Διονύσης Θεοδόσης: Το άδοξο τέλος του τραγουδιστή που στράφηκε στον Θεό - Ο καρκίνος και οι συνεργασίες με μεγάλα ονόματα

Διονύσης Θεοδόσης: Το άδοξο τέλος του τραγουδιστή που στράφηκε στον Θεό - Ο καρκίνος και οι συνεργασίες με μεγάλα ονόματα

Ελένη Μήτση

Πέθανε το 1993 στα 35 του χρόνια στο Λονδίνο -  Λίγους μήνες πριν από το τέλος, χειροτονήθηκε μοναχός με το όνομα Διονύσιος

Υπάρχουν καλλιτέχνες που προλαβαίνουν να αφήσουν έντονο αποτύπωμα σε ελάχιστα χρόνια. Ο Διονύσης Θεοδόσης ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Με μια φωνή που συνδύαζε το λαϊκό με το ροκ και μια εσωτερικότητα που ξεπερνούσε την εποχή του, έμοιαζε να έχει μπροστά του μια μεγάλη πορεία. Η ζωή του, όμως, πήρε άλλη τροπή, σε μια διαδρομή που συνδέθηκε στενά με την πίστη, τη μάχη του με τον καρκίνο και τελικά τον πρόωρο θάνατό του.
Η μουσική πορεία του Διονύση Θεοδόση: Από την κοσμικότητα στην εσωτερική αναζήτηση

 Ο Διονύσης Θεοδόσης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 16 Ιουνίου του 1958. Η μητέρα του Ντέπη Παπά, ήταν τραγουδίστρια του λαϊκού και έκανε καριέρα στο εξωτερικό, ενώ ο πατέρας του ήταν γιατρός από τη Ζάκυνθο. Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με έντονες επαγγελματικές απαιτήσεις και οικογενειακές δυσκολίες, γεγονός που τον έφερε πολύ κοντά στη γιαγιά του. Δίπλα της πέρασε ουσιαστικά τα παιδικά του χρόνια. Εκείνη, έχοντας χηρέψει από νεαρή ηλικία, είχε βάλει ως στόχο ζωής, αφού ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις της, να γίνει μοναχή και να αφιερωθεί στην πίστη της.

ΟΤΑΝ ΣΙΩΠΑ Η ΓΡΑΦΙΔΑ, ΑΛΛΑ Ο ΛΟΓΟΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Εἰς μνήμην τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Γερασίμου Ζαμπέλη. - π. Σιλουανός Λ. Λάμπρου

ΟΤΑΝ ΣΙΩΠΑ Η ΓΡΑΦΙΔΑ, ΑΛΛΑ Ο ΛΟΓΟΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ

Εἰς μνήμην τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Γερασίμου Ζαμπέλη.

 Αρχιμανδρίτης Σιλουανός Λ. Λάμπρου.

Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η εκδημία δεν συνιστά απλώς το τέλος μιας βιολογικής διαδρομής, αλλά μία οδυνηρή ρωγμή στη συλλογική πνευματική μνήμη ενός τόπου. Ένας τέτοιος άνθρωπος υπήρξε ο μακαριστός Πρωτοπρεσβύτερος Γεράσιμος Ζαμπέλης.

Είχα την ευλογία να τον γνωρίσω προσωπικώς και να εκτιμήσω τη σπάνια γλωσσική του καλλιέργεια, την ιστορική του ευαισθησία και τη θεολογική του συγκρότηση. Δεν υπήρξε απλώς ένας πολυγραφότατος κληρικός. Υπήρξε θεράπων του λόγου, ο οποίος αντιλαμβανόταν τη συγγραφή ως πράξη ευθύνης απέναντι στην εκκλησιαστική μνήμη. Η πολυετής ιερατική του διακονία στη Λευκάδα και το εκτενές συγγραφικό του έργο αποτελούν παρακαταθήκη που υπερβαίνει τη χρονική διάρκεια της επιγείου παρουσίας του. Ιδιαίτερη συγκίνηση μου προκαλεί μία ιστορική συνάντηση των δύο εκκλησιαστικών τόπων: της Λευκάδος και της Φωκίδος, στην οποία σήμερα διακονώ. Ο αοίδιμος Μητροπολίτης Λευκάδος και Ιθάκης Νικηφόρος Δεδούσης είχε προηγουμένως υπηρετήσει ως ιεροκήρυξ στη Φωκίδα. Ο δε πατήρ Γεράσιμος αφιέρωσε ιδιαίτερο συγγραφικό έργο στη μνήμη του.Έτσι, εκείνος που διέσωσε τη μνήμη ενός Ιεράρχου συνδεδεμένου με τη Φωκίδα παραδίδεται σήμερα ο ίδιος στην ευθύνη της μνήμης των επιγενομένων. Αλλά η θεολογική αλήθεια υπερβαίνει την ιστορική ανάμνηση.

Δεκατρία χρόνια από την κοίμηση του Θεολόγου Μουσικοδιδασκάλου και Υμνογράφου Αποστόλου Παπαχρήστου

Σαν σήμερα στις έξι Οκτωβρίου 2013 εκοιμήθη σε ηλικία 64 ετών,ο πολυτάλαντος και προικισμένος με πολλά χαρίσματα από τον Θεό, Απόστολος Παπαχρήστος, ο κατά σάρκα αδελφός του Μακαριστού Μητροπολίτου Αιτωλοακαρνανίας Κοσμά.

Άφησε ανεξίτηλο το περασμά του στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μέσα από έργα αγάπης και προσφοράς στον συνάνθρωπο. Διακόνησε ως πρωτοψάλτης για πολλά χρόνια το ιερό αναλόγιο, δίδαξε σε πολλούς νέους την βυζαντινή μουσική, συνέγραψε Ιερές Ακολουθίες Αγίων και παρακλητικούς κανόνες στην Υπεραγία Θεοτόκο. Βοήθησε τα μέγιστα στην εξωτερική ιεραποστολή και παντί τρόπω βρισκόταν κοντά σε κάθε αναγκεμένο άνθρωπο. Περιόδευε τα ορεινά χωριά της Μητρόπολης Αιτωλοακαρνανίας, ηγούμενος ομάδας ιεροψαλτών και μαζί με τον τότε Αρχιμανδρίτη Κοσμά Παπαχρήστο, τελούσαν την θ. Λειτουργία των προηγιασμένων Δώρων.

Αναπαύεται στο κοιμητήριο της Μεγάλης Χώρας, μαζί με τούς γονείς του Ευστράτιο Ιερέα και Θεοδοσία πρεσβυτέρα καθώς και την αδελφή του Ελένη.

Ενδεικτικά παραθέτουμε απόσπασμα από την τελευταία επιστολή που έλαβε ο ίδιος, όπου ο υμνογράφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, ιερομόναχος Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης, αποδεικνύει την προσφορά και το ορθόδοξο ήθος του κεκοιμημένου:

Νίνα (Κατερίνα) ‘Αθαν. Μπιλάλη - «Μία ἀρχόντισσα τῆς Πίστεως»

Νίνα (Κατερίνα) ‘Αθαν. Μπιλάλη

 «Μία ἀρχόντισσα τῆς Πίστεως»

                  Μᾶς αἰφνιδίασε ἡ δυσάρεστη εἴδηση. Ἡ Νίνα ἔφυγε. Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω! Ὄχι! Πῶς; Γιατί; Ἀδύνατον! Εἶναι ἀλήθεια. Ἡ Νίνα μας  ἐν χώρα ζώντων. Κανέναν δὲν ἐνόχλησε μὲ τὴν ἀσθένειά της. Ἀρχόντισσα καὶ στὸν πόνο της. Ἡ προσωποποίηση τῆς διάκρισης. Εὐκαίρως--ἀκαίρως μᾶς τὸ θύμιζε: «Πασῶν τῶν ἀρετῶν ἀνωτέρα ἡ διάκρισις». Διότι τὴ βίωνε. Ἦταν ὁ τρόπος τῆς σεμνῆς, εὐσεβοῦς ζωῆς της.

                     Ἡ Νίνα μας,  ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, ἡ ἀγαπημένη μας ἀδελφὴ καὶ συνεργάτιδα, ἀκτινοβολοῦσε μὲ τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς, τὸν πλοῦτο τῶν ἀρετῶν, τὸ ὑπὲρ-περίσσευμα τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης της. Μία ξεχωριστὴ παρουσία ἀνάμεσά μας, ἀπὸ τὰ νεανικὰ χρόνια.

                      Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, ὄχι μόνο ὡς τὰ πρὸς τὰ ἐξωτερικά της στοιχεῖα, ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ καλλιέργειά της, τὸν πνευματικὸ προσωπικό της ἀγώνα, τὴν ἐκκλησιαστικὴ καί μυστηριακή της ζωή καὶ τὴν φλογερὴ ἱεραποστολικὴ καὶ φιλανθρωπική της διακονία, ὁλοπρόθυμη καί ἀκούραστη πάντοτε.

                   Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, γιὰ τὴν ἐκλεκτή της οἰκογένεια.  Κάποτε ἕνας Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης ἐρώτησε τὸν μακαριστὸ σύζυγό της: «Δὲ μοῦ λὲς, Θανάση, πῶς εἶναι νὰ ζεῖς τόσα χρόνια μαζὶ μὲ ἕναν ἄγγελο, τὴ Νίνα σου; Πές μας, νὰ ἀκοῦνε καὶ  οἱ νεώτεροι».

Οδός Βέντρις, κάπου στο Ηράκλειο... Μα πού το βρήκανε αυτό το όνομα;

 

Έζησε μόνο 34 χρόνια, στη σύντομη ζωή του ο ιδιοφυής νεαρός Μάικλ Βέντρις έδωσε στην χώρα μας 7 αιώνες περισσότερη Ιστορία! από μικρός είχε κλίση στην εκμάθηση γλωσσών, 9 χρονών γνώριζε αρχαία ελληνικά, λατινικά, γαλλικά, γερμανικά, πολωνικά. Το 1936, σε ηλικία 14 ετών έτυχε να ξεναγηθεί από τον ανασκαφέα της Κνωσού Σερ Άρθουρ Έβανς σε μια έκθεση Μινωικής τέχνης και εντυπωσιάζεται, ακούει για πρώτη φορά για την άγνωστη γραφή των Μινωιτών , ο Έβανς την ονόμασε Γραμμική Β, επειδή χρησιμοποιούσε γραμμικούς χαρακτήρες, όχι εικονιστικούς, όπως τα ιερογλυφικά και διέφερε από την ακόμα παλιότερη γραφή, την Γραμμική Α, ολόκληρη η επιστημονική κοινότητα επηρεασμένη από το κύρος του Έβανς δέχεται την γνώμη του ότι δεν είναι Ελληνική, αλλά ξεχωριστή γλώσσα, του Βέντρις γίνεται έμμονη ιδέα να την διαβάσει.

Στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο κατατάχτηκε στη Βασιλική Βρετανική Αεροπορία και διέπρεψε στο να σπάζει μυστικούς κώδικες των Γερμανών, το να λύσει το μεγάλο αίνιγμα, το αποκαλούμενο «Έβερεστ» της Αρχαιολογίας που ταλάνιζε ειδικούς πάνω από 30 χρόνια ήταν πια θέμα χρόνου.

Βάσος Φτωχόπουλος, ένας Έλληνας - Γιώργος Καραμπελιάς

Βάσος Φτωχόπουλος – Γιώργος Καραμπελιάς, 1984. Φωτογραφία: Παναγιώτης Κόρπας

Έφυγε από τη ζωή ο σύντροφος και φίλος, αγκωνάρι στα θεμέλια του σύγχρονου ελληνισμού

του Γιώργου Καραμπελιά

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 76 ετών ο Βάσος Φτωχόπουλος, σύντροφος και αγαπημένος φίλος, αγωνιστής τους κυπριακού ελληνισμού, ακτιβιστής, συγγραφέας, σκηνοθέτης και εκδότης που έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην κυπριακή πολιτική και πνευματική ζωή των τελευταίων πενήντα χρόνων…  

Εδώ, προτού τον αποχαιρετήσω μαζί με τους άλλους Ελλαδίτες και Κύπριους συντρόφους και φίλους του στην τελευταία του κατοικία στην αγαπημένη του Λευκωσία, την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου του 2026,  θα πω ελάχιστα λόγια, και υπόσχομαι αν ο Θεός μου δώσει κι’ άλλες μέρες να επανέλθω. Και πιστεύω πως αυτά τα λόγια εκφράζουν και όλους τους άλλους ελλαδίτες συντρόφους και φίλους του που θα βρεθούμε μαζί για να του απευθύνουμε τον τελευταίο χαιρετισμό, τον Δημήτρη Δημόπουλο, τη Χριστίνα Σταματοπούλου, την βαφτισιμιά του Αναστασία, τον Τάσο Χατζηαναστασίου, τον Γιώργο Ρακκά και άλλους.

Στη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη

 

 Με αιφνιδίασε ο θάνατος του γνωστού καλλιτέχνη. Γνωριστήκαμε τυχαία στο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Ήταν μπροστά μου στο check in. Οταν αντιλήφθηκε ότι πίσω του ήταν κληρικός, στράφηκε με ευγένεια και ζήτησε ευχή. Στο αεροπλάνο με κάλεσε να καθίσω δίπλα του στις πρώτες θέσεις. Με αιφνιδίασε ρωτώντας αν είμαι Πνευματικός. Στην θετική απάντησή μου με ρώτησε "προλαβαίνω να εξομολογηθώ;" του απάντησα με χιούμορ. "Αν δεν πέσει το αεροπλάνο στη διαδρομή".

Στην μιάμιση ώρα μέχρι την Αθήνα μιλούσε συνεχώς. Εχω την αίσθηση ότι, αν όχι όλα, είπε τα περισσότερα. Δεν έδωσα λύσεις, δεν ζητούσε λύσεις, αλλά λύση ("ἀπόλυσον"). Είχαμε κι άλλες συναντήσεις. Και άλλες συζητήσεις. Δεν ξέρω αν τώρα που τον κάλεσε ο Θεός ήταν έτοιμος για την συνάντηση. Πάντως έφυγε με τα χέρια γεμάτα, είχε την αρετή της ελεημοσύνης.

Ο Θεός να ελεήσει κι αυτόν κι εμένα.

π. Αντώνιος Μάρκου

Ο πνευματικός ποδηγέτης παπα Αστέριος

Ο καλοκάγαθος λευίτης της Ίμβρου ο σεμνός και ταπεινός παπα Αστέριος  ο πρώτος πνευματικός ποδηγέτης του Πατριάρχη μας. 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αναφέρεται στον μακαριστό παπα-Αστέριο από τους Αγίους Θεοδώρους της Ίμβρου ως ένα από τα καθοριστικά ιερατικά πρότυπα της παιδικής του ηλικίας, του οποίου η κατανυκτική λειτουργική ζωή και η αγνότητα τον ενέπνευσαν να ακολουθήσει τον δρόμο της ιερωσύνης. Ο παπα-Αστέριος άναψε στη νεανική ψυχή του Πατριάρχη τη φλόγα της ιεροσύνης.: Ο νεαρός τότε Δημήτρης Αρχοντώνης συνόδευε τον παπα-Αστέριο στα ξωκκλήσια της Ίμβρου με την ανατολή του ηλίου.: Παρά την πενιχρή ή ελάχιστη κοσμική μόρφωση, ο παπα-Αστέριος διέθετε μια εσωτερική λαμπρότητα και ειρήνη μέσα από την τέλεση της Θείας Λειτουργίας.Πολύ ενωρίς ο Δημήτριος έγινε δέσμιος της μαγείας που ασκεί η Ορθοδοξία, του αυστηρού και οικείου κάλλους της το οποίο, διακριτικά, διαποτίζει ολόκληρη την ύπαρξη. Ο ιερέας του χωριού, ο πατήρ Αστέριος, ήταν ένας ηλικιωμένος άνθρωπος χωρίς την ελάχιστη μόρφωση (ζήτημα αν είχε πάει στο δημοτικό) αλλά θρεμμένος, ειρηνεμένος, φωτισμένος από τις κινήσεις και τις λέξεις της λειτουργίας, από τον άσωστο ποιητικό ποταμό της βυζαντινής υμνογραφίας, μιας θεολογίας που τραγουδάει και την τραγουδάς…

Μνήμης εγκώμιον. Παύλου Αρχιερέως. Μητροπολίτου Βεροίας και Ναούσης. - του Παύλου Α. Κυρατσή

 

Μνήμης  εγκώμιον. 

Παύλου  Αρχιερέως. Μητροπολίτου  Βεροίας  και  Ναούσης.(+ 27. 8. 1993)

του Παύλου Α. Κυρατσή

Παρασκευή, 27 Αυγούστου 1993.
Μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Φανουρίου.

Έκλεισε τα χοικά μάτια του στη γη και εφανερώθη ενώπιον του Δικαιοκρίτου Θεού, αυτή την ημέρα, ο πολύκλαυστος Μητροπολίτης Βεροίας κυρός Παύλος. Όπως χαρακτηριστικά είχε γράψει για την ξαφνική κοίμησή του, ο τότε Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητροπόλεως Βεροίας, μακαριστός αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Κυρατζής στο περιοδικό Όσιος Αντώνιος ο Νέος:

“ο αείμνηστος Μητροπολίτης μας, από νεαράς ηλικίας αφιερώθη στο έργο της Εκκλησίας και έδωσε την καλή μαρτυρία αξίου Ιεράρχου. Ενέπνεε τον λόγον του Θεού στον φιλόχριστο λαό και αποσπούσε την τιμή και τον σεβασμό όλων. Ήταν φιλακόλουθος και φιλομόναχος και έδιδε πάντα το παρόν της αγάπης του. Διήλθε μία λαμπρά εικοσιπενταετία Θεοφιλούς και τετιμημένης Αρχιερατείας, την οποία όμως δεν πρόλαβε να εορτάσει επί της γης”. Αντί άλλων βιογραφικών στοιχείων που έχουμε γράψει στο παρελθόν στο σεπτό πρόσωπο του, θα ήθελα να αναφερθούμε σε δύο περιστατικά – γεγονότα, λίγες μέρες πριν την κοίμηση του, τα οποία γράφονται για πρώτη φορά.

Τιμητικὴ Ἀναφορὰ στὰ 2 ἔτη ἀπὸ τῆς κοιμήσεώς του π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

Τιμητικὴ Ἀναφορὰ στὰ 2 ἔτη ἀπὸ τῆς κοιμήσεώς του

π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ κ. ΧΡΗΣΤΟ ΓΙΑΝΝΑΡΑ (+24-8-2024)

γνώρισα τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1985 ἐκ τοῦ σύνεγγυς γιὰ πρώτη φορά, ὡς φοιτητὴς Κοινωνιολογίας τοῦ Παντείου, ἐνῶ ἐκεῖνος δίδασκε Πολιτικὴ Φιλοσοφία στὸ Πολιτικὸ Τμῆμα τῆς Σχολῆς. Τὸν γνώριζα ἤδη ἀπὸ πολλὰ κείμενά του. Τὸν συμβουλεύτηκα κατὰ τὴν πρώτη μετάβασή μου στὸ Παρίσι τὴν ἴδια χρονιά, καὶ τοῦ ζήτησα πληροφορίες περὶ τῶν δι' ἀλληλογραφίας (par correspondance) σπουδῶν στὸ ἐκεῖ Ρωσικὸ Ἰνστιτοῦτο Ὀρθοδόξου Θεολογίας τοῦ Ἁγίου Σεργίου (ὁδὸς Κριμαίας 93). Μὲ πολλὴ εὐγένεια καὶ ὑπομονὴ γεροντική, ἂν καὶ ἦταν μόλις 50 ἐτῶν τότε, μιᾶς καὶ συνειδητὰ πλέον στρεφόμουν πρὸς τὴ Θεολογία, μοῦ ἐξήγησε μὲ ἀμφιβληστροειδὴ ἀκρίβεια χειρουργοῦ τὰ ἐκεῖ τεκταινόμενα καὶ κάθισε καὶ μοῦ ἔγραψε σὲ ἕνα χαρτάκι ποιοὺς νὰ συναντήσω ἐκ μέρους του, ἂν καὶ βλεπόμασταν γιὰ πρώτη φορά! Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς μάλιστα εἶχε καὶ τίτλο πρίγκηπος: Prince Constantin Andronikoff. Μοῦ μίλησε γιὰ τὸν πατέρα Boris Bobrinskoy, μεγάλο θεολόγο καὶ φιλέλληνα, -θαυμαστὴ τοῦ καθηγητοῦ Παναγιώτη Τρεμπέλα, ὅπως μοῦ εἶπε ὁ ἴδιος ὁ p. Boris- τὸν οποίο γνώρισα διὰ ζώσης στοὺς κήπους τοῦ ἐν λόγω Ἱδρύματος το 2004, ὅπως καὶ γιὰ τὸν βαθὺ θεολόγο Olivier Clément, μιλώντας μου ἐπίσης καὶ γιὰ τοὺς Losski, Schmeman, Florovski καὶ Evdokimov μὲ τοὺς ὁποίους εἶχα ἀρχίσει σιγὰ σιγὰ νὰ ἔχω ἤδη λίγο πρωτύτερα κάποια ἐπαφή.

Αφιέρωμα στη μνήμη του Γέροντος Νικολάου Κουμεντάκη

Αφιέρωμα στη μνήμη του Γέροντος Νικολάου Κουμεντάκη

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Τὰ ξημερώματα τῆς 16ης Αὐγούστου τοῦ 2020, ἀκριβῶς πρὶν ἀπὸ ἕξη χρόνια, ὁ Γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης, ὁ πνευματικὸς τῆς Ἀνατολικῆς Ἀττικῆς καὶ ὄχι μόνο, ποὺ τώρα ἀναπαύεται στὸν Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ, στὴν Νέα Μάκρη, μεταβέβηκεν «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν».

Ὁ θάλαμος τοῦ νοσοκομείου, ὅπου νοσηλευόταν, ἀμέσως γέμισε μιὰ ὡραία μυρωδιά, ποὺ ἔμοιαζε μὲ μύρο.

Ὁ Γέροντας ἔφευγε γιὰ τὴν οὐράνια Βασιλεία καὶ οἱ ἄγγελοι μύρωναν τὴν ἀτμόσφαιρα.

Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία, ποὺ στὸ ὄνομά της εἶχε κτίσει περίλαμπρο Ναὸ στὸ πολύπαθο Μάτι Ἀττικῆς, τὸν ὑποδέχθηκαν γιὰ νὰ τὸν ἀναπαύσουν μετὰ τῶν Ἁγίων καὶ Δικαίων. Δύο συμβουλὲς τοῦ Γέροντα ἀξιοχρέως καταγράφουμε στὴν αἰώνια μνήμη του:

Ὁ ἥλιος λάμπει κι ἂς εἶναι κρυμένος.

Συμβούλευε παραβολικὰ ὁ Γέροντας τοὺς δοκιμαζομένους:

"Δὲν θὰ πτοούμεθα ἀπὸ τὶς δοκιμασίες ποὺ μᾶς ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς νὰ μᾶς συναντοῦν. Ἀκόμα κι ἐκεῖνες ποὺ μᾶς συμβαίνουν λόγῳ τοῦ ἐγωισμοῦ μας, κι αὐτὲς ἀκόμα τὶς μετριάζει -ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται. Πολλὲς φορὲς ὁ πιὸ σύντομος δρόμος γιὰ νὰ ἐξέλθουμε ἀπὸ μιὰ δοκιμασία εἶναι ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ αὐτοκριτική.

ΔΕΚΑ ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΑΝΔΡΙΤΣΟΠΟΥΛΟ.

Αρχιμ. Αυγουστίνος Ανδριτσόπουλος,

Ιεροκήρυκας– Καθηγούμενος Ι. Μ. Μυρτιάς († 12/08/2010)

Ο π.Αυγουστίνος, (κατά κόσμον Ανδρέας) Ανδριτσόπουλος, καταγόταν από το χωριό της Μακρυνείας  Δαφνιά. Γεννήθηκε μέσα σε  αγροτική οικογένεια, που χαρακτηριζόταν για την ευλάβειά της. Ο  ψάλτης του χωριού Χαράλαμπος μαζί με την πιστή σύζυγό του Βασιλική  απέκτησαν τέσσερα παιδιά. 

Ο Ανδρέας γεννήθηκε ανήμερα του Αγίου Κωνσταντίνου, στις 21 Μαΐου του 1968. 

Ξεκίνησε τα μαθητικά του χρόνια στο δημοτικό σχολείο του χωριού Δαφνιάς και στην συνέχεια τελείωσε το γυμνάσιο και το Λύκειο στην Γαβαλού.

Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, άρχισε να διαφαίνεται μια ξεχωριστή κλίση προς την Εκκλησία. Συνδέθηκε πνευματικά με τον τότε Ιεροκήρυκα Αρχιμανδρίτη π. Κοσμά Παπαχρήστο, στον οποίο ήταν κοντά μέχρι το τέλος της ζωής του.

Αποφοιτώντας από το Λύκειο Γαβαλούς έδωσε εξετάσεις και πέτυχε στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών.

Ο Στέλιος Ράμφος διάβηκε το κατώφλι της αιωνιότητας

Φωτ. ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΖΑΒΟΣ

Πέθανε ο Στέλιος Ράμφος

Η πλούσια βιβλιογραφία του αντικατοπτρίζει τις πνευματικές αναζητήσεις του, τις θέσεις και τις προτάσεις του αναφορικά με τον μαρξισμό, την οικουμενικότητα του ελληνικού πολιτισμού, τους συσχετισμούς της σύγχρονης πνευματικής δημιουργίας με την ελληνορθόδοξη παράδοση

Πέθανε ο σημαντικός συγγραφέας και στοχαστής Στέλιος Ράμφος σε ηλικία 87 ετών.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε στη Νομική Αθηνών ενώ συνέχισε στο Παρίσι σπουδάζοντας Φιλοσοφία και κατόπιν δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Βενσάν.

Η πλούσια βιβλιογραφία του αντικατοπτρίζει τις πνευματικές αναζητήσεις του, τις θέσεις και τις προτάσεις του αναφορικά με τον μαρξισμό, την οικουμενικότητα του ελληνικού πολιτισμού, τους συσχετισμούς της σύγχρονης πνευματικής δημιουργίας με την ελληνορθόδοξη παράδοση.

Στην εργοβιογραφία του περιλαμβάνεται πλούσια αρθρογραφία με αναφορές σ’ αυτά τα γνωστικά πεδία, δημοσιευμένα σε περιοδικά όπως «Ευθύνη», «Ερουρέμ», «Ινδικτος». Εχει εκδώσει πολλά βιβλία, εκ των οποίων τα τελευταία είναι «Το αδιανόητο τίποτα», «Η Λογική της παράνοιας» και το «Υπάρχεις σαν Μοίρα».

Ο ΛΑΡΙΣΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

 Ομιλία εις μνήμην του Μακαριστού Μητροπολίτου Λαρίσης κυρού Θεολόγου, μετά την τέλεση Τρισαγίου στην Αγρυπνία του Σαββάτου 1 Αυγούστου 2026, επί τη συμπληρώσει 30 ετών από την εις Κύριον εκδημίαν του.

Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ένας σπάνιος άνθρωπος

Σαν σήμερα, στις 31 Ιουλίου 1920, δολοφονήθηκε ένας σπάνιος άνθρωπος που πίστευε στα εθνικά ιδεώδη και εμπνεόταν από ένθερμο πατριωτισμό: ο Ίων Δραγούμης.

Η δολοφονία του έγινε μία ημέρα μετά την απόπειρα δολοφονίας κατά του Ελευθέριου Βενιζέλου στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λυών, στο Παρίσι. Ως αντίποινα για την απόπειρα, μέλη των λεγόμενων «Ταγμάτων Ασφαλείας» της εποχής (γνωστών ως Βενιζελικών Φρουρών) συνέλαβαν τον Δραγούμη στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας και τον εκτέλεσαν εν ψυχρώ κοντά στη σημερινή πλατεία Πλατεία Μαβίλη.

Ήταν μόλις 41 ετών.

Μελέτιος Μεταξάκης (1926-1935): Ο Οραματιστής Αλεξανδρινός Προκαθήμενος - Mητροπολίτης Σελευκείας Θεόδωρος

Μελέτιος Μεταξάκης (1926-1935): 

Ο Οραματιστής Αλεξανδρινός Προκαθήμενος 

«Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των

ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.

Ποτέ από το χρέος μη κινούντες […]»

[Κ. Π. Καβάφη, «Θερμοπύλες», Ποιήματα, Ίκαρος, 2014]

Με τους στίχους του Αλεξανδρινού Ποιητή, σήμερα, 28 Ιουλίου, η σκέψη μας στρέφεται με σεβασμό και τιμή στη μνήμη μιας κορυφαίας εκκλησιαστικής μορφής, του πεφωτισμένου και χαλκέντερου μακαριστού Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής κυρού Μελετίου Μεταξάκη. 

Η απροσδόκητη εκδημία του εξηντατετράχρονου Μελετίου, η οποία συνέβη στις 28 Ιουλίου του 1935, σηματοδότησε το τέλος μιας χρυσής εποχής στην ιστορία του Αλεξανδρινού Θρόνου. Ο Μεταξάκης, με καταγωγή από την κώμη Παρσάς (Μεταξοχώριον) του νομού Λασιθίου Κρήτης, υπήρξε αναμφισβήτητα μία από τις πλέον σημαντικές εκκλησιαστικές προσωπικότητες της εποχής του. Με την ακούραστη δράση του, άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη του στις επόμενες γενιές και
προσδιόρισε σε μεγάλο βαθμό την πορεία της Αλεξανδρινής Εκκλησίας για πολλές δεκαετίες μετά την κοίμησή του. 

Η πρωθιεραρχική του διακονία στον Θρόνο του Αποστόλου Μάρκου διήρκεσε από το 1926 έως το 1935, μια περίοδο γεμάτη ριζικές αλλαγές και τεράστιες προκλήσεις.

Ο Αρχηγός πρέπει να προαισθάνεται τους νέους χρόνους που έρχονται, και να μιλάη γι’ αυτούς - Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας

«Ο Αρχηγός πρέπει να είναι σκληρός. Αλλά σκληρός στον εαυτό του. Όταν θα του έρθουν αρνητικά τα πράγματα, δυσχείμερα, τότε θα σταθή καλύτερα… Ο Αρχηγός πρέπει να προαισθάνεται τους νέους χρόνους που έρχονται, και να μιλάη γι’ αυτούς. Να κηρύττη, να προφητεύη … Τον Αρχηγό πολλές φορές δεν τον κατανοούν, μένει μόνος και είναι τραχύ το έργον του, να πείση, να ερμηνεύση τα δέοντα … Ημείς ακούομεν τους αιώνας, και απαντώμεν εις τους αιώνας. Και όπως εις το πλοίον ο Κυβερνήτης λέγει εις τον Πηδαλιούχον «γραμμή», κι’ απαντά αυτός «γραμμή», έτσι κι’ εμείς ακούομε «Γραμμή» και απαντώμεν: «Γραμμή» … Ημείς βλέπομεν τα επερχόμενα, και πιστεύομεν εις τα επερχόμενα, και οφείλομεν να εργασθώμεν δια τα επερχόμενα».

Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας

Είς Μνημόσυνον επί ονομαστηρίοις
Αιωνά η μνήμη του. 

Α.Κ.Κ.

Ὁ μακαριστὸς πρώην Ὕδρας Ἱερόθεος - Μητροπολίτου Ναυπάκτου & Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Ὁ μακαριστὸς πρώην Ὕδρας Ἱερόθεος

Μητροπολίτου Ναυπάκτου & Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Στὶς 15 Ἰουλίου ε.ε. ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὁ Μητροπολίτης πρώην Ὕδρας κυρὸς Ἰερόθεος, ὕστερα ἀπὸ μακροχρόνια ἀσθένεια ποὺ τὸν κρατοῦσε ἔγκλειστο στὸ Ἐπισκοπεῖο Αἰγίνης καὶ τὶς περισσότερες ὧρες στὸ κρεββάτι του, ζῶντας μὲ εἰρήνη, ἡσυχία καὶ προσευχή.

Ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης ἦταν προσωπικὸς φίλος τοῦ Γέροντός μου μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἐδέσσης κυροῦ Καλλινίκου μὲ τὸν ὁποῖον εἶχαν καὶ προσωπική-πνευματικὴ κοινωνία ἀπὸ λαϊκοὶ καὶ μετέπειτα ὡς Πρεσβύτεροι καὶ Ἐπίσκοποι. Ὑπῆρχαν περιπτώσεις ποὺ ἀλληλοεξομολογοῦντο. Ὁ Ἐδέσσης Καλλίνικος σεβόταν ἀπεριόριστα τὸν Ὕδρας Ἰερόθεο, ἀλλὰ καὶ ὁ τελευταῖος ἐκτιμοῦσε βαθύτατα τὸν Ἐδέσσης Καλλίνικο. Καὶ οἱ δύο ἐξελέγησαν Μητροπολῖτες τὴν ἴδια ἡμέρα σὲ μιὰ δύσκολη ἐκκλησιαστικὴ περίοδο, ἀλλὰ ἀνεδείχθησαν καλοὶ Ἐπίσκοποι στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Διὰ μέσου τοῦ μακαριστοῦ Γέροντός μου ἐγνώρισα προσωπικά τον Ὕδρας Ἰερόθεο καὶ ἐξετίμησα τὰ ἰδιαίτερα χαρίσματά του τὰ ὁποῖα τὸν διέκριναν. Ἐμένα μὲ ἀγαποῦσε ὡς πνευματικὸ παιδὶ τοῦ φίλου καὶ πνευματικοῦ ἀδελφοῦ του καὶ ἔτσι μὲ ὑποδέχθηκε λίγους μῆνες πρὶν τὴν κοίμησή του στὸ Ἐπισκοπεῖο.

Ἀπὸ αὐτὴν τὴν μικρὴ γνωριμία θὰ ἤθελα νὰ καταθέσω μερικὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῆς προσωπικότητος τοῦ μακαριστοῦ πρ. Ὕδρας κυροῦ Ἱεροθέου.

Δεύτερος Αθηναγόρας δεν ανέβηκε στο θρόνο Αληθινά οικουμενικός - Βαγγέλης Στεργιόπουλος

Οικουμενικό Πατριαρχείο: Δεύτερος Αθηναγόρας δεν ανέβηκε στο θρόνο

Αληθινά οικουμενικός

Σαν σήμερα 7 Ιουλίου 1972 ο μέγιστος Οικουμενικός Πατριάρχης  Αθηναγόρας Α΄, εκοιμήθη εν Κυρίω, και αναπαύεται στο κοιμητήριο των Οικουμενικών Πατριαρχών, στη μονή Βαλουκλή της Κωνσταντινούπολης.

Αιωνία του η μνήμη!

Α.Κ.Κ. 

Βαγγέλης Στεργιόπουλος

Στις 6 Απριλίου 1886 γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της επαρχίας Πωγωνίου Ιωαννίνων, το Βασιλικό (παλαιότερη ονομασία του, Τσαραπλανά), ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, κατά κόσμον Αριστοκλής Σπύρου.

Ο Αθηναγόρας, μια από τις επιφανέστερες προσωπικότητες της Ορθοδοξίας κατά τον 20ό αιώνα, κατάφερε με τη διορατικότητα και την πολύχρονη διοικητική πείρα του να λυτρώσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο από τις εσωστρεφείς τάσεις του παρελθόντος και να του προσδώσει διεθνές κύρος.

Ως ένας άνθρωπος που οραματιζόταν την ειρήνη και τη συναδέλφωση των λαών, εργάστηκε με ιδιαίτερο ζήλο για την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των αυτοκέφαλων Ορθόδοξων Εκκλησιών, καθώς και για την προσέγγιση της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ώστε να αποκατασταθεί η ενότητα του χριστιανικού κόσμου.

Η πολιτεία του Αθηναγόρα ως ανώτατου πνευματικού ηγέτη της Ορθοδοξίας (από το 1948 έως το 1972) ήταν λαμπρή. Η δράση του χαρισματικού ιεράρχη (είχε χρηματίσει προηγουμένως Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής, από το 1930 έως το 1948) δεν περιορίστηκε στα θέματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά επικεντρώθηκε και στην υλοποίηση του οικουμενικού οράματός του επί τη βάσει του σεβασμού της πολιτισμικής ετερότητας, την οποία υπηρέτησε απαρέγκλιτα καθ’ όλη τη διάρκεια της εκκλησιαστικής διακονίας του.

Ανάμνησιν εξόχου διδσκάλου - Αρχιμ. Σεραφείμ Παπακώστας

Την 29^η  Ιουνίου 1929 , εκοιμήθη εν Κυρίω,

 ο όσιος αρχιμ. Ευσέβιος Ματθόλουλος

διατηρών  πλήρη την διαύγειαν  και τας αισθήσεις του,

αφού εκοινώνησε δια τελευταίαν φοράν του Σώματος και του Αίματος  του Κυρίου.

«Ουδέποτε ζων ετόλμησεν ο ταπεινός ούτος δούλος του Θεού να είπη «μιμηταί μου γίνεσθ, καθώς καγώ Χριστού». Τώρα όμως, μετά τον Θανατόν του, δύναται να λεχθή. Και δεν έχομεν, παρά να κρατήσωμεν ανεξάλειπτον την αναμνησίν του εις τας καρδίας μας. Όχι απλώα ανάμνησιν πατρός προσφιλούς ουδέ απλώς συναίσθησιν της τιμής ότι ηπήρξαμεν οι ιδιαιτέρως γνώριμοί του, αλλά ανάμνησιν εξόχου διδσκάλου, τον οποίον ο Θεός ανέστησεν εις την γενεάν μας,