Όταν την Πρωτοχρονιά του 1928 γεννήθηκε στο Τρίρ της Γερμανίας η Αν ντε
Γκολ, οι γιατροί έδωσαν μια διάγνωση που εκείνη την εποχή έφερνε ντροπή,
ψιθύρους και αποσιώπηση στις οικογένειες: το κοριτσάκι είχε γεννηθεί με
σύνδρομο Ντάουν.
Οι λέξεις της εποχής ήταν σκληρές – το αποκαλούσαν
«μογγολισμό» – και κυκλοφορούσαν κάθε λογής δεισιδαιμονίες για το τι μπορούσε
να το προκαλέσει: έφταιγαν οι γονείς, το αλκοόλ, οι αρρώστιες. Οι εύπορες
οικογένειες συχνά έστελναν τέτοια παιδιά σε ιδρύματα, σαν να μην υπήρχαν.
Ο Σαρλ ντε Γκολ και η σύζυγός του, Ιβόν, όμως, δεν ανήκαν σε αυτή την κατηγορία. Όταν κάποιος τους πρότεινε να στείλουν την Αν σε ίδρυμα, η απάντηση του ντε Γκολ ήταν απλή και ακλόνητη: «Εκείνη δεν ζήτησε να γεννηθεί. Εμείς οφείλουμε να κάνουμε τα πάντα για να είναι ευτυχισμένη». Υπήρχε ένας μοναδικός, ιερός κανόνας στην οικογένεια: η Αν δεν έπρεπε ποτέ, με κανέναν τρόπο, να νιώσει λιγότερη, διαφορετική, αποκλεισμένη.
Έτσι, ενώ ο κόσμος ως επί το πλείστον γύριζε την
πλάτη σε παιδιά σαν κι εκείνη, η οικογένεια ντε Γκολ την έκλεισε στην αγκαλιά
της. Μεγάλωσε μαζί με τ' αδέρφια της, τον Φιλίπ και την Ελιζαμπέτ, πήγαινε όπου
πήγαινε η οικογένεια, ζούσε ανάμεσά τους – όχι κρυμμένη πίσω από τους τοίχους
κάποιου ιδρύματος, αλλά σε αληθινό σπίτι, με αληθινή αγάπη.
By web

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου