Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2026

Εκκλησία είναι Μία και μοναδική και αυτή είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία - Του Β. Χαραλάμπους

 

Εκκλησία είναι Μία και μοναδική και αυτή είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

____________

Η Εκκλησία είναι Μία και μοναδική.  Υπάρχουν δυστυχώς και Ορθόδοξοι Επίσκοποι οι οποίοι αναγνωρίζουν τον Πάπα και τους  συν αυτώ ως κανονικούς επισκόπους.  Αντιπαλεύονται τοιουτοτρόπως τη μοναδικότητα της Εκκλησίας.  Με αυτό τον τρόπο προβάλλουν ότι η Εκκλησία είναι μία με δύο παράλληλες δομές ή ‘’πνεύμονες’’, όπως αρέσκονται να λέγουν κάποιοι.  Όσο όμως και να προσπαθήσουν να βρούν θεολογική ερμηνεία στη στρέβλωση αυτή, δεν πρόκειται να τα καταφέρουν, για το λόγο ότι αυτό αποτελεί μεγάλο ατόπημα. 

‘’Κατά την ενιαίαν στάσιν των Πατέρων και των Συνόδων η Εκκλησία είναι μόνον μια, αλλά και μοναδική, διότι ο εις και μοναδικός Θεάνθρωπος, η Κεφαλή της, δεν δύναται να έχει πολλά σώματα. Η Εκκλησία είναι  μία και μοναδική, διότι είναι το σώμα του μοναδικού Χριστού’’, αναφέρει με εκκλησιολογική σαφήνεια για την Ορθόδοξη Εκκλησία, τη Μία Αγία Εκκλησία ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

Δεν μπορούμε να αναφερόμαστε στο άτοπο των δύο παράλληλων δομών ή στο ‘’θεώρημα των δύο πνευμόνων’’, γιατί η Εκκλησία ουδέποτε έχασε την Οικουμενικότητά της. Η Μία Αγία Εκκλησία δεν απώλεσε την Οικουμενικότητά της μετά το Σχίσμα του 1054 και την αποκοπή των Παπικών από αυτήν.  Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, η οποία είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι Οικουμενική. 

Γιατί διαμφισβητούν την οικουμενικότητά της;  Ουδέ επ’ ελάχιστον μειώνεται η οικουμενικότητά της, από το γεγονός ότι στον Παπισμό ‘’συνοδικώς’’ μάλιστα θεωρήθηκε η Ορθόδοξη Εκκλησία ως ελλειμματική. Σε αυτό οι αντιεκκλησιαστικώς επιμένοντες σε ‘’δύο πνεύμονες’’, σκοπίμως δεν αναφέρονται ούτε ακροθιγώς. 

Ας δώσουν λοιπόν απάντηση της αντιεκκλησιαστικής ύβρεως περί ‘’ελλειματικής Εκκλησίας’’ για την Ορθόδοξη Εκκλησία και ακολούθως ας συνθέσουν τα επιχειρήματά τους για την εκκλησιολογική στρέβλωση περί δύο παράλληλων δομών ή πνευμόνων, όπως αρέσκονται να λένε. 

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στο καλούμενο Π.Σ.Ε., γίνονται αόριστες αναφορές για την έννοια της  Εκκλησίας.   Η επιτηδευμένη αυτή ασάφεια για την έννοια της  Εκκλησίας, ερείδεται από το ότι συνεπακόλουθα θα πρέπει να αναφέρουν και ποια είναι η Μία, Αγία Εκκλησία.  Όπως αντιλαμβανόμαστε μια τέτοια προσπάθεια ορισμού της Μίας,  Αγίας Εκκλησίας θα ‘’δυσκολέψει’’ περισσότερο τα πράγματα στο Π.Σ.Ε.  Ως εκ τούτου θα αρκούνται σε αοριστολογίες και εκκλησιολογικές στρεβλώσεις και επιτηδευμένες ασάφειες. 

Δεν αντιλαμβάνονται ότι προβάλλοντας τη στρέβλωση των δύο παράλληλων δομών ή ‘’πνευμόνων’’, οι οποίες όμως καμιά κοινωνία δεν έχουν μεταξύ τους, μειώνουν με αυτό το ατόπημα το εκκλησιολογικό κύρος της Μίας Αγίας Εκκλησίας, αλλά και την οικουμενικότητά της. 

Οτιδήποτε αναιρεί την αυτοσυνειδησία  της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ότι αυτή δηλαδή είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, αποτελεί εκκλησιολογική στρέβλωση.  Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, δεν είναι κεφαλή μιας Εκκλησίας, με δύο παράλληλες δομές, που καμιά κοινωνία δεν έχουν μεταξύ τους.  Δεν αντιλαμβάνονται το θεολογικό αδιέξοδο μιας τέτοιας στρέβλωσης;

Με τέτοιες εκκλησιολογικές στρεβλώσεις, δυστυχώς επαναπαύουν εκατομμύρια Ρωμαιοκαθολικών και αποτελούν εμπόδιο για επιστροφή τους στην Μία Εκκλησία.  ‘’«Αυτό που επιβάλλεται σε κάθε Ορθόδοξο είναι να βάζη την καλή ανησυχία και στους ετερόδοξους, να καταλάβουν δηλαδή ότι βρίσκονται σε πλάνη, για να μην αναπαύουν ψεύτικα τον λογισμό τους, και στερηθούν και σ’ αυτήν την ζωή τις πλούσιες ευλογίες της Ορθοδοξίας και στην άλλη ζωή στερηθούν τις περισσότερες και αιώνιες ευλογίες του Θεού’’*, τονίζει ο Άγιος Παΐσιος.

Ο Γέροντας Γεώργιος Καψάνης αναφέρει αγιορείτη γέροντα ο οποίος είπε τα εξής : ‘’Πως είναι δυνατό να δεχθούμε τους Λατίνους, χωρίς να αλλάξουν σε τίποτε και συγχρόνως να ανάβουμε το καντήλι εμπρός στο Πρωτάτο, στον τόπο που εθανατώθηκαν οι ελέγξαντες τους Λατινόφρονας μάρτυρες μοναχοί και λαϊκοί, που τιμάμε ως αγίους;’’***.

Ένα ακόμα θλιβερό είναι και το γεγονός ότι κάποιοι αιτιολογούν τον διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς, με το ‘’επειδή η Εκκλησία είναι Μία’’,   παραπέμποντας στο γνωστό θεώρημα των δύο παράλληλων εκκλησιαστικών δομών. 

Αν προσμετρηθεί επίσης και το ότι,  βρισκόμαστε στην περίοδο των παχέων αγελάδων γι’ αυτούς που την ορθόδοξη ακρίβεια ‘’εξουδετερώνουν’’ ως ακρότητα,  καταλαβαίνουμε ότι έχει πολύ δρόμο ακόμα, μέχρι να έλθουν οι καλύτερες μέρες και να εκλείψουν οι αντιεκκλησιαστικές στρεβλώσεις.  

*Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος»

**Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου’’Επιστολές’’ – Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
***Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Καθηγουμένου Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου «Ορθόδοξος Μοναχισμός & Άγιον Όρος», Β΄ Έκδοσις επηυξημένη, Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 1997.

10 σχόλια:

  1. "Αδελφή εκκλησία" και "αγιώτατε πάπα" και "καλή διακονία στον αμπελώνα του κυρίου"κλπ ...λόγια πατριαρχών και αρχιερέων σε καρδινάλιους και πάπα!
    Βγάλτε συμπέρασμα..!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η Εκκλησία η Ορθόδοξη και η Καθολική είναι ΑΔΕΛΦΕΣ. Δεν μας ενδιαφέρουν τα όποια αναθέματα των κατά τόπους Μητροπολιτών όπως του Σεραφείμ που βράβευσε έναν αποτειχησμένο ούτε του άλλου που αναθεμάτισε πολιτικούς. Κάθε δεσπότης μπορεί να έχει άποψη.. το ζήτημα είναι τι κάνει η Εκκλησία σε Οικουμενική Σύνοδο. Για να μου πουν οι θερμόαιμοι πότε Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε τον Πάπα. Ο Πάπας και οι κληρικοί της Καθολικής Εκκλησίας έχουν Ιεροσύνη. Να σταματήσουν να λένε οι θερμόαιμοι τις προσωπικές τους γνώμες και να κάνουν ΥΠΑΚΟΗ στην Εκκλησία. Δεν είμαστε προτεστάντες να ακολουθεί καθένας οποιοδήποτε εμπαθή κληρικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βλέπε τον "αγράμματο και αθεολόγητο"π. Γεώργιο Μεταλληνό.

      Διαγραφή
  3. Το πρόβλημα του άρθρου είναι ότι μια αληθής εκκλησιολογική θέση χρησιμοποιείται ως αφετηρία για να στηθεί ένα τεχνητό δίλημμα: από τη μία η «καθαρή Ορθοδοξία» και από την άλλη όσοι δήθεν αποδέχονται μια Εκκλησία με «δύο παράλληλες δομές».

    Αλλά ποιοι ακριβώς Ορθόδοξοι επίσκοποι διδάσκουν αυτή τη θεωρία; Πού την έχουν διατυπώσει; Σε ποιο επίσημο ορθόδοξο κείμενο αναγνωρίζεται ο Πάπας ως κανονικός επίσκοπος της Μίας Εκκλησίας με την έννοια που του αποδίδει ο συντάκτης; Το άρθρο δεν μας το λέει. Προτιμά να καταγγέλλει μια θέση την οποία πρώτα έχει κατασκευάσει ο ίδιος.

    Ανάλογη είναι και η χρήση της εικόνας των «δύο πνευμόνων». Μια μεταφορά, η οποία έχει χρησιμοποιηθεί με διαφορετικές σημασίες, μετατρέπεται χωρίς απόδειξη σε πλήρες εκκλησιολογικό δόγμα και κατόπιν καταδικάζεται ως «στρέβλωση». Αυτό είναι πολεμική μέσω απλουστεύσεως.

    Ακόμη πιο προβληματικές είναι οι αποδόσεις προθέσεων: «σκοπίμως», «επιτηδευμένη ασάφεια», «αρέσκονται να λέγουν». Η θεολογία δεν ενισχύεται όταν, αντί να εξετάζει κείμενα και επιχειρήματα, αποδίδει σκοπιμότητες σε όσους διαφωνούν. Αν υπάρχει πράγματι αίρεση ή εκκλησιολογική εκτροπή, πρέπει να παρατεθούν τα συγκεκριμένα κείμενα και να ανασκευασθούν. Οι υπαινιγμοί δεν αποτελούν τεκμηρίωση.

    Εξίσου επιλεκτική είναι η επίκληση του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, του αγίου Παϊσίου και αγιορειτικών μαρτυριών, σαν να εξαντλείται σε αυτές ολόκληρη η ορθόδοξη εκκλησιολογία. Ούτε οι Πατέρες ούτε η συνοδική παράδοση λειτουργούν ως συλλογή φράσεων που επιστρατεύονται για να κλείσει μια συζήτηση. Το πραγματικά δύσκολο θεολογικό ερώτημα —ποια είναι η σχέση των ετεροδόξων χριστιανικών κοινοτήτων προς την Εκκλησία, όταν διατηρούν βάπτισμα, ιερωσύνη, Ευχαριστία και αποστολική διαδοχή— δεν απαντάται καθόλου. Αντιθέτως, παρακάμπτεται.

    Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αδυναμία του άρθρου: συγχέει την ορθόδοξη βεβαιότητα με τη θεολογική απλοϊκότητα. Το ότι η Εκκλησία είναι μία δεν σημαίνει ότι κάθε εκκλησιολογικό ερώτημα μετά το Σχίσμα λύνεται με τη φράση «οι άλλοι αποκόπηκαν». Αν ήταν τόσο απλό, δεν θα υπήρχαν αιώνες κανονικής πράξεως, οικονομίας, διαφορετικών τρόπων υποδοχής των ετεροδόξων και θεολογικής συζητήσεως περί των ορίων της Εκκλησίας.

    Η Ορθοδοξία δεν χρειάζεται να παραμορφώσει τη θέση του άλλου για να ομολογήσει τη δική της. Ούτε χρειάζεται να βαφτίζει κάθε προσεκτικότερη εκκλησιολογική διατύπωση «αντιεκκλησιαστική στρέβλωση». Η αλήθεια της Εκκλησίας δεν κινδυνεύει από τη θεολογική ακρίβεια· κινδυνεύει περισσότερο όταν η απολογητική υποκαθιστά την τεκμηρίωση και όταν η καταγγελία παρουσιάζεται ως απόδειξη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γιατί ασεβείς στη μνήμη του π. Γεώργιου Μεταλληνού, ενός κληρικού ο οποίος, όχι μόνο αγράμματος δεν ήταν, αλλά όπως είναι γνωστό ήταν από τους πλέον εγγράμματους κληρικούς. Η έλλειψη όμως επιχειρημάτων, οδηγεί στην εύκολη διαφυγή των ύβρεων.
    Β. Χαραλάμπους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν καταλάβατε ότι αυτό που λέτε, εννοώ για τον π. Γεώργιο Μεταλληνό. Προσέξτε καλύτερα το σχόλιο...

      Διαγραφή
  5. Δεν έχω γράψει τίποτα περισσότερο από αυτά που πίστευαν οι Άγιοί μας μετά το 1054μ.Χ. Αυτά πίστευαν και οι προσφάτως αγιοκαταταχθέντες Άγιοι Παΐσιος, Πορφύριος, Ιάκωβος κλπ. Εσείς αν διαφωνείτε με αυτά για το γνωστό λόγο, είναι δικό σας θέμα.
    Β. Χαραλάμπους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Θεώρησα ότι είστε από αυτούς που έχουν στο στομάχι ακόμα τον π. Γεώργιο.
    Β. Χαραλάμπους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο π. Γεώργιος ήταν σύγχρονη μορφή της εκκλησίας και όχι μόνο!

      Διαγραφή
  7. "......γιατί η Εκκλησία ουδέποτε έχασε την Οικουμενικότητά της...." Ξεχνάμε τον Ορθόδοξο Εθνοφυλετισμό που κατάργησε την οικουμενικότητα και γεμίσαμε από εθνικές επισκοπές ανά την υφήλιο με το πρόσχημα των εθνικών γλωσσών .

    ΑπάντησηΔιαγραφή