Η λέξη με την πιο μεγάλη αξία
Σοφία Κατάρα
«Μα, δεν το τελείωσα το σχολείο; Τι ; πρέπει να πάω ξανά;»
Η φωνούλα ερχόταν θυμωμένη και τσιριχτή από τον πλαϊνό διάδρομο του πολυκαταστήματος. Σεπτέμβρης βλέπεις και το γραφείο μου χρειάζεται ανανέωση εξοπλισμού. Μαρκαδόροι, κόλλες Α4, στυλό όλων μα όλων των χρωμάτων, στίκερς, κυρίως στίκερς… «Κύριε, μου έχετε βάλει το ρινοκεράκι δύο φορές. Εγώ ήθελα αυτό με τους κεραυνούς! Σας τελείωσαν;» Και πού να τολμήσουν να μου τελειώσουν. Και κεραυνοί και τούρτες και ζωάκια εξωτικά και μη και και… Στικεράκια, φίλε μου, έχω γίνει πλέον ειδικός. Χαλάλι όμως! Αφού τα θέλουν… Και τα ματάκια τους λάμπουν τόσο, σαν τα βλέπουν στα τετράδιά τους, κάτω κάτω, μετά τον βαθμό με το κόκκινο στυλό…
Όσο λοιπόν φόρτωνα το καλάθι μου με όλα αυτά τα καλούδια, η φωνούλα από δίπλα μού τρύπησε τ’ αυτιά. Και σχεδόν αμέσως έλαβα πλήρη γνώση περί του τι γινόταν. Μια μαμά μπήκε στον δικό μου διάδρομο ακολουθούμενη από ένα κοριτσάκι γύρω στα επτά. Φαντάστηκα τι εννοούσε η μικρή, χρόνια βλέπεις στο πεδίο…Και η αρχική μου υποψία έγινε βεβαιότητα, όταν άκουσα πια τη μαμά να απαντά…
























