Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών και Θαυματουργού Λέοντος Επισκόπου Κατάνης (20 Φεβρουαρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ο Άγιος ήτον κατά τους χρόνους Λέοντος του Σοφού εν έτει ωπς’ [886], εκατάγετο δε από την Ράβεναν πόλιν της Ιταλίας, υιός γονέων ευσεβών ομού και ευγενών. Δια δε την της ζωής του καθαρότητα, επέρασεν όλους τους βαθμούς της ιερωσύνης, γενόμενος Αναγνώστης, Υποδιάκονος, Διάκονος, και Πρεσβύτερος. Τελευταίον δε, με θεϊκήν ψήφον έγινε και Επίσκοπος της μητροπόλεως Κατάνης, η οποία ευρίσκεται κατά την περίφημον νήσον της Σικελίας, όπου ευρίσκεται και το βουνόν της Αίτνης, το οποίον ξερνά φλόγας πυρός έως και την σήμερον. Ούτος λοιπόν ο μακάριος, ως λέων πεποιθώς κατά το όνομά του, και ζήλον έχων δια το καλόν και την αρετήν, έλαμψεν ωσάν ένας φωστήρ εις εκείνα τα μέρη. Δια τούτο των ψυχών επιμελείτο, των χηρών ήτον προστάτης, τους πτωχούς επαρηγόρει, το σκότος της πλάνης εδίωκε, και με την προσευχήν του εκρήμνισεν εις την γην ένα ειδωλικόν άγαλμα.

Ούτος έκτισε και Ναόν μεγαλώτατον εις το όνομα της καλλινίκου Μάρτυρος Λουκίας της εκ Σικελίας, με εδικά του φιλοτεχνήματα, και κατέκαυσε τον μάγον και τερατοποιόν Ηλιόδωρον. Επειδή γαρ αυτός δεν έπαυεν από το να ενοχλή όλους τους εκεί ευρισκομένους Χριστιανούς, τέρατα ποιών ψευδή και κατά φαντασίαν, ύστερον δε επεχείρισε να φερθή και εναντίον της του Χριστού Εκκλησίας. Τούτου χάριν ο μακάριος ούτος Λέων, επίασε τον τερατοποιόν εκείνον με κάθε σπουδήν και μηχανήν, και δέσας αυτόν με το ιερόν επιτραχήλιόν του, επρόσταξε και έγινε μεγάλη πυρκαϊά εις το μέσον της πόλεως. Και αφ’ ου ο Άγιος εδημοσίευσε και εθεάτρισε κάθε μαγείαν, οπού έκαμνεν εκείνος ο παράφρων, ηθέλησε να παραστήση καθαρώς εις όλους την εδικήν του μεν ευσέβειαν και αλήθειαν, εκείνου δε του αλιτηρίου, την δαιμονιώδη κακοτεχνίαν. Ταύτα, λέγω, θέλωντας να παραστήση ο Άγιος, εμβήκε μαζί με τον Ηλιόδωρον μέσα εις την πυρκαϊάν, και δεν ευγήκεν έξω από αυτήν, έως ου κατεκαύθη τελείως ο άθλιος εκείνος και δείλαιος.

Τούτο το θαύμα έκαμε να εκπλαγούν άπαντες, διότι όχι μόνον ο Άγιος έμεινεν άφλεκτος από την φωτίαν, αλλ’ ουδέ εις τα ιερά του άμφια ήγγισεν όλως η φωτία. Όθεν επειδή η φήμη του τοιούτου θαύματος έφθασεν εις τα πέρατα του κόσμου, δια τούτο και οι αυτοκράτορες Λέων ο Σοφός, και Κωνσταντίνος ο υιός του, ακούσαντες, έστειλαν και έφερον τον Άγιον εις Κωνσταντινούπολιν. Οι οποίοι πιάνοντες τους ιερούς πόδας του, παρεκάλουν αυτόν να δέεται του Θεού δια λόγου των. Ούτος ο Άγιος όχι μόνον ζωντανός ήτον μέγιστος εις τα θαύματα, αλλά και αφ’ ου απέθανε και ενταφιάσθη, ενήργει περισσότερα θαυμάσια.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης