Ο πονεμένος άνθρωπος - Παναγιώτης Παυλίδης

Ο πονεμένος άνθρωπος

Εκείνος που στην ζωή του περνάει μια δοκιμασία, σε δυο πραγματικότητες παρηγορείται: στην προσευχή και στην συνάντηση με έναν άλλο πονεμένο. Εάν μάλιστα πάσχει από την ίδια ασθένεια ή έχει περάσει την ίδια δοκιμασία, αισθάνεται μια χαρά, μια παρηγοριά και ελπίδα παραμυθίας να κατακλύζει την ύπαρξη του.
Όχι, διότι υποφέρει ένας συνάνθρωπος του αλλά, γιατί έστω και για λίγο, καταργείτε το πιο βασανιστικό συναίσθημα, πιο οδυνηρό ακόμη και από την ίδια την ασθένεια. Η μοναξιά της δοκιμασίας. Και έναν άρρωστο αυτό τον κομματιάζει, ότι αισθάνεται, ανάμεσα σε χιλιάδες, μόνος.

Στην πορεία της ζωής - Παναγιώτης Παυλίδης

Στην πορεία της ζωής,
μοιάζει σαν να περπατάς σ΄ ένα λιβάδι!
Τα πάντα σου ομορφαίνουν τη ψυχή,
σου χαρίζουν γλυκιά διάθεση.

Η φύση, τα λουλούδια, τα δέντρα, ο ήλιος, ο αέρας...
ακόμα και τ΄ αγκάθια πολλές φορές , έχουν τη δική τους ξεχωριστή ομορφιά, μες το άνθος τους κρυμμένη
ακόμα και τα σύννεφα και η βροχή...
γιατί ξέρεις ότι μετά θα βγει ο ήλιος...

Και είναι και κάτι άλλα λουλούδια
που συναντάς στο περιβόλι της ζωής,
ψυχές μοναδικές, ταπεινές και υπέροχες.

Που περπατούν αθόρυβα μαζί σου,
σε συντροφεύουν στην πορεία,
σου κρατούν το χέρι σε κάποιες ανηφοριές,
σου ανυψώνουν το ηθικό σε στιγμές αδυναμίας...

Σκέψου... - Παναγιώτη Παυλίδη

Σκέψου...

Σκέψου αυτό που σου δίνει ευτυχία

όχι αυτό που σου φέρνει καημό.

Σκέψου το όμορφο στην κοινωνία

κι όχι το κάθε που υπάρχει κακό.

Σκέψου όσες έχεις παντού ευλογιές

κι όχι αυτές που δεν έχεις δει.

Σκέψου αρετές απ' τις τόσες φιλίες

κι όχι την άλλη πλευρά την κακή.

Σκέψου τα κέρδη που φέρνει η δουλειά σου

κι όχι ζημιές που σ' έχουνε βρει

σκέψου όσα λεν που είναι απ' τα καλά σου

κι όχι που είπαν μια λέξη πικρή.

Τραγούδι για την "ειρήνη"

 Τραγούδι για την "ειρήνη", γραμμένο
απο τον Παναγιώτη Παυλίδη, φοιτητή ΤΕΙ Θεσσαλονίκης

Έχουμε την τάση ή να εξιδανικεύουμε ή να υποτιμούμε τον εαυτό μας και τους άλλους... - Παναγιώτης Παυλίδης

 Έχουμε την τάση ή να εξιδανικεύουμε ή να υποτιμούμε τον εαυτό μας και τους άλλους...

Βάζουμε συνεχώς βαθμούς αξιολόγησης.

Μεταπίπτουμε συνεχώς από τον ενθουσιασμό στην απογοήτευση κατατάσσοντας τον εαυτό μας και τους άλλους στις ακραίες, ταξινομικές κατηγορίες του καλού και του κακού, του έξυπνου και του χαζού, του τίμιου και του απατεώνα, του δίκαιου και του άδικου, του αγίου και του αμαρτωλού.

Ξεχνάμε ότι όλοι κινούμαστε ανάμεσα στους δύο πόλους.

Μας διαφεύγει ότι ως άνθρωποι όλοι είμαστε καλό-κακοι, δικαιο-άδικοι, εξυπνο-χαζοί κλπ.

Άλλοτε κυριαρχεί μέσα μας ο ένας πόλος άλλοτε ο άλλος ... ανάλογα με τις δυνατότητες, τις συνθήκες και τις αδυναμίες μας ...

Το περήφανο άτι... - Παναγιώτης Παυλίδης

Το περήφανο άτι...

Ένας γεωργός είχε στον στάβλο του ένα άλογο κι ένα γαϊδούρι. Πάντα το άλογο περήφανο πορευόταν και δεν καταδεχόταν το καημένο το γαϊδούρι, που φορτωμένο αγκομαχούσε…

- Σε παρακαλώ, σύντροφέ μου, σήκωσε λίγο από το βάρος μου, γιατί δε θ΄ αντέξω και θα σωριαστώ.

- Από πού κι ως πού σύντροφοι, χλιμίντρισε ακατάδεχτα το άλογο και βιαστικά τράβηξε μπροστά στον ανήφορο.

Το καημένο το γαϊδουράκι μας συλλογιόταν πως μαζί ζούσαν, τρώγαν και δούλευαν στο ίδιο αφεντικό και μοιράζονταν μαζί τα βάρη της δουλειάς και περίμενε, μάταια όμως, την κατανόηση και τη συμπαράσταση του αλόγου. Στύλωνε τα πόδια του κι έκανε κουράγιο και τα κατάφερνε, αλλά με πολύ κόπο.

Μια μέρα όμως το φορτίο ήταν ασήκωτο πραγματικά και το γαϊδουράκι μας ίδρωνε και ξίδρωνε και ξεφυσούσε κι η ζέστη κι η ανηφοριά το είχαν λυγίσει…