5 Αὐγούστου – Ἑσπερινός.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
ἀπόψε ἡ Ἐκκλησία μᾶς προσκαλεῖ νὰ ἀνεβοῦμε ἕνα βουνό. Ὄχι μὲ τὰ πόδια, ἀλλὰ μὲ τὴν καρδιά. Νὰ ἀφήσουμε γιὰ λίγο τὸν θόρυβο τῆς καθημερινότητας, τὴν ταχύτητα τῶν γεγονότων, τὴν τυραννία τῶν ἐιδήσεων, καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Χριστὸ στὸ Θαβώρ.
Διότι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ζεῖ μέσα σὲ μία παράξενη ἀντίφαση. Ἔχει περισσότερο φῶς ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχή, ἀλλὰ λιγότερη φωταγώγηση. Ὅλες οἱ πόλεις λάμπουν, οἱ ὀθόνες δὲν σβήνουν ποτέ, καὶ ὅμως οἱ ψυχὲς συχνὰ βυθίζονται στὸ σκοτάδι τῆς ἀγωνίας, τῆς μοναξιᾶς, τῆς ἀνασφάλειας.
Καὶ τότε ἀκούγεται ἡ πρόσκληση τοῦ Θαβώρ:
«Ἔλα νὰ δεῖς ποῦ βρίσκεται τὸ ἀληθινὸ φῶς.»
«Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος» (Ματθ. 17,2).
Ἡ Μεταμόρφωση δὲν ἦταν ἐπίδειξη δυνάμεως. Δὲν ἦταν ἕνα θεαματικὸ θαῦμα γιὰ νὰ ἐντυπωσιάσει. Ἦταν ἡ ἀποκάλυψη τοῦ ποῖος πραγματικὰ εἶναι ὁ Χριστός: ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τὸ Φῶς τοῦ κόσμου.
Καὶ οἱ μαθητὲς βλέπουν γιὰ λίγο αὐτὸ ποὺ θὰ ἀποκαλυφθεῖ πλήρως μετὰ τὴν Ἀνάσταση: ὅτι πίσω ἀπὸ τὴν ταπείνωση κρύβεται ἡ δόξα, πίσω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ ἡ νίκη, πίσω ἀπὸ τὸν πόνο ἡ ἐλπίδα.
Ἕνα παράδειγμα ποὺ συγκλονίζει
Κάποτε, μετὰ ἀπὸ ἕναν μεγάλο σεισμό, οἱ διασῶστες ἔψαχναν μέσα στὰ συντρίμμια. Ἡ νύχτα εἶχε πέσει. Ἕνας μικρὸς φακὸς ἔριχνε ἀχνὸ φῶς μέσα στὸ χάος.
Ξαφνικά, ἀκούστηκε ἡ φωνὴ ἑνὸς παιδιοῦ:
— «Μὴ σβήσετε τὸ φῶς! Ὅσο βλέπω τὸ φῶς, ξέρω ὅτι θὰ ἔρθετε νὰ μὲ σώσετε.»
Ἀδελφοί μου,
αὐτὸ εἶναι τὸ Θαβώρ.
Μέσα στὰ συντρίμμια τοῦ κόσμου, μέσα στὰ προσωπικὰ μας ναυάγια, μέσα στὴν κούραση καὶ τὶς διαψεύσεις, ὁ Χριστὸς μᾶς λέει:
«Μὴ φοβᾶσαι. Τὸ φῶς μου δὲν θὰ σβήσει.»
Ἀπόψε, ἀς ἀνεβοῦμε στὸ Θαβώρ μὲ μετάνοια, προσευχή καὶ δίψα γιὰ τὸ ἀληθινὸ φῶς.
Ἀμήν.
«Ὅταν τὸ φῶς γίνεται ἀπάντηση στὸ σκοτάδι».
Υπό του Αρχιμ. Σιλουανού Λ. Λάμπρου.
ἀπόψε ἡ Ἐκκλησία μᾶς προσκαλεῖ νὰ ἀνεβοῦμε ἕνα βουνό. Ὄχι μὲ τὰ πόδια, ἀλλὰ μὲ τὴν καρδιά. Νὰ ἀφήσουμε γιὰ λίγο τὸν θόρυβο τῆς καθημερινότητας, τὴν ταχύτητα τῶν γεγονότων, τὴν τυραννία τῶν ἐιδήσεων, καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Χριστὸ στὸ Θαβώρ.
Διότι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ζεῖ μέσα σὲ μία παράξενη ἀντίφαση. Ἔχει περισσότερο φῶς ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχή, ἀλλὰ λιγότερη φωταγώγηση. Ὅλες οἱ πόλεις λάμπουν, οἱ ὀθόνες δὲν σβήνουν ποτέ, καὶ ὅμως οἱ ψυχὲς συχνὰ βυθίζονται στὸ σκοτάδι τῆς ἀγωνίας, τῆς μοναξιᾶς, τῆς ἀνασφάλειας.
Καὶ τότε ἀκούγεται ἡ πρόσκληση τοῦ Θαβώρ:
«Ἔλα νὰ δεῖς ποῦ βρίσκεται τὸ ἀληθινὸ φῶς.»
«Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος» (Ματθ. 17,2).
Ἡ Μεταμόρφωση δὲν ἦταν ἐπίδειξη δυνάμεως. Δὲν ἦταν ἕνα θεαματικὸ θαῦμα γιὰ νὰ ἐντυπωσιάσει. Ἦταν ἡ ἀποκάλυψη τοῦ ποῖος πραγματικὰ εἶναι ὁ Χριστός: ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τὸ Φῶς τοῦ κόσμου.
Καὶ οἱ μαθητὲς βλέπουν γιὰ λίγο αὐτὸ ποὺ θὰ ἀποκαλυφθεῖ πλήρως μετὰ τὴν Ἀνάσταση: ὅτι πίσω ἀπὸ τὴν ταπείνωση κρύβεται ἡ δόξα, πίσω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ ἡ νίκη, πίσω ἀπὸ τὸν πόνο ἡ ἐλπίδα.
Ἕνα παράδειγμα ποὺ συγκλονίζει
Κάποτε, μετὰ ἀπὸ ἕναν μεγάλο σεισμό, οἱ διασῶστες ἔψαχναν μέσα στὰ συντρίμμια. Ἡ νύχτα εἶχε πέσει. Ἕνας μικρὸς φακὸς ἔριχνε ἀχνὸ φῶς μέσα στὸ χάος.
Ξαφνικά, ἀκούστηκε ἡ φωνὴ ἑνὸς παιδιοῦ:
— «Μὴ σβήσετε τὸ φῶς! Ὅσο βλέπω τὸ φῶς, ξέρω ὅτι θὰ ἔρθετε νὰ μὲ σώσετε.»
Ἀδελφοί μου,
αὐτὸ εἶναι τὸ Θαβώρ.
Μέσα στὰ συντρίμμια τοῦ κόσμου, μέσα στὰ προσωπικὰ μας ναυάγια, μέσα στὴν κούραση καὶ τὶς διαψεύσεις, ὁ Χριστὸς μᾶς λέει:
«Μὴ φοβᾶσαι. Τὸ φῶς μου δὲν θὰ σβήσει.»
Ἀπόψε, ἀς ἀνεβοῦμε στὸ Θαβώρ μὲ μετάνοια, προσευχή καὶ δίψα γιὰ τὸ ἀληθινὸ φῶς.
Ἀμήν.
1 σχόλιο:
ΥΠΈΡΟΧΟ. Μου άρεσε πάρα πολύ.
Δημοσίευση σχολίου