Ἡ Ἑλλάδα διάκονος τοῦ Χριστοῦ - Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ἡ Ἑλλάδα διάκονος τοῦ Χριστοῦ

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Εἶνε σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἡ ἑορτὴ τῶν Βαΐων, προανάκρουσμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ποιό εἶνε τὸ ἱ­στορικὸ γεγονὸς τῆς ἡμέρας αὐτῆς; Σὰν σήμερα, τὴν ἅγια αὐτὴ ἡμέρα, ὁ Χριστός μας καθισμένος σ᾽ ἕνα γαϊδουράκι μπῆ­κε στὰ Ἰεροσόλυμα ὡς νικητής. Τί νίκησε; Τὸν ὑπ᾽ ἀριθμὸν ἕνα ἐχθρὸ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ποὺ δὲν μπόρεσαν νὰ νικήσουν βασι­λεῖς καὶ αὐτοκράτορες, ἐκεῖνον ποὺ προ­καλεῖ σὲ ὅλους φόβο καὶ τρόμο· τὸ θάνα­­το. Σὰν χθὲς ὁ Χριστὸς πῆγε στοὺς τάφους καὶ μόνο μὲ τὴ φωνή του «Λάζαρε, δεῦρο ἔ­ξω» (Ἰω. 11,43), ὁ νε­κρός, τέσσερις ἤδη μέρες θαμμένος, ἀναστήθηκε καὶ βγῆκε ἀπὸ τὸν τάφο ζωντανός! Καταπληκτικό, ἀπίστευτο μὰ πραγματι­κό.
Τὸ γεγονὸς ἀπὸ στόμα σὲ στόμα διαδόθηκε ἀ­μέσως καὶ συγκλόνιζε ὅλη τὴν Παλαιστίνη.
Τότε, λόγῳ τῆς ἑορτῆς τοῦ πάσχα, ἕνα περί­που ἑκατομμύριο Ἰουδαῖοι εἶχαν μαζευτῆ στὰ Ἰεροσόλυμα· καὶ ὅλοι συζητοῦσαν γιὰ τὸ Χριστό. Μόλις λοιπὸν ἀκούστηκε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται, βγῆκαν ὅλοι ἔξω. Κι ὅταν ὁ Χριστὸς μπῆκε στὰ Ἰεροσόλυμα, ἔγινε κάτι πρωτοφανές· χιλιάδες λαὸς τὸν ὑποδέχθηκε σὲ φρενί­τιδα ἐνθουσιασμοῦ· ποτέ σὲ βασιλιᾶ δὲν ἔ­γι­νε τέτοια ὑποδοχή.

Ἄλλοι ἀνέβαιναν στὰ δέν­τρα κ᾽ ἔκοβαν κλαδιά, ἄλλοι ἔβγαζαν τὰ ῥοῦ­χα τους καὶ τά ᾽στρωναν χαλὶ γιὰ νὰ περάσῃ, κι ὅλοι ἔσειαν τὰ κλαδιὰ καὶ ζητωκραύγαζαν «Ὡσαννά!…» (Ἰω. 12,13), ποὺ σημαίνει «ζήτω». «Ἐ­σείσθη», λέει, «πᾶσα ἡ πόλις» (Ματθ. 21,10).
Τί μὲ τοῦτο ὅμως; ὁ Χριστὸς ἔμεινε εὐχαρι­στημέ­νος; Δὲν ἦταν ἕνας πολιτικὸς ἀρ­χη­­γὸς ποὺ τὸν ἐνθουσιάζουν οἱ ἀνθρωποθάλασ­σες. Σὰν καρ­διογνώστης Θεός, πίσω ἀπ᾽ αὐτὰ ἔ­βλε­πε, ὅτι ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου εἶνε ἄστατη, εὐ­με­τά­βλητη· ὅτι, αὐτοὶ ποὺ τώρα φωνάζουν «Ὡ­σαν­νά», οἱ ἴδιοι, τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ κάτω ἀπ᾽ τὸ πραιτώριο τοῦ Πιλάτου θὰ φωνάζουν «Σταύ­ρωσον, σταύρωσον αὐτόν» (Μάρκ. 15,13. Λουκ. 23, 21. Ἰω. 19,6,15). Ὦ ματαιότης τοῦ κόσμου, ποὺ ἀνεβά­ζεις τὸν ἄνθρωπο μέχρι τὰ ἄστρα, καὶ με­τὰ τὸν ῥίχνεις σὲ βάραθρα ἀπελπισίας!

Γι᾽ αὐτὸ ὁ Χριστός μας μπαίνοντας στὰ Ἰεροσόλυμα δὲν χάρηκε, ἀλλὰ «βλέποντας τὴν πόλι ἔκλαψε γι᾽ αὐτήν» (Λουκ. 19,41). Τί τὸ ὄφελος; Γι᾽ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία σήμερα μὲ θλῖψι παρατη­ρεῖ· Οἱ «μετὰ κλάδων ὑμνήσαντες πρότερον, μετὰ ξύλων συνέλαβον ὕστερον, οἱ ἀ­γνώ­μονες Χριστόν, Ἰουδαῖοι τὸν Θεόν» (Ὑπακ. Κυρ. Βαΐων).
Ἀλλ᾽ ἐγώ, ἀδελφοί μου, θέλω τώρα νὰ σᾶς πῶ γιὰ ἕνα ἐπεισόδιο ποὺ χαροποίησε τὸν Κύριό μας. Συνέβη καὶ αὐτὸ σήμερα, τὴν ἡμέρα τῶν Βαΐων, καὶ δὲν εἶνε τόσο γνωστό. Τὸ ἐπεισό­διο ἀφορᾷ ἐμᾶς τοὺς Ἕλλη­νες καὶ μᾶς ἐν­διαφέρει. Βρίσκεται στὸ Εὐαγγέλιο λίγο με­τὰ τὴ σημερινὴ περικοπή (βλ. Ἰω. 12,20-23).

* * *

Τὴν ἴδια ἡμέρα, λοιπόν, προτοῦ νὰ δύσῃ ὁ ἥ­­λιος, ἔγινε στὰ Ἰεροσόλυμα τὸ ἑξῆς. Μετα­ξὺ τῶν χιλιάδων ἐκείνων, ποὺ εἶχαν μαζευτῆ ἀπ᾽ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου, ἦταν καὶ μερικοὶ πατριῶτες μας. Τὸ λέει τὸ Εὐαγγέλιο· ἦταν καί «τι­νες Ἕλληνες» (Ἰω. 12,20). Τί γύρευαν αὐτοὶ ἐ­κεῖ; ξεκίνησαν ἀπ᾽ τὴν Ἑλλάδα καὶ πῆγαν στὰ Ἰεροσόλυμα – γιατί; Πῆγαν γιὰ νὰ θαυμά­σουν τὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος; ἀλλὰ εἶχαν κι αὐ­τοὶ στὴν Ἀθήνα ναὸ ἀνώτερο, τὸ ναὸ τοῦ Παρ­θε­νῶνος. Πῆγαν ν᾽ ἀκούσουν φιλοσόφους; μὰ δὲν εἶχαν αὐτοὶ Πλάτωνα καὶ Ἀριστοτέλη; Πῆ­γαν ἐκεῖ νὰ μάθουν γράμματα καὶ ἐπιστῆμες; ἀλ­λὰ ἡ πατρίδα τους ἦταν κέντρο σοφίας καὶ σπουδῶν. Ὄχι λοιπόν· ἄλλο σκοπὸ εἶχαν.
Πῆγαν ἐκεῖ, διότι ἔφτασε στ᾽ αὐτιά τους, ὅ­τι στὰ Ἰεροσόλυμα παρουσιάστηκε ἕνας σο­φὸς ἀ­νώτερος ἀπὸ τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν Ἀριστοτέλη, μία οὐρανομήκης φυσιογνωμία, ἕ­νας γίγαντας τοῦ πνεύματος. Κι αὐτοὶ οἱ Ἕλ­ληνες, εὐγενεῖς ψυχές, ξεκίνησαν ἀπὸ τὴ χώρα τους καὶ βρέθηκαν στὰ Ἰεροσόλυμα τὴν ἡ­μέρα τῶν Βαΐων. Κι ὅπου νὰ στάθηκαν ἄκουγαν ὅλους νὰ συζητοῦν γιὰ τὸν «Ἰησοῦ τὸ Να­ζωραῖο». Ἔτσι γεννήθηκε μέσα τους μεγάλη ἐ­­πιθυμία· τίποτε ἄλλο δὲν ζητοῦ­σαν, νὰ τὸν δοῦν. Ἦταν εὔκολο αὐτό; Δύσκολο μέσα σ᾽ ἐ­κεῖνο τὸ συνωστισμό. Ἀλλὰ ἡ ἐπιθυμία τους ἦταν ζωηρὴ καὶ νίκησε τὰ ἐμπόδια.
Βρῆκαν ἕναν ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους, ἕναν ποὺ εἶχε ὄνομα ἑλληνικό· τὸν Φίλιππο. Σὲ παρακαλοῦμε, εἶπαν, ἐσύ ποὺ εἶσαι κοντὰ στὸν Ἰησοῦ, δός μας μιὰ εὐκαιρία νὰ τὸν συναντήσουμε. Ὁ Φίλιππος τὸ λέει στὸ συμμαθητή του τὸν Ἀνδρέα (αὐ­τὸν ποὺ τελικὰ μαρτύρησε ἐπὶ ἑλληνικοῦ ἐδά­φους, στὴν Πάτρα) καὶ οἱ δυὸ μαζὶ τολμοῦν καὶ λένε στὸν Διδάσκαλο· –Κύριε, κάποιοι Ἕλ­ληνες σὲ ζητοῦν. –Ἕλληνες εἴ­­πατε; ὤ οἱ Ἕλληνες…, εἶπε ὁ Χριστός, καὶ συνέχισε λέγοντας παρακά­τω κάτι, ποὺ γιὰ καν­ένα ἄλλο ἔθνος δὲν τὸ εἶπε· μόνο γιὰ τὸ δικό μας. Δὲν χάρηκε τόσο γιὰ τὴν ὑποδο­χὴ ποὺ προηγήθηκε, ὅσο τώρα ποὺ ἄκουσε ὅτι τὸν ζητοῦν Ἕλληνες. Καὶ τότε ἄνοιξε τὰ χείλη του καὶ εἶπε λόγια ποὺ εἶνε αἰώνιος τί­­­τλος τιμῆς γιὰ τὸ γένος μας· «Ἐλήλυθεν ἡ ὥ­ρα, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» (ἔ.ἀ. 12,23)· ἦρ­θε ἡ ὥρα νὰ δοξαστῇ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.
Τί σημαίνουν τὰ λόγια αὐτά; Ὦ Ἰουδαῖοι ἀ­χάριστοι, ποὺ σὲ λίγο θὰ φωνάζετε «Σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν»· ἐσεῖς νομίζετε, ὅτι ἦρ­θα μόνο γιὰ σᾶς, ἀλλὰ ἐγώ, ὅπως ὁ ἥλιος ἀ­νατέλλει γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, ἔτσι κ᾽ ἐγὼ ἦρ­θα γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Καὶ τώρα νά, ἀ­πὸ τὰ ἔθνη, τοὺς εἰδωλολάτρες, τοὺς λαοὺς τοὺς μακρινούς, ἔρχονται οἱ Ἕλ­ληνες, ὁ πρῶ­τος λαὸς ποὺ μὲ ἀναζητεῖ.
Πράγματι τὸ γένος μας πρῶτο ἀσπάστηκε τὸν Ἐσταυρωμένο, καὶ θά ᾽νε αὐτὸ ποὺ μέχρι τέλους θὰ μείνῃ κοντὰ στὸ σταυρό του.

* * *

Δὲν τὸ λέμε, ἀδελφοί μου, ἐμεῖς ἀπὸ ἐ­θνι­κὴ ὑπερηφάνεια. Κι ἂν ἐμεῖς σιωπήσουμε, τὸ φωνάζουν τὰ ἱερὰ κείμενα. Τὸ λέει ὁ Χριστὸς στὸ Εὐαγγέλιο, ὅτι ὁ πρῶτος λαὸς ποὺ ἐπίστευσε στὸ Χριστὸ εἶνε ὁ Ἑλληνικός. Καὶ ὄχι ἁ­πλῶς ἐπίστευσε, ἀλλὰ καὶ προσέφερε τὰ πάν­τα γιὰ τὴ δόξα του. Τί προσέφερε ἡ Ἑλλάδα στὸ Χριστό;
 Δάνεισε τὴ γλῶσσα της. Πάρε, Χριστέ, τὴ γλῶσσα μου, εἶπε. Καὶ ὁ Χριστὸς πῆρε τὴν ἑλ­ληνικὴ γλῶσσα καὶ ἔγραψε σ᾽ αὐτὴν τὴν Και­νὴ Διαθήκη. Καὶ ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ πρωτότυπο μεταφράστηκε ἔπειτα σὲ χίλιες ἄλλες γλῶσσες, μέχρι τῶν ἀγρίων καὶ τῶν Ἀμερικανῶν.
 Τί ἄλλο ἔδωσε; Ἔδωσε τὸν κάλαμό της, τὶς συγγραφές της. Ἕλληνες εἶνε οἱ μεγάλοι πα­τέρες τῆς Ἐκκλησίας· μέγας Ἀθανάσιος ἀ­πὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια, Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια, Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καὶ Μέγας Βασίλειος ἀπὸ τὴν Καππαδοκία.
 Τέλος ἡ Ἑλλάδα ἔδωσε τὸ αἷμα της, τὸ αἷ­­μα τῶν τέκνων της. Διαβάστε τὰ συνα­ξάρια, τοὺς βίους τῶν ἁγίων. Κανένα ἔθνος δὲν προσ­­έφερε τόσους μάρτυρες καὶ ὁμολογητὰς ὅ­σους προσέφερε τούτη ἡ πατρίδα.
Τὴν ἅγια ἡμέρα τῶν Βαΐων ὁ Χριστὸς συναν­­τήθηκε μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν εὐλόγησε. Ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη τὸ εὐλογημένο ἔθνος μας δι­έρχεται μέσα ἀπὸ καμπές, θύελλες, τυ­φῶ­νες, ἀστραπὲς καὶ βρον­τές, καὶ φθάνει μέχρι τὶς ἡ­μέρες μας. Καὶ σήμερα; Ὤ τί νὰ πῶ τώρα; Μοῦ ᾽ρχεται νὰ φύγω νὰ πάω στὸ Ἅγιο Ὄ­ρος, νὰ βρῶ μιὰ σπηλιὰ νὰ κλαίω. Γιατί; δὲν ἀκούσατε, δὲν μάθατε; Στὴν Ἀθήνα μαθηταὶ Γυμνασίου ἔ­καναν διαδήλωσι στὸ ὑπουρ­γεῖο παιδείας· καὶ ποιά ἦταν τὰ αἰτήματά τους; Θεέ μου, ποῦ κατήντησαν τὰ παιδιά μας! Πρῶτο αἴτημα· νὰ καταργηθῇ ἡ ἑλληνικὴ Ἱστορία, νὰ μὴ διδάσκεται στὰ γυμνάσια. Καὶ τὸ δεύτερο αἴτημα· νὰ καταργηθοῦν τὰ Θρησκευτικά.
Βέβαια· νὰ καταργηθῇ ἡ Ἱστορία, γιατὶ ἡ Ἑλ­­ληνικὴ Ἱστορία ἐνοχλεῖ τοὺς ἐχθρούς. Κανένα ἔθνος δὲν ἔχει Θερμοπύλες καὶ Σαλαμῖνες καὶ Μαραθῶ­νες. Νὰ σβήσῃ ἡ Ἱστορία, γιατὶ ἅ­μα σβήσῃ θὰ πάψουμε νὰ εἴμαστε Ἕλληνες. Αὐτὸ θέλουν οἱ ἐχθροί. Ὁ ποιητὴς Σολωμὸς ὅ­μως λέει· Ἕλληνες, μὴν ξεχνᾶτε τὴ γενιά σας, τὴν ἔνδοξη κληρονομιά σας!
Καὶ τὸ δεύτερο πονηρὸ αἴτημα· Νὰ σβήσουν τὰ Θρησκευτικά, ὥστε νὰ πάψουμε νὰ εἴμαστε ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Καὶ τί ζητοῦν νὰ γίνουμε; Δὲν σᾶς λέω παραμύθι. Ἀκοῦτε τί ζητοῦν αὐτὰ τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος, τὰ ἐγγόνια τῶν ἡρώων τῆς Ἀλβανίας καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀ­σίας; Ζητοῦν, ἀντὶ τῶν Θρησκευτικῶν νὰ εἰσ­­αχθῇ στὰ σχολεῖα μάθημα τοῦ σέξ, νὰ διδάσκωνται τὰ παιδιὰ τὸ σέξ. Ὦ Θεέ μου, Θεέ μου! ὦ Ἑλ­λάδα, ἄστρο οὐράνιο, ποῦ κατέπεσες!
Ἀλλ᾽ ὄχι! δὲν θὰ σβήσῃ ἡ Ἑλλάδα γιατὶ τὸ θέλουν πέντε, δέκα, εἴκοσι, ἑκατό. Ὄχι! Ἡ πα­­τρί­δα μας θὰ μείνῃ ἄστρο τ᾽ οὐρανοῦ. Ὅ,τι εἶ­πε ὁ Χριστὸς μένει, αἰώνιος τίτλος τιμῆς γιὰ τὴ χώ­ρα μας· «Ἐλήλυθεν ἡ ὥ­ρα, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀν­θρώπου». Ὕμνησε ἡ Ἑλ­λά­δα τὸ Χριστό, καὶ θὰ τὸν ὑμνῇ μέχρι τέλους. Γιὰ νὰ δοξάζεται ὁ Χριστός· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦ­τε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.