Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Τρύφωνος (1 Φεβρουαρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

 Ούτος ο Άγιος ήτον από ένα χωρίον της Φρυγίας, Λάμψακον ονομαζόμενον, κατά τους χρόνους Γορδιανού βασιλέως, ύστερα από την βασιλείαν του Καίσαρος Αυγούστου, χρόνους διακοσίους εννενηνταπέντε, ήτοι εν έτει από Χριστού σλθ’ [239]. Ούτος λοιπόν ο Άγιος εις καιρόν οπού ήτον πολλά νέος, εμεταχειρίζετο και μίαν τέχνην αρμοδίαν εις την ηλικίαν του, χήνας γαρ έβοσκε. Και εν τη ευτελεί όμως τέχνη ταύτη ευρισκόμενος, ενεπλήσθη από την χάριν του Παναγίου Πνεύματος. Όθεν δι’ αυτής ιάτρευε κάθε ασθένειαν, και δαίμονας εδίωκεν. Αυτός ιάτρευσε και την θυγατέρα του βασιλέως Γορδιανού, βασανιζομένην από δαιμόνιον, το οποίον επρόσταξε, και εφάνη εις τους παρεστώτας ωσάν μαύρος σκύλος, και εφανέρωσε τα πονηρά έργα, τα οποία παρακινεί τους ανθρώπους και κάμνουσι. Με το θαύμα δε τούτο, πολλούς απίστους ετράβιξεν εις την του Χριστού πίστιν.

Κατά δε τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου, όστις έγινε διάδοχος του βασιλέως Φιλίππου του Άραβος, εν έτει σνς’ [256], εδιαβάλθη ο θείος ούτος Τρύφων εις τον έπαρχον της Ανατολής Ακυλίνον, ότι είναι Χριστιανός, και ότι δεν προσκυνεί τα είδωλα. Όθεν εφέρθη προς αυτόν ο Άγιος, εν τη Νικαία ευρισκόμενον, και ομολογήσας τον Χριστόν, πρώτον μεν, δέρνεται με ξυλίνας σπάθας, έπειτα δε, δένεται εις άλογα, τα δε άλογα διωκόμενα, έτρεξαν εν καιρώ χειμώνος μέσα εις τόπους δυσβάτους και κρημνώδεις, σύροντα τον Άγιον. Μετά ταύτα, σύρουσιν αυτόν γυμνόν επάνω εις σιδηρά καρφία. Είτα δέρνουσιν αυτόν, και με λαμπάδας πυρός τας πλευράς αυτού καίουσι. Και τελευταίον, απεφασίσθη ο Άγιος δια να αποκεφαλισθή με το ξίφος. Προ του όμως να αποκεφαλισθή, παρέδωκε την αγίαν ψυχήν του εις χείρας Θεού. Τελείται δε η αυτού Σύναξις εις τον μαρτυρικόν του Ναόν, τον ευρισκόμενον μέσα εις τον Ναόν του Αποστόλου Ιωάννου του Θεολόγου, κοντά εις την αγιωτάτην μεγάλην Εκκλησίαν.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης