"Στα γράμματα (αλλά και σέ άλλες εκδηλώσεις καθα πολιτισμού ανθρωπινου) δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε πεθαμένους και ζωντανούς: και αυτό είναι παράδοση. Έχουμε πεθαμένους που κατευθύνουν τη ζωή μας, τη ζωή του σήμερα ή κάθε νιοκοπης γενιάς, όπως έχομε ζωντανούς που όσο περισσότερο φωνάζουν, τόσο περισσότερο βλέπομε πως είναι πρωθύστερα πεθαμένοι: και αυτό είναι παράδοση- να ζουν μονάχα οι ζωντανοί (και ας έχουν, καμμιά φορά, μερικοί από αυτούς πεθάνει χρόνους πρωτύτερα). Από την άποψη αυτή, εκείνο που λέμε ή ονομάζουμε πρωτοποριακό δεν υπάρχει. Είναι μια άπλετη φαντασία μας.
Μοναχά η παράδοση υπάρχει πλέρια. Γιατί η παράδοση είναι η ζωή,
και μάλιστα η ανώτερη φάση της ζωής που δεν ξεχωρίζει πεθαμένους από ζωντανούς.
Κάθε φορά που έχομε αληθινή ζωή έχομε παράδοση. Έχομε προσθήκη, περπάτημα,
πλουτισμό της παράδοσης."
Ζήσιμος
Λορεντζάτος
Υάκινθος

Καταπληκτικές σκέψεις με καταπληκτική λιτή μα τόσο γλαφυρή έκφραση!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΠού είναι σήμερα τέτοιοι άνθρωποι, πνευματικοί, καλλιεργημένοι; Τι σκουπίδια μάς ταΐζουν σήμερα;
ΑπάντησηΔιαγραφή