Ἡ παραβολὴ τῶν κακῶν γεωργῶν (Ματθ. κα΄ 33-42)
Ex Grege
Σεβίλλη,
δέκατος ἕκτος αἰώνας, ὁ πιὸ σκοτεινὸς καιρὸς τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης. Στὶς πλατεῖες
καπνίζουν ἀκόμη οἱ πυρές. Καὶ τότε, ἀθόρυβα, ξαναέρχεται Ἐκεῖνος. Δὲν κηρύττει, δὲν φωνάζει· ἁπλῶς περνάει ἀνάμεσα
στὸν κόσμο — κι ὁ κόσμος Τὸν γνωρίζει. Ἀγγίζει ἕναν τυφλό, καὶ βλέπει· σκύβει
πάνω σ’ ἕνα πεθαμένο κοριτσάκι, καὶ τὸ σηκώνει. Καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ περνάει ἀπὸ
‘κεῖ ὁ γέρο-καρδινάλιος, ὁ Μέγας Ἱεροεξεταστής. Βλέπει.
Καταλαβαίνει. Καὶ
δείχνει μὲ τὸ δάχτυλο:
«Πιάστε Τον!».
Ἡ σκηνὴ δὲν εἶναι δική μου, οὔτε βέβαια τοῦ Εὐαγγελίου. Εἶναι τοῦ Ντοστογιέφσκι, ἀπὸ τοὺς Ἀδελφοὺς Καραμάζοφ — ἐκεῖνο τὸ περίφημο πέμπτο βιβλίο ὅπου ὁ Ἰβὰν διηγεῖται στὸν ἀδελφό του τὸν Ἀλιόσα τὴν ἱστορία τοῦ «Μεγάλου Ἱεροεξεταστῆ». Καὶ γιατί τὴν ἀναφέρω πρώτη, πρὶν κἂν ἀνοίξουμε τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο; Ἐπειδὴ ὁ γέρος καρδινάλιος εἶναι, θὰ τὸ δεῖτε, ὁ τελευταῖος καὶ ὁ πιὸ ἐπικίνδυνος ἀπ’ ὅλους τοὺς κακοὺς γεωργοὺς τῆς παραβολῆς. Καὶ προσέξτε τὴν εἰρωνεία. Ποιὸς ἀναγνωρίζει σίγουρα τὸν Χριστὸ σ’ ὅλη τὴ Σεβίλλη; Ὄχι ὁ κόσμος· ὁ κόσμος ἁπλῶς Τὸν ὑποψιάζεται. Ὁ μόνος ποὺ εἶναι ἀπολύτως βέβαιος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ Τὸν κάψῃ. Δὲν εἶναι ἄπιστος, βλέπετε. Εἶναι ὁ πιὸ διαβασμένος θεολόγος τῆς πόλης. Κι ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ εἶναι ὁ πιὸ ἐπικίνδυνος.














.jpg)









.jpg)










.jpg)






