Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο της ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ι ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΚΑΙ Ι ΜΑΤΘΑΙΟΥ 9/8/26 , Θεία Λειτουργία....

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ: Κορινθίους Α΄ 4: 9-16

 

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους,	Αδελφοί, μου φαίνεται όμως πως ο Θεός σ’ εμάς τους αποστόλους έδωσε την ελεεινότερη θέση, σαν να είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε στην αρένα.
ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις.	Γιατί γίναμε θέαμα για τον κόσμο, για αγγέλους και γι’ ανθρώπους.
῾Ημεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ·	Εμείς παρουσιαζόμαστε μωροί για χάρη του Χριστού, ενώ εσείς είστε σοφοί χάρη στο Χριστό·
ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί·	εμείς είμαστε αδύναμοι, ενώ εσείς είστε δυνατοί·
ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι.	εμείς είμαστε περιφρονημένοι, ενώ εσείς είστε τιμημένοι!
῎Αχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα	Ως αυτήν την ώρα πεινάμε, διψάμε, γυρνάμε με κουρέλια, ξυλοδαρμένοι,
καὶ ἀστατοῦμεν	από τόπο σε τόπο χωρίς σπίτι,
καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί·	και μοχθούμε να ζήσουμε δουλεύοντας με τα ίδια μας τα χέρια.

Τά ἀπραγματοποίητα θαύματα - π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Κυριακή Ι´Ματθαίου

Λόγος εἰς τό Εὐαγγέλιον

Τά ἀπραγματοποίητα θαύματα

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμανδρίτου π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Ἀρχιγραμματέως  Ἱεράς Συνόδου

τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου

 

«Διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; » (Ματθ. ιζ΄19)

Τό θαῦμα ἔχει συντελεσθεῖ. Ὁ πονεμένος πατέ­ρας ἀγκαλιάζει τό βασανισμένο του παιδί ἐ­λεύθερο ἀπό τήν κυριαρχία τοῦ διαβόλου, καί τούς ἐννέα Μαθητές τοῦ Κυρίου βασανίζει τό ἐρώτημα. Γιατί ἐμεῖς δέν μπορέσαμε νά βγάλουμε αὐτό τό δαιμόνιο; Εἶναι ἡ πρώτη φορά ἀπό τότε πού ὁ Κύριος τούς ἔδωσε τό χάρισμα νά θαυμα­τουργοῦν, πού τό χάρισμα αὐτό δέν φέρνει ἀπο­τέλεσμα. Ὁ Κύριος βέβαια, πού τήν ὥρα τοῦ μεγάλου ἀγώνα τους βρισκόταν μέ τούς ἄλλους τρεῖς Μαθητές στό Θαβώρ, ἐθεράπευσε τό νέο ἐκεῖνο, τό ἐρώτημα ὅμως παραμένει: Γιατί ἐμεῖς δέν μπορέσαμε νά βγάλουμε αὐτό τό δαιμόνιο;

            Γιατί λοιπόν δέν μπόρεσαν;  Καί γιατί καί ἐμεῖς σέ κάποιες παρόμοιες περιστάσεις ἀποτυγ­χάνουμε;

****

« Διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό;»

            Ἡ ἀπάντηση πού τούς δίνει ὁ Κύριος, ἔρχεται σάν κεραυνός ἐν αἰθρίᾳ. «Διά τήν ἀπι­στίαν ὑμῶν», ἀντηχοῦν στά αὐτιά τους τά λόγια τοῦ Διδασκάλου. Δέν μπορέ­σατε νά τό βγάλετε τό δαιμόνιο, διότι σᾶς λείπει ἡ πίστη. Ἡ ἀπάν­τηση, ἐλεγκτική καί κατά συνέπεια ὀδυνηρή, τούς συγκλονίζει καί τούς προβληματίζει. Δέν τούς ἔφθανε ἡ ταλαιπωρία ἀπό τήν πάλη μέ τό πονηρό πνεῦμα καί ἡ ταπείνωση πού ὑπέστη­σαν μπροστά στά μάτια τόσων ἀν­θρώπων, μέ τό νά δίνουν ἐντολή στό δαιμόνιο νά φύγει καί αὐτό νά ἀντιστέκεται καί νά τούς ἐκθέτει στά μάτια τοῦ κόσμου. Ἀκοῦνε τώρα καί ἀπό τό στόμα τοῦ καρδιο­γνώστη Διδασκάλου, ὅτι αἰτία ὅλης ἐκείνης τῆς ταλαιπωρίας καί τῆς ταπεί­νωσης ἦταν ἡ ἀπι­στία τους.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ - π. Δημητρίου Μπόκου

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ένας πατέρας έφερε το παιδί του στον Χριστό, λέγοντάς του ότι σεληνιάζεται. Ο Χριστός έδειξε ότι το παιδί διακατεχόταν από δαιμόνιο. Δεν το επηρέαζε σε τίποτε η σελήνη ή τα άστρα, όπως νόμιζαν και νομίζουν πολλές φορές οι άνθρωποι. Και φυσικά ο Χριστός θεράπευσε το παιδί, επιτιμώντας και βγάζοντας το δαιμόνιο. Στους μαθητές του, που απέτυχαν να βγάλουν το πονηρό πνεύμα, καταλόγισε έλλειψη πίστης, προσευχής και νηστείας (Κυριακή Ι΄ Ματθαίου).

Το δυναμικό αυτό τρίπτυχο (πίστη, προσευχή, νηστεία), είναι κάτι που δεν ηχεί ευχάριστα στα αυτιά μας σήμερα. Απαιτεί προϋποθέσεις που δεν είμαστε διατεθειμένοι να παράσχουμε. Κατ’ αρχήν ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται με την πίστη. Θέλει βεβαιότητες ατράνταχτες, σιγουριά ψηλαφητή για το καθετί. Αγκιστρώνεται πιο πολύ στη λογική του, δέχεται συνήθως μόνο ό,τι αυτή μπορεί να επεξηγήσει. Πραγματικότητες πέραν της λογικής, όπως ο Θεός, γίνονται αποδεκτές με αγνωστικισμό, μια και δεν υπάρχουν γι’ αυτές λογικές, δηλαδή αναντίρρητες, αποδείξεις. Δεν επιστρατεύεται η πίστη πουθενά. Εφαρμόζεται ο κανόνας, «για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί». Η λογική αποθεώνεται, η πίστη περιφρονείται.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ  Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»

Ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία κανένα πράγμα ἀπό τά τοῦ βίου αὐτοῦ, δέν εἶναι πραγματικά κακό, πραγματικά διαστροφή, παρά φύση κατάσταση. Τό ἄριστο εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί νά ζήσει γιά τόν Χριστό. Γιατί διαφορετικά, δέν μπορεῖ νά ἀναγεννηθεῖ, οὔτε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἰσέλθει.

Ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς δέν δέχεται ὕμνο καί παρακλήσεις ἀπό στόματα βλάσφημα, διεστραμμένα· οὔτε θυσία, ἀπό χέρι πού ἄγγισε κόπρο καί ψυχή ἄπιστη, ἀκάθαρτη. Χρειάζεται πρωτύτερα νά δεχθοῦμε μέσα μας τό σπόρο τοῦ Θεοῦ Λόγου καί νά καθαρίσουμε προηγουμένως τούς ἑαυτούς μας ἀπό τά βδελύγματα τῆς πονηρίας καί εἰδωλολατρείας. Διότι εἶναι βδελυρότερη ἀπό τήν κόπρο ἡ ἁμαρτία, ὁ δόλος, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπιστίας πού κάνει διεστραμμένο τόν νοῦ καί ἀκάθαρτο τόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον.

ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΠΙΠΤΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΥΔΩΡ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΠΙΠΤΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΥΔΩΡ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. Καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι» (Ματθ. 17, 25-26)

«Κύριε, σπλαχνίσου τὸν γιό μου, γιατὶ εἶναι ἐπιληπτικὸς καὶ ὑποφέρει· πολλές φορές μάλιστα πέφτει στὴ φωτιά καὶ στὸ νερό. Τὸν ἔφερα στοὺς μαθητές σου, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν θεραπεύσουν». 

            Αμέσως μετά την Μεταμόρφωση, ο Κύριος και οι τρεις μαθητές, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, επιστρέφουν στον κόσμο, για να συμπορευτούν προς τις τελευταίες ημέρες του Χριστού, προς τον Γολγοθά, τον Σταυρό, την Ταφή και την Ανάσταση. Ένα περιστατικό όμως τους περιμένει. Ένας πατέρας φέρνει στον Χριστό τον επιληπτικό γιο του, για να τον θεραπεύσει. Τον έχει πάει στους υπόλοιπους μαθητές, οι οποίοι, καίτοι επικαλούνται το όνομα του Χριστού, εντούτοις δεν μπορούν να τον γιατρέψουν. Είναι ένα μήνυμα αυτό και προς τους ανθρώπους που ελπίζουν στον Θεό, μολονότι δεν είναι η πίστη τους δυνατή, συχνά και προς εμάς του χριστιανούς, οι οποίοι θεωρούμε ότι επειδή πιστεύουμε, μπορούμε να κάνουμε θαύματα, να υπερβούμε τους φυσικούς νόμους επικαλούμενοι το όνομα του Χριστού.

9 Αυγούστου 2026 - Δημητρίου Τσαντήλα

  Την Κυριακή 9 Αυγούστου 2026 το ευαγγέλιο περιγράφει έναν πατέρα, ο οποίος πλησίασε τον Χριστό ζητώντας βοήθεια για το δαιμονισμένο παιδί του. Όμως είπε δύο λάθος φράσεις, γεγονός που έφερε την αντίδραση του Κυρίου. Στο παρόν βίντεο παρακολουθούμε την ανάλυση του κ. Δημητρίου Τσαντήλα, ιατρού και θεολόγου.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΥΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

 

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΥΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ (Ματθ. 17 , 14-23)

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Άνω Κοτσανόπουλο, στις 8/8/1999)

 
Περιμένοντας τον Κύριο
 
Ερχόμαστε στην Εκκλησία και παρακαλούμε τον Κύριο να μας δώσει χάρη και έλεος. Και παρακαλώντας Τον «περιμένουμε» να λάβουμε την χάρη και το έλεός Του. Λέμε «περιμένουμε» γιατί ξέρουμε ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός δεν μας απαντά πάντοτε αμέσως, αλλά εκπληρώνει τα αιτήματά μας, όταν κρίνει ότι είναι ο κατάλληλος καιρός. Και εμείς, μέσα στην Εκκλησία, έξω από την Εκκλησία, γύρω Του, κοντά Του, τον «περιμένουμε».
Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα, από το να βρίσκεται κανείς κοντά στον Χριστό και συγχρόνως να Τον «περιμένει». Να περιμένει την ευλογία Του, τη χάρη Του, τις δωρεές Του. Και σ’ αυτή την ζωή και στην ατελεύτητη Βασιλεία Του.

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε σήμερα, μας παρουσιάζει στο κέντρο τον Χριστό. Γύρω Του κόσμος πολύς. Όλοι περιμένουν. Τι ευλογημένη κατάσταση! Όπως τότε οι Ιουδαίοι, έτσι και εμείς, για διαφορετικό λόγο ο καθένας, με την δική του ικεσία ο καθένας, είμαστε μέσα στο Ναό τού Κυρίου, κοντά στον Χριστό. Έστω και αν δεν Τον βλέπουμε σωματικά αλλά μόνο νοερά: Μέσα από την εικόνα Του. Μέσα από την Θεία Ευχαριστία -το άγιο Σώμα Του και το Αίμα Του- που μας προσφέρει «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν την αιώνιον».

Ἀληθινὴ εὐγένεια καὶ δικαία ὀργὴ - Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ἀληθινὴ εὐγένεια καὶ δικαία ὀργὴ

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη…» (Ματθ. 17,17)

Οἱ Χριστιανοί, ἀγαπητοί μου, πρέπει νὰ εἶ­νε εὐγενεῖς. Ἀλλὰ τί ἐννοοῦμε λέγοντας εὐγενεῖς; ἐν­νοοῦμε ἆραγε τὴν εὐ­γένεια τὴν κοσμική, ποὺ σήμερα ἔχει ἐξελιχθῆ σ᾽ ἕνα εἶ­δος ἐπιστήμης καὶ διπλωματίας;
Ἡ κοσμικὴ εὐγένεια διαφέρει ἀπὸ τὴν χριστια­νική. Εὐγενὴς π.χ. κυρία ἢ δεποινίδα εἶνε αὐτὴ ποὺ μιλάει μὲ λεπτότητα, ἡ γλῶσσα της στάζει μέ­λι, θαυμάζεται καὶ φημίζεται στοὺς κοσμικοὺς κύκλους. Ἡ εὐγένειά της ὅμως εἶ­νε ἐπιφανειακή. Ἐὰν λίγο τὴν ἐνοχλήσῃς, θί­ξῃς τὸν ἐγωισμό της, τότε αὐτὴ ἡ εὐγε­νὴς γίνεται θηρίο, τίγρις, κι ἀπὸ τὰ βάθη της βγάζει λέξεις καὶ φράσεις σκλη­ρὲς καὶ βάναυ­σες. Στὰ χείλη ἔχει εὐγένεια, ἀλλὰ στὴν καρδιά της ὑπάρχει ἀγένεια, ἀγριότης, βαρβαρότης. Αὐτὴ εἶνε ἡ κοσμκὴ εὐγένεια. Καὶ δι­αφέρει ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ εὐγένεια ὅσο ἕνα γνήσιο νόμισμα ἀπὸ ἕνα κίβδηλο.
Ποιά λοιπὸν εἶνε ἡ χριστιανικὴ εὐγένεια;

«Δὲν γεννηθήκαμε γιὰ νὰ σέρνουμε τὴ ζωή· γεννηθήκαμε γιὰ νὰ λάμψουμε». - π. Σιλουανού Λ. Λάμπρου

6 Αὐγούστου – Θεία Λειτουργία.

«Δὲν γεννηθήκαμε γιὰ νὰ σέρνουμε τὴ ζωή· γεννηθήκαμε γιὰ νὰ λάμψουμε».

Υπό του Αρχιμ. Σιλουανού Λ. Λάμπρου

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
σήμερα στεκόμαστε μπροστὰ σὲ μία ἀπὸ τὶς πλέον μεγαλειώδεις στιγμὲς τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ Χριστὸς ἀνεβαίνει στὸ Ὄρος Θαβώρ μαζί μὲ τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη. Καὶ ἐκεῖ, μπροστὰ στὰ μάτια τους, μεταμορφώνεται.
Τὸ πρόσωπό Του λάμπει ὡς ὁ ἥλιος. Τὰ ἱμάτιά Του γίνονται λευκὰ ὡς τὸ φῶς. Καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς ἀκούγεται:
«Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε.» (Ματθ. 17,5)
Σήμερα, ὅμως, ἡ Ἐκκλησία δὲν μᾶς καλεί μόνο νὰ θαυμάσουμε τὸ γεγονός.
Μᾶς καλεί νὰ καταλάβουμε κάτι συγκλονιστικό:
Ὁ Χριστὸς δὲν μεταμορφώθηκε γιὰ τὸν ἑαυτό Του. Μεταμορφώθηκε γιὰ ἐμᾶς.
Ἔδειξε τί μπορεῖ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος ὅταν ἀνοίξει τὴν καρδιά του στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.
Ὁ προορισμός μας δὲν εἶναι ἡ μιζέρια. Δὲν εἶναι ἡ μετριότητα. Δὲν εἶναι ἡ πνευματικὴ παραίτηση.
Ὁ προορισμός μας εἶναι ἡ θέωση.

πρώτη και δεύτερη Μεταμόρφωση - Δημήτριος Τσαντήλας

 

 Κατά τον επίγειο βίο του ο Κύριος Ιησούς Χριστός μεταμορφώθηκε δύο φορές. Αυτό εξηγεί με ενάργεια στο παρόν κήρυγμα ο ιατρός - θεολόγος κ. Δημήτριος Τσαντήλας. Επίσης αναφέρεται στα τρία λάθη του αποστόλου Πέτρου, αλλά και σε άλλα επίκαιρα διδάγματα με αφορμή την εορτή της Μεταμορφώσεως [6 Αυγούστου].

«Ὅταν τὸ φῶς γίνεται ἀπάντηση στὸ σκοτάδι». - π. . Σιλουανού Λ. Λάμπρου.

5 Αὐγούστου – Ἑσπερινός.
 

«Ὅταν τὸ φῶς γίνεται ἀπάντηση στὸ σκοτάδι».

Υπό του Αρχιμ. Σιλουανού Λ. Λάμπρου.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
ἀπόψε ἡ Ἐκκλησία μᾶς προσκαλεῖ νὰ ἀνεβοῦμε ἕνα βουνό. Ὄχι μὲ τὰ πόδια, ἀλλὰ μὲ τὴν καρδιά. Νὰ ἀφήσουμε γιὰ λίγο τὸν θόρυβο τῆς καθημερινότητας, τὴν ταχύτητα τῶν γεγονότων, τὴν τυραννία τῶν ἐιδήσεων, καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Χριστὸ στὸ Θαβώρ.
Διότι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ζεῖ μέσα σὲ μία παράξενη ἀντίφαση. Ἔχει περισσότερο φῶς ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχή, ἀλλὰ λιγότερη φωταγώγηση. Ὅλες οἱ πόλεις λάμπουν, οἱ ὀθόνες δὲν σβήνουν ποτέ, καὶ ὅμως οἱ ψυχὲς συχνὰ βυθίζονται στὸ σκοτάδι τῆς ἀγωνίας, τῆς μοναξιᾶς, τῆς ἀνασφάλειας.
Καὶ τότε ἀκούγεται ἡ πρόσκληση τοῦ Θαβώρ:
«Ἔλα νὰ δεῖς ποῦ βρίσκεται τὸ ἀληθινὸ φῶς.»
«Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος» (Ματθ. 17,2).
Ἡ Μεταμόρφωση δὲν ἦταν ἐπίδειξη δυνάμεως. Δὲν ἦταν ἕνα θεαματικὸ θαῦμα γιὰ νὰ ἐντυπωσιάσει. Ἦταν ἡ ἀποκάλυψη τοῦ ποῖος πραγματικὰ εἶναι ὁ Χριστός: ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τὸ Φῶς τοῦ κόσμου.

«Στην μοναξιά συναντάμε τον Θεό» - Μητροπολίτης Κορωνείας Παντελεήμων

 «Στην μοναξιά συναντάμε τον Θεό»

Μητροπολίτης Κορωνείας Παντελεήμων

 «ο Ιησούς ανέβη εις το όρος κατ´ ιδίαν προσεύξασθαι»  

1. Η μοναξιά πράγματι είναι ένα πανανθρώπινο πρόβλημα. Κάθε πλάσμα είναι μόνο, αλλά ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα, που έχει συνείδηση της μοναχικότητάς του. Και η μοναξιά έχει πολλές αιτίες.
Αισθανόμαστε μόνοι, όταν δικοί μας άνθρωποι φεύγουν απ' αυτή τη ζωή.
Όταν δεν βρίσκουμε ανταπόκριση στην αγάπη μας. Όταν μάς απορρίπτουν. Η αγάπη, όμως, είναι δώρο.
Το δώρο δωρίζεται, δεν αξιώνεται. Πολλές φορές μέσα στο ίδιο σπίτι ζούμε σε παράλληλες μοναξιές.
Είμαστε μόνοι με τις ενοχές μας, που δεν μπορούμε να τις μεταθέσουμε σε άλλους. Και κυρίως είμαστε μόνοι μπροστά στο θάνατο.

2. Ο άνθρωπος κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες, για να ξεπεράσει την μοναξιά του. Κυνηγά τις απολαύσεις και την δια-σκέδαση με κάθε τρόπο.
Και κάποιες φορές, δυστυχώς,και τις παραισθήσεις από ουσίες. Ματαίως. Η μοναξιά δεν υπερνικάται.

«Όταν ο φόβος γίνεται μεγαλύτερος από την πίστη». - π.. Σιλουανού Λ. Λάμπρου.

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ.
Από τον άμβωνα του Αγίου Αθανασίου Αμφίσσης.

 

«Όταν ο φόβος γίνεται μεγαλύτερος από την πίστη».

 Υπό του Αρχιμ. Σιλουανού Λ. Λάμπρου.

Αγαπητοί μου αδελφοί.
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας μεταφέρει μέσα σε μία νύχτα γεμάτη ταραχή. Οι μαθητές βρίσκονται μόνοι στη λίμνη. Ο άνεμος είναι αντίθετος, τα κύματα δυναμώνουν και η βάρκα κινδυνεύει.
Δεν είναι τυχαία αυτή η εικόνα.
Η βάρκα, κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας, συμβολίζει την ίδια την Εκκλησία, αλλά και τη ζωή κάθε ανθρώπου. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη βρεθεί κάποτε αντιμέτωπος με ανέμους: μία ασθένεια, μία απώλεια, μία αποτυχία, μία οικογενειακή δοκιμασία ή μία εσωτερική αγωνία.
Και τότε εμφανίζεται ο Χριστός.
Δεν σταματά αμέσως την τρικυμία. Πρώτα πλησιάζει τους μαθητές και τους λέγει:
«Θαρσεῖτε· ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».
Είναι σαν να τους λέει: Το πρώτο που χρειάζεται δεν είναι να αλλάξει η θάλασσα· είναι να μη χάσετε την εμπιστοσύνη σας.

Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο της ΚΥΡΙΑΚΗΣ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΙ Θ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ 2/8/2026 , Θεία Λειτουργία....

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ: Κορινθίους Α΄ 3: 9-17

Ἀδελφοί, Θεοῦ ἐσμεν συνεργοί· Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε.	Αδελφοί, είμαστε συνεργάτες στην υπηρεσία του Θεού κι εσείς το χωράφι του Θεού, το οικοδόμημα του Θεού.
Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα, ἄλλος δὲ ἐποικοδομεῖ· ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ·	Σύμφωνα με το ειδικό χάρισμα που μου έδωσε ο Θεός, ως έμπειρος αρχιμάστορας, έβαλα εγώ το θεμέλιο. Άλλος τώρα χτίζει πάνω σ΄ αυτό. Ο καθένας όμως ας προσέχει πώς χτίζει.
θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν ᾿Ιησοῦς Χριστός.	Γιατί κανένας δεν μπορεί να βάλει άλλο θεμέλιο εκτός από αυτό που υπάρχει και που είναι ο Ιησούς Χριστός.
Εἰ δέ τις ἐποικοδομεῖ ἐπὶ τὸν θεμέλιον τοῦτον χρυσόν, ἄργυρον, λίθους τιμίους, ξύλα, χόρτον, καλάμην, ἑκάστου τὸ ἔργον φανερὸν γενήσεται· ἡ γὰρ ἡμέρα δηλώσει· ὅτι ἐν πυρὶ ἀποκαλύπτεται· καὶ ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι τὸ πῦρ δοκιμάσει.	Τώρα, αν κάποιοι χτίζουν πάνω σ΄ αυτό το θεμέλιο με χρυσάφι ή ασήμι ή πολύτιμα πετράδια, με ξυλεία, χορτάρι ή άχυρο, η δουλειά του καθενός θα φανεί· θα τη φέρει στο φως η ημέρα της κρίσεως. Γιατί η ημέρα αυτή θα φανερωθεί με τρόπο πύρινο, και η ποιότητα του έργου καθενός θα δοκιμαστεί από τη φωτιά.
Εἴ τινος τὸ ἔργον μενεῖ ὃ ἐπῳκοδόμησε, μισθὸν λήψεται· εἴ τινος τὸ ἔργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αὐτὸς δὲ σωθήσεται, οὕτως δὲ ὡς διὰ πυρός.	Αν το έργο που έχτισε κάποιος αντέξει, αυτός θα λάβει μισθό· αν όμως το έργο του καταστραφεί από τη φωτιά, αυτός θα χάσει την αμοιβή του· ο ίδιος όμως θα σωθεί, όπως ένας που περνάει μέσα από τις φλόγες.

Ποῦ κυττάζουμε; - π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Κυριακή Η´Ματθαίου

Λόγος εἰς τό Εὐαγγέλιον

Ποῦ κυττάζουμε;

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμανδρίτου π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Ἀρχιγραμματέως  Ἱεράς Συνόδου

τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου

«Βλέπων τόν ἄνεμον ἰσχυρόν ἐφοβήθη» (Ματθ. ιδ΄20)

Ἐνῶ οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ μας παλεύουν μόνοι τους ὅλη τήν νύχτα μέ τά ἄγρια κύματα, λίγο πρίν ξημερώσει ὁ Κύριος ἔρχεται κοντά τους περπατώντας ἐπάνω στά νερά, καί, καθώς ἐκεῖνοι τόν παίρνουν γιά φάντασμα, τούς καθησυχάζει λέγοντας: Ἔχετε θάρρος. Ἐγώ εἶμαι. Μή φοβᾶ­στε.

Τότε, ὁ πάντοτε φλογερός Πέτρος τοῦ δός μου ἐντολή νά ρθῶ κοντά Σου περπατώντας κι᾽ ἐγώ, ὅπως κι ἐσύ πάνω στά νερά·  καί, μόλις ὁ Κύριος τοῦ δίνει τήν ἄδεια, ἀρχίζει νά βαδίζει  ἐπάνω στή θάλασσα, σάν νἄταναι στεριά!   Ἐκείνη τήν ὥρα δηλαδή ζεῖ στήν ἀτμόσφαιρα ἑνός θαύματος. Καί οἱ συμμαθητές του ἀσφαλῶς μέ τεντωμένα τά νεῦρα καί τά μηνίγγια νά χτυπᾶνε δυνατά τό ἴδιο σκέπτονται!   Ὅμως...  ἐδῶ  ἀκριβῶς ὁ φλογερός μαθητής κάνει τό μεγάλο του λάθος. Καθώς αἰσθανόταν τόν ἄνεμο νά φυσάει δυνατά, γιά μιά καί  μόνο στιγμή ἔπαυσε νά κυττάζει τόν Κύριο καί ἔστρεψε τήν προσοχή του στήν μανιασμένη θάλασσα. Τό τρομερό θέαμα τόν ἐφόβισε. Ἡ σκέψη ὅτι κάτω ἀπό τά πόδια του χάσκει ἡ ἄβυσσος, ἔκαμε νά κλονισθεῖ   ἡ  πίστη  του. Ἐγέμισε ἀμφιβολίες καί δισταγμούς. Καί τήν ἴδια ἀκριβῶς στιγμή πού οἱ λογισμοί τῆς ἀμφιβολίας κύκλωναν σάν μέλισσες καί κέντριζαν τό μυαλό του, ἄρχισε νά βουλιάζει στήν ἀγριεμένη θάλασσα.

Τό λάθος τοῦ ἀποστόλου Πέτρου εἶναι κάτι, πού τό ἐπαναλαμβάνουμε ἴσως καί ἐμεῖς συχνά στήν ζωή μας. Γι' αὐτό καί θά ἐπιμείνουμε σήμερα σ᾽ αὐτό τό σημεῖο. Θά δοῦμε: Πῶς τό διαπράττουμε αὐτό τό λάθος ἐμεῖς, ποιές οἱ συνέπειές του, καί πῶς θά τίς ἀποφύγουμε.

Ενάτη Κυριακή του Ματθαίου - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Ενάτη Κυριακή του Ματθαίου: Ματθαίος 14:22-34

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η ευαγγελική περικοπή της Ενάτης Κυριακής του Ματθαίου φανερώνει τον Χριστό ως Κύριο της κτίσεως και σωτήρα του ανθρώπου. Το γεγονός ακολουθεί τον πολλαπλασιασμό των πέντε άρτων, δηλαδή ένα σημείο θείας φροντίδας. Αμέσως μετά, ο Ιησούς αναγκάζει τους μαθητές να μπουν στο πλοίο και να περάσουν στην απέναντι όχθη. Η λέξη «ἠνάγκασεν» δείχνει ότι η πορεία τους μέσα στη νύχτα και την τρικυμία δεν είναι τυχαία· γίνεται μέσα στο σχέδιο της θείας παιδαγωγίας.

Ο Χριστός ανεβαίνει στο όρος «κατ᾽ ἰδίαν προσεύξασθαι». Η εικόνα αυτή αποκαλύπτει την ανθρώπινη ζωή του Κυρίου, ο οποίος προσεύχεται, αλλά και διδάσκει ότι κάθε έργο αγάπης χρειάζεται να στηρίζεται στην κοινωνία με τον Πατέρα. Οι μαθητές, από την άλλη, βρίσκονται στο πλοίο, μακριά από τη γη, «βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων». Το πλοίο μπορεί να θεωρηθεί εικόνα της Εκκλησίας, η οποία πορεύεται μέσα στην ιστορία αντιμετωπίζοντας ανέμους, διωγμούς, πειρασμούς και φόβους. Δεν είναι όμως εγκαταλελειμμένη. Ο Χριστός φαίνεται να απουσιάζει, αλλά στην πραγματικότητα είναι παρών και εμφανίζεται την ώρα που ο άνθρωπος έχει φτάσει στα όριά του.

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - π. Δημητρίου Μπόκου

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ο Χριστός χόρτασε πέντε χιλιάδες άνδρες με πέντε άρτους και δύο ιχθύες. Αμέσως μετά το θαύμα ο Χριστός ανάγκασε τους μαθητές του να μπουν στο πλοίο και να περάσουν στην απέναντι όχθη της Γαλιλαίας, για να μην παρασυρθούν από άκαιρους ενθουσιασμούς, όπως το πλήθος που έφαγε τους άρτους και ήθελε να ανακηρύξει τον Χριστό βασιλέα του. Ο ίδιος παρέμεινε πίσω, απόλυσε τους όχλους και κατόπιν ανέβηκε στο όρος να προσευχηθεί κατ’ ιδίαν. Όταν έπεσε η νύχτα, βρισκόταν εκεί εντελώς μόνος (Κυριακή Θ΄ Ματθαίου).

Ο άνθρωπος συνήθως φοβάται τη μοναξιά, ιδίως στην ερημιά και ιδιαίτερα τη νύχτα. Τον φυσικό αυτό φόβο εκμεταλλεύεται ο διάβολος για να διώξει από την έρημο τους αναχωρητές μοναχούς. Και δεν αρκείται στη φυσική αγριάδα της νύχτας και της ερήμου (σκοτάδι, αγρίμια κ.λ.π.), αλλά δημιουργεί και επιπλέον φόβους ο ίδιος με την ταραχώδη παρουσία του, όπως στον άγιο Αντώνιο και σε πολλούς άλλους ασκητές.

ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ - π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

 ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ

----Ἔχοντας ἀφήσει τοὺς μαθητές Του μόνους γιὰ πολύ, -τὸ κάνει αὐτὸ ὁ Χριστὸς- ἔρχεται (νυχτοπερπατώντας) πάνω στὰ νερὰ καί, ἀμέσως ὁ Πέτρος ἐκδηλώνει τὴν τρέλα τῆς πίστης του: Νὰ περπατήσω κι ἐγὼ πάνω στὰ νερά. Ἔλα! τοῦ λέει ὁ Χριστός. Καὶ ἀμέσως ὁ Πέτρος κάνει τὸ ἄλμα τῆς πίστης. Ἄλμα στὸ κενό. Τρέλα! Αὐτὸ εἶναι ἡ πίστη. Οὔτε δικαιώνεται οὔτε λογικὰ ἀποδεικνύεται. Πέσε στὸ κενὸ γιὰ νὰ ὑπάρχει λόγος νὰ σὲ βαστήξει στὰ χέρια Του ὁ Θεός.

----Ὁ Πέτρος δὲ ζητάει θαῦμα νὰ δεῖ ἢ καὶ νὰ μετάσχει ὁ ἴδιος σὲ θαῦμα. Θέλει νὰ πάει στὸ Χριστό. Δὲν ζητᾶμε θαύματα, ἀλλὰ ζητᾶμε τὸν Ἴδιο τὸ Χριστό. Ζητώντας τὸ πρόσωπό Του μπορεῖ νὰ γίνει καὶ θαῦμα, ἀλλὰ καὶ μόνο ποὺ ζητάει κανεὶς ἐγκάρδια τὸ Χριστό, τὰ πάντα γύρω του καὶ μέσα του γίνονται θαῦμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

----Πότε ἄρχισε νὰ βυθίζεται; Ὅταν σκέφτηκε τὸν ἑαυτό του καὶ μίλησε μὲ τὸ λογισμό του ποὺ τοῦ εἶπε "πνίγεσαι". Γιατὶ ὅταν παίρνουμε στὰ σοβαρὰ τὸν ἑαυτό μας ἔτσι μᾶς λέει καὶ "χανόμαστε".

ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΕ, ΕΙΣ ΤΙ ΕΔΙΣΤΑΣΑΣ; - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΕ, ΕΙΣ ΤΙ ΕΔΙΣΤΑΣΑΣ;

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Εὐθέως δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ· ᾿Ολιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;» (Ματθ. 14, 31)᾿Αμέσως ὁ ᾿Ιησοῦς ἅπλωσε τὸ χέρι, τὸν ἔπιασε καὶ τοῦ λέει· «᾿Ολιγόπιστε, γιατί σὲ κυρίεψε ἡ ἀμφιβολία;»       

      Σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά θαύματά Του ο Χριστός περπατά επάνω στα κύματα της θάλασσας, για να γλιτώσει τους μαθητές Του από την τρικυμία και από τον φόβο. Ο Πέτρος του ζητά να βαδίσει και εκείνος στα κύματα, για να Τον συναντήσει και ο Χριστός συγκατανεύει. Και ενώ, αρχικά, ο Πέτρος ζει το θαύμα της υπέρβασης του φυσικού νόμου, μόλις αφήνει τον εαυτό του στον νου και στις αισθήσεις, νιώθει τον φόβο να τον κυριεύει και αρχίζει να καταποντίζεται. Και ο Χριστός του απλώνει το χέρι, τον κρατά και τον επαναφέρει στην υπέρβαση, λέγοντάς του «ολιγόπιστε, γιατί σε κυρίεψε η αμφιβολία;».           

          Ολιγόπιστοι είμαστε οι περισσότεροι χριστιανοί σήμερα. Απέναντι στα κύματα της ζωής, που έχουν να κάνουν με τη δύναμη του κόσμου και του πολιτισμού, που ομνύει στην ελευθερία και, την ίδια στιγμή, την υπονομεύει, καθώς βάζει στο τραπέζι πλήθος πειρασμών, για να αισθανθεί ο άνθρωπος ανεξάρτητος του Θεού, χωρίς όμως να κατανοεί ότι η υπόδουλη στο «εγώ και μόνο» καρδιά, αργά ή γρήγορα, παραδίδεται στον φόβο, είτε της έλλειψης ή εξάντλησης των προαπαιτούμενων για ευτυχία είτε για τον χρόνο που καλπάζει αδυσώπητα είτε για τις πιέσεις που υφίσταται από τους άλλους, ο χριστιανός έχει να αντιτάξει την πίστη στον Χριστό.

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ἀνέβη εἰς τό ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι».

Προσευχή· ἡ ὁμορφότερη καί γλυκύτερη ἐργασία τῆς καιομένης καρδίας. Κατ’ ἰδίαν εὐφραίνονται μόνον, μέ τόν Θεό χορτασμένοι ἀπό τήν θεία ἀπόλαυση, καθ’ ἡμέραν οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Βρίσκονται σέ ἔκπληξη μέχρι τόν κατάλληλο καιρό, ἔχοντας φθάσει ἐν μέρει, διά τῆς Χάριτος, τό τελειότατο ἀπ’ ὅ,τι μπορεῖ νά ἐπιθυμήσει κανείς σάν προκαταβολή τῆς αἰωνίου μακαριότητος. Ὅταν, ἁγία γερόντισσα, στό κελάκι σου(ταμιεῖον σου), δεῖς ὅτι ἐνεργεῖ μέσα σου ἡ προσευχή καί δέν παύει νά κινεῖται μέσα στήν καρδιά, μήν τήν ἀφήσεις καί σηκωθεῖς γιά ὁ,τιδήποτε γήινο, ὡς τήν στιγμή πού θά σέ ἐγκαταλείψει αὐτή, κατ’ οἰκονομίαν Θεοῦ.

Ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὁ Θεός ἡμῶν, ἦταν μόνος ἐκεῖ στό βουνό, αἰώνιον πρότυπον προσευχῆς γιά ἐμᾶς. Τήν ἴδια ἐν τούτοις στιγμή εὑρίσκετο, Θεάνθρωπος ὤν, καί εἰς τό μέσον τῆς θαλάσσης, στό μέσον τῆς λίμνης. Νύκτα, σκοτεινιά· παρατηρῶντας τό πλοῖο πού συνεταράσσετο διότι ἦταν ἐναντίον ὁ ἄνεμος. Δοκιμάζετο τήν ἴδια στιγμή ἡ πίστις καί ἡ ὑπομονή τῶν μαθητῶν Του, στή μανιασμένη θάλασσα τῆς Τιβεριάδος· ἀλλά  θά ἦταν παράδειγμα καί ὑπόδειγμα πρός μίμησιν καί εἰς τό μέλλον γιά τήν πίστιν καί ὑπομονήν καθώς καί γιά τή δύναμη τῆς προσευχῆς τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν μαθητῶν, ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων.