π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑΣ ΚΑΙ «ΠΑΓΚΛΗΡΙΚΗ»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ
Ως συνέχεια σχετικής ανάρτησης Αγίου
Γερβασίου μπορεί να θεωρηθεί και το απόσπασμα που ακολουθεί.
«… Όταν στο ξεκίνημα της σταδιοδρομίας του
τον επισκέφτηκαν εκπρόσωποι της «Παγκληρικής», που διακήρυττε ότι έχει σχέδια
για την ανόρθωση και την ανακαίνιση της Εκκλησίας και του ζήτησαν να γίνει κι
εκείνος μέλος και να βοηθήσει σ’ αυτό το μεγαλόπνοο έργο καταθέτοντας ιδέες και
προτάσεις, δεν αρνήθηκε συμμετοχή.
Εκείνος ήξερε καθαρά πού πήγαινε και τι ήθελε, μα εκείνοι νόμιζαν ότι
ήταν αφελής και δεν καταλάβαινε πού το πάνε !
Το πράγμα όμως δεν άργησε να ξεκαθαρίσει, γιατί ξεκαθαρισμένος στην επιλογή της αφάνειας ο π. Σεραφείμ, πιάνει αμέσως και τους προτείνει: «Για να μείνει αδιάβλητος ο αγώνας μας αυτός, προτείνω να δεσμευτούμε με δήλωση και το λόγο της τιμής μας όλοι οι Αρχιμανδρίτες της «Παγκληρικής», πως δε θα δεχτούμε το αξίωμα του Επισκόπου. Θα μείνουμε ένα σώμα εκκλησιαστικής εξυγίανσης και θα αγωνιστούμε να προωθηθούν στο αξίωμα του Επισκόπου οι άξιοι ! Γιατί δεν φαντάζομαι να νομίζει κανείς πως εμείς, τα μέλη της «Παγκληρικής» είμαστε οι μόνοι κατάλληλοι για το Επισκοπικό αξίωμα» !
Είναι που λέει η Γραφή. «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν». Σε λίγο καιρό τα μέλη της «Παγκληρικής» το ένα μετά το άλλο είχαν γίνει Επίσκοποι. Αυτό φυσικά τους ενδιέφερε ! Ο λόγος τους, και ο λόγος του !
Και φυσικά είναι γνωστές και συγκεκριμένες
οι προσπάθειες που έγιναν για να πεισθεί να γίνει Επίσκοπος, ακόμα και με
απειλή δημιουργίας τετελεσμένων. «Εχόμεθα
στερρώς της αποφάσεως και ψηφιζόμενοι τυχόν ή και εγκρινόμενοι να παραιτηθώμεν
και να αποφύγωμεν πάση δυνάμει την εις το Αρχιερατικόν αξίωμα προαγωγήν.
Τοσούτο μάλλον καθ’ όσον έχομεν το φρόνημα ότι η στρατευομένη Εκκλησία δεν έχει
ανάγκην μόνον στρατηγών, αλλά και κατωτέρων αξιωματικών προθύμως υπηρετούντων
τον Χριστόν ! Την θέσιν δε ταύτην
θεωρούμεν ουχί ολίγον τιμητικήν δι ημάς»-«Ζωή», 1929, σ.149. Αυτά τα
διεμήνυσε στην Ηγεσία της Εκκλησίας στα
1929, αλλά και τα επανέλαβε 1934 και 1937 όταν μάλιστα ειδοποιήθηκε να υποβάλει
τα δικαιολογητικά του, γιατί είχε προταθεί
για εγγραφή στον κατάλογο των υποψηφίων Επισκόπων»*.
Αθανάσιος Κοτταδάκης
*
Βιβλίο. «ΜΟΡΦΕΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΩΡΩΝ»,
Σεραφείμ Παπακώστας, Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, Αρχιμανδρίτες, εκδόσεις «Τήνος»
Αθήνα 1993 σ.98.
ΥΓ. Από το ίδιο βιβλίο θα ενδιέφερε πολύ να αναρτηθεί-δεν μπορώ να το κάνω αντιγραφή-όλο το κ. 19. «ΔΕΣΜΗ ΑΡΕΤΩΝ», για να φανεί ευκρινώς κοντά στα άλλα και η προς κάθε κατεύθυνση-Δικτατορία
1936 - Κινηματίες 1944 ΚΚΕ- ευθύτητα, ακεραιότητα, και επιμονή στην αρχή της αφάνειας αυτής της όντως
μεγάλης εκκλησιαστικής μορφής !
Κάνω άλλον ένα κόπο, αντιγράφω και παραθέτω τα ακόλουθα δυο ενδιαφέροντα περιστατικά , που προσθέτουν κάτι όχι λίγο σημαντικό για τη δυναμική εκείνου του αγίου άνδρα και μακαριστού. " Στα χρόνια της Μεταξικής Δικτατορίας-1936/41- κάλεσε τον π. Σεραφείμ στο γραφείο του ο Υπουργός Παιδείας-Θρησκευμάτων Ι. Σπέντζας για να του συστήσει να γράφει η «Ζωή» υπέρ του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, «Με άλλα λόγια θέλετε να γράφουμε κατά παραγγελίαν κε Υπουργέ», παρατήρησε με θάρρος ο π. Σεραφ., και με εύγλωττη παρρησία συμπλήρωσε, «Εμείς όμως γράφουμε εκείνο που πρέπει και όταν πρέπει κατά τη συνείδησή μας» ! Ο Υπουργός έπιασε το μήνυμα και τον συνόδευσε ως την πόρτα του Γραφείου του, όπου και τον αποχαιρέτησε με μη αποκρυπτόμενη τη δυσαρέσκεια …"
ΑπάντησηΔιαγραφήΛίγα χρόνια αργότερα-1944-τα ίδια επαναλαμβάνονται τώρα από την αντίπερα όχθη. Στη διάρκεια του Δεκεμβριανού Κινήματος τον επισκέπτονται δυο-τρεις ένστολοι «σύντροφοι» από το «Ριζοσπάστη» και του ζητούν να πάρουν τα πιεστήρια του Τυπογραφείου της «Ζωής». Συνοδεύονται από μερικούς άλλους με σχετικό οπλισμό που επιτηρούν έξω και γύρω από την Ιπποκράτους. Ο π. Σεραφείμ κατεβαίνει, κάθεται σε ένα μικρό γραφείο στη μικρή αίθουσα της υποδοχής, τους δίνει το λόγο και τους ακούει με πολλή προσοχή αρκετή ώρα χωρίς να τους διακόψει.
Όταν έπιασε να μιλάει εκείνος οι αντάρτες που κατάλαβαν ότι δεν είχε πτοηθεί, και διαισθάνθηκαν πού θα το πάει έπιασαν να τον διακόπτουν. Ήρεμος εκείνος με ευγένεια και ανυποχώρητο θάρρος τους λέει. «Βλέπετε ότι εγώ, πολύ μεγαλύτερός σας δεν σας διέκοψα καθόλου όσο μιλούσατε». Στην απαραίτητη παύλα της σειράς του λόγου σώπασαν όλοι, οπότε εκείνος με ξεκάθαρη σταθερότητα συνέχισε. «Δεν υπάρχει περίπτωση να σας δώσουμε τα πιεστήρια. Εξ άλλου πριν από καιρό μας τα ζήτησαν άλλοι και το αρνηθήκαμε. Μην επιμένετε παρακαλώ, είμαστε Θρησκευτική Οργάνωσις και δε θέλουμε να χρωματιστούμε». «Μα δεν πρόκειται να συμβεί αυτό, γιατί όλος ο λαός είναι με το μέρος μας», διέκοψε ένας από αυτούς. «Μα τότε γιατί έξω γίνεται πόλεμος; Αφήστε, λοιπόν, να κρίνουμε μόνοι μας αν ή με ποιον είναι ο λαός», παρατήρησε ο π. Σεραφείμ εύστοχα, οπότε εκείνοι δε δίστασαν να περάσουν στη φάση των απειλών.
«Αφού περάσαμε στο στάδιο των απειλών, είπε τότε ο π. Σ. να ξέρετε ότι μπορείτε να απειλείτε όσο θέλετε. Ασφαλώς με τη βία μπορείτε να πάρετε τα πιεστήρια. Κάποιος όμως κάποια στιγμή θα βρεθεί και θα ομολογήσει το πώς τα πήρατε». «Μα και ο Αρχιεπίσκοπος είναι με το μέρος μας», παρατήρησε παρεμβαίνοντας ένας άλλος από την τριάδα. «Δεν ξέρω τι κάνει ο Αρχιεπίσκοπος, ούτε αν είναι όπως τα λέτε. Ξέρω πως μια φορά στα 1917 η Εκκλησία αναμείχτηκε στην πολιτική και έχασε πολύ ! Λοιπόν η «Ζωή» δεν αναμείχτηκε και δεν θα αναμειχτεί στην πολιτική». Ήταν τέτοια η σταθερότητα και η επιβολή του, που αναγκάστηκαν να ζητήσουν συγγνώμη και να αποχωρήσουν». Δες κατωτέρω σελ..96-97 Αθαν. Κοτταδάκης
Εχουμε συνηθίσει να κατηγορούμε τους ακραίους, τους φανατικούς, τους μισαλλόδοξους, κλπ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕδώ βλέπουμε ότι μερικοί Χριστιανοί είχαν συγκροτήσει "σώμα εκκλησιαστικής εξυγίανσης", δηλαδή έβλεπαν την Εκκλησία γεμάτη ασθένειες καί τους εαυτούς τους ως "εξυγιαντές', που θα πρόσφεραν στην Εκκλησία την υγεία !!
Αν αυτό δεν είναι πλάνη, τότε τί είναι ;