Ο ΛΑΡΙΣΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

 Ομιλία εις μνήμην του Μακαριστού Μητροπολίτου Λαρίσης κυρού Θεολόγου, μετά την τέλεση Τρισαγίου στην Αγρυπνία του Σαββάτου 1 Αυγούστου 2026, επί τη συμπληρώσει 30 ετών από την εις Κύριον εκδημίαν του.

Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ένας σπάνιος άνθρωπος

Σαν σήμερα, στις 31 Ιουλίου 1920, δολοφονήθηκε ένας σπάνιος άνθρωπος που πίστευε στα εθνικά ιδεώδη και εμπνεόταν από ένθερμο πατριωτισμό: ο Ίων Δραγούμης.

Η δολοφονία του έγινε μία ημέρα μετά την απόπειρα δολοφονίας κατά του Ελευθέριου Βενιζέλου στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λυών, στο Παρίσι. Ως αντίποινα για την απόπειρα, μέλη των λεγόμενων «Ταγμάτων Ασφαλείας» της εποχής (γνωστών ως Βενιζελικών Φρουρών) συνέλαβαν τον Δραγούμη στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας και τον εκτέλεσαν εν ψυχρώ κοντά στη σημερινή πλατεία Πλατεία Μαβίλη.

Ήταν μόλις 41 ετών.

Μελέτιος Μεταξάκης (1926-1935): Ο Οραματιστής Αλεξανδρινός Προκαθήμενος - Mητροπολίτης Σελευκείας Θεόδωρος

Μελέτιος Μεταξάκης (1926-1935): 

Ο Οραματιστής Αλεξανδρινός Προκαθήμενος 

«Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των

ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.

Ποτέ από το χρέος μη κινούντες […]»

[Κ. Π. Καβάφη, «Θερμοπύλες», Ποιήματα, Ίκαρος, 2014]

Με τους στίχους του Αλεξανδρινού Ποιητή, σήμερα, 28 Ιουλίου, η σκέψη μας στρέφεται με σεβασμό και τιμή στη μνήμη μιας κορυφαίας εκκλησιαστικής μορφής, του πεφωτισμένου και χαλκέντερου μακαριστού Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής κυρού Μελετίου Μεταξάκη. 

Η απροσδόκητη εκδημία του εξηντατετράχρονου Μελετίου, η οποία συνέβη στις 28 Ιουλίου του 1935, σηματοδότησε το τέλος μιας χρυσής εποχής στην ιστορία του Αλεξανδρινού Θρόνου. Ο Μεταξάκης, με καταγωγή από την κώμη Παρσάς (Μεταξοχώριον) του νομού Λασιθίου Κρήτης, υπήρξε αναμφισβήτητα μία από τις πλέον σημαντικές εκκλησιαστικές προσωπικότητες της εποχής του. Με την ακούραστη δράση του, άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη του στις επόμενες γενιές και
προσδιόρισε σε μεγάλο βαθμό την πορεία της Αλεξανδρινής Εκκλησίας για πολλές δεκαετίες μετά την κοίμησή του. 

Η πρωθιεραρχική του διακονία στον Θρόνο του Αποστόλου Μάρκου διήρκεσε από το 1926 έως το 1935, μια περίοδο γεμάτη ριζικές αλλαγές και τεράστιες προκλήσεις.

Ο Αρχηγός πρέπει να προαισθάνεται τους νέους χρόνους που έρχονται, και να μιλάη γι’ αυτούς - Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας

«Ο Αρχηγός πρέπει να είναι σκληρός. Αλλά σκληρός στον εαυτό του. Όταν θα του έρθουν αρνητικά τα πράγματα, δυσχείμερα, τότε θα σταθή καλύτερα… Ο Αρχηγός πρέπει να προαισθάνεται τους νέους χρόνους που έρχονται, και να μιλάη γι’ αυτούς. Να κηρύττη, να προφητεύη … Τον Αρχηγό πολλές φορές δεν τον κατανοούν, μένει μόνος και είναι τραχύ το έργον του, να πείση, να ερμηνεύση τα δέοντα … Ημείς ακούομεν τους αιώνας, και απαντώμεν εις τους αιώνας. Και όπως εις το πλοίον ο Κυβερνήτης λέγει εις τον Πηδαλιούχον «γραμμή», κι’ απαντά αυτός «γραμμή», έτσι κι’ εμείς ακούομε «Γραμμή» και απαντώμεν: «Γραμμή» … Ημείς βλέπομεν τα επερχόμενα, και πιστεύομεν εις τα επερχόμενα, και οφείλομεν να εργασθώμεν δια τα επερχόμενα».

Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας

Είς Μνημόσυνον επί ονομαστηρίοις
Αιωνά η μνήμη του. 

Α.Κ.Κ.

Ὁ μακαριστὸς πρώην Ὕδρας Ἱερόθεος - Μητροπολίτου Ναυπάκτου & Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Ὁ μακαριστὸς πρώην Ὕδρας Ἱερόθεος

Μητροπολίτου Ναυπάκτου & Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Στὶς 15 Ἰουλίου ε.ε. ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὁ Μητροπολίτης πρώην Ὕδρας κυρὸς Ἰερόθεος, ὕστερα ἀπὸ μακροχρόνια ἀσθένεια ποὺ τὸν κρατοῦσε ἔγκλειστο στὸ Ἐπισκοπεῖο Αἰγίνης καὶ τὶς περισσότερες ὧρες στὸ κρεββάτι του, ζῶντας μὲ εἰρήνη, ἡσυχία καὶ προσευχή.

Ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης ἦταν προσωπικὸς φίλος τοῦ Γέροντός μου μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἐδέσσης κυροῦ Καλλινίκου μὲ τὸν ὁποῖον εἶχαν καὶ προσωπική-πνευματικὴ κοινωνία ἀπὸ λαϊκοὶ καὶ μετέπειτα ὡς Πρεσβύτεροι καὶ Ἐπίσκοποι. Ὑπῆρχαν περιπτώσεις ποὺ ἀλληλοεξομολογοῦντο. Ὁ Ἐδέσσης Καλλίνικος σεβόταν ἀπεριόριστα τὸν Ὕδρας Ἰερόθεο, ἀλλὰ καὶ ὁ τελευταῖος ἐκτιμοῦσε βαθύτατα τὸν Ἐδέσσης Καλλίνικο. Καὶ οἱ δύο ἐξελέγησαν Μητροπολῖτες τὴν ἴδια ἡμέρα σὲ μιὰ δύσκολη ἐκκλησιαστικὴ περίοδο, ἀλλὰ ἀνεδείχθησαν καλοὶ Ἐπίσκοποι στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Διὰ μέσου τοῦ μακαριστοῦ Γέροντός μου ἐγνώρισα προσωπικά τον Ὕδρας Ἰερόθεο καὶ ἐξετίμησα τὰ ἰδιαίτερα χαρίσματά του τὰ ὁποῖα τὸν διέκριναν. Ἐμένα μὲ ἀγαποῦσε ὡς πνευματικὸ παιδὶ τοῦ φίλου καὶ πνευματικοῦ ἀδελφοῦ του καὶ ἔτσι μὲ ὑποδέχθηκε λίγους μῆνες πρὶν τὴν κοίμησή του στὸ Ἐπισκοπεῖο.

Ἀπὸ αὐτὴν τὴν μικρὴ γνωριμία θὰ ἤθελα νὰ καταθέσω μερικὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῆς προσωπικότητος τοῦ μακαριστοῦ πρ. Ὕδρας κυροῦ Ἱεροθέου.

Δεύτερος Αθηναγόρας δεν ανέβηκε στο θρόνο Αληθινά οικουμενικός - Βαγγέλης Στεργιόπουλος

Οικουμενικό Πατριαρχείο: Δεύτερος Αθηναγόρας δεν ανέβηκε στο θρόνο

Αληθινά οικουμενικός

Σαν σήμερα 7 Ιουλίου 1972 ο μέγιστος Οικουμενικός Πατριάρχης  Αθηναγόρας Α΄, εκοιμήθη εν Κυρίω, και αναπαύεται στο κοιμητήριο των Οικουμενικών Πατριαρχών, στη μονή Βαλουκλή της Κωνσταντινούπολης.

Αιωνία του η μνήμη!

Α.Κ.Κ. 

Βαγγέλης Στεργιόπουλος

Στις 6 Απριλίου 1886 γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό της επαρχίας Πωγωνίου Ιωαννίνων, το Βασιλικό (παλαιότερη ονομασία του, Τσαραπλανά), ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, κατά κόσμον Αριστοκλής Σπύρου.

Ο Αθηναγόρας, μια από τις επιφανέστερες προσωπικότητες της Ορθοδοξίας κατά τον 20ό αιώνα, κατάφερε με τη διορατικότητα και την πολύχρονη διοικητική πείρα του να λυτρώσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο από τις εσωστρεφείς τάσεις του παρελθόντος και να του προσδώσει διεθνές κύρος.

Ως ένας άνθρωπος που οραματιζόταν την ειρήνη και τη συναδέλφωση των λαών, εργάστηκε με ιδιαίτερο ζήλο για την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των αυτοκέφαλων Ορθόδοξων Εκκλησιών, καθώς και για την προσέγγιση της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ώστε να αποκατασταθεί η ενότητα του χριστιανικού κόσμου.

Η πολιτεία του Αθηναγόρα ως ανώτατου πνευματικού ηγέτη της Ορθοδοξίας (από το 1948 έως το 1972) ήταν λαμπρή. Η δράση του χαρισματικού ιεράρχη (είχε χρηματίσει προηγουμένως Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής, από το 1930 έως το 1948) δεν περιορίστηκε στα θέματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά επικεντρώθηκε και στην υλοποίηση του οικουμενικού οράματός του επί τη βάσει του σεβασμού της πολιτισμικής ετερότητας, την οποία υπηρέτησε απαρέγκλιτα καθ’ όλη τη διάρκεια της εκκλησιαστικής διακονίας του.

Ανάμνησιν εξόχου διδσκάλου - Αρχιμ. Σεραφείμ Παπακώστας

Την 29^η  Ιουνίου 1929 , εκοιμήθη εν Κυρίω,

 ο όσιος αρχιμ. Ευσέβιος Ματθόλουλος

διατηρών  πλήρη την διαύγειαν  και τας αισθήσεις του,

αφού εκοινώνησε δια τελευταίαν φοράν του Σώματος και του Αίματος  του Κυρίου.

«Ουδέποτε ζων ετόλμησεν ο ταπεινός ούτος δούλος του Θεού να είπη «μιμηταί μου γίνεσθ, καθώς καγώ Χριστού». Τώρα όμως, μετά τον Θανατόν του, δύναται να λεχθή. Και δεν έχομεν, παρά να κρατήσωμεν ανεξάλειπτον την αναμνησίν του εις τας καρδίας μας. Όχι απλώα ανάμνησιν πατρός προσφιλούς ουδέ απλώς συναίσθησιν της τιμής ότι ηπήρξαμεν οι ιδιαιτέρως γνώριμοί του, αλλά ανάμνησιν εξόχου διδσκάλου, τον οποίον ο Θεός ανέστησεν εις την γενεάν μας,

Η ζωή του Ευσεβίου Ματθοπούλου

Η ζωή του Ευσεβίου Ματθοπούλου αποτελεί όντως απίστευτον εξαίρεσιν του αιώνος μας και το έργον του μέγα εν τη εκτάσει του και εν τη απόδοσει του είναι αντάξιον του ασπίλου ανδρός. Ο οποίος εξέλιπε από τινών ημέρων.   …

Γορτύνιος  την καταγωγήν, ανετράφη θρησκευτικώς από ευσεβείς γονείς, και αφιέρωσεν εαυτόν εις την Εκκλησίαν εισελθών παιδιόθεν εις το Μέγα Σπήλαιον. …

Εμαθήτευσεν το πρώτον πλησίον των αφανών αλλ’ υπερόχων μοναχών της εποχής εκείνης Λαμπροπούλου και Φλαμιάτου. Μετέπειτα εσπούδασεν εις την Φιλοσοφικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου. …

Ανερχόμενος στον άμβωνα, έπαυε να είναι ο φιλάσθενος και καχεκτικός, προυξένει την εντύπωσιν ανθρώπου εύρωστου και υγιούς, η φωνή του ηχμαλώτιζε τας καρδίας και είχε την όψιν του θεοπνεύστου προφήτου, ο οποίος εστάλη άνωθεν  με προορισμόν την περίσωσιν των ψυχών των ομοίων του από την επίγειον κόλασιν. Ομιλών συνεκλόνιζε και συνεκλονίζωτο, μετά δε την ομιλίαν του ήτο υποχρεωμένος ν’ αναπαυθή επί δίωρον. Εν τούτοις ήτο ακάματος και ουδέποτε έπαυσε κηρύττων.  …

Άρνηση αύξησης μισθού και φιλανθρωπία

Πρώτη φορά στα χρονικά, τμήματα μιας κοινωνικής ομάδας αρνούνται την αύξηση μισθού που αποφασίζει η Πολιτεία. Μητροπολίτες το πράττουν (Κισάμου, Κυθήρων κ.ά).
Η εξωεκκλησιαστική κοινωνία και η κυρίαρχη δημοσιογραφία της, αγνοεί (η δεύτερη, συχνά παριστάνει πως αγνοεί) ότι οι μητροπολίτες, οι περισσότεροι τουλάχιστον, με τον όποιο μισθό των ελεούσαν πάντα πολλούς αναγκεμένους η,ακόμη και... επαγγελματίες επαίτες.
Η προσωπική μου εμπειρία είναι αυτή:
Ήμουν μέλος του ΔΣ του πολιτιστικού Κέντρου της Ιεράς Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου. Πρόεδρος, ο σεβασμιώτατος, μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Κρήτης, Ειρηναίος. Είχαμε συνεδρίαση. Είχαμε θέματα σε εκκρεμότητα για τα οποία έπρεπε να ληφθούν αποφάσεις. Ο γέροντας όμως αργούσε. Σε λίγο θα έπρεπε να πάει στον ραδιοφωνικό σταθμό της Μητρόπολης για την ζωντανή εκπομπή με τους νέους "Πότε θα προλάβουμε να συνεδριάσουμε" διερωτήθηκα, κάπως παραπονεμένα.

Ο από Ζιχνών και Νευροκοπίου Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος Βαλληνδράς. Βίος, δράση και μουσικολογική σπουδή - Ηλίας Δ. Μογλενίδης

  

Ο από Ζιχνών και Νευροκοπίου Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος Βαλληνδράς. Βίος, δράση και μουσικολογική σπουδή (Ηλίας Δ. Μογλενίδης)

Η παρούσα Διδακτορική Διατριβή, υπό τον τίτλο: «Ο από Ζιχνών και Νευροκοπίου Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος Βαλληνδράς. Βίος, δράση και μουσικολογική σπουδή» συνιστά μια πολυδιάστατη επιστημονική έρευνα, η οποία διερευνά εις βάθος την προσωπικότητα, το έργο και την συμβολή του στην Ορθόδοξη Εκκλησία και την Βυζαντινή Μουσική. Η Διδακτορική Διατριβή αναπτύσσεται σε πέντε θεματικά κεφάλαια, τα οποία προσφέρουν πλήρη και εμπεριστατωμένη ανάλυση της ζωής, της θεολογικής, της διοικητικής και της μουσικολογικής του προσφοράς.

Στο πρώτο κεφάλαιο εξετάζεται ο βίος και η δράση του από τα πρώτα του βήματα στον εκκλησιαστικό χώρο έως τη μοναχική του κουρά και τις πρώτες ιερατικές του χειροτονίες. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην επιρροή, που άσκησαν οι μορφές του Αγίου Νικολάου Πλανά και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσάνθου Φιλιππίδη, επί της πνευματικής του διαμόρφωσης και δράσεως. Τεκμηριώνεται η συμμετοχή του στα γεγονότα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και η εκκλησιαστική του προσφορά κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, ιδίως μέσω της στρατιωτικής ιερωσύνης.

ΕΚΔΗΜΙΑ π. Εὐάγγελος Μπράιλας

 

ΕΚΔΗΜΙΑ π. Εὐάγγελος Μπράιλας

 Ὁ μακαριστός ἱερομόναχος π. Εὐάγγελος Μπράιλας γεννήθηκε στήν Ἀθήνα στίς 23 Φεβρουαρίου 1930. Ἐντάχθηκε ἀπό μαθητής στά Κατηχητικά Σχολεῖα τῆς Ἀδελφότητας «ΖΩΗ» καί στίς Χριστιανικές Μαθητικές Ὁμάδες (Χ.Μ.Ο.). Ὑπῆρξε Kατηχητής, Ὁμαδάρχης καί Ὑπαρχηγός στίς Κατασκηνώσεις τοῦ Παρνασσοῦ. Φοίτησε στή Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κατά το διάστημα 1948-1952. Κατά το διάστημα 1952-1954 ὑπηρέτησε τή στρατιωτική του θητεία. Μετά τόν στρατό, ἔγινε μέλος τῆς Ἀδελφότητας Θεολόγων «ΖΩΗ», στην ὁποία παρέμεινε ἐπί μία δεκαετία (1955-1965 περίπου). Συνδέθηκε στενά μέ πολλούς ἀδελφούς, μετέπειτα γνωστά καί σπουδαῖα στελέχη τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὑπηρέτησε σέ Θεσσαλονίκη, Καβάλα καί Σέρρες ὡς λαϊκό μέλος τῆς Ἀδελφότητας «ΖΩΗ», μέ πλούσιο κατηχητικό ἔργο.

Μέ προτροπή καί βοήθεια τοῦ π. Κωνσταντίνου Χρόνη, στίς 18 Δεκεμβρίου 1966 ἔγινε ἱερέας στήν Ἱερά Μητρόπολη Ζιχνῶν ἀπό τόν τότε Μητροπολίτη Νικόδημο Βαλληνδρᾶ, ἀναλαμβάνοντας καθήκοντα Ἱεροκήρυκα, ὑπευθύνου Νεότητας καί Πνευματικοῦ. Ἐκεῖ ἀνέπτυξε μεγάλο κατηχητικό καί νεανικό ἔργο. Ἀποσπάσθηκε τόν Νοέμβριο τοῦ 1971 στήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν καί ἀνέλαβε καθήκοντα Ἱεροκήρυκα, ὑπευθύνου Νεότητας, Διευθυντῆ Οἰκοτροφείου καί Καθηγητῆ τῆς Ριζαρείου Σχολῆς. Συνδέθηκε πνευματικά μέ τόν Ἅγιο Πορφύριο καί τόν Ἅγιο Παϊσιο. Ἐπισκεπτόταν συχνά τό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου και γνώρισε ἁγιασμένους ἀνθρώπους. Ἐπίσης, συνδέθηκε πνευματικά μέ τόν Ἅγιο Εὐμένιο καί κατόπιν μέ τόν π. Τιμόθεο Σακκᾶ.

«Η Τουρκία δεν έχει ιστορία αλλά ποινικό μητρώο» - Στυλ. Καβάζης

 «Η Τουρκία δεν έχει ιστορία αλλά ποινικό μητρώο»

Στυλ. Καβάζης 

"Σε λίγα χρόνια οι Τούρκοι θα κάνουν τους Έλληνες να σκέφτονται σαν Τούρκοι και αυτή θα είναι η μεγαλύτερη μας ήττα."

~Νεοκλής Σαρρής~

(5 Μαΐου 1940 – 19 Νοεμβρίου 2011) Στη μνήμη ενός ανθρώπου που έζησε την Ιστορία εκ των ένδον και επιχείρησε να αφυπνίσει έναν λαό που έμαθε να κοιμάται.

Υπάρχουν στιγμές στην πορεία ενός έθνους όπου η απώλεια ενός ανθρώπου μοιάζει να αφαιρεί περισσότερο φως απ’ όσο αναλογεί σε μία μόνο ψυχή. Μια τέτοια στιγμή ήταν η 19η Νοεμβρίου 2011, όταν ο Νεοκλής Σαρρής, καθηγητής Κοινωνιολογίας της Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και πρόεδρος της ΕΔΗΚ, πέρασε στη σφαίρα των αθανάτων.

Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής του ζωντανού μνημείου που μετέφερε τη φλόγα της ελληνικής παιδείας μέσα στην οθωμανική νύχτα ο Σαρρής δεν ήταν απλώς Έλληνας της Πόλης. Ήταν γέννημα και θρέμμα μιας παράδοσης που άντεξε στη δοκιμασία, διασώθηκε μέσω της παιδείας και επηρεάστηκε από τη γεωπολιτική των καιρών.

Σπουδασμένος, οξύς, μαχητικός, έφερε μέσα του την τριπλή ιδιότητα που σπανίζει ιστορικός νους, κοινωνιολογική διείσδυση, και πολιτική συνείδηση χωρίς φόβο και χωρίς αίρεση. Δεν μιλούσε απλώς για την Τουρκία αλλά την καταλάβαινε και δεν περιέγραφε απλώς την Ελλάδα αλλά την σκεπτόταν με πλήρη ευθύνη και συνείδηση.

"π. Γεώργιος Πυρουνάκης «Θυμίαμα». Ένας Παπάς διαφορετικός από τους άλλους

 "π. Γεώργιος Πυρουνάκης «Θυμίαμα». 

Ένας Παπάς διαφορετικός από τους άλλους

Ένα αφιέρωμα της ΕΡΤ στον πρωτοπρεσβύτερο Γεώργιος Πυρουνάκη σε σενάριο – σκηνοθεσία Σταύρου Στρατηγάκου.

Είναι παπάς. Έβγαλε metal δίσκο. Έγινε σταρ σε μια νύχτα. Μιλά στη LIFO. - Μαρία Παππά

Είναι παπάς. Έβγαλε metal δίσκο. Έγινε σταρ σε μια νύχτα. Μιλά στη LIFO.

O πατέρας Διονύσιος Ταμπάκης κυκλοφόρησε μόλις το ντεμπούτο άλμπουμ του με τίτλο «Paradise Metal» και μπορεί εδώ να μην το πήρε κανείς χαμπάρι, αλλά στο εξωτερικό έχει γίνει χαμός.

Μαρία Παππά

Το «Paradise Metal» του πατέρα Διονύσιου Ταμπάκη, που λειτουργεί στον Ι.Ν. Γενεσίου της Θεοτόκου Παλαιού Ναυπλίου, είναι ένα άλμπουμ-σοκ. Κυκλοφορεί από την αθηναϊκή Heat Crimes και την πρώτη φορά που πέρασε από το feed μου στο Instagram, κοντοστάθηκα δύσπιστη, χωρίς να έχω ιδέα τι ακριβώς να περιμένω. Το πρώτο ποστ που είδα δεν ήταν καν από την εταιρεία αλλά από το ίδιο το Bandcamp, κι αυτή η λεπτομέρεια έχει σημασία: όταν μια μεγάλη μουσική πλατφόρμα, όσο ανεξάρτητη κι αν είναι, αρχίζει να προωθεί κάτι τόσο αλλόκοτο, σημαίνει πως υπάρχει πραγματικό καλλιτεχνικό βάρος. Ακολούθησαν κι άλλα από ξένους music enthusiasts και συλλέκτες και ένα ενθουσιώδη ποστ του Saske – αυτό κι αν ήταν έκπληξη.

Πράγματι έχει ουσιαστικό καλλιτεχνικό βάρος η μουσική του πατρός Διονύσιου. Παρά την εύλογη, αρχική δυσπιστία μου, το «Paradise Metal» είναι ένα συγκλονιστικό άλμπουμ, ίσως η πιο ιδιαίτερη κυκλοφορία που έχω ακούσει εδώ και πολύ καιρό. Ο πατέρας Διονύσιος, ο οποίος το ηχογράφησε ολόκληρο στο σπίτι του, δεν αναμειγνύει απλώς metal με βυζαντινή μουσική. Πηγαίνει πολύ πιο πέρα από αυτό. Δημιουργεί ένα αδιανόητο ηχητικό τοπίο όπου drones, doom riffs, ψαλμωδίες, industrial textures και σχεδόν τελετουργικές και καθαρτικές ambient και techno στιγμές συνυπάρχουν με τρόπο που δεν μοιάζει ούτε ειρωνικός ούτε γραφικός. Το αποτέλεσμα δεν ακούγεται ως το «εξωτικό» πειραματικό πρότζεκτ ενός ιερέα αλλά ως μια απόλυτα ειλικρινής μουσική αναζήτηση, κάτι βαθιά πνευματικό, παράξενο, βαρύ και ταυτόχρονα απρόσμενα συγκινητικό.

Πάει κι ο θρυλικός παπα Τσάκαλος

Ο αγαπημένος μου πατέρας. ο θρυλικός παπά-Τσάκαλος, ο ιερέας Σπύρος Τσιάκαλος από τα Σιλπιανά (Καταφύλλι) της Αργιθέας δεν είναι πια μαζί μας. 

Έκλεισε τον κύκλο του αγώνα της ζωής του με τον τρόπο που ήθελε ο ίδιος, όρθιος, δυνατός. 

Έζησε όπως ήθελε να ζήσει, περήφανος, δυναμικός, αγέρωχος, αγωνίστηκε όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για την κοινωνία και την Εκκλησία. 

Πίστευε στο Θεό των αδύναμων, των φτωχών, των καταπιεσμένων, αναγνώριζε τα θαύματα που κάνουν οι άνθρωποι με την πίστη και τον αγώνα τους, πόναγε με τον πόνο των άλλων. 

Εργάστηκε από 12 χρονών παιδάκι, τελείωσε την Αθωνιάδα Ιερατική έγινε διάκονος στα 20 του χρόνια και ιερέας στα 22 του, τελείωσε τη Θεολογική Σχολή Αθηνών και υπηρέτησε σε πολλές ενορίες του Πειραιά και της Αθήνας. 

50 χρόνια σαν σήμερα στον Άγιο Δημήτριο Αττικής...

1976-2026, 50 χρόνια από τον θάνατο ενός σπάνιου ανθρώπου,

1. Δεν ήταν αριστερός, από βενιζελική οικογένεια, με πατέρα συνταγματάρχη και αδελφό ανθυπολοχαγό στο στρατό. Είχε φάκελο στην αστυνομία από το 1957 όταν συμμετείχε σε διαδήλωση για το Κυπριακό, οργανώθηκε πολιτικά ως φοιτητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και εντάσσεται στην νεολαία της Ενώσεως Κέντρου το 1960-1961.

2. 27 ετών το 1966 παρουσιάστηκε στο στρατό, στην Κόρινθο όπου τολμάει να διορθώσει τον διοικητή που κάνει τα πρωινά κηρύγματα ότι νόμιμος πρωθυπουργός της χώρας είναι ο Γεώργιος Παπανδρέου και όχι ο αποστάτης. Παίρνει δυσμενή μετάθεση στη Βέροια, ασφυκτιά, αποφασίζει να λιποτακτήσει. Παραμονές Πάσχα παρουσιάζεται στον διοικητή του και λέει ότι είναι ο Εσταυρωμένος, παίρνει 10 μέρες αναρρωτική να κοιταχτεί σε ψυχίατρο.

3. Έρχεται στην Αθήνα, καταφέρνει να εξασφαλίσει πλαστό διαβατήριο για την Κύπρο, εκεί γίνεται το απίστευτο. Ο Υπουργός Άμυνας και Εσωτερικών Γιωρκάτζης ψάχνει τον λιποτάκτη που κυνηγά η χούντα και μόλις συναντιούνται αντί να τον συλλάβει πάραυτα και να τον απελάσει, στρατολογείται στον σκοπό του, ο στρατιώτης γοητεύει τον Υπουργό. Ο Γιωρκάτζης, αγωνιστής θρύλος της ΕΟΚΑ “ο Χουντίνι της ΕΟΚΑ” γιατί είχε δραπετεύσει 3 φορές από τα χέρια των Βρετανών “είμαι υποχρεωμένος να σε παραδώσω στη Χούντα” του απαντά “ δεν θα το κάνεις, γιατί έκανα ό,τι έκανες εσύ” . Ως Μάριος Ανδρέου φθάνει στη Ρώμη ιδρύει οργάνωση και δρομολογεί το σχέδιο του για την δολοφονία του τυρράνου, το ψευδώνυμο του “Ανίκητος”.

Η Υπατία της Αλεξάνδρειας - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η Υπατία της Αλεξάνδρειας

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

 Η Υπατία της Αλεξάνδρειας παρουσιάζεται κάθε 8η Μαρτίου ως σύμβολο: άλλοτε ως «μάρτυρας της επιστήμης», άλλοτε ως αφορμή για γενικευτικές καταδίκες της Εκκλησίας. Πέρα όμως από τις ιδεοληψίες και τους μύθους, ποιά ήταν η Υπατία και ποιά η αλήθεια για τον φρικτό θάνατό της σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές;

Η ιστορική Υπατία (τέλη 4ου–αρχές 5ου αι.) ήταν εξέχουσα φιλόσοφος στο περιβάλλον της Αλεξάνδρειας, κόρη του μαθηματικού Θέωνα. Συνδέεται με τη νεοπλατωνική παράδοση και φαίνεται πως δίδασκε μαθηματικά και φιλοσοφία σε κύκλο μαθητών όπου υπήρχαν και χριστιανοί. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Συνέσιου της Κυρήνης, ο οποίος αργότερα έγινε επίσκοπος και στις επιστολές του μιλά με σεβασμό για τη δασκάλα του και τη συμβουλευτική της παρουσία.

Για το συγγραφικό ή επιστημονικό της έργο γνωρίζουμε λιγότερα απ’ όσα συνήθως υποστηρίζουν ορισμένοι στα social media: δεν έχουν σωθεί έργα της, και η εικόνα που προκύπτει από τη σύγχρονη έρευνα είναι ότι η συμβολή της ήταν κυρίως διδακτική και ερμηνευτική, μέσα από σχόλια και εξηγήσεις της ελληνιστικής μαθηματικής και αστρονομικής παράδοσης. Αυτό δεν την μειώνει· εκείνη την εποχή, η διδασκαλία και η διαμόρφωση μαθητών ήταν κεντρικός τρόπος άσκησης της φιλοσοφίας.

20 έτη από την εκδημία του μακαριστού Αρχιμ. Παύλου Καββαδία

 Επι τη συμπληρώσει εικοσαετίας († 2006) από της προς Κύριον εκδημίας του μακαριστού Αρχιμ. Παύλου Καββαδία, εκ της αδελφότητος θεολόγων «Η ΖΩΗ», επι σειράν δεκαετιών (1961-2006) χρηματίσαντος Ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου, το Σάββατο της Β΄ Εβδομάδος των Νηστειών, 7η του μηνός Μαρτίου ε.έ., στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Θεοδώρων Ορεστιάδος ετελέσθη το εικοσαετές Μνημόσυνον του διακριθέντος δια τον ιεραποστολικό του ζήλο και την οσιακή βιοτή του κεκοιμημένου κληρικού.

Της Θείας Λειτουργίας, η οποία προηγήθηκε, προέστη ο φιλοξενούμενος Σεβ. Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος, συλλειτουργούντος του επιχωρίου Μητροπολίτου κ. Δαμασκηνού.

Στην ευρύχωρη αίθουσα του παρακειμένου Επισκοπείου Ορεστιάδος ακολούθησε Φιλολογικό Μνημόσυνο και παρουσιάσθηκε ο πρόσφατα κυκλοφορηθείς Τόμος «Εἰς μνήμην π. Παύλου Καββαδία», στον οποίο δημοσιεύονται ανέκδοτα κηρύγματά του.

Γιε μου Κυπριανέ, ακούεις;

 Γιε μου Κυπριανέ,

γυρεύκω λόγια να σου γράψω τζ̆αι τα λόγια σπάζουν μες στα χέρια μου όπως σπάζει το ψωμί την ώρα του πένθους. Εν η νύχτα που σου γράφω, η ώρα που το σπίτι σωπαίνει τζ̆αι ακούω μόνο το ρολόι να χτυπά, σαν να μετρά τον χρόνο που έμεινε πίσω που την ώρα που έφυες. Γιε μου, ακούεις με; Έρκεσαι λλίον κοντά άμαν σε φωνάζω; Γιατί εγώ ακόμα λαλώ το όνομά σου τζ̆αι καρτερώ να μου απαντήσεις.

Κυπριανέ μου, παιδίν μου, φως μου, πού επήες; Ποιος δρόμος σε επήρεν τζ̆αι εν σε φέρνει πίσω; Εγώ ακόμα στρώννω το τραπέζι σαν να εννά έρτεις, ακόμα κρατώ την καρέκλα σου στη θέση της, ακόμα φοούμαι να μετακινήσω τα πράματά σου, λες τζ̆αι άμαν τα πειράξω εννα χαθείς αληθινά. Η μπλούζα σου κρεμασμένη, τα παπούτσια σου στην άκρα, το ποτήρι σου, όλα μιλούν για σένα τζ̆αι τίποτε εν μιλά όσο η σιωπή.

Ο κύρης σου, γιε μου, εστάθηκεν μπροστά σου με το πετραχήλι του τζ̆αι με μάθκια που εγεράσαν μέσα σε μια μέρα. Είπεν μου πως άμαν είδε το πρόσωπό σου ησύχασεν λλίον. Εσκέφτηκα πως έτσι εν η αγάπη: γυρεύκει το πρόσωπο, γυρεύκει το βλέμμα, γυρεύκει μια τελευταία βεβαιότητα πως το παιδίν της εν χαμένο μες στην ανωνυμία. Είπεν ευκές που ελάλεν τόσα χρόνια για άλλους, μα τούτη τη φορά κάθε λέξη ήταν μαχαίρι. Ποιος να παρηγορήσει τον παπά που θάφκει τον γιο του; Ποιος να του πει «κάνε κουράγιο» τζ̆αι να μεν σπάσει η γη πουκάτω;

Κοιμήθηκε ἐν Κυρίῳ ὁ γέροντας Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος (+24/2/2026).

Κοιμήθηκε ἐν Κυρίῳ ὁ γέροντας Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος (+24/2/2026).

Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος (καί Ἱερομόναχος 20/6/2023) Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος τοῦ Κων/νου γεννήθηκε στὴ Δράμα τό 1931 ἀπό Ἕλληνα πατέρα καὶ Ρουμάνα μητέρα. Ἔλαβε δημοτικὴ καὶ γυμνασιακὴ ἐκπαίδευσι στὴ Δράμα, περνώντας τὰ παιδικά του χρόνια μὲ φτώχεια καὶ πολλὲς στερήσεις. Ὑπηρέτησε στὸν Ἑλληνικὸ Στρατὸ γιά 30 μῆνες ὡς ἔφεδρος Ἀνθυπολοχαγός. Μετὰ τὴν ἀποστράτευσί του ἐργάστηκε ὡς βοηθὸς Λογιστοῦ. Τό 1957 ἐνυμφεύθη τὴν Ἑλένη Λιασκοπούλου τοῦ Δημητρίου ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη. Ἀπὸ τὸ γάμο τους ἕως καὶ τό 2018 ἀπέκτησαν 7 παιδιά, 18 ἐγγόνια καί 19 δισέγγονα.

Ἀπορρίπτοντας σημαντικὴ ὑποτροφία στὴ Γαλλία γιὰ σπουδὲς στὴν κλασσικὴ φανητικὴ μουσική (1952), τό 1958 ἀνταποκρινόμενος στὴν Ἱερατική του κλήση εἰσάγεται στὸ τότε Ἀνώτερο Ἐκκλησιαστικὸ Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης. Στίς 22-08-1959 χειροτονεῖται Διάκονος καὶ στίς 26-03-1961 Πρεσβύτερος, μὲ ὀργανικὴ θέσι στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο Εὐόσμου, ἀπὸ τὸν τότε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα Παπαγεωργίου. Τό 1973 φοίτησε στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

Ἀπὸ τό 1962 συνεδέθη πνευματικὰ μὲ τὸν Γέροντα Ἐφραὶμ τὸν Φιλοθεΐτη, καὶ ὁ σύνδεσμος αὐτὸς ἀπετέλεσε ὁρόσημο στὴν πνευματική του ζωή.

Ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1966 ὑπηρέτησε γιά 16 ἔτη ὡς Οἰκονόμος καὶ Πρωτοπρεσβύτερος στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Βασιλείου καὶ γιά 46 ἔτη, ἐν ἐνεργείᾳ καὶ ὡς συνταξιοῦχος, στὸν Ἰδρυματικὸ Ναὸ Ἁγίας Βαρβάρας Ἀμφιάλης Κερατσινίου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς.