Αντιστροφή - Αλεξανδρεύς

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 17/4/2025

Ιεζεκιήλ λζ΄ - Αλεξανδρεύς

 

Ιεζεκιήλ λζ΄ 

Οστά νεκρά!
Ζήστε ξανά!
Βγάλτε νεύρα
και με σάρκες καλυφθείτε!

Πάρτε ξανά ζωντάνιας θέση στη ζωή μου
που ρήμαξε απ’ των ανθρώπων την αχορταγιά
και δεν μου άφησε παιχνίδι
τη ζωή να συλλαβίσω
παρά μονάχα εσάς:

Νεκρά
ξηρά
στο χώμα απλωμένα!

Λεπρός - Αλεξανδρεύς

 

Λεπρός 

 

Αυτό είναι ένα ποίημα 

για έναν λεπρό.

Όχι τον έναν 

που εγύρισε να ευχαριστήσει 

ούτε από τους εννιά 

που μην αντέχοντας την έλλειψη 

του κόσμου

της αγάπης

της απόλαυσης 

τρέξανε 

πίσω αφήνοντας 

τον Ευεργέτη

αγνωμόνως.

 

Ίσως να σκέφτηκαν 

όποιος τη λέπρα νίκησε 

ανάγκη 

ουδεμίαν έχει 

ευχαριστίας.

Αντί ευχών - Αλεξανδρεύς

 

Τα Χριστούγεννα θα έρχονται
ξανά και ξανά
έστω κι αν κανείς δεν τα προσμένει.
Θα περιμένουν εκεί
στο σπήλαιο
για όποιον ορφάνεψε
από επίγειες ελπίδες
για όποια έσφιξε, άλλη Ραχήλ
τα τέκνα του αιώνος τούτου
νεκρά στην αγκάλη
για όποιον πέρασε μιαν έρημο δύο ή κι εβδομήντα δύο χρόνων
ακολουθώντας ένα άστρο
που εχάθη την κρίσιμη στιγμή.

Δοξαστικόν - Αλεξανδρεύς

Δοξαστικόν

Ἑωρακώς σε ὁ τῶν Ἀποστόλων χορὸς
 τοῦ Θαβωρείου ὄρους καταβαίνοντα
Σίμων Πέτρε 
ἐπυνθάνετο παρὰ σοῦ
τί τὸ ἐπὶ τοῦ ὄρους γεγονός.
Σοῦ δὲ σιγῶντος
-οὐ μόνον κατὰ τὴν Κυριακὴν ἐπιταγήν, 
ἀλλὰ μᾶλλον ἕνεκεν τοῦ ὁράματος- 
ἐζήτουν παρὰ τοῦ προσώπου τοῦ σοῦ 
κατανοῆσαι τὰ γενόμενα ἠλλοίωται γὰρ
καὶ φόβος καὶ ἔκστασις ἐπ’ αὐτοῦ 
ἦσαν ἀποτυπούμενα
καὶ τὸ ὑπὲρ τὸν ἥλιον λάμψαν
πρόσωπον Κυρίου ἐν σμικρῷ ἀπεικάζον.  

Εξομολόγηση - Αλεξανδρεύς

 Εξομολόγηση

Αληθινή ιστορία

Η φωνή του αλλιώτεψε:

«Θέλω να σου πω κάτι παπά μου! είπε. Έχω μια φωτιά μέσα μου. Μια φωτιά που με καίει τριάντα ολάκερα χρόνια. Τώρα θαρρώ ήρθε η ώρα να τη διώξω. Μ’ έκαψε καλά! Με τσουρούφλισε όπως ένα μεγάλο δέντρο άμα το πάρει μια απότομη φωτιά, μια φωτιά που τρέχει. Το τσουρουφλάει βέβαια, αλλά μοιάζει να το αφήνει με λίγα προβλήματα. Θαρρείς πως θα πάρει πάλι τα απάνω του, μα η φωτιά  έχει κάνει τη ζημιά κι, ανάλογα το δέντρο, άλλοτες το ξεραίνει μέρα τη μέρα αργά και σταθερά κι άλλοτες φωλιάζει στο κορμί του και το καίει από μέσα. Έτσι κι εκείνη η φωτιά μ’ έκαψε κι εμένα. Θέλω να σου την πω τη φωτιά παπά μου κι ύστερα ας κλείσω τα μάτια πριν μου τα κλείσεις για πάντα εσύ.

Τον κοίταξε σοβαρά ο πνευματικός του Νοσοκομείου.  Είχε μπροστά του έναν γέρο παπά που ακουμπισμένος στη ράχη του κρεβατιού εξομολογιόταν. Ήταν ένα παράξενο ζευγάρι εξομολόγησης, που σπάνια συναντάς στο διάβα σου και μάλιστα σε δημόσιους χώρους,  τόσο που κάμποσοι χριστιανοί, ακόμα κι αν το ξέρουν θεωρητικά πως κι οι ιερείς εξομολογούνται -ή τέλος πάντων οφείλουν να εξομολογούνται- αδυνατούν να το  φανταστούνε. Κι όμως! Η σκηνή ήταν εκεί, πέρα για πέρα αληθινή, μπροστά στα μάτια των δύο άλλων ασθενών του θαλάμου ... της καρδιολογικής κλινικής του μεγάλου νοσοκομείου.

Έτη πενήντα και - Αλεξανδρεύς

Έτη πενήντα και 

 

Κύριε,

άνθρωπον ουκ έχω 

ίνα όταν η καρδιά μου ταραχθεί 

με βάλει εις την κολυμβήθρα 

της καρδιάς του.

 

Θα έγειανα νομίζω 

αυτοστιγμεί!

Μα δεν υπάρχει ούτε ένας!

 

Αλεξανδρεύς

 

ΘΩΜΑΣ - Αλεξανδρεύς

ΘΩΜΑΣ

 

"Τον Κύριο εωράκαμεν" σου λέγαν.

Δέκα νομάτους πώς ν' αμφισβητήσεις!

Μα εσύ που ξέρεις τι εύκολα τα μάτια κοροϊδεύουν

Δίδυμος ων, εννιά μήνες

με την ψηλάφηση έμαθες να βλέπεις

πριν τα ματάκια σου στον κόσμο αυτό ανοίξεις

τώρα που τόσο δύσκολα μαντάτα σε προσμένουν

πάλι τα ακροδάκτυλα ζητάς για οδηγό σου...

 

Αλεξανδρεύς

Πασχαλινή κάρτα 2025 - Αλεξανδρεύς

  Η Ανάσταση του Χριστού

δεν σηματοδοτεί μια δεύτερη ευκαιρία

με παρόμοιο τέλος.

Δεν σηματοδοτεί καν έναν παρόμοιο τρόπο ύπαρξης

αλλά χωρίς τέλος. 

Σηματοδοτεί

"άλλης βιοτής της αιωνίου απαρχήν"

Έναν άλλο τρόπο ύπαρξης

που δεν λύνει απλά τα αδιέξοδα

αυτού του κόσμου με έσχατο τον θάνατο.

Αλλά τα καθιστά ανύπαρκτα

αφήνοντας χώρο μόνο για τα όντως όντα.

Αντιστροφή - Αλεξανδρεύς

Αντιστροφή

Αλεξανδρεύς

Βράδυ τέταρτης μέρας. Καθώς απλώνω το κορμί μου στο στρωσίδια νιώθω δυο αντίθετες δυνάμεις να με τραβούν καθεμιά προς το μέρος της. Η απογοήτευση από τη μια μεριά, η ελπίδα από την άλλη. Μπλεγμένες γεννήθηκαν και οι δύο με μήτρα το ίδιο γεγονός. Σα δυο δίδυμα παιδιά, αλλιώτικα. Αγόρι το ένα, κορίτσι το άλλο. Ξανθό το πρώτο, μελαχρινό το δεύτερο.

Σήμερα, δεν πήγαμε στην Ιερουσαλήμ. Κατάκοποι από τις τρεις προηγούμενες μέρες, μείναμε στη Βηθανία να ξεκουραστούμε. Να ξεκουράσουμε δηλαδή το κορμί μας, αφού το μυαλό μας –το δικό μου τουλάχιστον, αλλά φαντάζομαι και των υπολοίπων το ίδιο- παλεύει να χωνέψει, να ταχτοποιήσει όσα ζήσαμε όλες τις προηγούμενες ημέρες. Από το Σάββατο ως τα σήμερα μου μοιάζουν να έχουν περάσει αιώνες. Πλησιάζει το Πάσχα και πρέπει να ετοιμαστούμε. Να, αύριο βράδυ θα γίνει το δείπνο των Αζύμων. Οι πιο συστηματικοί από την παρέα μας αναζητούν το πού και το με τι. Θα μείνουμε εδώ στη Βηθανία ή θα πάμε ξανά στην Ιερουσαλήμ; Προσωπικά προτιμώ την ηρεμία της Βηθανίας.

Σήμερα το πρωί έκανα μια μικρή βόλτα μέχρι το νεκροταφείο. Πλησίασα τον άδειο τάφο του Λαζάρου. Πεταμένη σε μιαν άκρη η πέτρα που κάποτε τον χώριζε από τους ζωντανούς. Κάθισα απέναντί της και σκεφτόμουν. Α! να μην υπήρχαν πια αυτές οι πέτρες! Να μην έκλειναν οριστικά και αμετάκλητα. Να μη χώριζαν ζωντανούς από πεθαμένους… Κάποτε θα γέλαγα σ’ αυτή τη σκέψη.

Μελλούμενα - Αλεξανδρεύς

Μελλούμενα

Αλεξανδρεύς

Τρίτη μέρα μετά την Ανάσταση του Λαζάρου. Κοιμήθηκα χωρίς όνειρα χτες. Τέταρτο βράδυ που ξαπλώνω εδώ στο σπίτι της Βηθανίας. Μπορεί η αναταραχή να γίνει κανονικότητα;  Το κορμί μου μοιάζει να έμαθε τη γωνιά του. Τα πόδια μου μοιάζουν να συνηθίζουν σιγά-σιγά την απόσταση των δεκαπέντε σταδίων μέχρι την Ιερουσαλήμ. Κι η ψυχή μου όσο πάει και συνηθίζει την ένταση της κάθε μέρας. Την αντιπαράθεση με τους Γραμματείς και του Φαρισαίους που δε λέει να κοπάσει. Όλα τα συνηθίζει ο άνθρωπος.

Σήμερα σηκωθήκαμε πάλι νωρίς. Μια σιωπή έχει αρχίσει να εγκαθίσταται πια στη συντροφιά μας. Μια σοβαρότητα που ούτε η χαρμόσυνη παρουσία του Λαζάρου δεν μπορεί να την διακόψει. Σιωπηλοί ετοιμαζόμαστε, όπως αυτοί που ξέρουν πως σε λίγο δεν θα είναι πια μαζί. Όπως εκείνοι που περιμένουν τον θάνατο. Πάντα πίστευα πώς η εκτέλεση ενός ανθρώπου -ακόμα και του μεγαλύτερου εγκληματία- είναι κατά πολύ χειρότερη από οποιοδήποτε έγκλημα. Όχι σε ηθικό βάρος. Σε φρίκη. Αυτό το προαναγγελθέν τέλος, αυτή η τελετουργία του θανάτου, κάνει την εκτέλεση πιο αποκρουστική απ’ οτιδήποτε άλλο.

Θα ‘θελα για μια φορά ο Δάσκαλος να διαψευστεί. Δεν τολμώ ωστόσο, όχι να του το πω (είδα τι άκουσε ο Πέτρος σαν το ξεστόμισε) αλλά ούτε να το σκεφτώ. Γρήγορα διώχνω τη σκέψη μου πριν φυτρώσει στο χώμα της ψυχής μου, πριν Τον ακούσω να μου λέει: «Τι διαλογίζεσαι;»

Ξεκαθαρίσματα - Αλεξανδρεύς

Ξεκαθαρίσματα

Αλεξανδρεύς

Μόλις ξάπλωσα στη γωνιά μου. Μερικοί αποκοιμήθηκαν ήδη. Είμαστε πολλοί 12 άντρες, ο ένας δίπλα στον άλλον. Καθυστέρησα λίγο για να ξεπλύνω με το νερό της στέρνας τα σκονισμένα πόδια μου. Δεν ήθελα να τρέξω πρώτος. Μου φάνηκε ανάρμοστο. Τα λόγια του Ραββί στο δρόμο, μου ξαναθύμησαν την αξία να είσαι έσχατος. Έτσι μόλις τέλειωσα με το πλύσιμο πέρασα με προσοχή πάνω από τους κοιμισμένους και τους μισοκοιμισμένους συντρόφους μου. Ο Ραββί θα πλαγιάσει αλλού. Ίσως να μην πλαγιάσει και καθόλου…

Εγώ, κουλουριάζομαι εδώ στην άκρη και τραβάω ως ψηλά το στρωσίδι. Δεν είναι που κρυώνω. Τόσοι άντρες ο ένας δίπλα στον άλλο φτάνουν για να ζεστάνουν το χώρο. Μα ψάχνω κάποιου είδους απομόνωση.

Μόλις ξαπλώσεις να ξεκουράσεις το κορμί να! ξεπετάγονται οι σκέψεις να σε κυριεύσουν. Δύσκολη μέρα η σημερινή. Ώρες ώρες έλεγα πώς δεν θα τα βγάλω πέρα. Μα έκανα κουράγιο. Περπατούσα δίπλα του για να του δείχνω πως είμαι εκεί γι αυτόν. Βλέπεις δεν φεύγει ούτε στιγμή απ’ το μυαλό μου ο λόγος του: «Είναι το τελευταίο Πάσχα που θα κάνω μαζί σας». Και το Πάσχα πλησιάζει ανησυχητικά. Ρουφώ κάθε στιγμή της παρουσίας του.

Ξεκίνημα - Αλεξανδρεύς

Ξεκίνημα 

Στεκόμαστε εδώ στην άκρη της πόλης. Το βράδυ στην Βηθανία πέρασε ήσυχα. Η Μαρία σε μιαν άκρη με τα μαλλιά να μοσχοβολούν νάρδο και την καρδιά γεμάτη αγαλλίαση. Δεν ξέρει τι θα ακολουθήσει. Ο Λάζαρος κοιμήθηκε ήσυχα στο δεύτερο βράδυ της δεύτερης ζωής του. Η ανάσα του σαν του μωρού παιδιού. Ο Ιησούς πρέπει να ξαγρύπνησε πάλι στην προσευχή. Σηκωθήκαμε με το πρώτο φως του ήλιου. Προχωράμε τώρα στην πόλη που απλώνεται μπροστά μας. Ο δρόμος είναι ανηφορικός. Η συκιά με μαραμένα τα μεγάλα φύλλα της έμεινε πριν λίγο πίσω μας. Βαδίζουμε προς το ναό. Ο θόρυβος των αργυραμοιβών φτάνει ως εδώ. Ανακατεμένες φωνές και βελάσματα. Αρνιά, άλογα και λογικά. Τούτη η βδομάδα που ξεκινά με φοβίζει.

Εις θάνατον - Αλεξανδρεύς

 

 Εις θάνατον 
 
Εσύ τουλάχιστον ξέρεις καλά 
τι πράγμα αδύναμο είναι ο άνθρωπος.
Λυγίζει, όχι μόνο μπροστά σε στρατηγούς 
και βασιλιάδες 
μα ακόμα και σε μια παιδίσκη.
Τρεις φορές• να αρνείται 
να καταναθεματίζει 
να ομνύει!
 
Για αυτό με ξάφνιασε 
η απόφασή σου μπροστά σ’ όλους 
για την ακρίβεια του αντιτίμου να ρωτήσεις.
Έναν, έναν 
χώρια τον έναν από τον άλλον 
όμοιος ανακριτής.
Και δίχως δεύτερη λέξη να αρθρώσουν 
νεκρούς για την ταφή τους αποστέλλεις 

Ωδή - Αλεξανδρεύς

 

Ωδή

Αλεξανδρεύς

Σαν παιδί πάντα με ξεσήκωνε ο Αβράαμ. Τόσο μακρινός χωροχρονικά και ταυτόχρονα τόσο κοντινός, τόσο βαθιά ανθρώπινος. Τόσο αληθινός στην χωρίς όρια αναζήτησή του και τόσο απλόχερος στα ανταλλάγματα που ήταν έτοιμος να πληρώσει. Θα μου πεις, δεν είναι τυχαία ο άνθρωπος που σύναψε τη μόνη συμφωνία με τον αληθινό Θεό! (Η άλλη συμφωνία, η καινή, υπογράφτηκε με αίμα αλλά από τον ίδιο τον Υιό και Λόγο του Θεού οπότε αποτελεί εντελώς διαφορετικής τάξεως γεγονός).

«Άφησέ τα όλα για χάρη μου! Εσύ, ο άρχοντας, ο γέρος, ο καθώς πρέπει. Εσύ που στην αναζήτησή σου για μένα δεν έχεις ούτε ένα εχέγγυο. Που δεν δικαιούσαι να νιώθεις ευλογημένος ούτε με αυτό που όλοι θεωρούν αυτονόητο: ένα παιδί. Εσύ που, παρ’ όλες τις θυσίες σου και την απόλυτη υπακοή σου, θα αναγκαστείς να υποστείς τον εξευτελισμό -όντας πιστός στη γυναίκα σου- να κοιμηθείς με τη δούλα σου για χάρη ενός παιδιού.

Εσύ που θα χρειαστεί να πείσεις τη γελώσα Σάρα πως αξίζει –για άλλη μια φορά- να κοιμηθεί μαζί σου μετά τα πιάτα που ‘πλενε κάτω από την βελανιδιά.

Δουλείά - Αλεξανδρεύς

Δουλείά
 
«Πάλιν πλοῖα καὶ δίκτυα
καὶ ἄγρα οὐδαμοῦ».
Τρία χρόνια - μια ζωή
που πέταξε μακρυά μας.
 
Πάλιν πλοῖα καὶ δίκτυα…
κι ούτε τα εκατόν πενήντα τρία ψάρια
με χορταίνουν πια
αδειάζει η ψυχή απ' την αμφιβολία.
 
Πάλιν πλοῖα καὶ δίκτυα…
και δεν αντέχω να «χαλάσω» πια το δίχτυ
ούτε τη νύχτα ούτε  -πιο πολύ αυτό-
το μεσημέρι.

"Δοξαστικό" - Ἀλεξανδρεύς

 

Τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς καρδίας μου θεράπευσον, Κύριε. Ὅτι τὸ γῆρας ἐπελθόν, τοὺς μὲν τοῦ σώματος βέβλαφε, τούς δὲ ἐκείνης ἀπεκάλυψεν ἤδη ἀσθενοῦντας. Διὸ καὶ οὐ δύναμαι τὴν Βασιλείαν Σου ὁρᾶν -μακρὰν γὰρ ταύτης εἰμί - οὐδὲ τῶν προσκαίρων τὴν ματαιότητα κατανοῆσαι εἰ καὶ πρὸ ὀφθαλμῶν μου κεῖνται. 
Τῷ κολλυρίῳ τῆς Ἀποκαλύψεώς Σου αὐτοὺς ἄλειψον, οὕτινος χρείαν ἔχω ὁ ἄθλιος καὶ πρὸς τὸ ὁρᾶν καὶ ποιεῖν πάντα τὰ Σοὶ εὐάρεστα ὁδήγησόν με καὶ σῶσον με.

Ἀλεξανδρεύς 

Μαράν Αθά - Αλεξανδρεύς

 

Μαράν αθά

 

Την ώρα που ’σερνες το χέρι να χαράξεις

γράμματα οκτώ σε δύο λέξεις χωρισμένα

νομίζω και το φως από το λυχνάρι του Ακύλα

θ’ αναθάρρεψε στη θέα της γραφής σου.

 

Στενάζει λέει, η κτίση και προσμένει

το αγκομαχητό του κόσμου να τελειώσει.

 

Μα δυο χιλιάδες χρόνια τώρα που περάσαν

τα γράμματα ανεκπλήρωτα, χωρίς το γλυκασμό

της έλευσης εμείναν.

Κάθισε εδώ δίπλα, Κύριε - Αλεξανδρεύς

 

Κάθισε εδώ δίπλα, Κύριε

άδεια είν' η θέση.

Θα περιμένεις να τελειώσω

την επίσκεψη;

Το περιμένω και το φοβάμαι

το άνοιγμα της θύρας.

 

Δεν ξέρω αν θα ξεκινήσει

το λόγο του

λέγοντας "Λυπάμαι"...

Κι εγώ λυπάμαι.

Και φοβάμαι.

Παραλίγο να πω

κι ελπίζω.

 

Γυρνώ να Σε κοιτάξω

το βλέμμα Σου κατεβασμένο

Καταλαβαίνω.

Κι εγώ εξάντλησα

τα τρία "ει δυνατόν"

Μα με ζορίζει αφάνταστα

το γεννηθήτω.

Απόδοσις - Αλεξανδρεύς

 

 Απόδοσις
 
Απόψε ο παιάνας σταματάει 
το ξέρω πως η νίκη συνεχίζει 
μα δίχως επινίκια πανηγύρια 
πώς θε να πορευτούμε ένα χρόνο;

Δίχως Χριστός Ανέστη 
τι να καταπιείς 
πάνω από κάθε 
μπουκιά θανάτου 
που με περίσσια σε κερνά 
ο βίος σου φροντίδα;

Αλεξανδρεύς