Ὁ Παῦλος ἀποχαιρετᾶ τούς Ἰερεῖς του. - π. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ὁ Παῦλος ἀποχαιρετᾶ τούς Ἰερεῖς του.

Ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ἀπό τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα

τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων

    . Ὁ Παῦλος  θά ἀνέβαινε στά Ἱεροσόλυμα γιά τή γιορτή τῆς Πεντηκοστῆς. Βρισκόταν στή Σάμο· πῆρε τό καράβι καί πῆγε  ἀπέναντι στή Μίλητο, Μ. Ἀσία. (Πρ. 20: 15-16), καί ἀπό ἐκεῖ  μέ ἄλλο καράβι, θά πήγαινε στά Ἱεροσόλυμα. Ὥσπου νά ἐπιβασθεῖ στό  κάραβι, εἶχε χρόνο ἐλεύθερο, καί τί ἔκανε;

   Κάλεσε τούς Ἱερεῖς τῆς Ἐφέσου, πού  χειρτόνησε κατά την τριετῆ του παραμονή στην Ἐφεσο (Πρ.20:31). Ἤθελε νά τούς ξαναδεῖ· καί νά τούς ἀπευθύνει  ἐκ νέου συμβουλές. Περιληπτικά.

     «Ἐσεῖς οἱ ἴδιοι ξέρετε, πῶς (μέ τί ἀγάπη) συ­μπεριφέρθηκα ἀπέναντί σας ὅλον τόν καιρό  ἀπό τήν πρώτη μέρα». ( Πρ. 20: 18). Τούς τό εἶπε, γιά νά τόν μι­μηθοῦν· ὥστε, ἔτσι μέ ἀγάπη, νά συμπεριφέρονται καί αὐτοί στό ποίμνιό τους. 

«Νά θυμᾶστε, ὅτι ἐπί τρία χρόνια, νύκτα-μέρα νουθετοῦσα μέ δάκρυα τόν καθένα ἀπό σᾶς».¹³⁵ Δηλαδή,  ὡς πρῶτο μέλημά του εἶχε  τούς  Ἱερεῖς του· μέρα-νύκτα!  Θά μποροῦσε νά κάνει μιά γενική «ἱερατική σύναξη», νά τούς νουθετήσει ὅλους μαζί, καί νά τέλειωνε. Ὅμως, προτίμησε νά ἔχει μαζί τους προ­σωπική  ἐπικοινωνία (Πρ.20:31), καί ἄς ἦταν  κουρασμένος (ἔφτιαχνε σκηνές) καί  ἄρρωστος. (Ὀ  Ἐπίσκοπος  ἀποκαλεῖται  ποιμενάρχης, ποιμένας τῶν ποιμένων, μέ  ὅ,τι αὐτό σημαίνει…). Καί καλοῦσε  τόν κα­θένα κατ' ἰδίαν πάλι καί πάλι, καί τόν συμβούλευε μετά δακρύων (Πρ.20:31). Ποιός ξέρει, γιατί ἔκλαιγε; Μπορεῖ νά ἔκλαιγε, ἀκούγοντας τά προβλήματα τῶν Ἱερέων του.

  «Ἀργύρια δέν ἐπεθύμησα νά ἔχω». (Πρ. 20: 33). Ὄχι ἁπλῶς δέν ἀπέκτησε, ἀλλά οὔτε κἄν ἐπεθύμησε. Ἐν ἀντιθέσει μέ ἄλλους ποιμένες, πού ἐκμεταλλεύονταν τό ποίμνιο, «ἀναγκάζοντας τό Θεό, νά τούς ἀπευθύνει δριμύ κατηγορῶ: «Τόν ἑαυτό σας θρέφετε, καί ὄχι  τά πρόβατά Μου. Τρῶτε τό γάλα τους, φτιάχνετε ἀπό τά μαλλιά τους ἐνδύματα καί ντύνε­στε, ἀλλά τά πρόβατά Μου, δέν τά βόσκετε!» (Ἱεζ. 34:2-3).

         Ὁ Παῦλος συνέχισε: «Ξέρετε ὅτ γιά τά προσωπικά μου ἔξοδα, καί γιά τά ἔξοδα τῶν συνεργατῶν  μου  δούλεψαν αὐτά ἐδῶ τά χέρια» (Πρ.20:34).  Ἡ ἀγάπη του  γιά τούς συνεργάτες του, δέν τοῦ  ἐπέτρεπε νά φροντίζει μόνο γιά τόν ἑαυτόν του. 

         Καί τώρα εἶχε τό θάρρος νά  εἰπεῖ στους Ἱερεῖς του: «ἔτσι, σκληρά, νά ἐργάζεστε καί σεῖς  γιά νά βοηθεῖτε  ὅσους ἔχουν άνάγκη» (Πρ.20:35)· νά κοπιάζετε· νά δίνετε ἀπό τό δικό σας πορτοφόλι…

     Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα τοῦ ἀποχωρισμοῦ, γονά­τισε καί τούς εἶπε, ὅτι δέν θα σᾶς ξαναδεῖ, καί τούς ἀνεθέτει στό Θεό. Καί οἱ Ἱερεῖς του  ξέσπασαν σέ κλάματα· ἔπεσαν στήν ἀγκαλιά του· τόν καταφιλοῦσαν. Καί  τόν  συνόδευσαν (κλαίγοντας) μέχρι τό κα­ράβι ( Πρ. 20: 36-38).

       Δύναμη τοῦ Ἀρχιερέα εἶναι ἡ ἀγάπη του πρός  Ἱερεῖς του.

       Ἀδυναμία του,  ἡ ράβδος…