Τι λοιπόν;

Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο

θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι;

Κι απ' ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε

τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;

 

Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε,

τούτο μόνο Ζωή μας το λέμε;

Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε

και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;

 

Σ' ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε

της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει;

Τίποτε άλλο; Στερνό μας απόρριμα

το κορμί που σκορπιέται και λιώνει;

 

Κάτι ανέγγιχτο, ανήκουστο, αθώρητο

μήπως κάτω απ' τους τάφους ανθίζει

κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο

μήπως πέρ' απ' το θάνατο αρχίζει;

 

Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα

γλυκοχάραμ' αυγής είναι πέρα

κι αντί να 'ρθει μια νύχτ' αξημέρωτη

ξημερώνει μι' αβράδιαστη μέρα;

 

Μήπως είν' η αλήθεια στο θάνατο

κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;

¨Ο,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε

κι είν' αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;

 

Γεώργιος Δροσίνης