς τσαρικῆς ἀπολυταρχίας καί τήνἀνάδειξη ρωσσικῶν δυνάμεων πού θά μποροῦσαν δῆθεν νά συμμαχήσουν μέ τίς ΗΠΑ γιά τήν παγκόσμιαἐλευθερίαδικαιοσύνη καί εἰρήνη«The autocracy that crowned the summit of her political structure, long as it had stood and terrible as was the reality of its power, was not in fact Russian in origin, character, or purpose […] And now it has been shaken off and the great, generous Russian people have been added in all their naїve majesty and might to the forces that are fighting for freedom in the world, for justice, and for peace. Here is a fit partner for a league of honor» ( δήλωση αὐτή τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου Woodrow Wilson στό J. KAPLAN,Lincoln Steffens: Portrait of a Great American Journalist, Simon & Schuster Paperbacks, New York 2013, σ. 215).
[41] ABC News, «Obama on Vladimir Putin» (Jan 8, 2017) https://www.youtube.com/watch?v=koy-KasFhFM (ἀπό τό 1΄24΄΄ καί ἑξῆς): «I’ ll be honest with you, George, one of the things I am concerned about is the degree to which we’ve seen a lot of commentary lately, where there are Republicans or pundits or cable commentators, who seem to have more confidence in Vladimir Putin than fellow Americans, because those fellow Americans are Democrats. That cannot be. – That include the President elect? – Well, what I will say is that (and I said that right after the election) we have to remind ourselves we’re on the same team . Vladimir Putin is not on our team. If we get to a point where people in this country feel more affinity with a leader who is an adversary and views the United States and our way of life as a threat to him, then we’re gonna have bigger problems than just cyber-hacking».
[42] R.E. ERICSON, «The Classical Soviet-Type Economy: Nature of the System and Implications for Reform», Journal of Economic Perspectives 5, no. 4 (Autumn 1991): 25· «Any reform must be disruptive on a historically unprecedented scale. An entire world must be discarded, including all of its economic and most of its social and political institutions, and concluding with the physical structure of production, capital and technology» ( παραπομπή ἐμμέσως ἀπό τήν N. KLEIN, The Shock Doctrine; The Rise of Disaster Capitalism,Penguin Books, London 2008, p. 240).
[43] GUY L. BECK, «Freemasons»Encyclopedia of Religion, vol. 5, ed. Lindsay Jones, Macmillan Reference USA / Thompson Gale, Farmington Hills MI 2005, p. 3196: «The vital contribution of Freemasonry toward the establishment of the United States is confirmed by modern scholarship. Founding fathers like George Washington, Benjamin Franklin, John Hancock, and James Monroe, as well as the Marquis de Lafayette and a host of others, played key roles in making the ideals of Freemasonry a reality by creating America as a kind of Masonic “Temple of Virtue” that produced model citizens. Many of the principles laid down in the United States Constitution are essentially Masonic principles: liberty, freedom of conscience, religious tolerance, pursuit of happiness, and separation of church and state. Most federal and state government buildings were consecrated with Masonic ceremonies. In addition, Freemasonry became almost synonymous with patriotism toward America’s “civil religion”».
[44] ΑΝΩΝΥΜΟΣἈπάντησις ἑνός Ἕλληνος Μασόνου ὑπό *** (Δημοσιευθεῖσα τό πρῶτον ἐν τῷ«Πολίτῃ»)Ἀθήνησιν 1871, σ. 11.: «Χαίρετεἐλεύθεροι τέκτονεςοἱ τόν Μέγαν ἀρχιτέκτονα τοῦ Σύμπαντοςλατρεύοντεςδιότι οἱ πολέμιοι ἡμῶν ἄλλον Θεόν λατρεύουν […] εἴμεθα δημοκράταιδιότι δημοκράτης ἦτοκαί  Ἰησοῦς εἰπών τό “πάντες ἐσμέν ἴσοι· εἴμεθα δημοκράταιἄνευ συμφέροντος· ζηλοτυποῦμεν τούςἀρχαίους Ἀθηναίουςδιότι ὑπό τοῦ αὐτοῦ φωτιζόμεθα ἡλίουζηλοτυποῦμεν τούς εὐδαίμονας Ἑλβετούς καίἈμερικανούς».
[45] Βλ. ὅμως καί τήν πολύ πρόσφατη δημοσίευση-μεταγραφή μας (ἀπό τόν «Ὀρθόδοξο Τύπο», τ. 191-192, 1 & 15 Αὐγ 1973) «Ντοκουμέντο: Τί φρονοῦσε γιά τόν Μασόνο Πατριάρχη Ἀθηναγόρα ὁ ἀδίκως ἐκθρονισθείς προκάτοχός του κλεινός Μάξιμος Ε΄» (21 Ἀπρ 2018) (http://www.katanixis.gr/2018/04/blog-post_312.html).
[46]  ΜΟΝ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, «Στοιχεῖα ἐπιδράσεως τῆς Μασονίας στόν πρώιμο ἑλληνικό Οἰκουμενισμό»(29 Δεκ 2017) ἐδῶ: https://www.scribd.com/document/368070179/Στοιχεία-Επιδράσεως-της-Μασονίας-στον-πρώιμο-Ελληνικό-Οικουμενισμό, (τό ἀγγλικό πρωτότυπο κείμενο στό:https://www.geopolitica.ru/en/article/influence-freemasonry-early-greek-ecumenism).
[47] Βλ. καί τό ἐξαίρετο ἄρθρο Δρ. Ν. ΔΑΠΕΡΓΟΛΑΣ «Τό Φανάρι, ἡ προπαγάνδα τῶν Οἰκουμενιστῶν καί τό ἀστεῖο ἄλλοθι τῆς “τουρκικῆς ὁμηρείας”» (22 Ἀπρ 2018) ἐδῶ:(http://www.katanixis.gr/2018/04/blog-post_902.html)
[48] Βραδυνή (10 Ὀκτ 1960), ἀναδημοσίευση τῆς εἰδήσεως αὐτῆς στό Ν. ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ, ἔνθ’ ἀνωτ.,σ. 139.
[49] Κ. ΡΑΠΤΗΣ, «Φοβούνται δεύτερο Βατικανό· εξωφρενική έκθεση της ΜΙΤ κατηγορεί ΗΠΑ και Ε.Ε. ότι σχεδιάζουν “κράτος” στην Τουρκία υπό το Πατριαρχείο», Απογευματινή (9 Φεβ 2005).
[50] Α΄ Πέτρ. 4, 15.16: «μή γάρ τις ὑμῶν πασχέτω ὡς φονεύς ἤ κλέπτης ἤ κακοποιός ἤ ὡς ἀλλοτριοεπίσκοπος· εἰ δέ ὡς Χριστιανός, μή αἰσχυνέσθω, δοξαζέτω δέ τόν Θεόν ἐν τῷ ὀνόματι τούτῳ».
[51] Τό θέμα τῆς ἀθέμιτης ἐπεκτάσεως τοῦ ΝΑΤΟ πρός τά ἀνατολικά τῆς Γερμανίας (μέ παράβαση τῶν νατοϊκῶν διαβεβαιώσεων πρός τούς Σοβιετικούς), ἐνῷ εἶχε διαλυθεῖ ὁ ἐχθρός του, τό Σύμφωνο τῆς Βαρσοβίας, εἶναι πολύ μεγάλο γιά νά γίνει ἐδῶ ἀναφορά σέ αὐτό, ἔστω καί ἀκροθιγής.
[52] Z. BRZEZINSKI, Η Μεγάλη Σκακιέρα· η αμερικανική υπεροχή και οι γεωστρατηγικές της επιταγές, μτφρ. ΕλΑστερίουεκδΛιβάνη – «Νέα Σύνορα», Αθήνα 1998, σ. 163.162.
[53] H. KISSINGERDiplomacy, Simon & Schuster, New York 1994, σ. 815.818: «The overwhelming majority of Russia’s leading figures-whatever their political persuasion-refuse to accept the collapse of the Soviet Empire or the legitimacy of the successor states, especially of Ukraine, the cradle of Russian Orthodoxy […] [The new Russian leadership] is not entitled to be handed the sphere of influence that tsars and commissars have coveted all around Russia’s vast borders for 300 years. If Russia is to become a serious partner in building a new world order, it must be ready for the disciplines of stability as well as for its benefits».
[54] Ι.Μ.ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ, «Σύντομη ἱστορία τῆς δυτικῆς ὑπονομεύσεως τῆς Μικρᾶς Ρωσίας (Οὐκρανίας)» (https://www.impantokratoros.gr/B0A16ECE.el.aspx)
[55] Βλ. αὐτόθι, τήν εἰσαγωγή τῆς Ἱ. Μ. Παντοκράτορος.
[56] Περί τῆς ἱστορίας τῶν Ρώς καί τῆς εἰσόδου τους στήν Ὀρθοδοξία, βλ. ΧΡ. ΜΠΟΥΛΑΚΗ-ΖΗΣΗ,Ὁ ἐκχριστιανισμός τῶν Ρώσων, ἐκ. Βρυέννιος, Θεσσαλονίκη 1989.
[57] «Μία Αυτοκέφαλος ενωμένη Εκκλησία Ουκρανίας; Σκέψεις και προοπτικές» (17 Ἰουλ 2017)http://www.amen.gr/article/mia-aftokefalos-enomeni-ekklisia-oukranias-skepseis-kai-prooptikes
[58]  «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποδέχθηκε να εξετάσει αίτημα περί αυτοκεφαλίας στην Ουκρανία» (22 Ἀπρ 2018) (http://www.amen.gr/article/to-oikoumeniko-patriarxeio-apodexthike-na-eksetasei-aitima-peri-aftokefalias-stin-oukrania )
[59] Συμφώνως πρός δηλώσεις τοῦ σχισματικοῦ Πατριάρχου Κιέβου κ. Φιλαρέτου, βλ. FRED WEIR,«Ukraine’s political divisions play out among its Orthodox congregations» (8 Μαΐου 2014)(https://www.csmonitor.com/World/Europe/2014/0508/Ukraine-s-political-divisions-play-out-among-its-Orthodox-congregations ): «Now Filaret says that Ukraine’s growing political crisis is a signal from above that it’s time to unite all of the Orthodox faithful into a single church […] We want a united, equal Ukrainian Church, which is independent of the Moscow Patriarchy. It will happen [amid these political events] because God creates such conditions that, even if [Moscow] doesn’t want it, they will come to it».
[60] J. ERICKSON, «Αυτοκεφαλία και Αυτονομία», στό Καιρός συνεσταλμένος το λοιπόν, ἐπιμ. P. De Mey- Μ. Σταύρου, ἐκδ. Ἐν πλῷ,  Ἀθήνα 2015, σ. 160.
[61] ΒΛ. ΦΕΙΔΑΣ, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῆς Ρωσσίας, ἔνθ’ ἀνωτ., σ. 245
[62] ΒΛ. ΦΕΙΔΑΣ, «Κίεβον», ΘΗΕ 7 (1965) 557
[63] ΙΩ. ΜΠΟΥΓΑΣ, «Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Νέος “ψυχρός πόλεμος” Ανατολής και Δύσης» (15 Ἰολ 2017), https://www.eleftheriaonline.gr/local/koinonia/ekklisia/item/129350-messinias-xrysostomos-neos-psyxros-polemos-anatolis-kai-dysis
[64] ΒΛ. ΦΕΙΔΑΣ, Βυζάντιο, Ἀθῆναι 1991[3], σ. 180: «Ἡ μεταστροφή ἑνός βαρβαρικοῦ λαοῦ στόν Χριστιανισμό […] σήμαινε ὁπωσδήποτε τήν αὐτόματη ἔνταξη στήν ἱεραρχημένη ὁμοσπονδία τῶν χριστιανικῶν λαῶν, οἱ ὁποῖοι, παρά τήν πλήρη πολιτική ἀνεξαρτησία τους, ἀσπάζονταν τήν πολιτειολογική ἀρχή τῆς ἑνότητας τῆς θεοδώρητης ἐξουσίας τῆς “βασιλείας” καί τῆς μετά τό βάπτισμα αὐτοδίκαιης συμμετοχῆς τῶν ἡγεμόνων τους στήν ἄσκησή της μέ ἐπικεφαλῆς τόν ἐκλεκτό τοῦ Θεοῦ βυζαντινό αὐτοκράτορα».
[65] OL. CLÉMENT, «Ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς». Συνομιλώντας μέ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαῖο Α΄, μτφρ. ἀπό τά Γαλλικά: Καίτη Χιωτέλλη, ἐκδ. Ἀκρίτας, Ὀρθόδοξη Μαρτυρία 59, Ἀθήνα 1997, σ. 196.

53 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

θα ήταν ένα ανάγνωσμα εκκλησιαστικής φαντασίας που θα διεκδικούσε και βραβείο ανοησίας αν δεν ήταν επικίνδυνο.
Την βρώμικη εργασία δεν την κάνουν στην Εκκλησία οι οικουμενιστές αλλά οι αυτόκλητοι σωτήρες υπό τον μανδύα των αντιοικουμενιστών.
Ο υιός θα διάβασε στην βιβλιοθήκη τα παιδικά βιβλία του πατέρα του και έτσι πλέον έγινε συγγραφέας κακόγουστων μυθευμάτων.

Ανώνυμος είπε...

Θα ήθελα να επισημάνω ότι μου προξενεί πολύ δυσάρεστη εντύπωση να βλέπω να δημοσιεύεται στο συγκεκριμένο ιστότοπο ένα τόσο ελεεινό λιβελλογράφημα, που βρίθει από αναπόδεικτες βαρύτατες κατηγορίες (ότι δηλαδή οι κατονομαζόμενοι Πατριάρχες ήταν μασώνοι) και από επίσης αυθαίρετα αξιώματα (που θεωρούνται δηλ. αυτονόητα, μη χρήζοντα αποδείξεως) του τύπου ότι ο Οικουμενισμός αποτελεί αίρεση και συγκριτισμό. Υπάρχουν αρκετά sites ανθρώπων που εμφορούνται από φονταμενταλιστικές εμμονές και πλάνες, στα οποία συναντά κανείς πλήθος παρόμοιων ψευδο-ομολογιακών διακηρύξεων. Δεν θα περίμενα όμως να δω και τον "Αναστάσιο" να διολισθαίνει σε αυτό τον κατήφορο. Αν δεν υιοθετεί ο υπεύθυνος του ιστοτόπου τις ανωτέρω αθλιότητες, προς τι αλήθεια η παρούσα δημοσίευση;

Αναστάσιος είπε...

Προς: 2 Μαΐου 2018 - 12:55 μ.μ.

Το ότι φιλοξενώ ένα κείμενο το οποίο μου έστειλαν επώνυμα με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, και φέρει την υπογραφή του συντάκτη, δεν σημαίνει ότι υιοθετώ τα όσα γράφει.
Έχω πολλές φορές εκφράσει με την υπογραφή μου τις απόψεις μου για τον Πατριάρχη Αθηναγόρα σε προγενέστερα σχόλια άλλων κειμένων.
Συμφωνώ με τις απόψεις σας, και δεν διαφωνώ με την σκληρή κριτική σας εναντίον του προσώπου μου ότι «διολισθαίνει σε αυτό τον κατήφορο», αναλαμβάνω το μερίδιο της ευθύνης μου για τον σκανδαλισμό.
Οι αναγνώστες όμως μπορούν να κρίνουν, να σκεφθούν, και να απορρίψουν….

MonkSerafim Zisis είπε...

Ευχαριστώ πολύ το ιστολόγιο "Αναστάσιος" για την δημοσίευση του κειμένου μου. Παρά τις διαφωνίες, δεν μπορεί κανείς παρά να εκτιμά και σέβεται εκείνους που φέρονται αντικειμενικώς και επιστημονικώς και έχουν το ψυχικό θάρρος να αντικρύσουν διάφορες απόψεις που ενδεχομένως στενοχωρούν ή προβληματίζουν.
Οι διαφωνίες των (πάντα ανωνύμων) ως άνω σχολιαστών έχουν αξία, μόνον για όσους πέρασαν κατ΄ ευθείαν από τον τίτλο στα σχόλια.
Ο γράφων δεν "διάβασε μόνον τα βιβλία του πατέρα του", αλλά εχρημάτισε και μέλος εκκλησιαστικών αποστολών και της πατριαρχικής διοικήσεως (Γραμματεύς της Αρχιγραμματείας και Αρχισυντάκτης της "Νέας Σιών" επί τριετία στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, 2006-2008) και έλαβε μέρος και σε εκκλησιαστικές αποστολές από την ΚΠολη (Ιούνιο 2006) μέχρι και την Washington (Νοέμβριο 2007). Όχι ότι με πειράζει η "παιδική" βιβλιοθήκη, αλλά έπρεπε να πάω και λίγο παραπέρα, διότι έχω ενηλικιωθεί !.
Με τί διαφωνούν οι ως άνω σχολιαστές;
(α) Με το ότι ο Αθηναγόρας εξυπηρέτησε την πολιτική των ΗΠΑ; Δεν το γράφω εγώ, αλλά ο καθ. Κύρου. Προς εκεί και οι διαφωνίες, αλλά θα διαψευσθούν από τα αποχαρακτηρισμένα αμερικανικά έγγραφα.Ας ρωτήσουν και τον προσφάτως ομιλήσαντα (μη "αντι-οικουμενιστή") διδάκτορα κ. Παύλο Σεραφείμ.
(β) Με το ότι η Μασονία είναι η θρησκευτική ιδεολογία της Αμερικής; Αν δεν τους ικανοποιεί το άρθρο της έγκριτης θρησκειολογικής εγκυκλοπαιδείας Macmillan,όπου παραπέμπω, έχω και πολλά άλλα στοιχεία.
(γ) Με το ότι η διαφωνία της ΗΠΑ προς την Ρωσσία είναι πολιτισμική ; (ως προς ομοφυλοφιλία, δράση NGO, δομή οικογένειας, συναλληλία Εκκλησίας και Κράτους κ.ά.;)
(δ) Με το ότι η χορήγηση Αυτοκεφαλίας εξυπηρετεί την απαραίτητη περαιτέρω αποξένωση (κατά Μπρεζίνσκι και Κίσσιντζερ) της Ουκρανίας από την Ρωσσία ; Ας διαμαρτυρηθούν στον καθ. Φειδά, ο οποίος συμφωνεί απολύτως στην γενική αυτή αρχή.
τέλος,
(ε) περί της Μασονικής ιδιότητος του Πατριάρχου Αθηναγόρα, να διαμαρτυρηθούν προς τις αρμόδιες Τεκτονικές Αρχές, όπου και παραπέμπουμε. Αλλά εκείνοι που δεν έχουν την δυνατότητα να σχολιάσουν επωνύμως, φυσικά δεν μπορούν να αναλάβουν και μια τέτοια δράση. Ενοχλούνται, όμως, επειδή τα κομμάτια του παζλ (Μασονίας, Οικουμενισμού και "θεωρουμένων ως Μασόνων" προσώπων-κλειδιών) ταιριάζουν απολύτως· τυχαίο; δεν νομίζω.
Αν κανείς θεωρεί ότι βοηθούμε το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, αθωώνοντας πράγματα εκκλησιαστικώς μη δεκτά, αγνοεί, νομίζω, βασική εκκλησιαστική ιστορία.
Γι΄αυτό, η υβριστική φρασεολογία είναι "παντοκολλητής" - πιάνει εκεί που δεν στέκει μία καλώς κατοχυρωμένη επιχειρηματολογία. Ευχαριστώ και πολλές αναστάσιμες ευχές.

Μοναχός Σεραφείμ

Geras Imos είπε...

Συγχαρητήρια για τη σπουδαία εργασία σας, π. Σεραφείμ. Ο Κύριος να σας ενισχύει στον μοναχικό και στον αντιαιρετικό αγώνα σας.

Ανώνυμος είπε...

π. Σεραφείμ σας ευχαριστούμε.
Ο λόγος σας είναι πάντοτε τεκμηριωμένος και γι' αυτό ενοχλεί πολύ.
Μην ξαφνιαστείτε αν δείτε να πέσουν πάνω σας να σας φάνε δεκάδες ανώνυμοι.

Ερώτημα προς τον ιστολόγο: Πού είναι ο π. Νεόφυτος, καθυστέρησε να υπερασπιστεί με τον μεστό θεολογικό του λόγο τον γέροντά του Αθηναγόρα και ανησυχώ.Γιατί πάτερ Νεόφυτε;

Πάντως πολλά συγχαρητήρια στον ιστολόγο για τη δημοσίευση επειδή γνωρίζω ότι ενώ διαφωνεί δημοσιεύει τον αντίλογο. Συγχαρητήρια, σπάνιο ήθος για το χώρο.
ΑΑ

Ανώνυμος είπε...

Διαβάζουμε, μέρες τώρα, εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις που αφορούν τον εν λόγο Πατριάρχη-ομολογώ πως πρώτη φορά γνωρίζω οτιδήποτε γι' αυτόν. Ομολογώ επίσης πως με έκπληξη μεγάλη, παρακολουθώ τις αντικρουόμενες απόψεις να προβάλλουν πειστικά (;;) επιχειρήματα για να πείσουν απ' τη μια, πως υπήρξε μασώνος ή απ' την άλλη, πως ήταν μια αγνή χριστιανική προσωπικότητα.
Διερωτούμαι απλά, όλο αυτό δεν είναι παράλογο, παρακινδυνευμένο, αντιχριστιανικό; Δεν ανήκει πια στην απόλυτη Δικαιοδοσία του Μεγάλου Κριτή η ψυχή αυτού του ανθρώπου; Ό,τι κι αν υπήρξε. Δεν είναι η δικιά μας Πίστη που μας φωνάζει να μην κρίνουμε; Να μην κατακρίνουμε; Πόσο μάλλον, τους κεκοιμημένους! Δεν καταλαβαίνω, πραγματικά. Ίσως εγώ με το φτωχό μου μυαλό να αντιλαμβάνομαι αλλιώς την θρησκεία μας.

"Δεν πρέπει να συζητάς για ΑΠΟΝΤΕΣ.

"Μην σκοτίζεις το μυαλό σου με τις διάφορες αιρέσεις και παραθρησκείες και μασωνίες. Όλα αυτά είναι στο Καλάθι της Ματαιότητας".
"Αν θέλουμε να είμαστε καλοί Μοναχοί, πρέπει κάθε στιγμή να σκεφτόμαστε Θεό πριν από Μοναχισμό."
Γερόντισσα Γαβριηλία
Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

*Αν ακούσω πως κι αυτή ήταν μπλεγμένη στα πλοκάμια της μασωνίας..λέω να πάω προς..Θιβέτ μεριά..
Κύριε Αναστάσιε, ωραίος, δημοκρατικός, ακομπλεξάριστος.

Ανώνυμος είπε...

Ο πρώτος και δεύτερος ανώνυμοι (αν δεν πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο) προτού πιάσει το πληκτρολόγιο καλό θα είναι να ανοίξει κανένα λεξικό για να μάθει την έννοια των βαρύγδουπων λέξεων που χρησιμοποιεί προκειμένου να απαξιώσει τον εκλεκτό αρθρογράφο.

Ανώνυμος είπε...

Τελικά μου φαίνεται ότι το συνέδριο στη Θεσσαλονίκη υπέρ του Αθηναγόρα εξελίχθηκε σε μπούμεραγκ.
Ενεργοποίησε άμεσα αντανακλαστικά της άλλης πλευράς η οποία με στοιχεία τα οποία δεν μπόρεσαν να αντικρούσουν οι υπερασπιστές του Αθηναγόρα τον αποδόμησε τελείως.
Μου κάνει εντύπωση ότι όσοι μιλούν υπέρ του Αθηναγόρα πλέκουν ύμνους γενικόλογους αλλά αποφεύγουν να απαντήσουν σε όσα του καταμαρτυρούν οι άλλοι.
Φίλοι μου, μήπως είναι καλύτερα να μη μιλάτε για τον Πατριάρχη, γιατί τελικά αποδεικνύεται και αποδεικνύετε ότι μάλλον λερωμένη έχει τη φωλιά του ο μεγάλος για όσα τον κατηγορούν.
Έχω άδικο;

ORTHODOXIA ORTHO είπε...

Ο Μεγας Βασιλειος , τους νεωτεριστες,ονομαζει καταφρονητες των Πατερων κ των Αποστολικων Παραδοσεων και αμαυρωτες της ακριβειας των Κανονων κ ολα αυτα επειδη υπευθυνη ειναι η φιλαρχια .
Και το κακο συνεχιζεται επειδη προκοπτουν στην ασεβεια...
Προτεινει δε στο λαο να αποφευγει να συγκεντρωνεται κ να ακουει οσους ειναι εχθροι Του Θεου κοινως ονομαζει ''αιρεσιωτας'' κ φλασφημους Του Θεου κ τους οικους οπου συγκεντρωνονται ,θεωρει ''ασεβειας διδασκαλεια''.
10.30,
Εκλειποντων των αμεμπτως πορευομενων,επληθυναν οι αροτριωντες τα ατοπα.

Το να παραδεχθη ο λαος,οτι
Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ
ΕΙΝΑΙ μεν η Μια,Αγια,Καθολικη ,και Αποστολικη Εκκλησια,,,,,,,,,,αλλα,ως ΜΙΑ Κ μοναδικη Εκκλησια που σωζει,ειναι ΙΣΗ ΜΕ μια αλλη ''θρησκεια'' για να ερθει η πολυποθητη ειρηνη στην οικουμενη,αυτο ειναι τοσο βλασφημο ,εμπαιζουμε Τον Θεο και αρνουμαστε οτι τελικα η μοναδικη εκκλησια που εχει την Χαρη ,ειναι η Ορθοδοξη.
Μηπως πρεπει να περιμενουμε τον αληθινο αντιχριστο ,να φερει την ειρηνη;και μαλιστα την παγκοσμια ειρηνη;Μηπως ομως αυτη σωζει;
Το να σεβαστω την διαφορετικοτητα των αλλων ,δε σημαινει πως πρεπει να τους εξυψωσω,σε βαθμο να κοινωνω εκκλησιαστικως με αυτους για επελθη η ειρηνη.
Η εκκλησια εχει Κανονες,εχει ταξη,δεν ειναι δυνατον να αποδεχεται αιρετικα φρονηματα...
Ουκ εστι χαιρειν τοις ασεβεσιν ινα μη των εργων των πονηρων αυτων κοινωνησωμεν....ειναι ξεκαθαρος ο αγ.Νικοδημος ο αγιορειτης.
Μαθαμε για τον Αθηναγορα ,τα φιλενωτικα του κηρυγματα,τις συμπροσευχες με τον Πα πα,την αρση των αναθεματων,τον δρυμιτατον ελεγχο απο τον αρχιεπισκοπο κ.Χρυσοστομο,,την διακοπη μνημοσυνου απο το αγιον Ορος και τον π.Παισιο,το οτι ανοιξε την οδο του συγκρητισμου,τις συμπροσευχες του σε μουσουλμανικο τζαμι,τις λειτουργιες του ως Ραββινου σε Εβραικη συναγωγη,και την εμπλοκη του με τη Μασσονια.Και επι Δημητριου μετα τον θανατο του Αθηναγορα,παλι οι αγιορειτες αντεδρασαν ,οταν στον ενθρονιστηριον λογο του ,απεκαλεσε τον Πα πα ''πρωτο της καθ'ολου εκκλησιας''κ συνεχισε κ εκεινος την οδο του Αθηναγορα.Τι αλλο θελουμε για να πεισθουμε περι του ποιαι εισιν αι επιθυμιαι των Οικουμενιστων,που μεχρι και σημερα εργαζονται και διδασκουν,επιβαλλοντας την επιθυμια των σκοτεινοτερων δυναμεων,του πως να ξεριζωσουν την Ορθοδοξια.
Ο Οικουμενισμος ειναι παναιρεσις!Τελος
Ολοι οι αιρετικοι ειναι συγκληρονομοι της Βασιλειας του Θεου;Ολοι ειναι ''εκκλησιες ''ισοτιμες με την Ορθοδοξη Εκκλησια;Ολες αυτες οι παρασυναγωγες εχουν χαρη κ μυστηρια κ αποστολικη διαδοχη;Ολες αυτες οι αιρεσεις αποτελουν την μια εκκλησια που σωζει;σοβαρολογουμε;Εχουμε ξεπουλησει την πιστη κ πλανουμε ανθρωπους,παραβαινοντας τους νομους της Εκκλησιας ναι η οχι;
Εχει πλεον υποβαθμιστει κ η σημασια των αιρεσεων!
Ο Θεος να μας φωτισει...
Στην εβδομη Οικ Συνοδο εξαγγελουν οι αγιοι Πατερες,πως ''ο μη καταδικαζων κ αναθεματιζων τους υπο των Αγιων Συνοδων κατακριθεντας,,,,,παραπαιει περι την πιστιν''....Τι αλλο θελουμε για να πειστουμε ποση ακριβεια ειχαν οι αγιοι Πατερες;;;;

Ανώνυμος είπε...

Διάβασα την αρχή π. Σεραφείμ και σταμάτησα.
Δεν με ενδιαφέρει για το αν ο Αθηναγόρας ήταν μέλος μασωνικής στοάς. Μέσα στους εκατοντάδες πατριαρχών και χιλιάδες αρχιερέων υπήρξαν αιρετικοί και βρωμεροί ως άνθρωποι. Αυτούς θα του κρίνει ο Θεός.
Δεν με ενδιαφέρει και το θέμα της Ουκρανίας. Ποτέ μου δεν πίστευα σε εθνικές Εκκλησίες. Η σημερινή κατάντια του κατακερματισμού της Εκκλησίας ξεκινά από στι Εθνικές Εκκλησίες. Μακάρι να μπορούσαν να παύσουν.
Αυτό που με νοιάζει είναι πως είναι δυνατόν η Ελλαδική Εκκλησία να έχει ανακήρυξη ως άγιο έναν αποδεδειγμένο μασώνο όπως ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος. Ο Αθηναγόρας ξεχάστηκε κανένας δεν τον γνωρίζει. Όμως οι πιστοί γνωρίζουν και προσκυνούν τον Χρυσόστομο Σμύρνης ως Άγιο.
Ποιο είναι το σημαντικότερο ο αγώνας εναντία στην Αθηναγόρα ή η διόρθωση της Εκκλησίας με το να αποκηρύξει από άγιο τον Μασώνο Χρυσόστομο Μητροπολίτη Σμύρνης;

Ανώνυμος είπε...

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας ο Μεγαλοπρεπής στην συνείδηση του πιστού κόσμου είναι πρόσωπο σεβαστό που την ζωή του την πρόσφερε για την Ορθόδοξη Εκκλησία και την Ρωμιοσύνη. Όλους του μεγάλους τους κτύπησαν για να φανερωθεί η δόξα και η αξία τους. Προσωπικά θα πρότεινα το άρθρο αυτό να διαγραφεί.

Ανώνυμος είπε...

Για τον πατριάρχη 9.24 μιλάει όλος ο Χριστιανικός κόσμος. Μιλάει το σπουδαίο θεολογικό έργο του. Μιλάει η αρχή για τον διάλογο της αγάπης. Μιλάει κάθε γωνιά της πονεμένης Βασιλίδας των Πόλεων. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις όπως αυτό το γεμάτο ανακρίβειες και ψεύδη αρθρίδιο επιβεβαιώνουνε τον κανόνα πως υπήρξε μια ηγετική Πατερική Ορθόδοξη Μορφή.

Ανώνυμος είπε...

Αυτό το «ειπέ τη Εκκλησία» τους μόνους που ωφελεί είναι τους εχθρούς της Εκκλησίας. Βρίσκουν ερείσματα ισχυρά με την υπογραφεί ρασοφόρων για να στερεώνουν τις επιθέσεις τους. Δεν θα υπερασπιστώ τον μακαρίτη αν και ο ίδιος δεν μπορεί να απολογηθεί. Θα σας γράψω όμως ότι το εμπεριστατωμένο σας αυτό κείμενο-άρθρο μου το σύστησε ο γιός μου λέγοντάς μου «αυτή είναι η Εκκλησία σας και το παπαδαριό σας». Μήπως αντί να οικοδομήσει κατεδαφίζει την πίστη;
Ανδρέας Παπαγιάννης

Ανώνυμος είπε...

Η ισοπέδωση δεν είναι καλό πράγμα. Για την μασονική ιδιότητα δεν μπορώ να πεισθώ διότι κατά καιρούς διάφοροι λέγουν και γράφουν για εκκλησιαστικές και πολιτικές προσωπικότητες. Δεν μου αρέσει η διαγραφεί σε ΄σα καλά έκανε ο Αθηναγόρας χωρίς κάποια αναφορά σε αυτά. Σημαντική υπήρξε η δραστηριότητα του Αθηναγόρα στην ενίσχυση της εσωτερικής ιεραποστολής στο κλίμα της αρχιεπισκοπής της Κωνσταντινούπολης, αναδιοργάνωσε
την Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης με διορισμούς νέων
καθηγητών και της μόρφωσης επιστημονικών στελεχών
καθώς επίσης και βελτίωσε ζωηρά τις σχέσεις με τις
τουρκικές Αρχές. Επί της Πατριαρχίας του οργανώθηκαν
πληρέστερα οι ορθόδοξες παροικίες εξωτερικού, με την
ανύψωση των Μητροπόλεων Θυατείρων (Δυτικής
Ευρώπης) και Αυστραλίας σε Αρχιεπισκοπές,
πλαισιώνοντάς τες με βοηθούς επισκόπους.
Από την άλλη γιατί να παραμείνει η Ουκρανία κάτω από την ομπρέλα της Ρωσίας. Τώρα ως ανεξάρτητο κράτος δεν επιθυμεί την Εκκλησία του να την ποδηγετεί η αλαζονική πολιτική -της τρίτης Ρώμης-, αλλά το σεμνό και ταπεινό Φανάρι το οποίο δεν επιδιώκει συμφέροντα πολιτικά κλπ όπως η Ρωσία.

Ανώνυμος είπε...

Ακόμη και ο πιο κακόπιστος δεν θα μπορούσε να μην δει πως η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας μέχρι και τις μέρες μας, σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό, κινείται στους άξονες και τις θεολογικές βάσεις οι οποίες τέθηκαν την εποχή του Πατριάρχη Αθηναγόρα, αυτό πειράζει και όσους σήμερα με επιθετικότητα τον διασύρουν χωρίς στοιχεία.
Ένας από τους θεολόγους της εποχής του αποτύπωσε με τον πλέον γλαφυρό τρόπο το όραμα του Αθηναγόρα καθώς και την αφετηρία αυτού του οράματος υπήρξε ο Ν. Νησιώτης ο οποίος στην ομιλία την οποία εκφώνησε στις 9 Ιουλίου του 1972 με θέμα «Ο Αθηναγόρας ήτο δ’ όλους και εις όλας τας Εκκλησίας ο Οικουμενικός Πατριάρχης», έλεγε: «Ο Αθηναγόρας ήτο δύσπιστος έναντι των θεολόγων, αλλά ποιών θεολόγων; Μόνον έναντι εκείνων των οποίων το έργον περιορίζεται εις άγονον επανάληψιν σχολαστικών διατυπώσεων, εκείνων οι οποίοι παραμένουν απαθείς ενώπιον των απαιτήσεων των καιρών μας, εκείνων οι οποίοι περιορίζονται και οχυρούνται όπισθεν μονολιθικών δογματισμών, εκείνων οι οποίοι είναι αποκομένοι από την ζωήν, άνευ σχέσεων μετά των ανθρώπων και των προσδοκιών αυτών δια κάτι το νέον. Διότι υπάρχουν μεταξύ ημών των Ορθοδόξων πιστοί οι οποίοι περιμένουν από τους θεολόγους μίαν σκέψιν όντως ορθόδοξον εις την υπηρεσίαν της ανακαινίσεως, εν αγάπη προς εκείνους οι οποίοι αντιπροσωπεύουν άλλους πολιτισμούς και άλλες παραδόσεις. Σκεπτόμενος καλώς την στάσιν του, θα είπω ότι ο Αθηναγόρας ενεθάρρυνε τους θεολόγους να στηρίξουν την θεολογικήν των σκέψιν επί του πρωτείου της αγάπης, ως πρωταρχικής θεολογικής αρετής και θεμελιώδους κατηγορίας σκέψεως, λειτουργικής και δοξολογικής, τρεφομένης εκ του γεγονότος της Αναστάσεως. Επομένως πρόκειται περί αγάπης η οποία ουδεμίαν σχέσιν έχει με τον συναισθηματισμόν, ή την στιγμιαίαν συγκίνησιν, αλλ΄ αποτελεί την θεμελιώδη κατηγορίαν της Εκκλησιολογίας και της Ορθοδόξου πνευματικής ζωής».
Ο Παύλειος λόγος εκφράζει με απόλυτη πιστότητα την πορεία, τη ζωή και τις επιλογές του Πατριάρχη Αθηναγόρα: «Εγώ γαρ ήδη σπένδομαι, και ο καιρός της εμής αναλύσεως εφέστηκεν. Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστην τετήρηκα· λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, ον αποδώσει μοι ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, ου μόνον δε εμοί αλλά και πάσι τοις ηγαπηκόσι την επιφάνειαν αυτού».
Ας πορευθούν με συνέπεια στον δρόμο που χάραξε ο Αθηναγόρας οι επίγονοι του για την δόξα της Αγίας μας Ορθοδοξίας.
π. Νεόφυτος

Ανώνυμος είπε...

Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας, παρά τα όσα επικριτικά κατά καιρούς έχουν γραφτεί, κυρίως από συντηρητικούς παρεκκλησιαστικούς και θεολογικούς κύκλους, για τον τρόπο με το οποίο χειρίστηκε την παρουσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Οικουμενική Κίνηση, αποτελεί κορυφαία προσωπικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας που πρωτοστάτησε στην έξοδο της Ορθοδοξίας από τον απομόνωση και την εσωστρέφεια.
Ο ίδιος, χωρίς να διεκδικεί τον τίτλο του σπουδαίου θεολόγου, ήταν αυτός που ενέπνευσε θεολόγους της εποχής του να εμπλακούν και να ασχοληθούν με την μεγάλη αυτή ιδέα της ενότητας των Εκκλησιών για την οποία ο π. Σεραφείμ και ελάχιστοι άλλοι τον κατηγορούν.
Τα επίσημα κείμενα της εποχής εκείνης που φέρουν την υπογραφή του Πατριάρχη Αθηναγόρα, είτε ως επίσημες ομιλίες, είτε ως μηνύματα στον περίφημο «ΤΟΜΟ ΑΓΑΠΗΣ», καθώς και η αρθρογραφία και οι μελέτες των θεολόγων της εποχής μιλούν εύγλωττα για την προσωπικότητα και τη Θεολογική και Εκκλησιολογική του προσφορά.
Η μαθητεία στον τρόπο με τον οποίο ο κορυφαίος ιεράρχης έδωσε το παρών στο γίγνεσθαι της εποχής του αποτελεί απόδειξη πως η Ορθόδοξη Εκκλησία, όταν “διακονεί” την Οικουμένη , τότε και μόνο τότε δικαιούται να φέρει τον τίτλο της Μίας, Αγία και Καθολικής και της Οικουμενικής, απομακρυσμένη από τον φανατισμό, τη μισαλλοδοξία, και την εσωστρέφεια την οποία καλυεργούν φανατισμένοι ακραίοι οπαδοί της αποτείχισης.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, έθεσε τις βάσεις ώστε οι χριστιανικές Εκκλησίες Δύσης και Ανατολής να βρούνε το κοινό μονοπάτι της πορείας τους μέσα στον 21ο αιώνα. Χίλια χρόνια σιωπής και απομόνωσης δημιούργησαν κλίμα δυσπιστίας και εσωστρέφειας. Ο καθένας εγκλωβισμένος στις νέες του παραδόσεις οι οποίες δημιουργήθηκαν ερήμην του άλλου. Αυτό, όμως, που συνεχίζει να παραμένει το ίδιο και στους δύο είναι η ευαγγελική επιταγή “ίνα πάντες εν ώσιν”.
Η κριτική την οποία δέχτηκε, αλλά και δέχεται μέχρι και σήμερα από μια ελάχιστη ως ανύπαρκτη μερίδα του παρεκκλησιαστικού οργανωσιακού χώρου, πολλές φορές τον αδικεί με το μίσος των κατασκευασμένων κατηγοριών που έχουν ως απώτερο σκοπό την αποδυνάμωση της ισχύος του Φαναρίου. Διότι κτυπώντας τον Αθηναγόρα κτυπούν την Οικουμενικότητα και διαβρώνουν την θέση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Εκκλησία. Γιατί άραγε θρησκευτικό περιοδικό αυτή την περίοδο κτυπά με ψεύδη το Οικουμενικό θρόνο και προ ολίγων ημερών έκανε επίθεση εναντίον του Αθηναγόρα; Τι επιδιώκουν; Όργανα ποιου είναι;
Για να μπορέσει κανείς να καταλάβει τον Αθηναγόρα, θα πρέπει να πάψει να είναι απλά επικριτικός και μικρόψυχος. Θα πρέπει να μελετήσει τα κείμενα τα οποία φέρουν την υπογραφή του, καθώς και το ιστορικοκοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κλήθηκε να διακονήσει πρώτα την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και εν συνεχεία το Οικουμενικό του όραμα.
Συνέχεια… στο άλλο
π. Νεόφυτος

π. Geras Imos είπε...

Εδώ φτάσαμε σε σημείο να επιτίθεται φραστικά ολόκληρος καθηγητής του ΑΠΘ σε απλούς ανθρώπους που μοίραζαν φυλλάδια και να βρίζουν ως ηλίθιο τον Τελεβάντο! Κύριοι αθηναγορικοί, λίγη αυτοσυγκράτηση διότι εκτίθεστε...

Ανώνυμος είπε...

Όλες οι κατηγορίες για το αν ήταν ή δεν ήταν μασωνος. Όπως γράφει και άλλος που το κακό. Η Εκκλησία της Ελλάδας και όχι το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανακήρυξε σε άγιο τον Μητροπολίτη Σμύρνης κυρό Χρυσόστομο Καλαφάτη. Άρα καλή η μασωνία αφού από τους κόλπους της βγαίνουν και άγιοι. Αυτός ο πόλεμος κατά των ΗΠΑ μου θυμίζουν κουκουετζίδες που όλα τα άσχημα τα κάνει η Αμερική. Ας κάνουν λοιπόν μια διαμαρτηρία έξω από την Αμερικάνικη πρεσβεία οι αντιαθηναγορικοί!!! Ελπίζω να γεμίσουν ένα ταξί.

Ανώνυμος είπε...

Αυτά είναι λεπτά και ευαίσθητα θέματα τα οποία δεν πρέπει να είναι σε κοινή θέα πιστών ή και απίστων διότι προξενούν κακό.
Ως προς το θέμα της Ουκρανίας το μόνο αρμόδιο είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο για να το επιλύσει. Αυτό είχε, έχει, και θα έχει την Αρμοδιότητα. Η Εκκλησία της Ρωσίας να σταματήσει την επεκτατική της πολιτική στις πέριξ αυτής σλαβικές χώρες και να του κοπεί η όρεξη για να κυριαρχήσει στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος μπορεί και έχει την δύναμη να σταματήσει το Πατριαρχείο της Ρωσίας να κάνει όνειρα υποτάξεως του Ορθόδοξου Χριστιανισμού.
Τέλος απορώ πως η αρχή προσωπικών δεδομένων δεν επεμβαίνει για να σταματήσει τον διασυρμό του Πατριάρχη Αθηναγόρα από πρωτοπρεσβυτέρους και μοναχούς.

Ανώνυμος είπε...

Ειναι πολυ ευχαριστο, οτι ο π. Νεοφυτος χρησιμοποιει το παραδειγμα του Αθηναγορα, για να εξυμνηση την αξια της Αγαπης, ακομη και για ανθρωπους διαφορετικων πιστευματων και πεποιθησεων.
Επομενως μπορουμε βασιμα να υποθεσουμε, οτι ο π. Νεοφυτος αγαπα τον π. Σεραφειμ Ζηση, τους Παλαιοημερολογιτες ΓΟΧ, τους Ζηλωτες, τους καταληψιες της Μονης Εσφιγμενου, τους Αποτειχισμενους, τους Οργανωσιακους, και τους Αντιπατριαρχικους.
'Η μηπως δεν ειναι ετσι ?

Ανώνυμος είπε...

Η εμπιστοσύνη στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως είναι δεδομένη για όλους τους Ορθοδόξους της Διασποράς. Μας προξενούνε θλίψη τέτοια κείμενα τα οποία συσκοτίζουν τις προσπάθειες του Αθηναγόρα, Δημητρίου και Βαρθολομαίου για την ενότητα των Ορθοδόξων καθώς και για τις καλές εκκλησιαστικές σχέσεις με τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο. Η Ρωσία στάθηκε πάντα προδοτικά προς τους Έλληνες Ορθοδόξους. Τώρα ο Πούτιν έχει εγκλωβίσει την Εκκλησία κάτω από την πανίσχυρη κυριαρχία του και προσπαθεί διά αυτής να επιβάλει τις θέσεις του. Για τις Εκκλησίες σε Ευρώπη, μεγάλο μέρος της Ασίας και Αμερική το Κανονικό δικαίωμα το έχει το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Καλό θα ήταν να σταματήσουν οι συκοφάντες του Αθηναγόρα να γράφουν επικαλούμενοι ψεύτικα τεκμήρια δημοσιεύσεων εναντίον του Πατριαρχείου.

Ανώνυμος είπε...

Μακάριοι έστε, όταν ονειδίσωσιν υμάς καί διώξωσιν καί ειπωσιν πάν πονηρόν ρήμα καθ' υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού. Χαίρετε καί άγαλλιάσθε οι εργαζόμενοι ταπεινά για την ενότητα των Εκλησιών. Ο Μακαριστός Αθηναγόρας θα λάβει μεγάλο μισθό από τα όσα του γράφουν χωρίς ντροπή ακραίοι και παρεκκλησιαστικοί.

Ανώνυμος είπε...

Προς 3/5, 3:31: για το διασυρμό της Ορθοδοξίας απ την πλευρά του Αθηναγόρα έχεις να πεις τίποτε;

Ανώνυμος είπε...

Για πες μας "εκκλησιολόγε" 5:36 που έγραψες για "παρεκκλησιαστικούς" τι εννοείς με αυτόν τον όρο; Εκτός από εκκλησιαστικούς και εξω-εκκλησιαστικούς υπάρχουν και "παρεκκλησιαστικοί"; Πού είδες κάτι τέτοιο στο κανονικό και εκκλησιαστικό δίκαιο;

Ανώνυμος είπε...

Το αν ήταν μασώνος ή φίλος των Αμερικάνων εμάς δεν μας νοιάζει. Το ότι πρόσφερε σπουδαίες υπηρεσίες στην Εκκλησία και την Ρωμιοσύνη με την όλη προσωπικότητα και τις γνωριμίες του είναι αποδεδειγμένο. Γιατί τον πετροβολάς καλέ μου πάτερα Σεραφείμ;

Ανώνυμος είπε...

Στο κεφάλαιο έξι πιστεύω ότι τόσο οι απόψεις Λαρεντζάκη, Μεσσηνίας και Βαρθολομαίου έχουν την βάση τους. Πάντα είχα μια δυσπιστία στην πολιτική του Πούτιν τόσο για την Πατρίδα του όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο. με φοβίζουν οι ηγέτες που καθηλώνονται στην εξουσία. Όσο για τον Κίσινγκερ μάλλον του έχουμε δώσει αξία σε όσα κατά καιρούς λέει. Ψάχνουμε ενόχους για τα λάθη μας ή την ανεπάρκειά μας. η πολιτική την οποία ακολουθεί το Φανάρι στο Θέμα της Ουκρανικής Εκκλησίας είναι σωστή. Δεν μπορεί να μας είναι στενός βραχνάς ο Κύριλλος και ο Πούτιν.

Ανώνυμος είπε...

Γιατί οι π. Ζήσης ο π. Γκοτσόπουλος κλπ μετά την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης έσπευσαν στις Σλαβικές χώρες για συμπαράσταση στον αγώνα τους ενάντια στην Σύνοδο. Μήπως και αυτό έχει να κάνει με το κεφάλαιο 6 και την πολιτική την οποία κάνει η Μόσχα για να επιβληθεί ως Τρίτη Ρώμη…

MonkSerafim Zisis είπε...

Προσπαθώντας να απαντήσω σε λίγα εκ των ανωτέρω σχόλια των επικριτών του άρθρου, καταθέτω τα εξής:

(α) Για τον κύριο Ανδρέα Παπαγιάννη του οποίου ο υιός σκανδαλίσθηκε! Ο γιός σας θα σκανδαλιζόταν και αν μάθαινε ότι οι αιρεσιάρχες Μακεδόνιος, Νεστόριος, Διόσκορος, Σέργιος, Πύρρος, Ονώριος, Βιγίλιος κ.ά. ήταν Πατριάρχες και αναθεματίσθηκαν. Αλλά η Εκκλησία δεν δίστασε να προφυλάξει το δόγμα της καταδικάζοντάς τους. Το θέμα είναι τί φρόνημα καλλιεργούμε στα παιδιά μας: ότι η Εκκλησία είναι αγία επειδή κατευθύνεται από αγίους Πατριάρχες; Αυτό θα ήταν ευσεβισμός και ηθικισμός.
(β) Δεν έφερα εγώ στο φως ότι συγκεκριμένοι Πατριάρχες ήταν Μασόνοι. Το έλεγαν οι ίδιοι οι Τέκτονες, αλλά το χρησιμοποιούν και οι νεο-παγανιστές για να δείξουν ότι είμαστε Εβραιοχριστιανοί. Ε, λοιπόν δεν είμαστε, γι΄ αυτό και πολεμούμε την Μασονία που έχει στο κέντρο της την εβραϊκή μαγεία καμπαλλά και τον ιουδαϊκό μεσσιανισμό.
(γ) Τα στοιχεία που παρατίθενται για την μασονική ιδιότητα του Αθηναγόρα και άλλων είναι απολύτως γνήσια ως προς την "μασονικότητά" τους. Όποιος αγαπά τον κυρό Αθηναγόρα, λοιπόν, να μηνύσει τους Μασόνους που τον "οικειοποιούνται". Πού είστε, π. Νεόφυτε ; Αν δεν σάς ενοχλεί είτε η φήμη της μασονικής ιδιότητος εκείνου είτε η ίδια αυτή η ιδιότης, τότε έχετε & έχουμε πρόβλημα. Ιδού λοιπόν η Ρόδος ... αλλά δεν θα το κάνετε, διότι γνωρίζετε ...
(δ) Τον Πατριάρχη Αθηναγόρα δεν τον κατηγόρησε κανείς μετά θάνατον για προσωπικά αμαρτήματα, αλλά επειδή οι απόψεις του σε πολλά θέματα υπήρξαν αιρετικές, ταυτιζόμενες δυστυχώς με της Μασονίας. Ολόκληρη Οικουμενική Σύνοδος (η 5η) έγινε για να καταδικασθούν αιρετικές απόψεις Κληρικών μετά θάνατον.
(ε) Αν ο Αθηναγόρας δεν ήταν "μονολιθικός", όπως νομίζει ο π. Νεόφυτος, ας μάς εξηγήσει, σε ποιό σημείο βρήκε εκείνος βελτίωση στη στάση του Παπισμού έναντι της ορθοδόξου δογματικής αληθείας, ώστε να κάνει και αυτός "οικονομία". Σε τί βελτιώθηκε, π. Νεόφυτε, ο Παπισμός, ώστε να αλλάξουμε θεολογική στάση έναντί του; Μήπως και χειροτέρεψε; Βεβαίως, και χειροτέρεψε. Αλλιώς, για πείτε μας μερικούς εκφραστές της "μονολιθικότητος" της Ορθοδοξίας, την οποία ο ΑΘηναγόρας - καθ΄υμάς - ξεπέρασε, διότι είμαι βέβαιος ότι μεταξύ των εκφραστών αυτών είναι ένας Παλαμάς, ένας Ευγενικός, ένας Δοσίθεος Ιεροσολύμων και πολλοί σύγχρονοι άγιοι.
(συνεχίζεται)

MonkSerafim Zisis είπε...

(συνέχεια)
(στ) Μετά το Κολυμπάρι δεν πήγαμε σε Σλαβικές Εκκλησίες, αλλά σε Εκκλησίες που διεφώνησαν με την εκκλησιολογία του Κολυμπαρίου (Βουλγαρία, Γεωργία, Μολδαβία). Κατά τη διάρκεια της Συνόδου της Κρήτης λεγόταν ότι ενδεχομένη "οικουμενικότητά" της θα αναγνωρισθεί μέσα από διεργασίες στο εκκλησιαστικό σώμα. Γιατί, λοιπόν, τώρα μονόδρομα ενοχλούν οι διεργασίες που αποσκοπούν στο να καταδείξουν την σφαλερή εκκλησιολογία του Κολυμπαρίου ; Αυτό είναι συνοδικότητα;
(ζ) Βεβαίως και η (πολιτική) Μόσχα είχε και έχει τον δικό της Οικουμενισμό με τις πολιτικές του προεκτάσεις. Υπάρχει όμως μία διαφορά: αγωνίζεται για το εθνοκεντρικό της συμφέρον (δεν είμαστε αφελείς). Όμως ο "δυτικός" οικουμενισμός αγωνίζεται για την διεθνιστική πολιτισμική παγκοσμιοποίηση, γι αυτό και π.χ. το ΠΣΕ άρχισε να αποδέχεται την ομοφυλοφιλία ως ανθρώπινο δικαίωμα (στο Πουσάν το 2013, σε περιφερειακή επιτροπή). Ο Πούτιν φροντίζει τον "ζωτικό του χώρο"(όπως κάνουμε και εμείς και όλοι), έχοντας κληρονομήσει και την παθολογία του σοβιετισμού. Αλλά ακολουθεί πρόγραμμα πολιτισμικής καλλιέργειας του λαού του που αντικατοπτρίζει τον ρωμέηκο πολιτισμό, "είτε προφάσει είτε αληθεία", σε αντίθεση με τον αμερικανικό, τον ηδονοθηρικό και αγνωστικιστικό.
(η) Αν σάς υποδείξω (Ανώνυμε 10:33) βιβλία που έγραψαν και ο πατέρας μου και η μητέρα μου, αλλά και δικά μου κείμενα, δεν θα έχετε καμμιά αμφιβολία πως ΔΕΝ εξυπηρετούν ουδαμώς την επίδοξη "Τρίτη Ρώμη".
(θ) "Πετροβολώ", αγαπητέ (3:03), τον κυρό ΑΘηναγόρα, μόνον και μόνον, διότι η κακή του κληρονομία καλλιεργείται και μετά τον θάνατό του, προς παράδειγμα και των άλλων. Αν ήταν μάλιστα Μασόνος, σημαίνει ότι ήταν ετερόθρησκος. Πώς, λοιπόν, ήταν "φωτισμένος", "αγαπητικός" κλπ. ως αρνητής της Εκκλησίας; Το ότι οι Μασόνοι χρησιμοποιούν την μασονική ιδιότητα ενός επιφανούς Πατριάρχου προς άγραν νέων μελών δεν σάς ενοχλεί αρκετά άραγε;

Ευχαριστώ και πάλι.

Ανώνυμος είπε...

Από όσα διάβασα εδώ με προσοχή δεν μπόρεσα μέσα μου να πεισθώ ότι ο Αθηναγόρας ήταν Μασώνος. Γιατί να δώσω σημασία στα όσα τότε έγραφαν προς τιμή του Αθηναγόρα τα μασωνικά περιοδικά ή οι επιτελείς της μασωνίας. Ακόμα καμιά σχέση δεν έχει ο Αθηναγόρας με τους αιρεσιάρχες που κομμάτιασαν την Εκκλησία. καμιά αίρεση δεν κήρυξε ο Αθηναγόρας για αυτό ως σήμερα τον τιμούν όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες. Το ότι βρέθηκαν τρεις επίσκοποι και δύο κληρικοί να διακόψουν το μνημόσυνό του δεν λέει τίποτα διότι η Ιεραρχία ουδεμία σημασία τους έδωσε. Οι δε μηνυτήριες αναφορές τους πήγαν εκεί που τους άξιζαν στο καλάθι των σκουπιδιών. Ας σταματήσει πλέον η σπέκουλα ενάντια στον Αθηναγόρα. Έτσι που το πάτε όχι δεν θα καταδικασθεί για τα ανύπαρκτα κατηγορητήριά σας αλλά το ποίμνιο απ΄ οργή θα ζητήσει την αγιοποίησή του για να σταματήστε την λάσπη.

Ανώνυμος είπε...

Με τον προφητάνακτα Δαβίδ μπορεί με στεντόρεια την φωνή να είπε ο κυρός Αθηναγόρας:
«Κύριε· εφύλαξα τον νόμον σου».

Ανώνυμος είπε...

Sebaste p. Serafeim to olo sas skeptiko moy thimizei agioreites keliotes toy akraioy xoroy poy den epikoinonoyn me kanena dioti toys theoroyn prodotes tis pisteos. Oi kathgories toyw einai ΄΄masonoi΄΄ ΄΄zoikoi΄΄ kai paromia. Epi 35 xronia zo stin Germania poythena den aisthanomai na me prodidoyn oi Fanariotes oi oi papades maw edo. Ola ayta gia thn Athinagora, Metaxaki kai Bartholomaio me pligonoyn. Den einai etsi me diaforetiko mati ta blepei kapoios sto grafeio toy kai diaforetika sto exoteriko poy exei na kanei me alouriskoys.

Ανώνυμος είπε...

Δεν είδα κάτι να γράψτε στα σχόλια σας για τον Άγιο Προστάτη των Ορθοδόξων Τεκτόνων (Μασώνων) απανταχού της γης τον Άγιο Χρυσόστομο επίσκοπο Σμύρνης.

Ανώνυμος είπε...

Ποιος θα το περίμενε το να αρχίσουν τον πόλεμο κατά του μεγάλου και παρά του Αγίου Πνεύματος εκλεγμένου Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα επειδή η πολεμική εναντία στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης δεν βρήκε ερείσματα εις ΚΑΜΙΑ Ορθόδοξη Εκκλησία παρά μόνο ελάχιστα άγγιξε κάποιους μεμονωμένους προβληματικούς επισκόπους και «ζηλωτές» κληρικούς.
Αφού μάταια κοπίασαν με την πολεμική τους η οποία κατατροπωθεί επί θεολογικού επιπέδου το έριξαν στο να κτυπήσουν τον Αθηναγόρα και τον Βαρθολομαίο.
Άδικα κοπιάζουν οι «ζηλωτές» με τις συκοφαντίες τους η ΑΛΗΘΕΙΑ θα λάμψει και τα όσα οραματίστηκε ο Πατριάρχης Αθηναγόρας θα πραγματοποιηθούν προς δόξα της Χριστιανοσύνης.
Οι βάσεις των κατηγοριών κατά του Αθηναγόρα είναι σαθρές και οι σκευωροί καθηγητές της CIA δεν θα παραπλανήσουν κανένα.

Ανώνυμος είπε...

Ο Αθηναγόρας είναι ο μεγάλος πρωτοπόρος που οργάνωσε και συγκρότησε τη θρησκευτική και εθνική ομοψυχία των Ελλήνων της Αμερικής και από τις γενεές των ασύντακτων και πτωχών βιοπαλαιστών, εξήγαγε τη σημερινή ακμάζουσα ομογένεια, αυτή που έγινε παράγοντας περιωπής της δημοσίας, επιστημονικής και επιχειρηματικής ζωής των ΗΠΑ. Ο αγώνας του δεν περιεστράφη μόνον στη μεγάλη ποιμαντορική και εκπαιδευτική δράση, αλλά και στην προσπάθεια να αποκτήσει η εκεί Εκκλησία την οικονομική ανεξαρτησία της, έναντι κάθε άλλου παράγοντα. Οι λάσπες σας δεν αγγίζουν το αγιασμένο με την προσευχή πρόσωπό του. Είναι το καύχημα των Ορθοδόξων της Οικουμένης και με σεβασμό σκύβουν όλοι στο άκουσμα του ονόματός Του.

Ανώνυμος είπε...

Εσύ φίλτατε που γράφεις αυτή την κατηγορία για τον Άγιο εθνομάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης θα δώσεις λόγο στον Θεό…

Ανώνυμος είπε...

Ο αείµνηστος Αθηναγόρας πέραν από Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Αγίου Γεωργίου του Διπλοφανάρου και Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και Νέας Ρώµης ήταν και Οικουµενικός Πατριάρχης. Και ως Οικουµενικός Πατριάρχης ο Αθηναγόρας στάθηκε καθ’ όλη την περίοδο της Πατριαρχίας του «καλώς και μετά φόβου» ως «έκτακτος άνδρας µε νουν διορατικό και µε βούληση ισχυρή και ηθική».
Έτσι λοιπόν επί της Πατριαρχίας Αθηναγόρα του Α΄ αναγνωρίσθηκαν εννέα Άγιοι µε Κανονική Πράξη της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας:
1. Στις 31 Μαΐου του 1955, ο Νικόδημος Αγιορείτης, που γιορτάζεται η µνήµη του στις 14 Ιουλίου,
2. στις 20 Απριλίου του 1961, ο Κοσμάς ο Αιτωλός, που γιορτάζεται η µνήµη του στις 24 Αυγούστου και o Νεκτάριος Κεφαλάς, Μητροπολίτης Πενταπόλεως ο Θαυματουργός, που γιορτάζεται η µνήµη τον στις 9 Νοεμβρίου,
3. στις 20 Ιουνίου του 1967, ο Αρσένιος ο Πάριος, που γιορτάζεται η µνήµη του στις 18 Αυγούστου,
4. στις 11 Σεπτεµβρίου του 1970, ο Ηγούµενος Ραφαήλ, ο Διάκονος Νικόλαος και η Ειρήνη, που γιορτάζονται οι µνήµες τους την Τρίτη της ∆ιακαινησίµου, και η µοναχή Πελαγία, που γιορτάζεται η µνήµη της στις 23 Ιουλίου, και
5. στις 23 Μαΐου του 1972, η Λυδία η Φιλιππησία, που γιορτάζεται η µνήµη της στις 20 Μαΐου.
Αυτόν τολμούν σήμερα να τον κατηγορούν για τέκτονα. Ντροπή και αίσχος. Άλλα αυτή είναι η μοίρα των μεγάλων να τους διώκουνε οι μικροί.

Ανώνυμος είπε...

Δεκάδες εκκλησιαστικών ανδρών έχουν εξυμνήσει την προσφορά του Αθηναγόρα στο Πηδάλιο του Οικουμενικού Θρόνου. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Περιστερίου Χρυσόστοµος έγραφε: «Η Πατριαρχία Αθηναγόρου του Α', αποτελεί ιστορικό σταθµό τόσο για τον Οικουµενικό Θρόνο όσο και για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αποτελεί την απαρχή µιας ιστορίας πού γνώρισε µεν αντιδράσεις αλλά και πού ήταν γεµάτη από διορθόδοξες και διαχριστιανικές εκδηλώσεις αγάπης, θυσίας, διακονίας και έργων ανθρωπισµού. Παρουσίασε έντονη δραστηριότητα στο συντονισµό της δυναµικότητας της Ορθοδοξίας. Ιδρύθηκαν Πατριαρχικά Κέντρα. Αναπτύχθηκε ο δηµιουργικός ∆ιάλογος της αγάπης. Επιδιώχθηκε η λήθη του παρελθόντος, η καλύτερη συνεννόηση µεταξύ των Εκκλησιών και η στενότερη συνεργασία πάνω σε σύγχρονα προβλήµατα. Ακόµη δε επιδιώχθηκε και η καλλιέργεια και προαγωγή του Θεολογικού Διαλόγου µε στόχο την συνεύρεση όλων πάνω στα θεµέλια της πίστεως και της ελευθερίας, βοηθούµενοι από την ευσεβή και την οικοδοµητική θεολογική σχέση των κoινών Πατέρων και από την ποικιλία των κατά τόπους εθίµων, όπως συνέβαινε πάντοτε στην Εκκλησία»

Ανώνυμος είπε...

Στις καρυδιές τις γεμάτες από καρπούς καρυδιών πετούν τις πέτρες. Έτσι και εδώ. Πολύκαρπος και καλήκαρπος ο Πατριάρχης Αθηναγόρας του πετούν κατηγορίες ανυπόστατες με τον μανδύα κάποιων κακοθελητών συκοφαντών ως πειστήρια.

Ανώνυμος είπε...

Αμερική, Ρωσία, Ουκρανία και άλλα συνωμοτικά για να κατηγορηθεί ο άνθρωπος που τόλμησε να ανοίξει ξανά τον δρόμο του διαλόγου όπως έκανε και κάνει πάντα η Ορθόδοξη Εκκλησία προς τα πλανεμένα πρόβατα για να βρουν την αλήθεια στις πηγές της Ορθοδοξίας. Θα έγραφα περισσότερα αλλά από τις παρεμβάσεις του μοναχού Σεραφείμ διέκρινα μια ευγένεια και λεπτότητα. Θα τον παρακαλούσα να επανεξετάσει το θέμα πέρα από επιρροές τις οποίες ίσος έχει δεχθεί και πραγματοποιεί επιθέσεις ενάντια στον Αθηναγόρα όπως έκανε και ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος επί του ιδίου ρεπερτορίου. Οι πηγές του κατηγορητηρίου δεν είναι ικανές για να αποδειχθούν όλα αυτά

ORTHODOXIA ORTHO είπε...

Αγαπητε ανωνυμε των 11.20 για να τελειωνουμε με τις διαφορες εμμονες πασης φυσεως φαντασιοπληξιες και λογισμους ανυποστατους,να γνωριζετε πως η ανδρεια κατοχυρωνει δυναμεις αντιστασεως κατευθυνουσα τους πιστους στην υπηρεσια του Θ.Θεληματος,εν καιρω κινδυνευουσης πιστεως.Διατηρει δε την εγρηγορση ενωπιων της απατης και των παγιδων του πονηρου[θυμηθειτε τον δολιο χαρακτηρα του Αντιχριστου,για τον οποιο εχει μιλησει ο μαθητης της αγαπης Ιωαννης στην Αποκαλυψη]....Αλλα περα απο αυτο για να μην χαθει το Ορθοδοξο φρονημα,η ανδρεια και η ευθυτητα επισυρει και τη θεια Προστασια Νειλου του Ασκητου.
Οπως πρεπει να καταλαβαινετε ,ο εχθρος εχει εισβαλλει εντος των τοιχων.Αφαιρουμενης της ανδρειας απο τη συνειδηση του πιστου λαου,μειωνεται η αντιδραση,που ειναι μεσα στα σχεδια των ιθινοντων σκοτεινων,ινα εκριζωθει παντελως και η διαθεσις προς αναζητησιν του αληθινου Θεου ,που με την σταδιακη υποδουλωση,θα βρεθουμε ολοι στην απωλεια....Οπως λοιπον οι δαιμονες,δεν ειναι ουδετεροι στους πολεμους κατα της εκκλησιας,ετσι και ο πιστος δεν πρεπει να ειναι ουδετερος,αλλα να φροντιζει να καθαριζεται οσο γινεται απο τους μολυσμους μεσω της εξομολογησεως ,για να φωτιζει και Ο Θεος αυτον και να τον φερνει προς την αληθεια,αλλιως δεν κανουμε τιποτε.
Η Ορθ.Εκκλησια πιστευει ,,,,πιστευει και γνωριΖει,πως πριν απ'ολα Το Αγιον Πνευμα εργαζεται,εργαζεται,προκειμενου να αποκαλυψει την Α λ η θ ε ι α στα μελη της Εκ κ λ η σ ι α ς,αναδεικνυοντας την Δογματικη Ορθοτητα,,,,,,,,,,,,,,,><........εναντι της πλανης.
Και κατα τον Μεγα Βασιλειο,καθενας που διδασκει διαφορετικα απο την Εκκλησια κατα τον Α` Κανονα] ονομαζει αιρετικο.
Ορθοδοξη Εκκλησια ειναι το συνολο των αυτοκεφαλων Εκκλησιων που διοικουνται συλλογικα απο συνοδους και εχουν αποδεχτει το περιεχομενο των αποφασεων των Οικ.Συνοδων.
Οι παπικοι ειναι εκτος εκκλησιας Ορθοδοξου,ειναι αιρετικοι.
Η Ορθοδοξια επισης δεν χαρακτηριζεται απο τα προσωπα αλλα απο την πιστη!
Ο Ιερος Χρυσοστομος ου μονον τους αιρετικους χαρακτηριζει αλλα και τους κοινωνουντας με αυτους.
Καλημερα!

Ανώνυμος είπε...

Αν ζούσε θα τολμούσανε να του προσάψουν όλα αυτά…
Λυπάμαι που στον χώρο μας με ευκολία λέμε τα μύρια όσα για τους άλλους χωρίς την αυτοκριτική μας.

«Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε· εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν. τι δε βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε εν τω σω οφθαλμώ δοκόν ου κατανοείς; ή πως ερείς τω αδελφώ σου, άφες εκβάλω το κάρφος από του οφθαλμού σου, και ιδού η δοκός εν τω οφθαλμώ σου; υποκριτά, έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου, και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου.» (Μτ. 7, 1-5).

Ανώνυμος είπε...

«Ώστε μη προ καιρού τι κρίνετε, έως αν έλθη ο Κύριος, ος και φωτίσει τα κρυπτά του σκότους και φανερώσει τας βουλάς των καρδιών, και τότε ο έπαινος γενήσεται εκάστω από του Θεού.» (Α' Κορ. 4, 5). Εμείς, όμως, πάντοτε βιαζόμαστε να κρίνουμε τους άλλους (εδώ του Πατριάρχη Αθηναγόρα) και δεν περιμένουμε την κρίση του Χριστού. Είμαστε κριτές του πλησίον και όχι του εαυτού μας.

Ανώνυμος είπε...

Να προσέξουν αυτοί που κατηγορούν τον Αθηναγόρα ως Μασώνο μήπως τελικά περάσει η λέξη μασωνία στην καθομιλουμένη όπως τόσες λέξεις «εύηχες» που χρησιμοποιεί ανά πάσα νόσο και πάσα … η νεότητα και πολλοί εκ των συνανθρώπων μας στον καφενέ. Ας μην την πω εδώ διότι θα με λογοκρίνει ο υπεύθυνος.

Ανώνυμος είπε...

Άφησε τους νεκρούς και βάλτα με τους ζωντανούς που έχουν ξεφύγει.

ORTHODOXIA ORTHO είπε...

Αγαπητοι φιλοι τελευταιοι σχολιαστες ,η αιρεσις καθιστα τον ανθρωπο ξενο προς την αγια Τριαδα.Το πιπτειν ,ανθρωπινον.Το εμμενειν εις την πλανην και το μη απορριπτειν μετα απο υποδειξη κατα τους αγιου Πατερες ειναι εφαμαρτο και δαιμονικο.Δεν θεωρειται αιρετικος αυτος που εκ παραδρομης η συγγνωστης πλανης εκδηλωθηκε εξωτερικα ειτε εγγραφως επειδη δεν εγνωριζε,αλλα αυτος ο οποιος πιστευει πλανεμενα και οταν νουθετειται δεν ανακαλει και δεν απαρνειται τις κακοδοξιες του.
Μια αιρεσις φερνει σοριαν αιρεσεων.Οι αγιοι Πατερες θεωρουν εχθρους Του Θεου τους Σαιμονες,δευτερους τους ειδωλολατρες και τελευταιους τους αρχηγους των αιρεσεων.Επισης καταγραφουμε σε χαρτι το πολυ σημαντικο του Ιερου Χρυσοστομου πως η πιστη σε σαθρο δογμα,δεν μπορει να μεταστραφει προς νικη της αιωνιου Ζωηςακομα και αν μαρτυριου αιμα παραδοθει.
Επομενως ,ολοι πρεπει να αισθανομαστε ενωμενοι στην ιδια πιστη την Ορθοδοξη και να μετεχουμε στη Θ.Ευχαριστια στηριζομενοι στο ιδιο θεμελιο.Προεχει η ενοτης της πιστης και του δογματος.
Ομως σκοπος του δογματος δεν ειναι μονον η κατανοησις του,αλλα η δια του δογματος ενωσις ανθρωπου με Τον Θεο.
Θυμηθειτε εαν μελετησατε τον αγιο Γρηγοριο Παλαμα,τον οποιο μισουν οι Λατινοι επειδη κατετροπωσε ολα τα κακοδοξα τους και προειπε προφητικως την διαιρεση των παπικων υπο του προτεσταντισμου....

Ανώνυμος είπε...

Δεν μου αρέσει αυτό το Μασόνος. Πιθανότητες μπορεί να υπάρχουν από όσα εξέθεσε ο πατήρ και όχι βεβαιότητα. Οι Μασονικές πηγές είναι χωρίς αξία και κάποιες μονογραφίες έστω και πανεπιστημιακών δεν είναι η αγία Γραφή.
Εγώ δεν θα διαφωνήσω ότι η Εκκλησία και οι Προεστοί αυτής παίζουν και πολιτικά παιχνίδια. Οι Αρχιεπίσκοποι της Ελλάδος πόσες φορές δεν διορίστηκαν ή και συμπορεύτηκαν με καθεστώτα για να παραμείνουν στην θέση τους. Η πολιτεία πόσες φορές δεν διάλεξε τους Αρχιεπισκόπους; Τώρα μας μάρανε η πολιτεία του Αθηναγόρα. Συνήθως λένε ότι στου κρεμασμένου το σπίτι δεν μιλάνε για τριχιά και στην Εκκλησιαστική Διοίκηση πάντα υπήρχε και υπάρχει η καμαρίλα. Το ότι οι Μητροπολίτες μας δίνουν την διαβεβαίωση στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τώρα ή στον Βασιλέα παλαιότερα για να αναλάβουν την διοικητική τους θέση αυτό καταμαρτυρά πολλά. Αυτό το ρεζιλίκι δεν υπάρχει τουλάχιστον στους Αρχιερείς του Θρόνου ούτε στους παλαιοημερολογίτες.
Να σας πω και κάτι το ακραίο ακόμα και να ήταν μασόνος ο Αθηναγόρας που είναι το κακό. Μήπως στην Εκκλησία της Ελλάδας που θεωρεί ασυμβίβαστο την μασονία με τις εκκλησιαστικές θέσεις δεν υπάρχουν ή δεν υπήρχαν κληρικοί μασόνοι. Αν μου πείτε όχι θα γελάσω. Ο Βαρθολομαίος έχει δηλώσει ότι δεν είναι ο Αθηναγόρας αν ζούσε ίσος για το χατίρι σας γινόταν «δηλωσίας» αυτό θα το θεωρούσα κατάπτωση από μέρους του και το ότι τα πνευματικά του παιδιά δεν σας απαντούν αυτό το θεωρώ ως σπουδαίο από μέρος τους.
Θεσσαλονικιός

Ανώνυμος είπε...

Πάντα επαγγελματίες ήτανε οι ιερωμένοι διαχρονικά στην αρχαία Ελλάδα, στον χριστιανισμό, μουσουλμανισμό, βουδισμό κλπ. ζουν από τα γερόντια που ποθούν μετά από μια άστατη ζωή την σωτηρία. Τώρα αν είναι και σε στοές και άλλες εταιρίες δεν μου προξενεί εντύπωση. Αυτά τα γνωρίζω και τα λέω στους φίλους. Ας γίνει και αυτό μια αφορμή να δουν το ποιοι είναι τα πρόσωπα της χριστιανοσύνης που οι αφελείς πιστοί τρέχουνε να ανάψουν κεριά.

Ανώνυμος είπε...

Παρακαλώ να πληροφορηθώ που είναι το ασυμβίβαστο να είσαι μασώνος και χριστιανός. Πολλά υψηλόβαθμα πρόσωπα του πνεύματος, της επιστήμης, της πολιτικής, που ομολογούσαν και ομολογούν πίστη στην Εκκλησία, τα εκκλησιαστικά περιοδικά τους εκθειάζουν, οι δε Αρχιερείς τους παρασημοφορούν, ήτανε και είναι μασόνοι και αυτοί. Στην ενορία μου επίτροπος είναι μασώνος γνωστός. Οι μασώνοι δηλαδή δεν θα δουν παράδεισο;

Ανώνυμος είπε...

Και κάτι ακόμα γνωρίζω αρχιτέκτονες και μηχανικούς που είναι μασώνοι και κατασκευάζουν ναούς ως επαγγελματίες. Ο επίτροπος που σας είπα προ ολίγου έχει βάπτιση ανιψιό μου γι’ αυτό το γνωρίζω.

Ανώνυμος είπε...

Διαβάστε και τις απόψεις του Σερβίων και Κοζάνης Διονυσίου Ψαριανού για να ηρεμίστε όλοι εσείς που βλέπετε παντού το φάντασμα του οικουμενισμού και ο σεβάσμιος μοναχός π. Σεραφείμ τον κατηγορεί ως Μασόνο
http://anastasiosk.blogspot.gr/2018/05/blog-post_215.html
Αυτά έλεγαν σύγχρονοι του Ιεράρχες του Αθηναγόρα που δεν ήταν και της αράδας αλλά ξεχώριζαν για το ήθος και την θεολογική γνώση.

Ανώνυμος είπε...

Μου είναι αδύνατο να πιστεύσω ότι όλες αυτές τις κατηγορίες τις υπογράφει ένας Μοναχός. Είναι δυνατόν να υπάρχει έστω και ελάχιστη αλήθεια σε όλα αυτά τα οποία υποστηρίζουν οι μασόνοι;
Θα το ήθελαν μια προσωπικότητα διεθνούς βεληνεκούς για την εποχή του να συγκαταριθμείτε μέσα στην ομάδα τους.
Η ζωή του Αθηναγόρα άλλα διδάσκει σε όλους μας. Υπήρξε αγωνιστής του Ορθοδόξου δόγματος, συνεχιστής γνήσιος της Πατερικής παραδόσεως και ξεκίνησε αυτό που επί αιώνες δεν είχε φτάσει το πλήρωμα του χρόνου δηλαδή τον αγώνα για ενότητα των Χριστιανών.
Σε αυτόν αξίζει δόξα και τιμή από όλους μας διότι ο Αθηναγόρας άνοιξε τον δρόμο της ορθοδοξίας ξανά στην Οικουμένη.
Ιερομόναχος Νικόδημος