Η Κιβωτός του Κόσμου δεν ήταν απλώς ένα ίδρυμα. - π. Ιουστίνος Κεφαλούρος

Ο π. Αντώνιος είναι σχεδόν βέβαιο πως θα κριθεί ένοχος από τους φυσικούς του δικαστές — όχι επειδή αποδείχθηκε η ενοχή του με τρόπο αδιαμφισβήτητο, αλλά επειδή έπρεπε να κριθεί έτσι. Έπρεπε να υπάρξει ένας ένοχος, ώστε η Πολιτεία να παραμείνει, για μία ακόμη φορά, στο απυρόβλητο. Έπρεπε να θαμπώσει το φως εκείνου που τόλμησε να κάνει πράξη αυτό που η ίδια αδυνατούσε: να δημιουργήσει έναν χώρο ελπίδας για παιδιά που γεννήθηκαν στο περιθώριο.

Η Κιβωτός του Κόσμου δεν ήταν απλώς ένα ίδρυμα. Ήταν μια ζωντανή υπενθύμιση της ανεπάρκειας θεσμών που, θεωρητικά, έχουν την ευθύνη της κοινωνικής προστασίας. Και ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο «σφάλμα» του π. Αντωνίου: ότι πέτυχε. Πέτυχε εκεί όπου άλλοι απέτυχαν. Κέρδισε εμπιστοσύνη εκεί όπου κυριαρχούσε η δυσπιστία. Συγκέντρωσε εθελοντές και δωρητές ακόμη και από ανθρώπους που είχαν απομακρυνθεί από την Εκκλησία.

Αυτό δεν μπορούσε να μείνει χωρίς συνέπειες.

Όταν ένας «παπαδάκος» αποκτά τέτοια κοινωνική απήχηση, γίνεται ενοχλητικός. Όχι επειδή βλάπτει, αλλά επειδή εκθέτει. Και όταν εκτίθεται η ανεπάρκεια, αναζητείται υπεύθυνος. Ο μηχανισμός ενεργοποιείται. Οι κατηγορίες διαμορφώνονται. Η κοινή γνώμη καθοδηγείται.

Ο π. Αντώνιος, αν είναι ένοχος για κάτι, είναι για την αφέλεια με την οποία πίστεψε ότι το έργο του θα κριθεί μόνο από την προσφορά του. Δεν υπολόγισε ότι όσο μεγάλωνε το έργο, τόσο θα μεγάλωνε και η ενόχληση όσων δεν άντεχαν τη σύγκριση.

Σήμερα, μετά από όσα συνέβησαν, το μήνυμα είναι σαφές: όποιος τολμήσει να πράξει με συνέπεια τον λόγο του Χριστού, πρέπει να είναι έτοιμος να πληρώσει το κόστος. Και το κόστος αυτό δεν είναι πάντοτε πνευματικό. Είναι συχνά δημόσιο, θεσμικό και εξοντωτικό.

Και τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη στον π. Αντώνιο. Το ερώτημα είναι ποιος θα τολμήσει αύριο να κάνει κάτι παρόμοιο.

π. Ιουστίνος Κεφαλούρος

από το fb