ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ
π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος
ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ
κάποιος εἶπε στὸν
μακαριστὸ Σιατίστης κυρὸ ΠΑΥΛΟ, ὅτι δὲν πιστεύει στὸν Θεό, καὶ ὅτι δὲν τὸν
νοιάζει τὸ θέμα "ἁμαρτία", ὁ ἔμπειρος Ἱεράρχης τοῦ ἀπάντησε -καὶ τί
μοῦ τὸ λές; Ἔπαθε τίποτα ὁ Θεὸς ἀπὸ
τὴν ἀπιστία σου ἢ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες σου; Ἂν ἐσένα σοῦ ἀρέσει, σὲ μένα
περισσεύει.
Ὁ Θεὸς μᾶς ἔπλασε ἐλεύθερους εἴτε νὰ Τὸν ἀρνούμαστε,
εἴτε νὰ Τὸν ἀκολουθοῦμε. Ὅστις θ έ λ ε ι... Ὅστις δὲν θέλει μπορεῖ νὰ πάρει τὸ
δικό του δρόμο, ὅποιος κι ἂν εἶναι. Ἐδῶ καὶ στοὺς μαθητές Του ἀκόμη ὅταν ἔγινε
λόγος γιὰ βρώση καὶ πόση τοῦ σώματος καὶ αἵματός Του καὶ σκανδαλίστηκαν πολλοί,
πρότεινε: μήπως θέλετε καὶ σεῖς νὰ φύγετε; (Εἶστε ἐλεύθεροι...)
"Ἐλεύθερα" καὶ "ὑπεύθυνα" ἁμαρτάνεις
καὶ ἀρνεῖσαι τὸ Θεό, ἐλεύθερα καὶ ὑπεύθυνα Τὸν ἀκολουθεῖς.
Τὰ γράφω αὐτὰ διότι μὲ ἀφορμὴ τὸν "διαγωνισμὸ" (!) τῆς Γιουροβίζιον, διατυπώθηκε ἀπὸ κάποιον ἐντόνως θρησκεύοντα Καλλιτέχνη, ἐνάντιο -ὅπως κι ἐμεῖς- σὲ αὐτὴ τὴ Φιέστα, ἡ ἄποψη "ἡ ἁμαρτία δὲν εἶναι δικαίωμα".
Αὐτὸ εἶναι πνευματικὸ φ ά λ τ σ ο. Σκεφθεῖτε ὁ
Πατέρας νὰ ἔλεγε στὸν Ἄσωτο -δὲν ἔχεις δικαίωμα νὰ φύγεις!
Ὁ ἄνθρωπος ἔχει δικαίωμα ὄχι μόνο νὰ ἁμαρτήσει, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Θεό, ἀκόμη καὶ νὰ Τὸν σταυρώσει, ὅπως ἀποδεικνύεται καὶ ἱστορικά. Ἀλλιώς δὲν θὰ εἶχε ἀξία ἡ μετάνοιά μας. Διότι ἂν ποῦμε στοὺς ἀνθρώπους δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ ἁμαρτάνετε, δὲν τοὺς σεβόμαστε. Καὶ τὸ βέβαιο εἶναι ὅτι ἂν ἐγὼ τὸ πῶ αὐτὸ καὶ τὸ πιστεύω, εἶναι σὰν νὰ δαχτυλοδείχνω τοὺς ἄλλους, (σύνηθες στὰ κηρύγματά μας) κι ἐγὼ νὰ μένω στὸ ἀπυρόβλητο. Αὐτὸς ὅμως ποὺ τείνει τὸν δείκτη στοὺς ἄλλους, σημαίνει ὅτι δὲν τὸν ἔτεινε στὸν ἑαυτό του ποτέ, πρᾶγμα ποὺ πρέπει νὰ τὸν ὀδηγήσει ἐ π ε ι γ ό ν τ ω ς σὲ μιὰ στροφὴ στὸν Νάρκισσο ἑαυτό του γιὰ νὰ τακτοποιήσει πρωτίστως τὰ τοῦ οἴκου του: ὁ μέσα του "Λάζαρος" βρωμάει καὶ ζέχνει.
Μάλιστα ὁ μακαρίτης καθηγητὴς Βουλγαράκης τῆς Ἱεραποστολικῆς
στὴ Θεολογικὴ Ἀθηνῶν, σχολιάζοντας κάποτε τὸ θέμα τῆς κατάκρισης, στὸ ὁποῖο
συνήθως ἑστιάζουμε σὲ "ἠθικοῦ" τύπου πτώσεις τοῦ πλησίον, ἀνέφερε καὶ
τὸν Μέγα Βασίλειο γιὰ νὰ μᾶς πεῖ ὅτι ἡ ἀντίδραση μὲ ἀφύσικη μανία σὲ πτώσεις
τύπου ἠθικοῦ (εἰδικὰ) τῶν ἀδελφῶν μας, κρύβει μιὰ ὑποσυνείδητη ζήλεια κι ἕνα
σύνδρομο στέρησης γιατὶ δὲν κάναμε καὶ μεῖς τὰ ἴδια!!! Νὰ τὸ ψάξουμε λίγο;
ΥΓ. Ἡ φωτογραφία τοῦ μακαριστοῦ Ἱεράρχου
προέρχεται ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα τῶν ἐκδόσεων en-plo.gr, ἐνῶ αὐτὴ τοῦ καθηγητοῦ Βουλγαράκη ἀπὸ τὸ Antifono.gr.
Ίσως να εννοούσε η αμαρτία δεν είναι δικαίωμα να προβάλετε δια του "θεσμού"της Γιουροβίζιον.
ΑπάντησηΔιαγραφήΒέβαια Γιουροβίζιον = θεατροβίζιον όπως κατάντησε...
"ἡ ἁμαρτία δὲν εἶναι δικαίωμα"
ΑπάντησηΔιαγραφήἸσχύει ἤ δέν ἰσχύει ἡ ἀνωτέρω διατύπωση;
Ἄς τά πάρουμε ὅμως ἀπό τήν ἀρχή καί πρῶτα μέ τό δικαίωμα.
Ἐάν τό δικαίωμα ἔχει τήν ἔννοια τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἐλεύθερης ἐπιλογῆς, ὅπως ἐμφανέστατα προκύπτει ἀπό τό κείμενο, τότε κάλλιστα ἀντικαθιστῶντας τούς ὅρους μποροῦμε νά ποῦμε:
"ἡ ἁμαρτία δὲν εἶναι ἐλευθερία"
Ὁ Κύριος μᾶς ἐπισημαίνει: «ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας (Ἰω.η΄34).
Μή ὄντως λοιπόν ἐλεύθερος ὅποιος ποιεῖ τήν ἁμαρτία ἀλλά δοῦλος αὐτῆς, σέ καμμιά τῶν περιπτώσεων δέν μποροῦμε νά ποῦμε πώς ἡ ἁμαρτία εἶναι ἐλευθερία καί προφανῶς οὔτε καί δικαίωμα (μέ τήν παραπάνω ἔννοια).
Ἄρα ἡ διατύπωση πώς "ἡ ἁμαρτία δὲν εἶναι δικαίωμα" ἰσχύει.
Ἄς πάρουμε καί τόν ὅρο ἁμαρτία;
Ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος γράφει στήν Α΄ Ἐπιστολή του:
«Πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὴν ἀνομίαν ποιεῖ, καὶ ἡ ἁμαρτία ἐστὶν ἡ ἀνομία.»
Μέ αὐτό τόν ὁρισμό πώς ἡ ἁμαρτία εἶναι ἀνομία, ἄν ἀντικαταστήσουμε κι αὐτόν τόν ὄρο θά ἔχουμε:
"ἡ ἀνομία δὲν εἶναι ἐλευθερία".
Αὐτό εἶναι καθ᾿ ὅλα ἔγκυρο καί προφανέστατα κάτι πού μποροῦμε ἄνετα νά τό ἰσχυριστοῦμε, ἀφοῦ σύμφωνα μέ τόν εὐαγγελικό λόγο ἡ ἁμαρτία (ἀνομία) προσδιορίζεται ὡς πράξη κατάχρησης καί κατάργησης τῆς ἐλευθερίας.
Καί φυσικά προβάλλοντας κάποιος καί διατυπώνοντας αὐτή τήν ἄποψη δέν λογίζεται πώς ἐκφράζεται ἐναντίον προσώπων, ἀλλά καταστάσεων.
Μέ ἐκτίμηση
Θεόδωρος Σ.
ΥΓ
Δέν γνωρίζω κάτι παραπάνω ἀπό αὐτά πού γράφονται στό κείμενο (πρόσωπα ἤ καταστάσεις).
Τό σχόλιο περιορίζεται μόνο στήν ἰσχύ αὐτῆς τῆς διατύπωσης.
Θ.Σ.
Μπερδεύουμε το δικαίωμα με την επιλογή ή την ώθηση στην αμαρτία. Δεν υπάρχει δικαίωμα ελευθερίας για την αμαρτία ή μη. Είναι σαν να λέμε εχουμε δικαίωμα αυτοπροσδιορισμου, που λένε πολλοί σημερα. Ποιος παρέχει ομως το δικαιωμα; Ποιος αντλεί και από που δικαιωμα; Ο Θεός δινει δικαιώματα αμαρτιας; Αλλο ελευθερια, αλλο δικαίωμα...
ΑπάντησηΔιαγραφή