ΟΠΟΥ ΑΚΟΥΤΕ
βαρύγδουπες φράσεις τοῦ τύπου "Ὀρθοδοξία ἢ Θάνατος", "Ὑπακοὴ = ζωή, παρακοὴ = θάνατος", "ὁ ἐπάρατος Οἰκουμενισμός" κλπ ποὺ θυμίζουν στρατόπεδα καὶ ὄχι πιστούς, νὰ κρατᾶτε μικρὸ καλάθι. Αὐτὰ εἶναι τὰ σημαίνοντα. Τὰ σημαινόμενα (ἐννοούμενα) εἶναι "μὴν πειράζετε τὰ εἴδωλά μας", ὅπως θὰ ἔλεγε ἡ Ἁγία Μαρία Σκομπτσόβα τῶν Παρισίων. Καμία σχέση μὲ Χριστὸ καὶ ταπείνωση. Ἀερολογίες ἀπὸ τὸν ἐλάχιστα κατοικούμενον ἐξώστη τοῦ μυαλοῦ τους. "Τρομοκρατικὲς θεολογία ἰδιωτικοῦ τύπου" τὶς ὀνόμαζε ὁ μακαριστὸς Σιατίστης Παύλος. Όχετὸς ὕβρεων καὶ ἀγραμματοσύνη, ὅπως καὶ ὀργὴ πρὸς τοὺς ἐπιμελεῖς καὶ μελετηρούς. Καὶ τὸ ἀκόμη πιὸ σημαντικό, καμία σχέση μὲ βίωση τῶν ἐσχάτων. Εἶναι οἱ μόνοι ποὺ δὲν δικαιοῦνται (διὰ ροπάλου) νὰ μιλοῦν γιὰ τὰ ἔσχατα.
π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος
Ἡ φωτογραφία προέρχεται ἀπὸ τὸν ἱστότοπο ΘΗΣΑΥΡΟΣ
ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ - ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ
Πολύς ταλιμπανικος αντι-ταλιμπανισμος... Δεν είναι ύφος αυτο, ακόμη και αν οι αλλοι υβριζουν επιθετικά. Είναι χριστιανικό, εξάλλου, αυτο; Έτσι πολωνονται οι αντιπαλοι ακόμη περισσότερο. Χρειάζεται προσοχή σε τέτοιες συμπεριφορές...
ΑπάντησηΔιαγραφήΛυπηρό κείμενο, που δείχνει περιφρόνηση και απέχθεια για αδελφούς Χριστιανούς, μόνο και μόνο επειδή έχουν διαφορετική άποψη για κάποια θέματα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜάλλον δέν θα γραφόταν ποτέ κάτι τέτοιο για ρωμαιοκαθολικούς και προτεστάντες, για τους οποίους περισσεύει η αγάπη.
Όλα τέλεια κατά τον αρθρογράφο,κοιμηθείτε τον ύπνο τον βαθύ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΜην μιλάτε για τίποτα..ξεχαστε την υπακοή με κλειστά μάτια!
Πράγματι, έχει δίκαιο ο πολυσέβαστος πατήρ Εφραίμ, ότι δικαιούμαστε δηλαδή να σεβόμαστε και να αγαπούμε τους επισκόπους μας χωρίς να χρειάζεται να απολογούμεθα σε οποιονδήποτε γι'αυτό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΆλλο ο σεβασμός και η τιμή στους επισκόπους και άλλο η κριτική της πολιτείας τους, ειδικά σε ζητήματα πίστεως.
ΔιαγραφήΑξιότιμε 7.56 οι "αδελφοί Χριστιανοί" που αναφέρετε ,αυτοί θεωρούν όλους όσους διαφωνούν μαζί τους σχισματικούς, αιρετικούς, εξοβελιστέους από την Εκκλησία , μιαρούς, αγαπολόγους, κλπ κοσμητικά επίθετα ,τα έντυπα και τα σάϊτ τους αψευδής μάρτυρας ......για να μη τα κατονομάσουμε. Μέχρι και ο Αγ.Νεκτάριος καυτηρίασε τον ζηλωτισμό και τους "μη κατ΄ επίγνωσιν ζηλωτές" (.......εἶναι πῦρ διαφθεῖρον, πῦρ καταναλίσκον· ἡ καταστροφὴ προπορεύεται αὐτοῦ καὶ ἡ ἐρήμωσις ἕπεται αὐτῷ...Ὁ μὴ κατ᾿ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς εὔχεται τῷ Θεῷ νὰ ῥίψῃ πῦρ ἐξ οὐρανοῦ καὶ νὰ κατακαύσῃ πάντας τοὺς μὴ δεχομένους τὰς ἀρχὰς καὶ πεποιθήσεις αὐτοῦ......) της εποχής του ,που να ζούσε τώρα .
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ μακαριστός Κανονολόγος π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος έχει γράψει ειδικό βιβλίο με τίτλο "Τα δύο άκρα", όπου αναφέρεται στον Ζηλωτισμό και τον Οικουμενισμό.
ΔιαγραφήΑς αποφύγουμε λοιπόν και τις δύο καταστάσεις, όχι μόνον την μία.
Ανθρωπιστικός Οικουμενισμός
ΑπάντησηΔιαγραφήΆγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
« Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανισμούς, δια τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδία όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών (ανθρωπισμών), με επί κεφαλής τον Παπισμόν. Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι οι ψευδοεκκλησίαι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινόν ευαγγελικό όνομά των είναι η παναίρεσις.
…….
« Ο σύγχρονος «διάλογος της αγάπης», ο οποίος τελείται υπό τη μορφή γυμνού συναισθηματισμού, είναι στην πραγματικότητα ολιγόπιστη άρνηση του σωτηριώδους αγιασμού του Πνεύματος και της πίστεως της Αλήθειας (Β’ Θεσ. 2, 13), δηλαδή της μοναδικής σωτηριώδους «αγάπης της αληθείας» (Β’ Θεσ. 2, 10). Η ουσία της αγάπης είναι η αλήθεια΄ η αγάπη ζει και υπάρχει αληθεύουσα. Η αλήθεια είναι η καρδιά κάθε θεανθρώπινης αρετής, επομένως και της αγάπης. Και κάθε μία από αυτές κηρύττει και ευαγγελίζεται τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού ως τον μόνο ο οποίος είναι η σάρκωση και η εικόνα της Θείας Αλήθειας, δηλαδή της Παναλήθειας.
Εάν τυχόν υπήρχε περίπτωση να είναι η αλήθεια οτιδήποτε άλλο και όχι ο Θεάνθρωπος Χριστός, τότε αυτή θα ήταν μικρή, ανεπαρκής, πεπερασμένη, θνητή.
…….
Η αλήθεια όμως είναι Πρόσωπο και μάλιστα το πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού, του δεύτερου προσώπου της Αγίας Τριάδος, και ως εκ τούτου είναι αθάνατη και μη πεπερασμένη, αιώνια. Διότι στον Κύριο Ιησού η Αλήθεια και η Ζωή είναι ομοούσιες: η Αλήθεια η αιώνια και η Ζωή η αιώνια (πρβλ. Ιω. 14, 6′ 1, 4.17).
…….
Δεν υπάρχει «διάλογος της αγάπης» χωρίς τον διάλογο της αλήθειας. Διαφορετικά τέτοιος διάλογος είναι αφύσικος και ψευδής. Γι’ αυτό και η εντολή του Αποστόλου ζητεί να είναι «η αγάπη ανυπόκριτος» (Ρωμ. 12, 9).
…...
Εν πάση περιπτώσει τούτο δεν ήταν ποτέ ούτε είναι η οδός των Πατέρων. Μόνο οι Ορθόδοξοι, ριζωμένοι και θεμελιωμένοι «συν πάσι τοις αγίοις» στην αλήθεια και στην αγάπη, έχουν και αναγγέλλουν, από την εποχή των Αποστόλων μέχρι σήμερα, αυτή τη θεανθρώπινη σωτηριώδη αγάπη προς τον κόσμο και προς όλα τα κτίσματα του Θεού.
Ο γυμνός ηθικιστικός μινιμαλισμός [=μειωμένη χριστιανική ηθική] και ο ανθρωπιστικός ειρηνισμός του σύγχρονου Οικουμενισμού πράττουν μόνο ένα πράγμα: φέρνουν στο φως τις φυματικές ουμανιστικές ρίζες τους, δηλαδή την αρρωστημένη φιλοσοφία τους και την ανθρώπινη, «κατά την παράδοσιν των ανθρώπων» (Κολ. 2, 8), ανίσχυρη ηθική τους.
Φανερώνουν επί πλέον την κρίση της ανθρωπιστικής πίστεώς τους στην αλήθεια και την δοκητιστική [=μη πραγματική αντίληψη] αναισθησία τους για την ιστορία της Εκκλησίας, δηλαδή για την αποστολική και καθολική συνέχειά της, στην αλήθεια και στη χάρη. Ενώ ο αποστολικός αγιοπατερικός θεονούς και η ορθοφροσύνη ευαγγελίζονται με το στόμα του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού την εξής αλήθεια της πίστεως: «Η πίστη είναι η βάση των αρετών που ακολουθούν, εννοώ της ελπίδας και της αγάπης, θέτοντας έτσι σαν βάση την αλήθεια με τρόπο ασφαλή» (Ρ.G. 90, c. 1189Α).
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το αγιοπατερικό μέτρο της αγάπης προς τους ανθρώπους και της σχέσεως προς τους αιρετικούς, που κληρονομήθηκε από τους Αποστόλους, έχει oλοτελώς θεανθρώπινο χαρακτήρα.
Τούτο εκφράζουν θεοπνεύστως οι εξής λόγοι του ίδιου Αγίου: «Και δεν τα γράφω αυτά, μη γένοιτο, επειδή θέλω να θλίβονται οι αιρετικοί, ούτε νοιώθοντας χαρά για την κακοποίησή τους, αλλά περισσότερο γιατί χαίρομαι και αγάλλομαι μαζί τους για την επιστροφή τους. Γιατί τί είναι πιο ευχάριστο για τους πιστούς από το να βλέπουν τα διασκορπισμένα παιδιά του Θεού να μαζεύονται όλα μαζί;
…….
Και θέλω και εύχομαι να είστε απόλυτα σκληροί και αμείλικτοι μόνο στο να μη συμπράξετε με τους αιρετικούς στη σύσταση και συγκρότηση της φρενοβλαβούς (αιρετικής) δοξασίας τους. Και τούτο διότι εγώ ορίζω ως μισανθρωπία και ως χωρισμό από τη θεία αγάπη την προσπάθεια ενισχύσεως της πλάνης (της αιρέσεως), που έχει ως συνέπεια την ακόμη μεγαλύτερη φθορά εκείνων που έχουν ήδη πέσει σ’ αυτήν» (Ρ.G. 91, c. 465C).»
Χ.Σ.