Ούτος εκατάγετο εκ της χώρας των Γαλατών από ένα χωρίον ονομαζόμενον Συκεόν. Φαίνεται δε, ότι δεν εγεννήθη ο Άγιος ούτος με τρόπον τίμιον και επαινετόν, νόθος γαρ ήτον και σκότιος. Επειδή η μήτηρ του Μαρία, με το να ήτον ωραία, ετράβιξεν εις τον έρωτά της ένα ταχυδρόμον βασιλικόν, Κοσμάν ονομαζόμενον, από τον οποίον συνελήφθη ούτος ο Όσιος. Η αρετή όμως του γεννηθέντος, εσκέπασεν, ει τι ηκολούθησε προ της γεννήσεώς του κατηγορημένον και άτιμον. Διότι η τούτον γεννήσασα, είδεν εις το όνειρόν της κατά την νύκτα εκείνην, εις την οποίαν έσμιξε με τον άνδρα, ότι εκατέβη από τον ουρανόν ένας αστέρας, και εμβήκεν εις την κοιλίαν της. Εδήλονε δε το όνειρον, την λαμπρότητα, οπού έμελλε να λάβη ύστερον το παιδίον.
Ταύτην δε την λαμπρότητα έκαμεν ο Άγιος, όχι να νομίζουν οι πολλοί με
αμφιβόλους λογισμούς, αλλά να πιστεύουν αυτήν βεβαίως και αναμφιβόλως. Επειδή
ευθύς από την βρεφικήν ηλικίαν, έδειξεν ο Όσιος τον εαυτόν του αγαπητόν και
εράσμιον εις τον Θεόν και εις τον μεγαλομάρτυρα Γεώργιον, εις τρόπον οπού, ο
μέγας Γεώργιος εφαίνετο, ότι πάντοτε ευρίσκεται μαζί του, ότι τον εδίδασκεν
ωσάν ένας παιδαγωγός. Ότι τον ανεβίβαζεν εις ανωτέρας επιθυμίας μεγαλιτέρων
αρετών, και ότι ηγάπα αυτόν με μίαν θείαν αγάπην, και με ένα πνευματικόν και
θαυμαστόν έρωτα. Με τοιούτον λοιπόν τρόπον επρόκοπτεν ο Άγιος Θεόδωρος ολίγον
κατ’ ολίγον, και πρώτον μεν, εσυναριθμήθη με το τάγμα των Μοναχών, και έγινε
Μοναχός και Αρχιμανδρίτης. Έπειτα δε, διεπέρασε τους βαθμούς της αρετής, και
απόδειξιν έδωκεν, ότι έλαβε την του Θεού φιλίαν και οικείωσιν, ήτοι απόκτησε
παρά Θεού την των θαυμάτων ενέργειαν. Και έτζι ανεβιβάσθη εις το μέγα της
Αρχιερωσύνης αξίωμα, και ενεπιστεύθη την Εκκλησίαν της Αναστασιουπόλεως. Εκεί
λοιπόν ευρισκόμενος, πολλούς απίστους προς την πίστιν και θεογνωσίαν ωδήγησεν ο
αοίδιμος, και εδίδαξεν αυτούς εκείνα, οπού πρέπει να πράττουν δια να απολαύσουν
την σωτηρίαν τους.
Ούτος δια μέσου των θαυμάτων ωφέλησε τους πανταχού ευρισκομένους
Χριστιανούς, και δια μέσου των μεγάλων σημείων οπού εποίησε, (τα οποία δεν
είναι εύκολον να γράφη τινάς) όλους εξέπληξεν, εις τρόπον οπού εφάνη ποθητός
και θαυμαστός, τόσον εις βασιλείς, όσον και εις Αρχιερείς. Ούτος τελευταίον εις
πολλούς προφητεύσας περί των μελλόντων, ετελείωσε την ζωήν του, υποδεχθείς τους
Αγγέλους και Αγίους, οπού ήλθον να πάρουν την ψυχήν του, με ένα σεμνόν και
χαριέστατον χαμογέλασμα, το οποίον εφανέρονε την εσωτερικήν αγαλλίασιν της
καρδίας του. Λέγουσι δε, ότι ολίγον προ του να αποθάνη, εφάνη εις το όνειρόν
του ο ένδοξος Μάρτυς του Χριστού Γεώργιος, και έδωκεν εις αυτόν ένα ραβδί δια
να ακουμβίζη. Έπειτα εφάνη και δεύτερον εις αυτόν καβαλάρης επάνω εις άλογον,
έσυρε δε μαζί του και άλλο άλογον, επάνω εις το οποίον επρόσταξε τον Όσιον δια
να καβαλικεύση. Εφανέροναν δε αινιγματωδώς το ραβδί και το άλογον, τον δρόμον,
όπου έμελλε να κάμη ο Όσιος εις τα Ουράνια. Τελείται δε η αυτού Σύναξις εις τον
Ναόν του Αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, τον ευρισκόμενον εις τόπον λεγόμενον
Δεύτερον.
Περί τούτου του Αγίου Θεοδώρου λέγει και ο Μελέτιος, ότι Αρχιμανδρίτης ων,
προεχειρίσθη εις τον θρόνον της εν Γαλατία Αναστασιουπόλεως ακουσίως, και ότι
με την αγιότητα και διδασκαλίαν του, εφώτισε πολλούς, και ετελεύτησε κατά τους
χρόνους του βασιλέως Ηρακλείου (τομ. β’, σελ. 140).
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου