Δουλεία εἶναι ἡ ἀνομία.

Δουλεία εἶναι ἡ ἀνομία.

Τὰ πάθη τῆς σαρκὸς εἶναι ἐκεῖνα ποὺ δημιουργοῦν τοὺς θλιβεροὺς δεσμῶτες. «Τὸ ὑποπεσεῖν καὶ παραχωρῆσαι τοῖς πάθεσιν ἐσχάτη δουλεία» εἶναι κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο.

Ἡ ἁμαρτωλὴ ζωὴ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ πεῖ μὲ πίκρα: «Μὴ ζητᾶς νὰ μ᾽ ἀναστήσεις δὲν μπορῶ». Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια δὲν θέλουν νὰ τὴν παραδεχθοῦν μερικοί. Καὶ ὅμως ἡ ἀλήθεια εἶναι αὐτή. Τὰ μέλη μας τότε γίνονται «δοῦλα τῇ ἀκαθαρσίᾳ». Ὁ ψυχικός μας κόσμος εἶναι σκλάβος κακῶν ἐπιθυμιῶν. Εἴμαστε «δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας» ὅπως γράφει ἡ πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή.

Γι᾽ αὐτὸ ἂς μὴν ἐπαναπαυόμαστε ὅτι ἀποκτήσαμε τὴν ἐλευθερία τῆς ψυχῆς μετὰ τὴν ἱερὴ ἐξομολόγηση καὶ τὴ θεία Εὐχαριστία.

Ἂς γρηγοροῦμε ὅπως ἐπαγρυπνοῦν οἱ φύλακες στὰ ἀκριτικὰ φυλάκια