Ἀρχίζοντας ἀμέσως (Τό χρέος τοῦ Χριστιανοῦ) - Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α'. (Κοτσώνης)

 Ἀρχίζοντας ἀμέσως

(Τό χρέος τοῦ Χριστιανοῦ)

Σάλπισμα προς τους νέους να συνεργαστούν με τον Δημιουργό στην ανοικοδόμηση της Βασιλείας των Ουρανών, σμιλεύοντας παράλληλα και τη δική τους ψυχή, απευθύνει ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Α'.

Ἀφοῦ εἴδαμε στό περασμένο τήν ἀποτυχία τοῦ βιαστικοῦ ν’ ἀρχίση κτίζοντας τήν καινούργια κοινωνία, βεβαιώσαμε, πώς ἐμεῖς μποροῦμε ν’ ἀρχίσουμε ἀμέσως. Ἀπ’ τήν ἴδια στιγμή πού τό λέμε, χωρίς λεπτοῦ καθυστέρηση.

Μήν ἐκπλαγῆτε﮲ ἄλλως τε εἴχατε καί σεῖς συμφωνήσει. Δέν εἴχαμε συμφωνήσει, πώς κάθε ἀνθρώπινη ψυχή εἶναι κι’ ἕνα κομμάτι τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ; Δέν εἴχαμε πῇ πώς κάθε χριστιανός εἶναι καί ἕνας μαχητής ἤ καλύτερα ἕνας οἰκοδόμος της; Ἐμπρός, λοιπόν, ἄς ἀρχίσουμε. Εἴμαστε τουλάχιστον δύο, ἀγαπητέ μου ἀναγνῶστα, σύ καί γώ καί ἔχομε στά χέρια μας δύο μικρά μέν ἀλλά πολύτιμα τμήματα ἀπ’ τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἔχομε στή διάθεσή μας καί δυό ἐργάτες, δυό οἰκοδόμους. Ἄς ἀρχίσουμε, λοιπόν, ἀμέσως.

Μικρό σοῦ φαίνεται αὐτό; Μικρό εἶναι νά προστεθοῦν δυό λιθαράκια στό πανόμορφο καί ἀκατάλυτο οἰκοδόμημα; Τίποτε πού μένει αἰώνια δέν εἶναι μικρό.

Κάθε προσπάθεια πού γίνεται γιά τή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, μένει γιά πάντα, ὅσο μικρή καί νά φαίνεται στά μάτια μας. Ἄλλως τε, ἡ δουλειά αὐτή, δέν ἔχει ὅρια, ποτέ δέν θ’ ἀκούσης νά σοῦ λένε: φθάνει. Παρ’ ὅλ’ αὐτά νομίζεις πώς εἶναι μικρό αὐτό πού θά γίνη; Δέν ἔχεις παρά νά ζητήσης ἀπ’ τό Βασιλέα τῶν Οὐρανῶν τή δύναμη γιά νά ἐργασθῇς πιό πολύ, πιό ἐντατικά. Θά σοῦ τή δώση. Ποτέ Ἐκεῖνος δέν ἀρνεῖται τήν ἐνίσχυσή Του σέ κανέναν. Ὅποιος θέλει νά ἐργασθῇ στόν ἀμπελῶνα Του θά ἔχη τήν παντοδύναμη βοήθειά Του.

Προσοχή ὅμως νά τηρήσης μιά ἰσορροπία. Μή νομίσης πώς θά εἶναι ποτέ δυνατόν νά ἐργασθῇς ἀποτελεσματικά σέ ἕνα τέτοιο πανόμορφο οἰκοδόμημα, ἄν δέν εἶσαι κατάλληλος καί ἐξαιρετικά ἐξασκημένος ἐργάτης. Γι’ αὐτό μή θαρρευτῆς, πώς μπορεῖ νά προσφέρης τίποτε στήν ἀνοικοδόμησι τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἄν πρῶτα δέν ἀρχίσης φτιάχνοντας τόν ἴδιο τόν ἑαυτό σου κι’ ἄν δέν ἐξακολουθήσης νά σμιλεύης ἀδιάκοπα τή δική σου ψυχή. Θά ἐργάζεσαι στό ἀκατάλυτο καί αἰώνιο κτίριο καί ταυτοχρόνως θά ἔχης παραδώσει τήν ψυχή σου στά χέρια τοῦ μοναδικοῦ Παιδαγωγοῦ, γιά νά τήν τελειοποιῇ, νά τήν κάνη κατάλληλο ὑλικό γιά τό οἰκοδόμημα, ἐνῷ ταυτόχρονα θά σέ διαμορφώνη σέ ἕνα ἱκανόν καί ἄξιο ἐργάτη Του. Ἔτσι, θἄχης τήν τιμή νά εἶσαι κι’ ἐσύ συνδημιουργός σ’ ἕνα αἰώνιο ἔργο καί ταυτόχρονα θά γίνεσαι ὑλικό γιά ἕνα τέτοιο ἀκατάλυτο οἰκοδόμημα.

Καθώς ὅμως τά εἴπαμε μέχρι τώρα ἔχω ἕνα φόβο. Φοβοῦμαι πώς θά ἔχετε σχηματίσει τήν ἐντύπωση, πώς ἡ ἐργασία αὐτή εἶναι μόνο γιά μεγάλους. Πώς εἶναι γιά κείνους πού ἔχουν κάποια ἡλικία καί ἔχουν κάπως προχωρήση στή διαμόρφωσή του. Ἀλλά δέν θἄχετε δίκηο. Ἴσια-ἴσια, ἐδῶ εἶναι ἡ ὀμορφιά τῆς ἐργασίας γιά τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Δέν ἀποκλείεται κανένας, μά ἀπολύτως κανένας. Καί τά μικρά, καί τά μωρά ἀκόμα παιδιά, ἀπ’ τή στιγμή πού μαθαίνουν καί σταυρώνουν τά χεράκια τους καί παρακαλοῦν τό Θεό «γιά τό μπαμπᾶ, τή μαμά καί ὅλο τόν κόσμο», εἶναι κι’ αὐτά οἰκοδόμοι. Γιά τά παιδιά ἄλλως τε δέν εἶχε πῇ ὁ Κύριος, ὅτι «αὐτῶν ἐστιν ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν»;

Πολύ περισσότερο, σεῖς, πού εἶσθε μεγάλα παιδιά καί νέοι, μπορεῖτε νά κάμετε πολλά καί σπουδαῖα πράγματα. Πρῶτα ἡ δουλειά πού θά γίνεται μέσα στήν ψυχή σας, μέ τόν ἀγῶνα νά βγάλετε ἀπό μέσα της ὁποιοδήποτε ζιζάνιο καί ν’ ἀφίσετε ν’ ἀναπτυχθῇ κάθε δροσερή καί καρποφόρα ἀρετή. Ἔπειτα μέ τήν ἐργασία πού θά κάνετε σπίτι σας, στό σχολεῖο σας, στίς συναναστροφές σας, μπορεῖτε νά κατωρθώσετε ἕνα σωρό ὡραῖα πράγματα. Κάθε σας προσπάθεια θά εἶναι καί ἕνα ἀκόμα λιθάρι γιά τήν πανέμορφη, τήν καινούργια Ἑλλάδα μας, τήν Ἑλλάδα τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ πατήρ Ἱερώνυμος

Πηγή: Μ. Α&Μ Ν.