Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙ ΑΛΛΙΩΣ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

 

Η  ΑΓΑΠΗ  ΚΑΙ  ΒΛΕΠΕΙ  ΚΑΙ  ΕΝΕΡΓΕΙ  ΑΛΛΙΩΣ 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

       Η επιγραφή είναι σε πνεύμα Αγίου Παϊσίου, αν δεν κάνω λάθος.  Απλά, λιτά, χωρίς θεολογικές περιπλοκές, Και σφραγίζει θαυμάσια την «Παραβολή του Ασώτου Υιού», και τη 2^η Κυριακή του Τριωδίου. Η Παραβολή του Χριστού, ήτοι ανθρώπινη πολύ ανθρώπινη ιστορία, και μέσα της η μεγάλη διδαχή ! Γραμμένη από τον Ευαγγελιστή Λουκά, μαθητή του Απ. Παύλου, «ιατρό του αγαπητό», ως κάμποσες ακόμα, «σε γλώσσα πιο φροντισμένη». 

     Το επίκεντρο σ’ αυτήν ο νεώτερος υιός πατέρα που αγαπά διαπαντός !  Απ’ τον οποίο ζήτησε, και του έδωσε «το επιβάλον μέρος της ουσίας», το μερίδιο, που πότε αλήθεια πρόλαβε να εργαστεί, για να δικαιούται; Και το έλαβε, «και   απεδήμησεν εις χώραν μακράν». Όπου, και έπαθε, και έμαθε, αλλά και αποφάσισε και γύρισε κάποια στιγμή πίσω ευτυχώς !

     Άβυσσος η αγάπη του πατέρα, σεβάστηκε το δικαίωμα του νεανία υιού «στο όνειρο», να ορίσει, δηλαδή, τη ζωή του ως θέλει αυτός. Είχε διαβλέψει βέβαια ασφαλώς έτσι που τον είδε κατά πού θα πάει το πράγμα, μα η ελευθερία της αγάπης του είπε ν΄ ανοίξει στην καρδιά του πληγή ! Είναι που λέει. «Ο Θεός δεν αναγκάζει κανέναν να τον αγαπήσει», όσο κι αν είναι αυτό, και είναι, πόνος φοβερός. «Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν…»-Ιω.3,16. 

      Και να τώρα, ύστερα χρόνια. «Έτι δε αυτού μακράν απέχοντος είδεν αυτόν ο πατήρ». Πόσα πρωινά, και το εσπέρας θα είχε κοιτάξει εκεί, ως την άκρη του δρόμου μακριά. Κι αυτή τη φορά, και πώς το διέκρινε, κι από τόσο μακριά, στο ράκος που ερχόταν, το χαμένο του υιό ! Και, όχι μόνο. «Και εσπλαχνίσθη» ! Και δεν απόμεινε μόνο σ’ αυτό, το και όντως αξιοσυμπάθητο, δεν κρατήθηκε λεπτό. «Και δραμών επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν». «Έτρεξε αμέσως, τον αγκάλιασε σφιχτά και τον καταφίλησε».

     «Είπε δε αυτώ ο υιός. «Πάτερ», αυτό είχε καταμείνει στην ψυχή του χρόνια και χρόνια αχνά, κι έβγαινε τώρα από μέσα βαθιά του αληθινά και ειλικρινά. «Πατέρα αμάρτησα απέναντι στο Θεό κι απέναντι σε σένα. Και δεν το αξίζω να είμαι και να λέγομαι υιός σου». Τα ως εδώ έφταναν του πατέρα, αυτή η ίδια η επιστροφή του είχε μεγιστοποιήσει στην καρδιά του τη χαρά ! Δεν άφησε να πάει στα πιο κάτω που είχε σκεφτεί να πει. «Δέξου με σαν έναν από τους υπηρέτες σου».

     «Ο πατέρας γύρισε παρευθύς στους δούλους του και τους διέταξε. «Βγάλτε γρήγορα  την καλύτερη στολή και ντύστε τον. Και φορέστε του δαχτυλίδι στο χέρι. Και δώστε του υποδήματα. Και φέρτε το σιτευτό μοσχάρι, και σφάξτε το να φάμε και να ευφρανθούμε. Γιατί αυτός ο υιός μου ήταν νεκρός και αναστήθήκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε». Είναι που είπε λίγο πριν ο Χριστός. «Σας βεβαιώνω πόση μεγάλη χαρά γίνεται στον ουρανό για έναν αμαρτωλό που μετανοεί»-Λκ.15,7.

******   ***   ******

     Απόγεμα, και γύρισε απ’ τα χωράφια ο «πρεσβύτερος» υιός, αυτός που δε ζήτησε, δεν πήρε, δεν αποδήμησε σε χώρα μακρινή. Έμεινε υπάκουος στον πατέρα και πιστός, κι εργάστηκε στα αυταπόδεικτα πια δικά του χωράφια, αφού ο πατέρας είχε κάνει από τότε τη μοιρασιά. Κι έμαθε τι έγινε, και γιατί τα τραγούδια και οι χοροί και η μεγάλη χαρά … «Γιατί ο πατέρας σου, λέει, πετάει στα σύννεφα απ’ τη χαρά που γύρισε ο νεώτερος υιός του και αδελφός σου, γερός».

      Ούτε μια λέξη συμπάθειας, ούτε ένα λόγο, συμβατικό έστω, δε βρήκε και δεν είπε αυτός. Και όχι μόνο, αλλά και έγινε έξω φρενών. Και έβγαλε από μέσα του χρόνιο καημό φοβερό, συν και αλήθεια αποκαλυπτική. «Ποιος γύρισε, λέει; Αυτός ο καταφαγών σου τον  βίον μετά πορνών». «Αυτός που κατασπατάλησε την περιουσία σου με πόρνες». Μένω ως εδώ, τα άλλα που είπε είναι παραληρήματα του «εξω φρενών». 

       Και νάτος ο πατέρας της αγάπης που ξέρει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους απλά και λογικά. «Παιδάκι μου, του λέει, έλα στα λογικά σου. Ναι εσύ ήσουν πάντοτε μαζί μου, και ό,τι είναι δικό μου είναι δικό σου, μια για πάντα πια ! Έπρεπε όμως να ευφρανθούμε και να χαρούμε, γιατί αυτός ο αδελφός σου -το αίμα σου- ήταν νεκρός και αναστήθηκε, και χαμένος και βρέθηκε».

    Με άλλα λόγια, θα ήθελες, θα το βάσταγε η καρδιά σου να του δώσουμε μια ακόμα να πάει στον αγύριστο πια; Δε γράφει το ευαγγέλιο, αλλά αφήνει να φανεί ευδιάκριτα, πως κατάλαβε, πως μαλάκωσε η ψυχή του, πως συμφώνησε, μπήκε μέσα στη χαρά της κρίσιμης ώρας κι αυτός άλλος άνθρωπος, κι αυτός αδελφός !

     Αρκετά ως εδώ. Και είναι απλό. Και ο καθένας μπορεί να καταλάβει πως η Αγάπη, η Αγάπη που δίδαξε και έδειξε ο Χριστός με τη θυσία του στο Σταυρό, «και βλέπει και ενεργεί αλλιώς» !  Και μακάρι για τον καθένα μας αυτό !

Αθανάσιος Κοτταδάκης