Στίχοι πάνω σ’ ένα στίχο - Στάχυς

 

Στίχοι πάνω σ’ ένα στίχο

 

«Τι κάθεσαι εδώ πέρα και πεθαίνεις

και ψάχνεις για καινούργιες προσευχές…»

 Σταύρος Κουγιουμτζής – Τρελοί και Άγγελοι

 

Προσεύχεται η ψυχή και ψέλνει
ανοίγοντας μηχανικά το στόμα.
Κοιμάται ο νους, ύπνο βαθύ σε λήθαργο
κανένας δεν ακούει, κανείς δε συγκινείται.
Κι Εσύ κοιτάς από ψηλά
έναν τρελό, με λυγισμένη κεφαλή
παλιές, λησμονημένες προσευχές να ξεστομίζει.
Άναρθρες κι ανόητες κραυγές οι παρακλήσεις.
 
Σιώπα ψυχή θα αποκάμεις
καινούργιες προσευχές χρειάζεσαι.

Τριάκοντα αργύρια - Στάχυς

Τριάκοντα αργύρια

 

Ποιο πέρα κείται

το  άψυχο σώμα του Ιούδα.

Φυσάει προδοσία.

Αυτός, ο μαθητής του Ιησού

αμάρτησε, ασπάστηκε προδοτικά

και μεταμεληθείς κρεμάστηκε

κερδίζοντας τριάκοντα αργύρια αβύσσου.  

Άπαξ σ’ ολάκερη ζωή.

Αλίμονο σε μας.

Εμείς, καθημερνά προδίδουμε,

καθημερνά την κόλασή μας εργαζόμαστε

και κάθε βράδυ της μεταμέλειας τη μάσκα φοράμε

άφεση αμαρτιών ζητώντας.

Με μεταμέλειες μετράμε τις ζωές μας.

Τόλμη - Στάχυς

 

Τόλμη
 
Απ’ τ’ Ωσαννά μέχρι το Σταύρωσον
μια αυταπάτη κι ένα πείσμα
ένας υπέρμετρος εγωισμός.
Δυο χιλιάδες χρόνια επιμένεις
ν’ ακολουθείς τον ίδιο δρόμο
το ίδιο μονοπάτι μαρτυρίου
της θυσίας, της σιωπής, της άκρας ταπείνωσης.
Κι εμείς, δαιμονικά να επιμένουμε  στο ίδιο μοτίβο
Ωσαννά το χάραμα, ανάθεμα το βράδυ.
Σταύρωσον, Σταύρωσον Αυτόν
Αυτόν που αψήφισε τις αυταπάτες μας
που σέβεται τα θέλω μας
που πέθανε για την αγάπη μας.

Απολογισμός - Στάχυς

Απολογισμός
 
Στο νήμα κι αυτού του χρόνου
τη σκέψη μας στα πεπραγμένα στρέφουμε.
Άλλοι, μετρούν ανηφοριές
που δύσκολα σκαρφάλωσαν και τα κατάφεραν
και κάθιδροι απολαμβάνουν
το νοητό σκαλί του νέου χρόνου.
 
Εμείς, που τη ζωή μας μετράμε με γκρεμούς,
φαράγγια και σκοτεινές χαράδρες
τι τάχα θ’ απογίνουμε;
Υπάρχει για μας παρηγοριά;
Μια κάποια μικρή παραμυθία;

Ερώτημα αναπάντητο - Στάχυς

Ερώτημα αναπάντητο

 

Σαν άλλος Πέτρος θέλησα κι εγώ

να υπερβώ τον εαυτό μου

και πάνω στα μανιασμένα κύματα του βίου μου να περπατήσω.

Κι Εσύ, μειδιώντας ενδόμυχα – ήξερες γαρ- συμφώνησες.

Κι ευθύς κατέβηκα κι άρχισα να περπατώ

και κάπως σαν να υψώθηκε ολίγον το εγώ μου.

Μα ευθύς τα κύματα με έπνιξαν

κι αλαφιασμένος έκραξα βοήθεια.

Μια απορία όμως μέσα μου με τυραννά

κι ενίοτε με βασανίζει.

Αν, λέω αν, την ύστατη στιγμή

δε φώναζα βοήθεια,

τι θα γινόταν Κύριε;

Στο δρόμο πάλι για τη Δαμασκό (μου) - Στάχυς

Στο δρόμο πάλι για τη Δαμασκό (μου)
 
Τι ζητάς πάλι, ω, ψυχή
στο δρόμο αυτό της Δαμασκού;
Πόσες φορές το ανηφορικό θα πάρεις μονοπάτι
γυρεύοντας το πρώτο Φως που τάραξε το είναι σου;
Πόσες κλήσεις γυρεύει η ψυχή σου;
Πόσα Σαούλ αντέχεις να ακούσεις;
Αλίμονο ψυχή!
Παύλο Σε βάπτισε πολλάκις.  
Μα σύ, αμετανόητα εμμένεις στη φαυλότητα
στο πρώτο όνομα της νήπιας ψυχής σου.
Σαούλ με λένε κι όχι Παύλο!
Τι θέλεις λοιπόν, ταλαίπωρη ψυχή
στο δρόμο πάλι αυτό της Δαμασκού;
Δεν έχει πλέον Φως,
δεν έχει θεραπεία,
δε μένει εδώ κανένας Ανανίας.
Μονάχος έμεινες, τυφλός, παραιτημένος.

« Ἵνα ὦσιν ἕν … » - Στάχυς

 

« Ἵνα ὦσιν ἕν … »

 

Ωσάν κατάρα ακούγεται στα χοϊκά αυτιά μας

αυτή η προσευχή Σου.

Ποιοι Κύριε να ενωθούμε, σε τι

και πρώτιστα γιατί;

Τι έχουμε κοινό εμείς οι πεπτωκότες;

Στο πρόσωπο όλων ο εχθρός μας.

Αλίμονο…

Ολόκληρη η ζωή μας μια διελκυστίνδα

Ψυχή και σώμα αντίθετα,

καρδιά και νους δυο ξένοι

αμείλικτοι θανάσιμοι εχθροί.

Βίοι παράλληλοι κι αντίθετοι.

Ηθοποιός ατάλαντος - Στάχυς

Ηθοποιός ατάλαντος

 

Σε ρούχα προτιμώ λευκά να ντύνομαι

το μαύρο του έσω μου να κρύψω.

Μ΄ αρώματα ακριβά αρέσκομαι ν’ αλείφομαι

μη και τη σήψη μπορέσω να δαμάσω

που σαν ηφαίστειο μέσα μου αναβλύζει.

Μια νύχτα απέραντη απλώνεται γύρω μου

σα δίνη που σιγά σιγά με καταπίνει

και με ξεβγάζει στην επιφάνεια λιπόθυμο.

Κι είναι τέτοια του νου η σκότιση

που πάλι μέσα στη δίνη απροκάλυπτα ρίχνεται.

Τι βάσανο κι αυτό!

Παραιτημένου απορία - Στάχυς

 

 Παραιτημένου απορία

 

Τριάντα έτη και οκτώ ανέμενες…

Μισή ζωή ανάπηρος, ανήμπορος, στο περιθώριο.

Σπίθες το βλέμμα σου πετούσε

σημάδια του πρώτου ενθουσιασμού

του θαύματος η βεβαιότητα, της άσειστης πεποίθησης.

Μα μεταξύ μας τώρα, 

Δε λύγησες ποτέ; Δε δείλιασες;

Σκέψεις δεύτερες και τρίτες

είναι δυνατόν να μη γεννήθηκαν;

Ο νους σου δε σκοτίσθη;

 

Πενήντα έτη ακριβώς,  στο χάραμα των εσχατιών μου

δεν περιμένω τίποτα.

Στο πλάι στέκομαι παραιτημένος, 

θρηνώντας μια υπέροχης αρχής το τέλος.

Όνειρο και άνθος - Στάχυς

Όνειρο και άνθος
  
Αυτό είσαι άνθρωπε.
Όνειρο και άνθος.
Λουλούδι μαραμένο,
με μιας ημέρας ηδονής ζωή,
νυχτερινό μου όνειρο,
του έρωτα και της φωτιάς,
του άδειου δρόμου, της λησμονιάς, της φτώχιας.
Αυτό είσαι.
Πού πηγαίνεις, πού ελπίζεις, και θ’ απογίνεις τι;
Ο δρόμος σκοτεινός και άνθρωποι σκιές.
Ποια συμφιλίωση  και ποια ελπίδα;
Ως όναρ παρέρχεται το μαραμένο άνθος.
Κι έπειτα σκιά,
κι έπειτα φως και πάλι σκότος.
Άνθρωπε, ούτε άνθος, ούτε όνειρο.

Άκου, Κύριε το πλήθος - Στάχυς

Άκου, Κύριε το πλήθος

 

Άκου, Κύριε το πλήθος.

Κραυγάζει «Ωσαννά» και το πιστεύει.

Ελέησέ το.

 

Άκου, Κύριε το πλήθος.

Ουρλιάζει «Σταυρωθήτω»

Διψά για αίμα, για σάρκα ζωντανή και το πιστεύει.

Το εννοεί. Το πράττει.

Συγχώρησέ το.

 

Κι εγώ…

Εγώ, σ’ ένα χαρτί λευκό σκυμμένος

σε λέξεις δύο ακροβατώ

και πρέπει να διαλέξω.

Χιονίζει απόψε - Στάχυς

 Χιονίζει απόψε

 

Χιονίζει απόψε.

Το δωμάτιό μου σκοτεινό και πένθιμο,

το παράθυρο – φεγγίτης

θλίψη φέρνει και απόγνωση.

Κύριε, τον ήλιο μη μας κρύβεις.

Στείλε τον εν μέσω θύελλας,

άνθισε ρόδα στα μέσα του χειμώνα.

Μικρό το θαύμα σου μπροστά στα άλλα. 

Με συσσίτιο ήλιου ζούμε, Κύριε,

το χιόνι μας αφήνει νηστικούς.

Στα όρια εξάντλησης σερνόμαστε.

Όλα τα «θα» τα ανεκπλήρωτα - Στάχυς

 

Όλα τα «θα» τα ανεκπλήρωτα

 

Από το «θα» μέχρι την «τέλεση»,

αιώνας ατελείωτος.

Όλα τα «θα» που ψέλλισα,

όλες τις μάχες που φαντάστηκα

(ανούσιες και φρούδες βεβαιώσεις),

τα μάζεψα σε μια ντουλάπα δίφυλλη,

παραγγελία ειδική,

με μνεία επέκτασης προς άπειρο.

Καημένε, δύστυχε και άγνωστέ μου εαυτέ.

Πώς πίστεψες απόφαση σημαίνει κι ολοκλήρωση;

Στην ένδο-χώρα (μου) - Στάχυς

Στην ένδο-χώρα (μου)

 

Ανέτειλε ο Αύγουστος

όπως η κάθε μέρα ανατέλλει.

Έτσι τον Ιούλιο και τον Σεπτέμβρη έπειτα.

Τίποτα παράξενο σ’ αυτή την ένδο-χώρα (μου).

Τον μέσα ήλιο μου παλεύω ν’ αναστήσω

να υψωθεί μεσούρανα, να κάψει, να ζεστάνει

να λιώσει λίγο το βασιλιά Γενάρη.

Κι ας έρθει πάλι έπειτα δριμύτερος χειμώνας.

Κι ίσως - λέω ίσως -  ποτέ να μην ξανά-ανατείλει.

Αυτή η μια φορά,

θεμέλιο Διάβασης!

 

Στάχυς

Λύτρωση - Στάχυς

 
Λύτρωση

 

Τι παράξενη αυτή Σου η Αγάπη!

Την ώρα που γεννιόσουν

την ίδια στιγμή και πέθαινες.

Δεν ήρθες για να μείνεις.

Τίποτα δε σε κρατούσε σ’ αυτόν τον ξένο τόπο.

Δεν είν’ αυτός που έφτιαξες,

δεν είν’ αυτός που ήθελες.

Κι όμως ήρθες!

Γιατί, «καλώς λίαν» όλα τα εποίησες.

Τι τίμημα για Σε βαρύ αυτό το «λίαν»!

Τι όνειδος για μας ο ερχομός Σου!

 

Στάχυς

Προσωπική επιλογή - Στάχυς

Προσωπική επιλογή

Αν το ταλέντο μου επέλεγα

νομίζω ότι θα ‘ταν η ζωγραφική.

Δεν ξέρω αν τα έργα θα πωλούνταν

ή αν θα 'μπαινα στο πάνθεο των εγχώριων ζωγράφων.

Νομίζω σκοτεινούς θε να τους έκανα,

τους πίνακες,

και κάπου εκεί στο βάθος

ίσα- ίσα θα φαινόταν λίγο φως.

Αντισταθείτε σε συνειρμούς αυθαίρετους

για δύσκολη ζωή, για κακουχίες

και πειρασμούς δαιμονικούς,

υπομονές και εμμονές.

Εστιάστε επίμονα στο φως που αχνοφαίνεται

πιότερο σαν όραμα, σκοπό κι ελπίδα.

Κι αφεθείτε.

Το φως θα τρέφει τη ζωή σας.

Στάχυς

Και να λοιπόν… - Στάχυς

Και να λοιπόν…

Και να λοιπόν,

που σύνορο έγινε το ψηλό κυπαρίσσι.

Σταματούν εδώ οι στεναγμοί,

τ’ ατέλειωτα γιατί και οι οδυνηρές δοξολογίες.

Σε χώρα άγνωστη εκεί πατάς, 

ίσως καλύτερη από τούτη.

Και ναι, ίσως πολύ βαθιά, να σφύζει από ζωή,

και η ψυχή «σταλαμίδα νερού» να μοιάζει. 

Μα ‘γω είμαι δω, στον ίσκιο του ψηλού κυπαρισσιού

για λίγη δροσιά εκλιπαρώντας.

Ο ήλιος του μεσημεριού, ωσάν ποτήριο

ύδατος ψυχρού μου μοιάζει.

Δεν απαιτώ απάντηση.

Απόκαμα.

Μονάχα βεβαιότητες.

Μονάχα.

Στάχυς

Κυρηναίος - Στάχυς

Κυρηναίος

Το βάρος που σε λύγιζε

για λίγο θέλησα ν’ αμβλύνω.

Σε βρήκα ξέπνοο, πνιγμένο μες’ στο κλάμα,

σχεδόν αναίσθητο απ΄ το βάρος.

Ευγενικά αρνήθηκες∙

Γνώριζ΄ η αγάπη σου

τη μωρία της αιτήσεως.

Επέμενα. Με άφησες.

Έσκυψα μα ευθύς τραβήχτηκα…

Τρόμαξα και πόνεσα.

Κι ήταν το δάκρυ σου που έσταξε

το πιο βαρύ, το πιο ασήκωτο απ’ όλα!

Στάχυς

Κενό μνημείο - Στάχυς

Κενό μνημείο

Λείπεις.

Τίποτε  πια δε σε προδίδει

μονάχα το σάβανο ριγμένο άτσαλα

στο κρύο μάρμαρο πάνω πεταμένο.

Είσαι παρών.  Είσαι παντού.

Γι’ αυτό διάλεξες να λείπεις.

Φέτος λείψαμε  κι εμείς.

Πάντα λείπαμε.

Μα φέτος πιο πολύ.

Μη σε γελάν τα δάκρυα.

Ίσως μας βόλεψε αυτή η απουσία μας.

Θέλαμε και λείπαμε.

Δυο θελήματα, δυο απουσίες.

Μια Ζωή κι ένας λαός π’ αργοπεθαίνει

στα σάβανα της ύλης φρικτά ζωσμένος.

Στάχυς

Δεύτε λάβετε - Στάχυς

Δεύτε λάβετε

«Δεύτε λάβετε» κι απόψε…

Και ποιος να λάβει, Κύριε;

Εγώ, αυτός, εμείς;

Και πού να δώσουμε με τη σειρά μας;

Να το κρατήσουμε;

Το λάδι στέρεψε,

με τις μωρές Παρθένες στοιχηθήκαμε.

Μα έλα που Είσαι αξόδευτος

κι όλο να δίνεις Είσαι.

Όλο να δίνεις

κι όλο να Σ’ αρνούμαστε.

Ως πότε;

Στάχυς