Πρωτοχρονιά στη Σιγκαπούρη …μια γιορτή που δεν προλαβαίνεις να κρατήσεις μέσα σου - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗΣ ΚΑΙ ΝΟΤΙΟΥ ΑΣΙΑΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

φωτογραφία αρχείου -Πρωτοχρονιά στη Σιγκαπούρη - πηγή: istock

Πρωτοχρονιά στη Σιγκαπούρη

…μια γιορτή που δεν προλαβαίνεις να κρατήσεις μέσα σου

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗΣ ΚΑΙ ΝΟΤΙΟΥ ΑΣΙΑΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Η Πρωτοχρονιά στη Σιγκαπούρη δεν πλησιάζει αθόρυβα. Δεν ζητά άδεια, δεν αφήνει περιθώριο προσαρμογής. Καταφθάνει απότομα, με τον τρόπο που φτάνουν τα πράγματα που έχουν σχεδιαστεί μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Με πειθαρχία σχεδόν στρατιωτική και αισθητική που θυμίζει εργαστήριο καινοτομίας, όπου τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη. Κάθε φως έχει θέση, κάθε ήχος λόγο ύπαρξης, κάθε βλέμμα σηκώνεται προς τον ουρανό την ίδια ακριβώς στιγμή, σαν να υπακούει σε αόρατο μηχανισμό.

Ο ουρανός μετατρέπεται σε σκηνικό υπερθεάματος. Τα πυροτεχνήματα ξεσπούν με τέτοια ένταση που δεν αφήνουν χώρο για σιωπή, για περισυλλογή, για εκείνη τη μικρή, ανθρώπινη παύση όπου συνήθως γεννιούνται οι ευχές. Εδώ δεν ψιθυρίζεις επιθυμίες. παρατηρείς ένα γεγονός. Το πλήθος κινείται συντεταγμένα, με ευγένεια, με μια σχεδόν θεατρική συμμετοχή. Όλοι κοιτούν ψηλά, όλοι κρατούν ένα κινητό, όλοι γίνονται μέρος μιας εικόνας που μοιάζει αψεγάδιαστη. Και είναι.

Η μετάβαση στον νέο χρόνο δεν συνοδεύεται από αμηχανία ή συναισθηματική αδεξιότητα. Δεν υπάρχουν αυθόρμητες αγκαλιές, ούτε εκείνο το αμήχανο «να είμαστε καλά». Υπάρχει αντίστροφη μέτρηση με χειρουργική ακρίβεια και η αίσθηση πως ο χρόνος δεν αλλάζει ουσία. Απλώς περνά σε αναβαθμισμένη εκδοχή.

Σαν σύστημα που ενημερώνεται. Κι όμως, κάπου ανάμεσα στις εκρήξεις φωτός που εξαφανίζουν κάθε ίχνος σκοταδιού, τρυπώνει μια σκέψη σχεδόν απρεπής για τη στιγμή. Πόσο μπορεί να αντέξει κάτι τόσο τέλεια οργανωμένο; Η απάντηση έρχεται ήσυχα, σχεδόν αδιάφορα. Για λίγο. Πολύ λίγο.

Γιατί η Πρωτοχρονιά στη Σιγκαπούρη θυμίζει δημιουργία υψηλής ραπτικής. Άψογα σχεδιασμένη, προορισμένη για μία και μοναδική εμφάνιση. Τη φοράς, τη θαυμάζουν, την απαθανατίζεις και ύστερα επιστρέφει στη θέση της, προστατευμένη, άθικτη, χωρίς ίχνος συναισθηματικής φθοράς. Δεν υπάρχει υπερβολή, ούτε νοσταλγία. Δεν υπάρχει εκείνο το ανθρώπινο «άστο λίγο ακόμη». Υπάρχει καθαρή μετάβαση.

Πριν ολοκληρωθεί η πρώτη ημέρα του νέου έτους, το σκηνικό έχει ήδη αποσυναρμολογηθεί. Οι διακοσμήσεις απομακρύνονται. Τα λαμπερά σημεία σβήνουν. Οι δρόμοι επανέρχονται στην αυστηρή τους τάξη, σαν να μην προηγήθηκε τίποτα το εξαιρετικό. Δεν θα συναντήσεις εδώ το γνώριμο αίσθημα κενού που αφήνουν συνήθως οι γιορτές. Καμία μετα-εορταστική μελαγχολία. Καμία συναισθηματική κόπωση. Υπάρχει πρόγραμμα. Και μια πόλη που δεν επιτρέπει στον εαυτό της να καθυστερήσει. Το βλέμμα της έχει ήδη στραφεί αλλού.

Στην Κινέζικη Πρωτοχρονιά. Εκεί αλλάζουν οι κανόνες. Εκεί υπάρχει διάρκεια. Υπάρχει συλλογική μνήμη, οικογενειακή επανάληψη, κόκκινο χρώμα φορτισμένο με νόημα και συμβολισμούς. Εκεί η γιορτή δεν εξαντλείται σε ώρες. Απλώνεται στον χρόνο. Εγγράφεται στη ζωή. Δημιουργεί δεσμούς και αναμνήσεις.

Η “δυτική” Πρωτοχρονιά, αντίθετα, παραμένει φιλοξενούμενη. Κομψή, εντυπωσιακή, άψογα οργανωμένη αλλά προσωρινή. Σαν επισκέπτρια που δεν αφήνει προσωπικά αντικείμενα πίσω της. Τη δέχονται με χαμόγελο, της προσφέρουν το καλύτερο σκηνικό και, μόλις αποχωρήσει, η καθημερινότητα συνεχίζεται ατάραχη. Κι έτσι, σχεδόν ανεπαίσθητα, συνειδητοποιείς κάτι που δεν αποτυπώνεται σε φυλλάδια ούτε χωρά σε φωτογραφίες. Ότι η λάμψη δεν εγγυάται διάρκεια, ότι το έντονο φως δεν σημαίνει απαραίτητα βάθος, ότι μια γιορτή μπορεί να είναι άψογη και ταυτόχρονα παροδική.

Η Σιγκαπούρη δεν παρασύρεται εύκολα από συγκινήσεις. Δεν προσκολλάται σε ημερομηνίες. Τις αντιμετωπίζει με σεβασμό, τις οργανώνει με ακρίβεια, τις ολοκληρώνει με υποδειγματική συνέπεια και μετά προχωρά. Εδώ ο χρόνος δεν κουβαλά προσδοκίες. Είναι εργαλείο. Αξιοποιείται. Ίσως γι’ αυτό η Πρωτοχρονιά της είναι τόσο εντυπωσιακή. Και τόσο σύντομη. Σαν τα πυροτεχνήματα που χαράζουν τον ουρανό, σε καθηλώνουν για ελάχιστες στιγμές  και πριν προλάβεις να τα κάνεις δικά σου, έχουν ήδη σβήσει. Και η πόλη; Δεν στρέφεται πίσω. Ήδη σχεδιάζει τα επόμενα.

Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή την απόλυτα ελεγχόμενη μετάβαση από τον έναν χρόνο στον άλλον, συνειδητοποιείς κάτι που δεν έχει να κάνει πια με τη Σιγκαπούρη, αλλά με εμάς. Με το πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος, χωρίς να μας ρωτά, χωρίς να περιμένει να τακτοποιήσουμε τις εκκρεμότητές μας. Οι μέρες περνούν με την ταχύτητα φωτός, τα χρόνια αλλάζουν σαν σελίδες που τις ξεφυλλίζουμε αφηρημένα, κι εμείς στεκόμαστε μέσα τους σαν θεατές, βέβαιοι ότι υπάρχει πάντα «μετά». Σαν να μας το χρωστά ο χρόνος.

Κι έτσι τα θεωρούμε όλα δεδομένα. Τους ανθρώπους μας, τις στιγμές, την υγεία, τις μικρές σταθερές που συνθέτουν τη ζωή μας. Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει, κι όμως συμπεριφερόμαστε σαν να υπάρχει πρόγραμμα, σαν να έχει υπογραφεί κάποιο άτυπο συμβόλαιο συνέχειας. Αφήνουμε τον εαυτό μας να παρασύρεται στο αέναο ρεύμα του χρόνου, χωρίς αντίσταση, χωρίς ερωτήσεις, χωρίς πραγματική παρουσία. Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε -συνήθως αργά – ότι ο χρόνος δεν περιμένει, δεν επιστρέφει, δεν κρατά τίποτα για αργότερα. Απλώς περνά. Κι εμείς ή ζούμε μέσα του ή απλώς… περνάμε μαζί του. 

Και ίσως φέτος να αξίζει να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Να κρατήσουμε τις στιγμές αντί να τις προσπεράσουμε. Να δώσουμε χώρο σε ό,τι έχει πραγματικό βάρος. Στους ανθρώπους που αγαπάμε, στις κουβέντες που δεν είπαμε, στις σιωπές που μας ενώνουν περισσότερο από τις λέξεις. Να μη χαρίσουμε τον χρόνο στην αδράνεια ούτε να τον αφήσουμε να κυλήσει απλώς επειδή έτσι συνηθίσαμε. Ας τον γευτούμε συνειδητά, ας τον χαρούμε χωρίς βιασύνη και ας τον αξιοποιήσουμε με τρόπο που να θρέφει την ψυχή μας. Γιατί ο χρόνος, όταν τον ζεις πραγματικά, δεν περνά. Μένει.

Πηγή: huffingtonpost