ΚΑΘ' ΟΔΟΝ.... - Νίκος Παλουμπιώτης

ΚΑΘ' ΟΔΟΝ....

Νίκος Παλουμπιώτης

  Συναντηθήκαμε . Μιλήσαμε για το τότε και το κάποτε
 Παρόλο που δεν ήμουν εκεί
 Για ιστορίες τρομερές, για αγίους και για ήρωες
Μου είπε πως είναι φίλος μου
 Το βλέμμα του ακηλίδωτο με το μαράζι του Έρωτα
Που σε πεινάει και σε διψάει για πάντα
Του λιογέρματος κόκκινα δόρατα, του βουητού της θάλασσας
Νόμιζα με είχες αφήσει πριν πολύ καιρό
Σε έναν κόσμο μόνο ανάμεσα σε όλους
Που καταγγέλλεται η μνήμη και ο Λόγος
Για απαντήσεις χωρίς ερωτήσεις
Για μια αυγή χωρίς ανατολή
Ένα βάθρο χωρίς άγαλμα
 
Μονομιάς, ξυστά του σύννεφου πάνω από στέγες
Πάνω από πρωτεύουσες και καταδικασμένες σκέψεις
Από παλιά ηφαίστεια, απ' τα αγιασμένα νερά των ποταμών
Πάνω από συρματοπλέγματα και καρδιές βομβαρδισμένες
Πέρα από τη νύχτα και τη μέρα
Στον υπέροχο εκείνο τόπο του έρωτα
Παράξενη αγάπη. Παράξενα ύψη και παράξενα βάθη.
Χώρα δίχως καιρούς και γλώσσες άμοιαστες που δεν ακούστηκαν ποτέ
Μαντεύτρα η πλάση γλυκιά μου Άνοιξη
Σταλαγματιά διάφανη στην πρωινή της δρόσο η αγνότητα
Σε ταπεινό βράχο ξωκλήσι Εκείνη
Νοικοκυρά των ουρανών η Λαμπρομάτα
Σκέπη αχειροποίητη φανερώνει παράδεισο το θάνατο
Καθώς το σπλάχνο Της κουρμπάνι
Όπως ο ήλιος στο κενό στερέωμα
Από την πηγή ενός άλλου Όντoς
Ωκεανός αγάπης και συ φοβάσαι το νερό
Τρανές και οι αχτίνες της καρδιάς
Ότι και η αγάπη ζωοδότρα που δεν έρχεται στην ώρα της
Η Κυριακή που πάντα αργεί, τα Σάββατα περιμένοντας
Τις Παρασκευές είμαι πάντα ερωτευμένος
 
Πάνω απ' το απέραντο λιβάδι ανύσταχτος
Επιγραφή σε γλώσσα ακατάληπτη, “Να φοράτε λευκά”
Σφιχτά χείλη, ακροδάχτυλα νεκρά, σάρκες θρυμματισμένες
Μάτια σφαλιστά ορθάνοιχτα με όλα τα μπλε του ουρανού μέσα τους
Τυφλοί και πολυόμματοι αντικριστά στην τρίτη Ανατολή
Λάρνακα χρυσή που ολοένα μετατοπίζεται
Τέμπλο αραχνοΰφαντο “αθάνατον και ανώλεθρον”
Το χώμα μετέωρο αφήνει τις μνήμες να μπαινοβγαίνουν
“Στάζει τη μέρα ,στάζει τη νύχτα μνησιπήμων πόνος”
Στην ασημένια εσθήτα της νύχτας άγνωστοι τάφοι
Χωρίζουν φίλους συντρόφους εραστές
Φορτωμένοι παλιά όνειρα και κάτι ευτυχίες χάρτινες
 
Κοιμούνται χωρίς να λυπούνται
Ανύπαρκτοι επεκτείνονται στην ύπαρξη
Πετούν στη λήθη και αναδύονται ξανά
Στο κράτος των ομογενών “οι γλώσσαι παύσονται”
Τόπος κάλλους και δόξας καθώς αίματος και σκιών
Στη θερμότητα της νύχτας να μαντεύω το Ανέκφραστο
Νοσταλγίας στεναγμοί, η νεκρή σιωπή
Και υπάρχει και η άλλη σιωπή
Η ύψιστη μορφή επικοινωνίας που ερμηνεύει τα Άρρητα
Ανάμεσα στις δυο σιωπές γεννιούνται όλα τα ερωτήματα
Τόπος που βοά συνεχώς τον Άφθαστο
Ο Λόγος που κοινοποιείται  αφού γίνει άφαντος
Που ενώ είναι άδειος, υπάρχει το κενό
Το κενό ως δυνατότητα στο απρόβλεπτο
Αυτό που κάποιοι ονομάζουν τρελό
Σαν τη φωνή καλωσορίσματος στο διαλάλημα του αγγέλου
Σάμπως από έναν ύπνο “και τα οστά υμών ως βοτάνη ανατελεί”
“Εκτός τούτου συνίστασθαι” κι ο φόβος με έχει παίγνιο
 
Έσκυψε σα να θέλει κάτι να μου πει
Εντάξει. Τον θάνατό μας όλοι τον οφείλουμε
“Έσθ' όπου το δεινόν ευ”
Αν η ύπαρξη είναι ενοχή, οι τύψεις είναι η μόνη απόδειξή της
Οι τύψεις που δεν έχουν οι άνθρωποι ας γίνουν τύψεις του Ουρανού
Μια διαφάνεια η Αλήθεια των πραγμάτων
Καθώς της ίδιας υφής ο Λόγος
Γυρίζω κλαίγοντας μέσα μου αντίς με χαρά
Φαρμακωμένος ο αιώνας
Και οι ποιητές με αίμα και καρδιά λιγοστεύουν
Λίγη η ζωή, μεγάλη η ψυχή
Που όταν χάνεται βρίσκεται
Που γνωρίζεται όταν γίνει άφαντη
Και ο θάνατος λάμψη μυστική
Θα χωρίσουμε μόνο για μια στιγμή, μου είπε
Και εγώ παραπατάω.