ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΕΡΑΦΕΙΜ - Αρχιμ. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος

 

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Αρχιμ. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος

Σας μεταφέρω τις αναμνήσεις του Άγιου Γερβασίου των Πατρών από τον π. Σεραφείμ Παπακώστα, με την παράκληση να διαβασθούν από τους αρχιερείς για να πράξουν τα δέοντα, από υποψηφίους αρχιερείς, αλλά και υπό των αδελφοτήτων, για να δουν το πνεύμα του μεγάλου αυτού εκκλησιαστικού ηγέτη. Καθώς και τις απόψεις της αδελφότητας για το αρχιερατικό αξίωμα των μελών της.  

Α.Κ.Κ. 

Μετά βαθείας συγκινήσεως ανέγνων το κύριον άρθρον της «Αναπλάσεως» εις μνημόσυνον του μεγάλου εκκλησιαστικού ανδρός πατρός Σεραφείμ Παπακώστα. Σας συγχαίρω και εύχομαι να αναστήση ο Κύριος της Εκκλησίας μας και άλλους μιμητάς του παραδείγματός του

Σκοπός της παρούσης μου είναι να διασώσω δια της «Αναπλάσεως» δύο περιστατικά αναγόμενα εις τα εκκλησιαστικά του ανδρός φρονήματα, εις ευλαβές μνημόσυνον Αυτού, και προς παραδειγματισμόν των νεωτέρων κληρικών μας οι οποίοι πρέπει να εννοήσουν ότι δεν είναι το αρχιερατικόν να αξίωμα αλλ’ η πνευματική αξία εκείνη που αναδεικνύει και επιβάλλει εις την κοινωνίαν και την ιστορίαν τους μεγάλους εκκλησιαστικούς άντρας.

Ιδού λοιπόν το πρώτο περιστατικόν. Ότε κατά τω 1922 συνεστήθη η Παγκληρική Ένωσις με σκοπούς, σχέδια, προγράμματα προς ανόρθωσιν της Εκκλησίας μας, εκλήθη εν τη πρώτη συνεδρία αυτής και ο νεαρός τότε Σεραφείμ Παπακώστας ως αντιπρόσωπος των θεολόγων της «Ζωής».

Ήρξατο η συνεδρίασις, εξεφωνήθησαν λόγοι, ανεπτύχθησαν προγράμματα σωτηριώδη δια την Έκκλησία μας και τέλος ήρθε η σειρά να ωμιλήση και ο πατήρ Σεραφείμ. Αυτός ανέβηκε στο βήμα, γαλήνιος όπως πάντα και με την ολυμπίαν φωνήν του εξέφρασεν την χαράν του διότι επιτέλους είναι οι νέοι κληρικοί θέτουν την χείρα επί το άροτρον της εκχερσώσεως του εκκλησιαστικού αγρού.

Τώρα εν υπολείπεται, είπεν: Διά να μείνει απρόσβλητος ο αγών μας εκ πάσης υπονοίας περί ιδιοτελείας ημών των προτεργατών της κινήσεως ταύτης, οφείλωμεν άπαντες οι πρωτοστατούντες άγαμοι κληρικοί να δηλώσωμεν ότι ουδείς εξ ημών θα δεχθή προαγωγήν  αυτού εις το αρχιερατικόν αξίωμα αλλά όλοι ωμού θα ενδιαφερθώμεν για να εύρωμεν και να υποδείξωμεν τους αξίους προς τούτω κληρικούς.

Η βόμβα εξερράγη! Και εις τον «σπερμολόγον» εδόθη η απάντησις «ακουσόμεθά σου και πάλιν». Ο πατήρ Σεραφείμ «εξήλθε εκ μέσου αυτών, τινές δε άνδρες κολληθέντες αυτώ επίστευσαν» (Πράξ. Ιζ’ 34). Μετ’ ολίγον οι πρωτεργάτες της κινήσεως εκείνης εχειροντονούντο αρχιερείς και ο σύλλογος διελύθη αφού ο σκοπός εξεπληρώθη. Ο Σεραφείμ έμεινε πρεσβύτερος. Εζημιώθη εκ τούτου;

Ούτε αυτός εζημιώθη αλλά και την Εκκλησία μεγάλως ωφέλησεν και το όνομά Του «εν βίβλω ζωής» ανέγραψεν. Ας γνωρίσουν λοιπόν οι νέοι μας κληρικοί ότι την αξίαν δεν την συνιστά το αξίωμα ως ωραιότατα ανέπτυξεν δια του άρθρου του ο συνεργάτης σας κ. Παναγιωτάκης (τεύχος Ιουνίου)

Τι να το κάνεις το αξίωμα αν δεν έχεις την αξίαν;

Και το δεύτερον περιστατικόν. Κατά την εποχή της αρχιερατείας του μακαριστού αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου εγένετο εν ιδιαιτέρα μετ’ αυτού συζητήσει λόγος περί της ανάγκης εισροής νέου αίματος υγιούς και σφιγώντος εις το σώμα της Ιεραρχίας. Υπέδειξα εις τον Αρχιεπίσκοπον ότι επρέπε να απευθυνθή προς την Αδελφότητα «Ζωή» και να να ζητήση από εκεί τους νέους επισκόπους. Μου απήντησε ότι επιμόνως παρεκάλεσε προς τούτο αλλά συνήντησεν άρνησιν. Εθεώρησα υποχρέωσίν μου, δια λόγους συνειδήσεως, να επισκευθώ τον προϊστάμενον της Αδελφότητος πατέρα Σεραφείμ δια να του δηλώσω απεριφράστως ότι δια της αρνήσεως των ταύτης ζημιώνουν την Εκκλησίαν.

Του υπέμνησα τους Κανόνας της Εκκλησίας δι ων καταδικάζεται η άρνησις ανόδου εις το επισκοπικό να αξίωμα και λοιπά. Μου έδωκεν όμως απάντησιν η οποία με καθήλωσεν. Επί του θέματος τούτου η Αδελφότης -μου είπεν- τηρεί γραμμήν σύμφωνον προς τας ορθοδόξους παραδόσεις της Εκκλησίας μας καθ’ ας το αρχιερατικόν να αξίωμα δεν επιζητείτω άλλα προσεφέρετο επιστρατευομένων δια της βίας ενίοτε των ικανών στο αξίωμα τούτο. Θεωρούμεν συνεπώς αναξιοπρέπες, αντιχριστιανικόν και αντιεκκλησιαστικόν να υποβάλωμεν αίτησιν εις ην έκαστος εξ ημών θα αναφέρη «ευσεβάστως» ότι κρίνει εαυτόν άξιον και ικανόν δια το μέγα της αρχιερωσύνης αξίωμα. Ικεσίαι και πραιτωριοκτυπήματα προς επιτυχίαν τούτου του σκοπού καταδικάζονται από την Εκκλησία και συνεπώς από την Αδελφότητα. Έφυγα αφοπλισμένος. Μετ’ ολίγον ο Χρύσανθος έπιπτε χωρίς να προφτάση να πράξη τι.

Λυπούμε διότι και οι δύο μετά ταύτα Αρχιεπίσκοποι δεν έκριναν ανάγκαιαν μίαν τοιαύτην επιστράτευσιν. Τι το περίεργον λοιπόν εάν το μέτωπον της διοικούσις Εκκλησίας υποχωρεί, δια να μην είπω διαλύεται;

 Αρχιμ. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος

Περιοδικό "Ανάπλασις" έτος 1954 σελίς 301