ΟΥΧ ΟΥΤΩ ΔΕ ΕΣΤΑΙ ΕΝ ΥΜΙΝ» -- «ΤΑΙΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ ΣΟΥ ΡΟΑΙΣ» Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ -- Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ / ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

 ΚΥΡΙΑΚΗ  5Η  ΝΗΣΤΕΙΩΝ

«ΟΥΧ ΟΥΤΩ ΔΕ ΕΣΤΑΙ ΕΝ ΥΜΙΝ» -- «ΤΑΙΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ ΣΟΥ ΡΟΑΙΣ»

Η  ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ        --          Η   ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

     Μια εβδομάδα πριν τη Μ. Εβδομάδα, Κυριακή 5η των Νηστειών της Μ. Σαρακοστής, και η Εκκλησία απ’ το κατά Μάρκον ευαγγελικό ανάγνωσμα που ακούσαμε μας παρουσίασε ένα έκτακτα σημαντικό γεγονός εκείνων των μεγάλων ημερών. Ο Χριστός με τους Μαθητές ανηφορίζει στα Ιεροσόλυμα. Και, τους λέει καθαρά και εξηγεί ότι εκεί, θα πάθει, θα σταυρωθεί, θα πεθάνει, θα ταφεί, μα σε τρεις μέρες θ’ αναστηθεί. Αυτοί φαίνεται άλλα έχουν στο νου τους,  και … απαντούν με παγερή σιωπή ! Το χειρότερο ως θα δούμε, «δεν ξέρουν τι του ζητούν», ως τους λέει ορθά-κοφτά. Και, προχωρεί σε μια αντιστροφή των όσων πλάι του τρία χρόνια είχαν καταλάβει ανάποδα !

     Παράλληλα μας προβάλλει Οσία Μαρία την Αιγυπτία, μια τραγική ιστορία ζωής. Χρόνια θητείας σε … αθλιότητα. Πιο πολλά όμως σε ροή δακρύων μετάνοιας, από τούτο σε ανατροπή της λυτρωτική. Πέρασμα στο φως και την Αγάπη του Χριστού. Ιστορία ενδιαφέρουσα ιδιαίτερα όχι λίγα νέα παιδιά σήμερα, που έχουν βρεθεί ανεπαίσθητα ίσως σε παράπλευρο με τον αρχικό  εκείνης … βηματισμό. 

    Καθένα, μια Κυριακή πριν τη Μ. Εβδομάδα εκπέμπει ενδιαφέρον σήμα-μήνυμα αλλαγής πορείας ζωής για ένα Πάσχα-πέρασμα σε Χριστό και Ανάσταση, ανάταση ζωής αληθινό. 

    Πάμε, λοιπόν, με τη σειρά στα δυο αυτά γεγονότα όσο γίνεται πιο απλά, λιτά και κατανοητά. 

******   ***   ******

     Στο πρώτο, λοιπόν, ο Ευαγγελιστής Μάρκος μας παρουσιάζει το Χριστό ν’ ανηφορίζει στα Ιεροσόλυμα με τους Μαθητές. Και ανοιχτά και καθαρά να τους λέει, ότι εκεί θα συλληφθεί, θα πάθει δεινά, να σταυρωθεί, να πεθάνει κλπ. Είναι αναμάρτητος, γι αυτό αμέτοχος, άγευστος πόνου, κι αυτό ως άνθρωπο τον φοβίζει πολύ. Ως δείχνει κι  εκείνο το. «Πατέρα, αν θέλεις, θα ήθελα να μην πιω το ποτήρι αυτό», σε λίγο στον κήπο της Γεθσημανής. 

    Ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα αισθάνεται, την ανάγκη να μοιραστεί αυτό με τους τρία χρόνια πλάι και μαζί του Μαθητές. Και τι φοβερό, αλλά όχι ανεξήγητο, κανείς, μα κανείς, ούτε ένας, δεν βρίσκει μια λέξη συμπάθειας, συμπαράστασης, συμπόνιας να του πει ! Να του δείξει ότι και είναι, και στέκει, και μένει στο πλευρό του ό, τι κι αν συμβεί. Ούτε κι ο Πέτρος, που το είχε αυτό υποσχεθεί,. 

     Τρία χρόνια και άλλα, εντελώς άλλα, πρωτάκουστα, θεία-«αγαπάτε τους εχθρούς ημών»-είχαν κοντά του ακούσει, και θαύματα θαυμαστά-μέχρι και ανάσταση νεκρών- είχαν ιδεί. Όλα εκείνη την κρίσιμη ώρα ένα τίποτα, θαρρείς. Ο νους τους είχε σκαλώσει και κολλήσει αλλού. Στα διαρρέοντα κι εκείνα τα χρόνια ότι. ο Μεσσίας που θα ερχόταν, θα ήταν πανίσχυρος εγκόσμιος βασιλιάς !

    Απ’ αυτό προφανώς κινημένοι οι δυο γιοι Ζεβεδαίου, Ιάκωβος, ο μεγάλος, Ιωάννης, ο μικρός και αγαπημένος του, σπεύδουν να προλάβουν. Προχωρούν μαζί του λίγο μπρος και του ζητούν απροκάλυπτα στην ερχόμενη βασιλεία του να βάλει τον ένα δεξιά του, και τον άλλο αριστερά ! Ήτοι, να τους κάνει πρωτοκλασάτους, απάνω στους άλλους Δέκα και επικυρίαρχους. Και, δεν κρύβουν πόσο πολύ το θέλουν, και έχουν καλά προσχεδιάσει, που σπεύδουν και του απαντούν με ένα στόμα, χωρίς καν να σκεφτούν, πως είναι έτοιμοι να υπομείνουν όποιο μαρτύριο ή θυσία για το Χριστό χρειαστεί. Ο οποίος βέβαια έχοντας καταλάβει όλα όσο καλά δεν μπορούσαν να φανταστούν, τους προσγειώνει απότομα με κείνο το. «Ουκ οίδατε τι αιτείσθε»-«Δεν ξέρετε τι ζητάτε», κι ακόμα μερικά. 

     Αλλά, καθώς στο μεταξύ οι άλλοι Δέκα έχουν στήσει αυτί και μάτι, και ακούν και βλέπουν τα διατρέχοντα, και έχουν γίνει έξω φρενών, μπαρούτι, με την απαίτηση των δυο-«Και ακούσαντες οι δέκα ήρξαντο αγανακτείν περί Ιακώβου και Ιωάννου». Γιατί αυτοί, και όχι εμείς ! Και ποιοι είναι αυτοί ! Είναι που λέει. «Τον πλούτο πολλοί μίσησαν, τη δόξα όμως κανείς» ! 

    Κατάλαβε ολότελα πια ο Χριστός, πως αυτό το δεινό ήταν γενικό. Και το. «Ουκ οίδατε τι αιτείσθε», ήταν για όλους, όχι μόνο για τους δυο. Τους καλεί παρευθύς όλους, και αρχίζει από αυτό που έβλεπαν, αλλά δεν έβλεπαν, παρότι το ζούσαν άμεσα όντας υπό Ρωμαϊκή κυριαρχία και επιβολή. Και, το χειρότερο πλάι του τρία ολόκληρα χρόνια, και δεν είχαν καταλάβει, το εντελώς άλλο, που κόμιζε Αυτός ο υπέροχος, ο θαυμαστός Διδάσκαλός τους, ο Ιησούς Χριστός. Δεν είχαν βλέπετε φανταστεί πως εκείνη την ώρα απέναντι συνομιλητή τους το Θεό ως απλό ως αυτοί άνθρωπο.   

    Η φωνή του ακούγεται ήρεμη, σταθερή, χτυπάει ίσια και συνάμα νου, και καρδιά και ψυχή. «Οίδατε»-γνωρίζετε, όσο αλλιώς, κι αν βλέπετε, το έχετε νιώσει στο πετσί σας, ως υπό επικυριαρχία Ρωμαϊκή-ότι: Αυτοί που θεωρούνται ηγέτες των εθνών, ασκούν απόλυτη εξουσία πάνω τους ! Και ότι : Οι άρχοντές τους, τα καταδυναστεύουν». Αλλ’ ουχ ούτω δε έσται εν υμίν». «Σ’ εσάς όμως δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό» ! Τελεία και παύλα ! 

Δυο αράδες και η αντιστροφή των πραγμάτων είχε οριοθετηθεί. 

     Τι οφείλει να ισχύει και να συμβαίνει σ’ εσάς και με εσάς. «Όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, πρέπει να γίνει υπηρέτης σας. Και όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος, πρέπει να γίνει δούλος όλων». Και αυτό δεν είναι μια ρετσέτα, μια ξερή δική μου εντολή, είναι η δική μου πράξη και πρακτική ζωής. «Και γαρ ο Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών»-«Γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε στη γη για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους». 

      Καθώς ακολούθησε το Πάθος, ο Σταυρός, ο Θάνατος, η Ανάσταση … το άλλο, το άνωθεν φως της Πεντηκοστής κατάλαβαν, και τι σήμαινε, και τι  συνεπαγόταν αυτή η de facto ανατροπή ! Ότι στη νέα κοινωνία της Αγάπης, την Εκκλησία Του, δεν μπορεί να περπατήσει με το Εγώ του πρώτο και πάνω από τους άλλους κανείς ! Ήτοι, όχι έτσι, αλλά αλλιώς, ταπεινά, διακριτικά, με αγάπη ο ένας του άλλου μπορεί να πάει κανείς Μεγάλη Εβδομάδα, Σταυρό και Ανάσταση, μπορεί να πάει όποιος θέλει να είναι αληθινός χριστιανός ! 

     Τώρα αν κάποιος ζητήσει να μάθει, τι ακολούθησε στην ιστορία της Εκκλησίας αιώνες ως σήμερα μετά, και τούτο και κείνο, ας κρατήσει, απαραίτητα, συν τη διαβεβαίωσή Του. «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Και ας συνεχίσει σταθερά τη δική του ιχνηλασία του Χριστού. Είναι βέβαιο, θα τον έχει στο νου, στην καρδιά, στην άπειρη Αγάπη, στο άπειρο έλεός του ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού και αληθινός ημών Θεός ! Και είναι επίσης βέβαιο, θα πάει μπρος.

******   ***   ******

         Οσία Μαρία η Αιγυπτία τώρα, στην οποία η Εκκλησία αφιερώνει την 5η Κυριακή των Νηστειών της Μ. Σαρακοστής, ώστε από άλλη οδό, δραματική, κάτι όχι άσχετο με τα ανωτέρω, να κατανοήσουμε μέρες Μεγάλες που ακολουθούν κι από τα της δικής της ζωής, και της λυτρωτικής ανατροπής ! Αν ληφθούν υπόψη  όσα έχουν γι αυτήν παραδοθεί μέσω Οσίου Μοναχού Ζωσιμά, δια χειρός και γραφίδας Αγίου Σωφρονίου Πατριάρχη στα Ιεροσόλυμα. 

     Με δυο λόγια, λόγια δικά της, άκρως χαρακτηριστικά και υπεύθυνα. «Είμαι κόρη Αιγυπτίων γονιών, που δώδεκα χρονών μόλις, παράτησα την αγάπη τους, και ήρθα στην κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια να κυνηγήσω άλλες … αγάπες και άλλες αγκαλιές ! Δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια θήτευσα με πάθος σ’ αυτή τη … δουλεία «δουλειά». Όχι για χρήματα ή με χρήματα, μου έδιναν, δεν τα έπαιρνα. Επιθυμία ακόρεστη είχα, για έρωτα ακατάπαυστο, να κυλιέμαι στο βόρβορο καθημερινά … Για να επιζήσω ζητιάνευα …  

    … Καλοκαίρι, θυμάμαι, και πήγα Ιεροσόλυμα στα χάλια αυτά. Το Σταυρό του Κυρίου να μπω να προσκυνήσω στο Ναό της Αναστάσεως θέλησα. Μα δύναμη θεία να μπω, τρεις φορές με εμπόδισε. Κάθισα στην αυλή κι έκλαψα, δάκρυ πικρό έχυσα. Και μπήκα και προσκύνησα ! Και έφυγα, στην έρημο του Ιορδάνη χώθηκα, χάθηκα. Με ροές δακρύων μετάνοιας σαράντα και επτά χρόνια την άγονη ερημιά της καλά την πότισα …»

     Η Εκκλησία θέλει τα δέκα επτά χρόνια της … στις άλλες αγάπες και αγκαλιές ,,, θητεία της στην Αλεξάνδρεια … να υπέρ κεράστηκαν από τα σαράντα επτά «ταις των δακρύων-μετανοίας της-ροαίς» στου Ιορδάνη την έρημο. Εκεί τη μεγάλη ανατροπή της να έκανε ! Με τη Χάρη της άπειρης Αγάπης, του άπειρου ελέους του Χριστού να ιάθηκε, στην αιώνια χαρά του να βρίσκεται ! 

     Αυτό ! Τι άλλο να πει κανείς, παρά να ευχηθεί ν’ αξιωθεί, Μέρες Μεγάλες που έρχονται, να καταλάβει καθείς, πως θέλει ταπείνωση και αγάπη για να κάνει Πάσχα-πέρασμα πραγματικό σε κάτι καλύτερο. Και από την πλευρά Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, σε σχέση με το σημερινό χάος και τους παραπλήσιους παράδρομους που έχουν βρεθεί όσα πολλά νέα και άλλα παιδιά, από κάποιο άνωθεν σήμα ή άλλο τι, ξέρει ο Θεός, να ευτυχήσουν να κάνουν τη δική τους ανατροπή ! 

    Τελικά. Αυτό το Πάσχα-πέρασμα 2026 να γίνει για όσους πολλούς χριστιανούς ένα. «Χριστός Ανέστη». «Αληθώς ανέστη», Πάσχα-πέρασμα αλλιώτικο, αληθινό, πραγματικό !

Αθανάσιος Κοτταδάκης