Λεωφόρος
Νόμιζα πως η Λεωφόρος
ο δρόμος ο πλατύς
της απωλείας
είν’ εκεί έξω
στου κόσμου την τριβή.
Καιρό μου πήρε για να καταλάβω
πως τη λεωφόρο του καθείς
ανοίγει μόνος
από ένα μονοπάτι ξεκινώντας.
Πάλι και πάλι περπατώντας
το πλαταίνει.
Πηγαίνοντας στον ίδιο δρόμο.
Κυοφορώντας μυστικά την ίδια επιθυμία.
Αποζητώντας τις ίδιες άρρωστες χαρές.
Αφήνοντας για μια μόνη στιγμούλα
της θέλησης τα χέρια.
Σβαρνίζοντας το χώμα
να πλατύνει ο δρόμος
μέχρι που αναπόφευκτος
Θέλει χρόνο πολύ
ο δρόμος να λογγώσει πάλι.
Θέλει καιρό
να πάψει να ουρλιάζει
η ντοπαμίνη.
Αλεξανδρεύς
Λιτός, μεστός και νοηματικά πυκνός ποιητικός λόγος. Με γλώσσα απλή αλλά όχι απλοϊκή, μετατρέπει μια εικόνα της Καινής Διαθήκης σε προσωπική εξομολόγηση και ταυτόχρονα σε καθολικό σχόλιο για τη δύναμη της συνήθειας, την ευθύνη της ελευθερίας και τον μακρύ αγώνα της επιστροφής.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ μεγαλύτερη αρετή του Αλεξανδρέως (διαχρονικά) είναι ότι δεν ηθικολογεί· φωτίζει έναν εσωτερικό μηχανισμό που οι περισσότεροι άνθρωποι αναγνωρίζουν κάποια στιγμή μέσα τους.
Είσαι πάντα υπέροχος και τις περισσότερες φορές με θεολογικό βάθος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυγχαρητήρια που μας τροφοδοτείς ποιοτικά.