Απίστευτος ο πόλεμος που ξεκίνησε λίγες ώρες μετά τον θάνατο του Στέλιου Ράμφου...
Μα όλοι αυτοί που με τέτοιο ανίερο μένος τον βρίζουν μιας μέρας νεκρό, πού ήταν μια μέρα πριν όταν ακόμα ζούσε;
Τίποτα δεν τους συγκινεί σε ένα πρόσωπο τόσο προικισμένο, ένα πνεύμα τόσο δημιουργικά ανήσυχο, ένα συγγραφικό έργο πολύτιμο, ένα χαρακτήρα αυθόρμητο και μέχρι τέλους νεανικό;
Έχει πολλούς τέτοιους τούτος ο αυτορημαγμένος τόπος;
Πού είναι η δημοκρατία "μας";
Η ελευθερία μας; Θέλω να πιστεύω ότι το ποσοστό των οργισμένων υβριστών του είναι μικρό, είναι οργανωμένο ως συνήθως ώστε να μοιάζει πλήθος αντιπροσωπευτικό.
Ο ίδιος πιθανόν να διασκεδάζει περιδιαβαίνοντας τον ουρανό που ισόβια αναζητούσε.
Τα βιβλία του είναι και θα είναι πάντα εδώ.
Κλείνω με την δική του φράση:
"Είµαστε λαός που αρπάζεται µε το παραµικρό και τα καταπίνει όλα. Όλα!"
Μάρω
Βαμβουνάκη
Πολύ αμφίβολος ο Ράμφος. Επειδή ήταν πολύ δυνατό μυαλό, πολλοί έλπισαν ότι θα μπορούσε να είναι ένα φιλοσοφικό δεκανίκι της ορθοδοξίας (που δεν βασίζεται στη φιλοσοφία, αλλά στην πίστη-αποκάλυψη-εμπειρία). Παλιά ΚΚΕ, νεορθόδοξος με γερά υποσχόμενα πατήματα στους Πατέρες, ήταν πάντα υποστηριστής του ατομικού δυναμισμού, γι αυτό και του ασκητισμού, υπέβλεπε όμως τον κοινωνισμό/εκκλησιασμό, ως παθών από τον κομμουνισμό. Έτσι κατέληξε αντιορθόδοξος, φιλοδυτικός. Θαύμαζε το ύψος του Πνεύματος που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος (Πλατωνιστής πάντα). Κατηγορούσε την ορθοδοξία ως υπαίτιο οπισθοδρόμησης των ορθοδόξων χώρων. Υπερβολές, λες και ο χαρακτήρας των λαών πλάθεται μόνο από τη θρησκεία κι όχι κι από ένα σωρό άλλες καταστάσεις, αλλά και από τις συνθήκες και την οικονομία (όπως σωστά του καταλόγιζαν οι κομμουνιστές).
ΑπάντησηΔιαγραφήΜην ανησυχείτε... Δεν τον ήξεραν πολλοί, τα γραπτά του δεν θα αποτελούν πηγές . Εύχομαι μονο να έφυγε μετανοημένος... Μεγάλο το κέρδος όταν οι θεολογιζοντες έχουν κ πνευματική ζωή.
ΑπάντησηΔιαγραφή