Μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Τήρωνος (17 Φεβρουαρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ο Άγιος Μάρτυς Θεόδωρος ήτον κατά τους χρόνους Μαξιμιανού και Μαξιμίνου των βασιλέων, εν έτει σϞζ’ [297], καταγόμενος εκ της μητροπόλεως Αμασείας, ήτις είναι πόλις διάσημος της εν τη Μαύρη Θαλάσση Καππαδοκίας, από ένα χωρίον λεγόμενον Χουμιαλών. Εις καιρόν λοιπόν οπού ο Άγιος ούτος εσυναριθμήθη με το στράτευμα το ονομαζόμενον των Τηρώνων (Τήρων δε θέλει να ειπή οπλίτης, ήτοι στρατιώτης ο νεωστί διαλεγμένος), και εις καιρόν οπού ευρίσκετο υποκάτω εις το τάγμα του πραιποσίτου Βρίγκα, τότε, λέγω, ωμολόγησεν, ότι ο Χριστός είναι Θεός αληθινός, και ότι τα είδωλα των Ελλήνων είναι άψυχα ξόανα, και έργα χειρών ανθρώπων. Όθεν παρεστάθη έμπροσθεν του ρηθέντος πραιποσίτου, εκείνος δε έδωκεν εις αυτόν καιρόν και διορίαν να συλλογισθή.

Τότε ο Άγιος έκαμεν ένα μεγάλον κατόρθωμα, επειδή πέρνωντας το είδωλον της μητρός των θεών Ρέας, ως φλυαρούσιν οι Έλληνες, έρριψεν αυτό εις την φωτίαν και το κατέκαυσεν.

Όθεν επιάσθη, και ομολογήσας, ότι αυτός κατέκαυσε το είδωλον, πρώτον μεν κρεμασθείς ξέεται, έπειτα βάλλεται μέσα εις αναμμένην κάμινον, και μέσα εις αυτήν τελειωθείς, λαμβάνει του μαρτυρίου τον στέφανον. Τελείται δε η αυτού Σύναξις εις τον μαρτυρικόν αυτού Ναόν, ο οποίος ευρίσκεται εις τόπον λεγόμενον Φωρακίου, κατά το Σάββατον της πρώτης εβδομάδος των νηστειών. Όταν έγινεν από αυτόν και το θαύμα το περί των κολύβων, δια μέσου του οποίου, ηλευθέρωσε τον Ορθόδοξον λαόν των Χριστιανών από τα μεμολυσμένα φαγητά των ειδωλοθύτων.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης