Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2009

ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΝ - Χαλκηδόνος κυρού Μελίτωνος

Κατηγορώ την υποκρισίαν
Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Μελίτωνος

Ἀδελφοί μου,
Τίποτε δὲν καυτηρίασε ὁ Κύριος τόσο πολύ, ὅσο τὴν ὑποκρισία.Καὶ ὀρθῶς, εἰς αὐτὴν εἶδεν, ὅτι ὑπάρχει πάντοτε ὁ μεγαλύτερος παραπλανητικὸς κίνδυνος, δηλαδὴ τὸ ἑωσφορικὸν ἀγγελοφανὲς φῶς. Εἶναι πράγματι φοβερὴ ἡ δύναμις τῆς ὑποκρισίας. Τόσο γι᾿ αὐτὸν ποὺ τὴ ζῇ καὶ τὴν ἀσκεῖ, ὅσο καὶ γι᾿ αὐτοὺς ποὺ τὴν ὑφίστανται. Καὶ εἶναι ἐπικίνδυνη ἡ ὑποκρισία, διότι ἀνταποκρίνεται πρὸς βαθύτατον ψυχολογικὸν αἴτημα τοῦ ἀνθρώπου.
Ὁ ἄνθρωπος θέλει νὰ φανῆ αὐτὸς ποὺ δὲν εἶναι. Ἀκόμη καὶ ἐνώπιον τοῦ ἐαυτοῦ του καὶ ἐνώπιον τοῦ θεοῦ. Καὶ ἔτσι ξεφεύγει ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἁπλότητα καὶ φυσικὰ καὶ ἀπὸ τὴν μετάνοιαν καὶ τὴν σωτηρίαν.
Σὲ λίγες ὧρες ἔξω ἀπὸ αὐτὸν τὸν ναόν, ἔξω ἀπὸ τὴν γαλήνην του, εἰς τοὺς δρόμους αὐτῆς τῆς Πολιτείας, θὰ παρελάσῃ ὁ Καρνάβαλος. Μὴ τὸν περιφρονήσετε καὶ μὴ τὸν χλευάσετε καὶ μὴ μὲ κατακρίνετε, ποὺ τὸν ἀναφέρω αὐτὴ τὴ στιγμή. Δὲν εἶναι καθόλου ἄσχετος μὲ τὸ μέγιστο πρόβλημα τῆς ὑποκρισίας. Νὰ τὸν προσέξετε ἐφέτος τὸν Καρνάβαλο μὲ σεβασμὸ καὶ βαθὺ στοχασμό. Εἶναι πανάρχαιο τὸ φαινόμενο καὶ εἶναι φαινόμενο βαθυτάτου καὶ ἀγχώδους αἰτήματος τῆς ψυχῆς τοῦ ἄνθρωπου, νὰ λυτρωθῇ ἀπὸ τὴν καθημερινή του ὑποκρισία μὲ μίαν ἔκφρασιν ἀνωνύμου, διονυσιακῆς νέας ὑποκρισίας.
Εἶναι τραγικὴ μορφὴ ὁ Καρνάβαλος.
Ζητεῖ
νὰ λυτρωθῆ ἀπὸ τὴν ὑποκρισίαν ὑποκρινόμενος.
Ζητεῖ νὰ καταλύσῃ ὅλες τὶς ποικίλες προσωπίδες, ποὺ φορεῖ κάθε μέρα μὲ μία νέα, τὴν πιὸ ἀπίθανη.


Ζητεῖ νὰ ἐκκενώσῃ ὅ,τι ὑπάρχει ἀπωθημένο μέσα στὸ ὑποσυνείδητό του καὶ νὰ ἐλευθερωθῇ, ἀλλὰ ἐλευθερία δὲν ὑπάρχει, ἡ τραγωδία τοῦ Καρνάβαλου παραμένει ἄλυτη. Τὸ βαθύτατο αἴτημά του εἶναι νὰ μεταμορφωθῆ.
Ἐδῶ, λοιπόν, εἶναι ἡ θέσις τῆς Ἐκκλησίας, κοντὰ στὸν Καρνάβαλο. Σ᾿ αὐτὸν ποὺ ζητεῖ μεταμόρφωση, τὸ κεντρικὸ κήρυγμα τῆς Ὀρθοδοξίας. Τὴν μεταμόρφωσι.
Νὰ μὴ τὸν καταδικάσουμε, λοιπόν, τὸν Καρνάβαλο, ἀλλὰ νὰ σταθοῦμε καὶ κάτω ἀπὸ τὴν προσωπίδα του νὰ ἀκούσωμε τὴν ἀγωνία του, τὴν ἔκκλησί του καὶ τὸ δάκρυ του. Ἐπαναλαμβάνω, τῆς Ὀρθοδοξίας τὸ βαθύτερο κήρυγμα ζητεῖ ὁ Καρνάβαλος, περιφερόμενος εἰς τοὺς δρόμους τῆς Πολιτείας: Τὴ μεταμόρφωσι.
Καὶ εἶναι ὁ εἰλικρινέστερος καὶ ἐντιμότερος τῶν ὑποκριτῶν.
Ἴσως θὰ νομίσετε, ὅτι ἀστειεύομαι. Ἀπολύτως ὄχι. Δὲν ὑπάρχει σοβαρώτερο πρόβλημα αὕτη τὴν ὥρα διὰ τὴν Ἐκκλησίαν. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Ἐκκλησία, καὶ μάλιστα ἡ Ὀρθόδοξος, ἡ δική μας Ἐκκλησία, νὰ νοηθῇ ὡς ἄσχετη πρὸς τὴ ζωή, πρὸς τοὺς καιρούς, πρὸς τὴν ἀγωνίαν αὐτῆς τῆς ὥρας, πρὸς τὰ φλέγοντα προβλήματα αὐτῆς τῆς στιγμῆς, ἁπλῶς ὡς πόλις ἐπάνω ὄρους κειμένη καὶ θεωροῦσα τὰ περὶ αὐτήν. Ὡς Ἐκκλησία εἴμεθα ἐμπεπλεγμένοι εἰς τὴν πορείαν τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων, εἰς τὴν μεγάλην αὐτὴν περιπέτεια, ποὺ ὀνομάζεται Ἱστορία, ἄγουσα εἰς τὴν τελείωσιν τῶν ἐσχάτων.
Ὑποκρινόμενοι τὴν χθές, ἀπουσιάζομεν ἀπὸ τὴν σήμερον καὶ ἡ αὔριον ἔρχεται ἄνευ ἡμῶν. Ὁμιλῶν εἰς τὴν 4ην Πανορθόδοξον Διάσκεψιν τῆς Γενεύης, εἶχον εἰπεῖ: «Ἡ χθὲς παρῆλθε πρὸ πολλοῦ, οὔτε κἂν τὴν σήμερον ζῶμεν, μᾶς προέλαβεν ἡ μεθαύριον». Τὸ ἐπαναλαμβάνω αὐτὸ σήμερον ἐντονώτερον. Διότι εἶναι ἡ πέραν τῆς αὐτάρκους ὑποκρισίας ἀλήθεια, ἡ ἁπλή, ἡ εὐκολωτέρα ἀντιμετώπισις τῶν προβλημάτων εἶναι νὰ τὰ χλευάσῃ καὶ νὰ τὰ κατακρίνῃ κανεὶς καὶ νὰ ἀντιπαρέλθῃ, ὅπως ὁ Ἱερεὺς καὶ ὁ λευΐτης τῆς Σαμαρειτικῆς παραβολῆς. Ἀλλὰ ἡ πληγὴ εἶναι ἐδῶ καὶ κράζει.
Ποιὸς μπορεῖ ὑπευθύνως νὰ μᾶς πῇ, ὅτι εἶναι ἔξω κάθε ἱστορικῆς, ἐξελικτικῆς πραγματικότητας ὅλα αὐτὰ τὰ συνταρακτικὰ γεγονότα καὶ φαινόμενα τῆς νέας γενεᾶς τῆς ἀνθρωπότητος, ἡ ἔξαλλος μουσική, οἱ ἔξαλλοι χοροί, ἡ ἔξαλλος ἐπένδυσις, ὅλη αὐτὴ ἡ παγκόσμιος ἐπανάστασις τῆς νεολαίας;
Άν ὅλοι οἱ μικρόνοες, ὅλοι οἱ ἐθελοτυφλοῦντες, ὅλοι οἱ παρελθοντολόγοι καὶ ἐγκαυχώμενοι διὰ τὴν ἀρετὴν τῆς ἐποχῆς των συνωμοτήσουν, διὰ νὰ κατακρίνουν ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα, ἡ Ἐκκλησία ἔχει χρέος νὰ σταθῇ μὲ θεανδρικὴν κατανόησιν, ἐνανθρωπιζομένη ὅπως ὁ Κύριός της ἐν μέσῳ ἑνὸς νέου κόσμου, ποὺ ἔρχεται μακρόθεν, καὶ νὰ ἀκούση αὐτὴ τὴν ἀγωνιώδη κραυγήν, ποὺ ἀναπηδᾶ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ θεωρούμενα ἀπὸ ἐμᾶς ἔξαλλα πράγματα. Κάτι ἔχει νὰ μᾶς πῇ μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ φαινόμενα αὐτὸς ὁ κόσμος, ποὺ ἔρχεται νέος εἰς τὸ προσκήνιον τῆς Ἱστορίας.
Τὰ νομιζόμενα ἔξαλλα δι᾿ ἡμᾶς τοὺς παλαιούς, ὅταν λάβωμεν ὑπ᾿ ὄψιν τὸ φοβερὸν γεγονός, ὅτι ἕνα ἀπὸ τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ἐποχῆς μας εἶναι ἡ τεραστία ἀπόστασις, ποὺ ὑπάρχει στὴ διαδοχὴ τῶν γενεῶν, δηλαδὴ ἡ γενεά, ἡ ὁποία ἔρχεται ἔπειτα ἀπὸ ἐμένα ἔχει ἀπόστασιν τριῶν γενεῶν. Πῶς ἔχομεν τὴν ἀξίωσιν νὰ τὴν κατανοήσωμεν ἡμεῖς αὐτὴν τὴν νέαν γενεάν, ποὺ ἔρχεται, ἐὰν δὲν εἴμεθα Ἐκκλησία Χριστοῦ συνεχῶς ἐνανθρωπίζομενη, συνεχῶς μεταμορφουμένη καὶ συνεχῶς μεταμορφώνουσα;
...
Δὲν θὰ ἐπιζήσωμεν ὡς χριστιανικαὶ ἐπὶ μέρους Ἐκκλησίαι καὶ Ὁμολογίαι τοῦ κύματος αὐτοῦ τῶν ἐπερχομένων, ἐὰν δὲν ἑνωθῶμεν ὅλοι ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Εἶναι πλέον ἡ ὥρα νὰ λυτρωθῶμεν ἐκ τῆς ἀντιπατερικῆς ἰδέας, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μόνον μέχρις ἑνὸς ὁρισμένου σημείου τῆς Ἱστορίας ἦτο δυνατὸν νὰ ἑρμηνεύσῃ τὴν θείαν Ἀποκάλυψιν. Πρέπει, ἐπὶ πλέον τοῦ πατερικοῦ πνεύματος, νὰ ἀναλάβωμεν ὡς Ἐκκλησία τὴν θείαν ὑπευθυνότητα καὶ τόλμην καὶ γενναιότητα τῶν Πατέρων καὶ νὰ θεολογήσωμεν τὸν Χριστόν, τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὴν Ἐκκλησίαν. Ὄχι μὲ νομοκρατικὴν φαρμακίδειον, φερ᾿ εἰπεῖν, σωματειακὴν ἀντίληψιν τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σώματος Χριστοῦ, ζῶντος ἐν τῇ ἀναστάσει.
Ἀδελφοί μου,
Τώρα εἰσερχόμεθα εἰς τὴν Ἁγίαν Τεσσαρακοστὴν καὶ στὸ βάθος μᾶς ἀναμένει τὸ δράμα, τὸ θαῦμα καὶ τὸ βίωμα τῆς Ἀναστάσεως, τὸ κατ᾿ ἐξοχὴν βίωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἂς πορευθῶμεν πρὸς αὐτὸ τὸ ὅραμα καὶ βίωμα, ὄχι ἀσυγχώρητοι, ὄχι μὴ συγχωρήσαντες, ὄχι ἐν νηστείᾳ ἁπλῶς κρέατος καὶ ἐλαίου, ὄχι ἐν ὑποκρισίᾳ, ἀλλὰ ἐν θείᾳ ἐλευθερίᾳ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ. Ἐν τῷ πνεύματι τῆς ἀληθείας, ἐν τῇ ἀληθείᾳ τοῦ πνεύματος.

5 σχόλια:

  1. Επιθυμώ να καταθέσω ως «σχόλιο» το βιογραφικό του μακαριστού Γέροντος Χαλκηδόνος κυρού Μελίτωνος
    Α.

    Χαλκηδόνος Μελίτων Χατζής
    1913-1989
    Ο μακαριστός και αλησμόνητος μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος κυρός Μελίτων ο Α’ (1913-1989), κατά κόσμον Σωτήριος Χατζής, εγεννήθη στην Κωνσταντινούπολη το έτος 1913 από τον Νικόλαο και την Ευδοξία, το γένος Μπακαλοπούλου.
    Την στοιχειώδη εκπαίδευση έλαβε στην κοινοτική – αστική σχολή Γαλατά και άκουσε τα γυμνασιακά γράμματα στο Ελληνικογαλλικό Λύκειο της κοινότητος του Σταυροδρομίου. Στη συνέχεια ετέθη υπό την πνευματική προστασία και χειραγωγία του Οικουμενικού Πατριάρχου Κων/πόλεως Βασιλείου Γ’ (1925-1929) και εισήχθη, ύστερα από επιτυχείς εξετάσεις, στην ιερά θεολογική Σχολή της Χάλκης από την οποία απεφοίτησε αριστούχος και μετ’ επαίνου το έτος 1934, αφού υπέβαλε προηγουμένως εναίσιμη διατριβή περί της «θεοπνευαστίας των θείων Γραφών κατά τους Αποστολικούς πατέρας και τους Απολογητάς της β’ εκατονταετηρίδος».
    Διανύοντας το τελευταίο έτος των σπουδών του εχειροτονήθη διάκονος από τον μακαριστό γέροντά του, μητροπολίτη τότε Χαλκηδόνος και μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη Μάξιμο Ε’ (1946-1948), και έλαβε κατά την χειροτονία του το όνομα Μελίτων. Έπειτα διορίστηκε αρχιδιάκονος στην μητρόπολη Χαλκηδόνος και διακρίθηκε σ’ αυτή ως λαμπρός Ιεροκήρυξ και κατηχητής, αφού ο ίδιος ίδρυσε πάμπολλα και διεύθυνε όλα σχεδόν τα κατηχητικά σχολεία της επαρχίας (1934-1938).
    Τον Μάρτιο του 1938 ο Πατριάρχης Βενιαμίν Α’ (1936-1946) εκάλεσε τον Μελίτωνα στην θέση του υπογραμματέως της Αγίας και Ιεράς Συνόδου απ’ όπου με ζήλο υπηρέτησε την Μητέρα Εκκλησία μέχρι το 1941, οπότε εχειροτονήθη πρεσβύτερος από τον αείμνηστο μητροπολίτη Χριστουπόλεως Μελέτιο. Το ίδιος έτος απεστάλη υπό του Πατριαρχείου για μετεκπαίδευση και επιμόρφωση στο Μάντσεστερ της Αγγλίας.
    Εκεί ο μητροπολίτης Θυατείρων Γερμανός διόρισε τον Μελίτωνα προϊστάμενο της ελληνορθοδόξου κοινότητος στο Μάντσεστερ. Λόγω όμως της εμπολέμου καταστάσεως (β’ παγκόσμιος πόλεμος 1939-1945) επί διετίαν εξυπηρέτησε τις θρησκευτικές ανάγκες των ορθοδόξων στρατιωτών και προσφύγων στην Μέση Ανατολή και ηδυνήθη να μεταβεί στο Μάντζεστερ μόλις τον Σεπτέμβριο του 1943, όπου παρέμεινε μέχρι και το έτος 1947 επειδή παρηκολούθησε μαθήματα στο μεταπτυχιακό τμήμα του πανεπιστημίου της πόλεως εκείνης.
    Παράλληλα, μοναδική και αξιοθαύμαστη υπήρξε η ποιμαντική και εκκλησιαστική δράση και προσφορά του στην εκεί ελληνορθόδοξη κοινότητα, όπου συνέχισε το έργο του αειμνήστου Μεγάλου πρωτοπρεσβυτέρου της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως Κωνσταντίνου Καλλινίκου.
    Κατά το έτος 1947 ο αείμνηστος Οικουμενικός Πατριάρχης Μάξιμος ο Ε’ (1946-1948) εκάλεσε τον Μελίτωνα πίσω στο Φανάρι, όπου τον ενέταξε στην Πατριαρχική αυλή και τον διόρισε Μέγα Πρωτοσύγκελλο του Πατριαρχείου. Ο Μελίτων παρέμεινε στην θέση αυτή επί μια τριετία (1947-1950) και στις 23 Νοεμβρίου του 1950 η Αγία και Ιερά Σύνοδος εξέλεξε αυτόν ως μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου (1950-1963). Η εις επίσκοπο χειροτονία του ετελέσθη στον πάνσεπτο πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου κατά την πατριαρχική και συνοδική λειτουργία επί τη θρονική εορτή του Αγίου Ανδρέου (30 Νοεμβρίου), προεξάρχοντος του αειμνήστου Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρου Α’ (1948-1972).
    Κατά τη διάρκεια των δεκατριών ετών της αρχιερατικής διακονίας του στην Ιερά μητρόπολη Ίμβρου και Τενέδου ο αείμνηστος και μέγας Ιεράρχης Μελίτων άνευ υπερβολής ανέστησε με την δράση και προσφορά του τα δύο απομακρυσμένα νησιά.
    Ίδρυσε στα δύο νησιά επτά σχολεία για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και ένα ημιγυμνάσιο, το οποίο ήταν πρόθεσή του να διευρύνει σε πλήρες γυμνάσιο, αλλά η Τουρκική κυβέρνηση δεν παρέσχε την σχετική άδεια. Το κτίριο ανηγέρθη ως γυμνάσιο, αλλά ελειτούργησε τελικώς ως ημιγυμνάσιο και δημοτική σχολή Παναγίας.
    Ο μητροπολίτης Μελίτων διοργάνωσε τα σχολεία αυτά με άξια εκπαιδευτικά στελέχη και με πρόγραμμα που ενέκρινε η κυβέρνηση. Εμερίμνησε και για την περαιτέρω λειτουργία των σχολείων με την μετεκπαίδευση δασκάλων και καθηγητών στα πανεπιστημία του εξωτερικού με υποτροφίες που ο ίδιος προσωπικώς παρέσχε στους νέους εκπαιδευτικούς. Ίδρυσε επίσης στην Ίμβρο πέντε νηπιαγωγεία και διάφορους μορφωτικούς συνδέσμους για τους νέους, καθώς και συσσίτια για τους απόρους μαθητές.
    Παράλληλα ησχολήθη αποτελεσματικώς με τα προβλήματα του ποιμνίου του. Επέτυχε για τον λαό του νησιού οδοποιΐα, ηλεκτροφωτισμό στα χωριά, ύδρευση, ίδρυση νοσοκομείου στην πρωτεύουσα του νησιού Παναγία και συνέβαλε εν γένει με τις πρωτοβουλίες του στην ανάπτυξη της γεωργίας και του θαλασσίου πλούτου των δύο νησιών.
    Επί των ημερών του επείσθησαν οι βουλευτές του νομού Δαρδανελλίων, όπου υπάγονται τα δύο νησιά, και τελικώς η Τουρκική κυβέρνηση επέτρεψε την εφαρμογή ομογενειακής παιδείας στην Ίμβρο και Τένεδο, όπως ακριβώς συνέβαινε στην Κωνσταντινούπολη. Κατά το έτος 1952 με έγκριση της κυβερνήσεως ο μητροπολίτης Μελίτων εγκαινιάζει τα κτίρια τριών νέων σχολών: α) μιας στη πρωτεύουσα της Ίμβρου, Παναγία, που περιελάμβανε μία εκτατάξια αστική σχολή και ένα ημιγυμνάσιο, β) μιας εκταταξίου δημοτικής σχολής στο χωριό του Κάστρου και γ) μιας αστικής εκταταξίου σχολής στην Τένεδο.
    Τον Μάϊο του 1954 ο μητροπολίτης Μελίτων εγκαινίασε το νέο σχολείο της κοινότητος Αγριδίων Ίμβρου, ανακαίνισε τον ναό της κοινότητος Γλυκέος, ενώ κατά το έτος 1955 κατετέθη ο θεμέλιος λίθος του νοσοκομείου Ίμβρου και του νέου σχολικού κτιρίου της κοινότητος Σχοινουδίου Ίμβρου.
    Ο μητροπολίτης Μελίτων κατά το 1959 εγκαινίασε το πρώτο νοσοκομείο Ίμβρου, συντόνισε τις εργασίες προκειμένου να περατωθούν τα κτίρια των σχολικών μονάδων στα χωριά Γλυκύ, Σχοινούδιο και Αγρίδια, αλλά και το γυμνασιακό τμήμα της Κεντρικής σχολής Ίμβρου. Κατά το χρονικό διάστημα 1950-1963 εξωράϊσε, επεσκεύασε, ανακαίνισε και ανήγειρε εκ βάθρων ναούς, εξωκκλήσια και αγιάσματα στα δύο νησιά. Ελειτούργησαν επίσης στην Ίμβρο έξι κατηχητικά σχολεία στα οποία φοιτούσαν περίπου 500-600 παιδιά.
    Για τους νέους και τις νέες του νησιού που ήθελαν εργασία, ίδρυσε «Γραφείο Προνοίας» για να αποφευχθεί η μετανάστευσή τους από το νησί σε άλλα μέρη.
    Τον Φεβρουάριο του 1963 ο μητροπολίτης Μελίτων μετετέθη στον θρόνο της μητροπόλεως Ηλιουπόλεως και Θείρων. Τον Απρίλιο του ιδίου έτους αποχαιρετά το ποίμνιό του και λέγει: «Τώρα που φεύγω την τελευταίαν μου παρακαλώ να φυλάξετε διαθήκην. Να μείνετε ορθόδοξοι χριστιανοί για πάντα, και να διαφυλάξετε τη πίστη των πατέρων σας. Να μείνετε πιστοί στην γενιά σας. Να αγαπάτε την πατρίδα σας, και να εκδηλώνετε την αγάπην σας με έκδηλον ενδιαφέρον».
    Όταν το 1963 ο Μελίτων μετετέθη στην Ιερά μητρόπολη Ηλιουπόλεως και θείρων ο Οικουμενικός πατριάρχης Αθηναγόρας Α’ ανέθεσε σ’ εκείνον την υπεύθυνη και δύσκολη διακονία στους τομείς των πανορθοδόξων, διορθοδόξων και διαχριστιανικών (διομολογιακών) σχέσεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Είναι δε γεγονός αναμβισβήτητο ότι ο μητροπολίτης Μελίτων υπήρξε η καρδιά και η κινητήριος δύναμη της διορθοδόξου ενότητος και του διαχριστιανικού διαλόγου, αλλά και το δεξιό χέρι του αειμνήστου πατριάρχου Αθηναγόρου.
    Στην μητρόπολη Ηλιουπόλεως και θείρων παρέμεινε για τρία έτη, μέχρι δηλαδή τον Οκτώβριο του 196, οπότε η Αγία και Ιερά Σύνοδος εξέλεξε αυτόν πρώτον τη τάξει μητροπολίτη Χαλκηδόνος (1966-1989). Και στην νέα πρωτόθρονη μητρόπολή του επετέλεσε μεγάλο ποιμαντικό και εκκλησιαστικό έργο. Ανοικοδόμησε εκ βάθρων το μητροπολιτικό μέγαρο της επαρχίας Χαλκηδόνος (1978).
    Επεμελήθη της ανακαινίσεως των Ιερών ναών και των λοιπών ιδρυμάτων της επαρχίας του, ενώ μεγάλη υπήρξε η μέριμνα και φροντίδα του για την άρτια οργάνωση και λειτουργία των σχολείων σε συνδυασμό με την ανάδειξη των αριστούχων μαθητών, τους οποίους ενίσχυε με υποτροφίες για τις περαιτέρω σπουδές τους.
    Από της πρώτης στιγμής που εξελέγη μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου μέχρι και το τέλος της ζωής του, υπήρξε μέλος της Αγίας και Ιεράς Πατριαρχικής Συνόδου και πρόεδρος πολλών πατριαρχικών και συνοδικών επιτροπών, αλλά και επικεφαλής ή έξαρχος του πατριαρχείου σε πολλές εκκλησιαστικές ανά την οικουμένη αποστολές. Ήταν εκείνος ο Ιεράρχης που προήδρευσε στην Α Πανορθόδοξη διάσκεψη στη Ρόδο και αλλού.
    Ήταν ο πρώτος Ιεράρχης που εκπροσώπησε το οικουμενικό πατριαρχείο στην επίσκεψή του στο Βατικανό κατά την τελετή της άρσεως των αναθεμάτων (1965). Ήταν εκείνος που συνόδευσε τον αείμνηστο Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα στα Ιεροσόλυμα κατά την συνάντησή του για πρώτη φορά με τον Πάπα Παύλο Στ’, αλλά και κατά την επίσκεψή του Αθηναγόρα στο Βατικανό. Γι’ αυτό δικαίως θεωρείται μέχρι και σήμερα ο εμπνευστής του διορθοδόξου και διαχριστιανικού διαλόγου, αλλά και το alter ego του Πατριάρχου Αθηναγόρα, ο οποίος χρησιμοποιούσε τον μητροπολίτη Μελίτωνα στις αποστολές για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στις συναντήσεις των Ορθοδόξων και στις πρωτοβουλίας της Οικουμενικής Κινήσεως ανάμεσα στις διάφορες χριστιανικές ομολογίες.
    Ο μητροπολίτης Μελίτων έδωσε πολλές διαλέξεις και ετιμήθη με διάφορες διακρίσεις και τιμητικά διδακτορικά διπλώματα. Εγνώριζε δε την αγγλική, γαλλική, ελληνική και τουρκική γλώσσα. Κατά την περίοδο 1970-1972, όταν οι φυσικές δυνάμεις του αειμνήστου Πατριάρχου Αθηναγόρου είχαν αρχίσει να τον εγκαταλείπουν, η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου με εντολή του Πατριάρχου διόρισε τον Μελίτωνα Πατριαρχικό επίτροπο.
    Αλλά και στο διάστημα 7-16 Ιουλίου 1972, από τον θάνατο δηλαδή του Πατριάρχου Αθηναγόρου μέχρι και την εκλογή του Πατριάρχου Δημητρίου, ο μητροπολίτης Μελίτων διορίστηκε με συνοδική απόφαση Προεδρεύων της Ιεράς Ενδημούσης Πατριαρχικής Συνόδου.
    Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι κατά τα τελευταία έτη της πατριαρχείας του γηραιού πια Πατριάρχου Αθηναγόρου (1948-1972) ο Χαλκηδόνος Μελίτων κατηύθυνε τα εκκλησιαστικά πράγματα και είχε γύρω του μία ομάδα αξίων αρχιερέων του θρόνου, με τους οποίους θα ακολουθούσε κοινή εκκλησιαστική γραμμή στις υποθέσεις του πατριαρχείου, κατά την μετά τον Αθηναγόρα περίοδο, εάν βεβαίως εξελέγετο πατριάρχης. Μετά τον θάνατο του Αθηναγόρου (1972) όλοι οι αρχιερείς και ο λαός γνώριζαν ότι ο διάδοχος θα ήταν ο Χαλκηδόνος Μελίτων, αλλά την τελευταία στιγμή η τουρκική κυβέρνηση διέγραψε από τον κατάλογο των υποψηφίων για τον πατριαρχικό θρόνο το όνομα του Χαλκηδόνος Μελίτωνος και άλλων αξίων ιεραρχών.
    Τότε στην διαμορφωθείσα οδυνηρά κατάσταση, ο Χαλκηδόνος Μελίτων παραμέρισε την προσωπική του πικρία και μαζί με την παράταξη των πατριαρχικών αρχιερέων που τον εστήριζαν, επρότεινε ως υποψήφιο για τον πατριαρχικό θρόνο τον τότε μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου Δημήτριο, ο οποίος εξελέγη πατριάρχης και μέχρι τέλους της ζωής του είχε τον Χαλκηδόνος Μελίτωνα συνεργάτη, δεξιό σύμβουλο και άριστο συναρωγό του στα πατριαρχικά του καθήκοντα.
    Δυστυχώς ο Χαλκηδόνος Μελίτων κατά το 1984 υπέστη εγκεφαλική συμφόρηση και απώλεσε το κέντρο του λόγου. Εκοιμήθη στις 27 Δεκεμβρίου του 1989 πλαισιωμένος από τα πολυάριθμα πνευματικά του τέκνα που τον ελάτρευαν και μεταξύ αυτών ήταν ο νυν οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο μητροπολίτης Χαλκηδόνος Ιωακείμ και ο μητροπολίτης Φιλαδελφείας Μελίτων.
    Η κηδεία ετελέσθη στις 30 Δεκεμβρίου 1989 στον καθεδρικό ναό Αγίας Τριάδος Χαλκηδόνος από τον Πατριάρχη Δημήτριο και την Ιερά Σύνοδο. Τον επικήδειο εκφώνησε ο πνευματικός του υιός, αρχιγραμματεύς της Ιεράς Συνόδου Μελίτων Καράς. Ο δε ενταφιασμός του έγινε στο κοιμητήριο του αγίου Ιγνατίου Χαλκηδόνος, πλησίον των τάφων των προκατόχων του.
    Ο Χαλκηδόνος Μελίτων υπήρξε ο κορυφαίος ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου του 20ου αιώνος. Παγκοσμίως γνωστή και διορθοδόξου – διαχριστιανικού – διαθρησκειακού κύρους εκκλησιαστική – θεολογική μορφή. Υπήρξε αριστοτέχνης ιεροκήρυκας και ομιλητής, ικανότατος και πρωτότυπος συγγραφεύς, θαυμάσιος χειριστής της γλώσσας και του καλάμου, και κυρίως μοναδικός και ανεπανάληπτος λειτουργός.

    Ιωάννης Σιδηράς, Θεολόγος - Νομικός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Με δυσπιστία ξεκίνησα να διαβάζω το άρθρο αυτό. Η αρνητική μου προδιάθεση δεν με εμπόδισε να δω τις αλήθειες και την ωμή πραγματικότητα της υποκρισίας μας. «Είναι απλή η αλήθεια, καθαρή, ωραία, χαριτωμένη και στην τελευταία της ανάλυση η αλήθεια είναι αγάπη» όντως «Τίποτε δεν καυτηρίασε ο Κύριος τόσο πολύ όσο την υποκρισία» την οποία με συνέπεια την μιμούμαστε στην δημόσια ζωή μας. Μου έκανε εντύπωση το «Είναι τραγική μορφή ο Καρνάβαλος. Ζητεί να λυτρωθεί από την υποκρισίαν υποκρινόμενος» και ως τέλος «Υποκρινόμενοι την χθες απουσιάζομεν από την σήμερον και η αύριον έρχεται άνευ ημών». Ο μακαριστός Μελίτων ήταν άνθρωπος του Πνεύματος, παρόλα τα αρνητικά του σχετικά με την ενασχόλησή του σε κινήματα «οικουμενισμού». Από το άρθρο του πήρα τα θετικά, και έχω προβληματισμό με την υποκρισία την οποία έχω κάνη επιστήμη. Ο Θεός να με ελεήσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πήγα και παρακολούθησα την νυχτερινή ποδαράτη, λες να είμαι υποκριτής; Είδα και το άρμα του Εφραίμ, Θεέ μου τι υποκρισία!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γνωστό τολμηρό για την εποχή του (1970) κήρυγμα με θερμούς υποστηρικτές και μανιώδεις κατακριτές. Δεν επιθυμώ να λάβω θέση μόνο την επισήμανση έκανα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή