«Τόπο στα νιάτα».

 Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και αδελφές χαίρετε εν Κυρίω ...

Θα παραφράσω τα λόγια ενός πολιτικού -τα οποία διάβασα ότι είπε- σε κομματικό συνέδριο και με προβλημάτισαν «Το -χριστιανικό κίνημα- έχει ανάγκη ανανέωσης. Η δική μου γενιά να κάνει ένα βήμα πίσω. Χωρίς νέες γενιές το -χριστιανικό κίνημα- δύσκολα θα προχωρήσει. Ναι είναι αυτό απαραίτητος όρος για να προχωρήσουμε στην αποστολή μας».

Έζησα εκ νεότητός μου, και ζω και σήμερα μέσα στην χριστιανική κίνηση την οποία αγαπώ και πονάω γι' αυτήν, αν κι αποτραβηγμένος το τελευταίο διάστημα συνειδήτα και κατόπιν προσευχής.  Η κριτική είναι ένδειξη αγάπης γι’ αυτό το οποίο ζεις, και πολλές φορές φοβόμαστε να δούμε την πραγματικότητα κατάματα πολύ περισσότερο να την εκφράσουμε "δια τον φόβον των Ιουδαιων". Αν δεν την βλέπουμε κατάματα υπό τον φόβο μήπως και μας κάνουν αποσυνάγωγους, σημαίνει ότι αυτό το οποίο ζούμε ίσως έχει πεθάνει και προσπαθούμε με το ζόρι να το κρατήσουμε φαινομενικά υπαρκτό χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, ζώντας στο χθες, χωρίς να βλέπεις το αύριο στο οποίο δεν θα υπάρχεις.  

Ο όσιος Αρχηγός της Χριστιανικής μας Κινήσεως ο π. Ευσέβιος Ματθόπουλος ''που έθεσε τας γραμμάς'', τόλμησε να παραιτηθεί από προϊστάμενος εν ζωή, για έναν νεαρό ηλικιακά διάκονο τον π. Σεραφείμ Παπακώστα, ο οποίος οδήγησε σε δόξες και μεγάλωσε σε όλους τους τομείς την κίνηση. Δυστυχώς ο π. Σεραφείμ δεν τόλμησε να μιμηθεί τον Γέροντά του, δεν παραιτήθηκε με τα γνωστά "από της θλίψεως της γενομένης" γεγονότα. Την θέση του κατά την άποψή μου -και σήμερα- κακώς ακολουθούν πολλοί στους συλλόγους, όχι όλοι αλλά πολλοί.

Βλέπω και αγωνιώ για την γεροντοκρατία στους συλλόγους μας, με ανθρώπους χρόνια στα ηνία, που όχι μόνο σήμερα δεν προσφέρουν αλλά καταστρέφουν, δεν ζουν ούτε στο χθες ούτε στο σήμερα, και δεν λένε να φύγουν από την καρέκλα, και να συμβουλεύουν όταν τους ζητηθεί χωρίς "πρωτοκαθεδρία εν ταις συναγωγές". Επιθυμούν την πρωτοκαθεδρία όπως μας εξιστορεί το Ευαγγέλιο της Ε΄ των Νηστειών «Δος ημίν ίνα εις εκ δεξιών σου και εις εξ ευωνύμων σου καθίσωμεν εν τη δόξῃ σου» (Μάρκ. 10,37) λένε στους υπεύθυνους Πνευματικούς. Άτολμοι και αυτοί λένε καλύτερα με τους γέρους... και οι νέοι  μετά τον θάνατό τους την θέση τους θα πάρουν.  

Δεν τους βαραίνει στην σκέψη, πολλές φορές ούτε το αίσθημα της ευθύνης, για το τι παρέλαβαν και πως θα το παραδώσουν, επικρατεί η προσωπική ευνοιοκρατία και προσωποληψία του ότι είναι δικός μου. Δεν επικρατεί η δικαιοσύνη, οι υψηλές θέσεις ανήκουν στους εκλεκτούς της υπακοής και όχι της αξιοκρατίας. Η υψηλή θέση είναι έπαθλο, είναι δώρο βολέματος προσωπικού και όχι Συλλογικού.

Επισφραγίζω τις σκέψεις μου λέγοντας «Χωρίς νέες γενιές το χριστιανικό κίνημα δύσκολα θα προχωρήσει.»

Για να ανθίσουν οι σύλλογοι στην Ελλάδα, την Κύπρο και όπου ο Θεός θέλει, όπως τότε…. τα όνειρά μας είναι δυνατότερα από τις αναμνήσεις μας.

«Τόπο στα νιάτα».

Αναστάσιος Κωστόπουλος

Με αφορμή λόγους σεβαστού και αγαπητού μου πρωτοπρεσβύτερου, που μου είπε στο τελευταίο μου ταξίδι, την προτεραία της αναχωρήσεώς μου, ότι έχω «εμμονή εισαγγελέα» …
Σε μια εξομολόγησή μου ο π. Γαβριήλ Αθανασιάδης που έδωσε το βιβλίο του Ευσταθίου Μπάστα «Πάντα ο ίδιος» με την προτροπή να μην ρίχνω κρασί στις αρχές μου, κρατώντας την ειρήνη στην ψυχή μου.
Γνωρίζω την αγάπη σας σε εμένα, που είναι αποδεδειγμένη δεκαετίες πάτερ μου, αλλά τα χρόνια περάσαν για να αλλάξω χαρακτήρα. Σας ευχαριστώ που μου τα λέτε ‘’τσεκουράτα’’ κατάφατσα και όχι πίσω. Α.Κ.Κ.