Διονύσης Θεοδόσης: Το άδοξο τέλος του τραγουδιστή που στράφηκε στον Θεό - Ο καρκίνος και οι συνεργασίες με μεγάλα ονόματα

Διονύσης Θεοδόσης: Το άδοξο τέλος του τραγουδιστή που στράφηκε στον Θεό - Ο καρκίνος και οι συνεργασίες με μεγάλα ονόματα

Ελένη Μήτση

Πέθανε το 1993 στα 35 του χρόνια στο Λονδίνο -  Λίγους μήνες πριν από το τέλος, χειροτονήθηκε μοναχός με το όνομα Διονύσιος

Υπάρχουν καλλιτέχνες που προλαβαίνουν να αφήσουν έντονο αποτύπωμα σε ελάχιστα χρόνια. Ο Διονύσης Θεοδόσης ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Με μια φωνή που συνδύαζε το λαϊκό με το ροκ και μια εσωτερικότητα που ξεπερνούσε την εποχή του, έμοιαζε να έχει μπροστά του μια μεγάλη πορεία. Η ζωή του, όμως, πήρε άλλη τροπή, σε μια διαδρομή που συνδέθηκε στενά με την πίστη, τη μάχη του με τον καρκίνο και τελικά τον πρόωρο θάνατό του.
Η μουσική πορεία του Διονύση Θεοδόση: Από την κοσμικότητα στην εσωτερική αναζήτηση

 Ο Διονύσης Θεοδόσης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 16 Ιουνίου του 1958. Η μητέρα του Ντέπη Παπά, ήταν τραγουδίστρια του λαϊκού και έκανε καριέρα στο εξωτερικό, ενώ ο πατέρας του ήταν γιατρός από τη Ζάκυνθο. Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με έντονες επαγγελματικές απαιτήσεις και οικογενειακές δυσκολίες, γεγονός που τον έφερε πολύ κοντά στη γιαγιά του. Δίπλα της πέρασε ουσιαστικά τα παιδικά του χρόνια. Εκείνη, έχοντας χηρέψει από νεαρή ηλικία, είχε βάλει ως στόχο ζωής, αφού ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις της, να γίνει μοναχή και να αφιερωθεί στην πίστη της.

Στα 15 του χρόνια, χωρίς ξεκάθαρο καλλιτεχνικό σχέδιο, αλλά με έντονη ανάγκη έκφρασης, εντάσσεται στα πρώτα μουσικά γκρουπ της επαρχίας. Ως παιδί τραγουδούσε μικρασιάτικα και ανατολίτικα, γι’ αυτό και τον φώναζαν «Μουσταφά», ενώ στην εφηβεία στρέφεται στο ροκ, ακούγοντας Deep Purple και Rolling Stones. Από νωρίς κινείται ανάμεσα σε δύο κόσμους: κοσμικότητα και εσωτερική αναζήτηση.

Παράλληλα με τη μουσική, ξεκινά σπουδές Ιατρικής, αρχικά στο Άμστερνταμ και στη συνέχεια στη Ρώμη. Την ίδια περίοδο δοκιμάζεται σε δραματικές σχολές, θεατρικές παραστάσεις, τηλεοπτικές δουλειές και φεστιβάλ. Συναντά και συνεργάζεται με σημαντικά ονόματα της εποχής, όπως η Τάνια Τσανακλίδου, ο Κώστας Τουρνάς, ο Γιώργος Μαρίνος και ο σκηνοθέτης Ανδρέας Θωμόπουλος.

Η πορεία του στις μπουάτ τον φέρνει κοντά στον Γιάννη Σπανό και, μέσα από αυτή τη διαδρομή, έρχεται σε επαφή με το γαλλικό κλασικό τραγούδι. «Ερωτεύεται» τον Μπρελ και την Πιαφ, συμμετέχει σε δισκογραφικές δουλειές δίπλα στη Δήμητρα Γαλάνη, την Άλκηστις Πρωτοψάλτη, τον Γιώργο Νταλάρα, τη Ελένη Βιτάλη, τον Μανώλη Μητσιά και τη Χάρις Αλεξίου. Χωρίς ακόμη προσωπικό δίσκο, καταφέρνει να σταθεί δίπλα σε καταξιωμένους καλλιτέχνες. Ο Γιώργος Νταλάρας τον επιλέγει για τις συναυλίες του, κρατώντας τον στο πλευρό του για τέσσερα χρόνια.
Το διάσημο τραγούδι του «Και όλο εγώ περίμενα»

Το «Όσο Κρατά Ένας Καφές» και οι θρησκευτικές του αναζητήσεις

Το 1989 κυκλοφορεί ο πρώτος και μοναδικός σόλο δίσκος του, «Όσο Κρατά Ένας Καφές», σε στίχους Κώστα Τριπολίτη και Γιώργου Παυριανού και μουσική Θάνου Μικρούτσικου. Το ομώνυμο τραγούδι ξεχωρίζει, δίνοντας το στίγμα μιας φωνής με ένταση και ευαισθησία. Την ίδια περίοδο, όμως, οι θρησκευτικές του αναζητήσεις εντείνονται. Πηγαίνει συχνά στο Άγιο Όρος, ψέλνει και διαμορφώνει ένα σύστημα αξιών, όπου η εν Χριστώ ζωή αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα από τη δόξα και την καταξίωση.

Ο ίδιος έχει περιγράψει μια εμπειρία που θεωρούσε καθοριστική: ένα βράδυ, φεύγοντας από το κέντρο όπου εργαζόταν, έτρεχε με τη μηχανή του και ένιωθε ότι ήθελε να κάνει κάτι κακό. Γύρω στις τρεις το πρωί άκουσε μέσα του μια δυνατή φωνή να του λέει «Διονύση που πας;». Τη συνέδεσε με τον γέροντα Διονύσιο, τον πνευματικό του. Ταράχτηκε, σταμάτησε και γύρισε σπίτι. Το επόμενο πρωί ο γέροντας τον κάλεσε, λέγοντάς του πως είχε ανησυχήσει γι’ αυτόν και είχε ξυπνήσει να προσευχηθεί. Όταν ο τραγουδιστής τον ρώτησε τι ώρα, η απάντηση ήταν: τρεις το πρωί.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 διαγνώστηκε με καρκίνο του οισοφάγου, ωστόσο κράτησε την ασθένεια μακριά από τη δημοσιότητα και τη μοιράστηκε μόνο με ελάχιστους φίλους, ανάμεσά τους και ο Γιώργος Νταλάρας. Ταξίδευε διακριτικά στο Λονδίνο για θεραπείες, δίνοντας μια διετή μάχη με την ασθένεια.

Λίγους μήνες πριν από το τέλος, ο Διονύσης Θεοδόσης χειροτονήθηκε μοναχός με το όνομα Διονύσιος. Η απόφαση αυτή σφράγισε μια πορεία εσωτερικής αναζήτησης που είχε ξεκινήσει από τα παιδικά του χρόνια, δίπλα στη γιαγιά του. Στις 19 Οκτωβρίου του 1993, τρία χρόνια μετά τη διάγνωσή του, ο Διονύσης Θεοδόσης πέθανε στο Λονδίνο σε ηλικία 35 ετών και τάφηκε στο Άγιο Όρος.

Πηγή: Πρώτο Θέμα