ΠΡΟΣΠΟΙΗΣΗ - Όλγα Νικολάου

ΠΡΟΣΠΟΙΗΣΗ
 
Τις λέξεις χάραζε σκυφτός στο χώμα, σαν σε τζάμι
Όμοια πουλί τρεμάμενο την έσυραν μπροστά
- Πρώτο λιθάρι του άσπιλου να ρίξει η παλάμη
Κανείς. Ηχώ κι απόηχος: "Μην αμαρτάνεις πια!"
...…...........................................................................
Κραυγές που δεν συγκίνησαν, χείλη από λέξεις άδεια
Κυνάρια δεν θα άγγιζαν των τέκνων την μπουκιά
Ταπείνωσης και προσμονής ανάγλυφα σημάδια
-Γύναι, ας γίνει. Η πίστη σου μετακινεί βουνά!
.................................................................................
Aπ' του ιματίου το κράσπεδο τη γιατρειά θ' αδράξει
Ο ένοχος ποιος να 'τανε; Να εμφανιστεί στο φως
Γονατιστή, χωρίς πνοή, ομολογεί την πράξη
Απρόσμενη η αθώωση. - Πορεύου ειρηνικώς!
………………………………………………………….
Στους Εμμαούς το τέρμα τους, θα πάει παρακάτω
Η φλόγα τον συγκράτησε στο "μείνον μεθ' ημών"
Τον άρτο όταν ευλόγησαν τα ακροδάχτυλά του
πορτόφυλλα ορθάνοιχτα οι κόρες των ματιών!
......................................................................................
Προσποίηση... Παιχνίδι των παιδιών με τον Πατέρα...
Αλισβερίσι αλώβητης πίστης, απαντοχής...
Προσποίηση... Τα τρίποντα σφυρίζουν στον αέρα…
Στεφάνια γίναν οι ψυχές αγάπης τρυφερής!

Όλγα Νικολάου