Ας γίνει η τραγωδία αυτή η αρχή για μία νέα σχέση μεταξύ των φιλάθλων και οπαδών των ομάδων! Ας μην είμαστε αδέλφια για λίγες ώρες ή ημέρες! Ας μείνουμε αδέλφια για πάντα και επιτέλους ως πολιτισμένοι άνθρωποι να υποστηρίζουμε τις ομάδες μας μαζί, στα ίδια γήπεδα κ στους ίδιους χώρους, χωρίς να φοβόμαστε ή να κινδυνεύουμε! Να πειράζουμε ανθρώπινα ο ένας τον άλλον!
Ας μη γίνουμε σε λίγες μέρες πάλι οι βάζελοι, οι γαύροι, οι Βούλγαροι, οι Τούρκοι, οι ορκισμένοι εχθροί κ αντίπαλοι, που θα θέλουμε να σκοτώσουμε, ή να …. ο ένας την μάνα ή την οικογένεια του άλλου, όπως τόσο περήφανα οι περισσότεροι ουρλιάζουν στα γήπεδα. Ετσι αντιλαμβάνομαι ότι θα είναι όντως γνήσια η πάνδημη συμμετοχή μας, που τόσο όμορφα εκφράστηκε με τις εκατοντάδες φωτογραφίες που φτιάχτηκαν, στο πένθος για τα παιδιά που έφυγαν. Εύχομαι και προσεύχομαι γι αυτό, ώστε η ανθρωπιά κ το αυτονόητο να επικρατήσουν κ επιτέλους να χαιρόμαστε όλοι τις χαρές κ τις συγκινήσεις των αγώνων ποδοσφαίρου και όλων των αθλημάτων.
π. Ελευθέριος Χρυσοχόος
Κάποτε, ταξίδευα για Όρος -Ουρανούπολη με κτέλ. Πίσω ήταν κάτι τρελαμένοι παοκτζήζες. Το κινητό του ενός βαρούσε με ένα περίεργο σύνθημα «ταξίδια, πάοκ και ναρκωτικά» ή κάτι τέτοιο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕγώ, είμαι Παναθηναικός αλλά στο σχολείο οι φίλοι οραγνωμένοι τραγουδούσαν για "χόρτο".
Λοιπόν.
Υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες μα σίγουρα με σχεδόν αυτοκτονική οδηγική συμπεριφορά, νέοι άνθρωποι χάθηκαν. Ευτυχώς, απέναντι είχαν νταλίκα. Θα μπορούσε να είναι έναν πολυτεκνικό αμάξι με μία οικογένεια.
Σκοτώθηκαν όμως, ίδια μέρα σχεδόν, λίγο νοτιότερα και κάποιες μητέρες που πήγαιναν για το μερομάκαματο.
Ο Θεός που ξέρει ας τους αναπαύσει.
Ανθρωπίνως όμως, η προβολή και ηρωοποίηση (ακόμα και ο Πατριάρχης πήγε!) των νέκρων μόνο του πρώτου δυστυχήματος δεν είναι σωστή.