Ένα εικονοστάσι δίπλα στον κάδο απορριμμάτων

Έπεσε, τελικά, στα νύχια των εικονομάχων το παλιό εικονοστάσι,
και εκείνοι, πριν το εγκαταλείψουν στον δρόμο ένα πρωί, το άδειασαν,
αφήνοντας το ναυΆγιο,
στερημένο από τους αγίους του,
όμοιο με άδεια θεατρική σκηνή
ή με μινιατούρα μπερντέ που περιμένει τους ήρωες του.

Έμεινε παρατημένο δίπλα σε έναν κάδο σκουπιδιών,
να περιμένει τη μοίρα του
και να προξενεί ελάχιστο ενδιαφέρον στους περαστικούς,
να επιπλέει στην αιώνια σιωπή
και στα κύματα του θορύβου της πόλης.

Αν, ωστόσο, κάποιος άνθρωπος έσκυβε κοντά του
και κοίταζε προσεκτικά,
δεν αποκλείεται να διέκρινε
ένα λεπτό ρυάκι από ψιθυρισμένες παρακλήσεις,
από κρυφές επιθυμίες και ευχαριστίες
που έσταζαν από την κάτω αριστερή γωνία του
και οδηγούσαν πίσω
προς κάποια συγκεκριμένη γωνία ενός σπιτιού,
προς το ευσεβές παρελθόν
απ' όπου η ξύλινη κατασκευή είχε αποσπαστεί,
ή προς κάποια άβυσσο που αγκάλιαζε τα πάντα και έκρυβε το τίποτα.

Έπειτα, κάνοντας ένα βήμα προς τα πίσω,
ο ίδιος άνθρωπος δεν αποκλείεται να σκεφτόταν
πόσο παράξενο είναι να στερείται κανείς εικόνων
σε μια εποχή η οποία κυρίως για αυτές φημίζεται
και σε αυτές είναι υπόδουλη...

{Εικονοστάσεις εργασίας — αδειογραφία του Αχιλλέα ΙΙΙ}

by web