|
Ἀδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς ἐγὼ ὁ
δέσμιος ἐν
Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε, |
Αδελφοί σας παρακαλώ, λοιπόν, εγώ που είμαι
φυλακισμένος για τον Κύριο, να ζείτε με τρόπο αντάξιο εκείνου που σας κάλεσε
στη νέα ζωή. |
|
μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πρᾳότητος, μετὰ μακροθυμίας, |
Να ζείτε με ταπείνωση,
πραότητα και υπομονή· |
|
ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης. |
να ανέχεστε με αγάπη ο ένας
τον άλλο και να προσπαθείτε να διατηρείτε, με την ειρήνη που σας συνδέει
μεταξύ σας, την ενότητα που δίνει το Πνεύμα του Θεού. |
|
῝Εν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα, |
Ένα σώμα αποτελείτε όλοι κι
ένα πνεύμα σάς ενώνει, |
|
καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι
τῆς κλήσεως ὑμῶν· |
όπως και μία είναι η ελπίδα
σας για την οποία σας κάλεσε ο Θεός. |
|
εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα· |
Ένας Κύριος υπάρχει, μία
πίστη, ένα βάπτισμα. |
|
εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ
πάντων, |
Ένας Θεός και Πατέρας όλων, που κυριαρχεί σε όλους, |
|
καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν. |
ενεργεί μέσα απ’ όλους και κατοικεί σε όλους σας. |
Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026
Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο ΚΥΡΙΑΚΗ 22/11/26 ΚΕ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΚΑΙ Θ΄ ΛΟΥΚΑ, Θεία Λειτουργία...
Κυριακή Θ’ Λουκά - π. Βασίλειος Θερμός
Κυριακή Θ’ Λουκά
π. Βασίλειος Θερμός
Το κάνει διότι αμέσως μετά τους διηγείται μια
παραβολή. Τους ξεδιπλώνει μπροστά τους τη στάση που λέγεται φιλαργυρία, και τους αφήνει να
αποφασίσουν πώς θα πράξει ο καθένας. Αλλά δεν αφήνει ασχολίαστη την παραβολή –
εισάγει ένα επίθετο για να χαρακτηρίσει τον φιλάργυρο: άφρων. Δηλαδή ανόητος, χωρίς μυαλό.
Έτσι ο Χριστός λέει σε όλους μας, όπως και στους δύο συνομιλητές Του: «Σας δίνω τα κριτήρια να σκεφθήτε. Κατόπιν πάρτε τις αποφάσεις σας υπεύθυνα ο καθένας». Δεν μας δίνει οικονομικές συμβουλές αλλά μας αφήσει την παραβολή αυτή ως πυξίδα προσανατολισμού, ώστε καθένας μας να ανιχνεύσει και να εντοπίσει την δική του πλεονεξία.
Η παραβολή του άφρονος πλουσίου - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Ενάτη Κυριακή του Λουκά: Λουκάς 12:16-21
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Η παραβολή του άφρονος πλουσίου, που ακούμε την Θ΄
Κυριακή του Λουκά, δεν καταδικάζει την ευφορία της γης ούτε παρουσιάζει τα
υλικά αγαθά ως κακό. Φανερώνει, όμως, πόσο εύκολα η ευλογία μπορεί να γίνει
αφορμή πνευματικής τύφλωσης, όταν ο άνθρωπος απομονώνει το δώρο από τον Δωρητή
και την ευημερία του από τις ανάγκες των αδελφών του. Το κλειδί της ερμηνείας
βρίσκεται στην προειδοποίηση του Χριστού που προηγείται: η ζωή δεν εξαρτάται
από την αφθονία των υπαρχόντων μας (Λκ. 12:15).
«Εὐφόρησεν ἡ χώρα». Η γη έδωσε άφθονο καρπό, υπενθυμίζοντάς μας ότι η ευημερία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα του ανθρώπινου μόχθου, αλλά και δώρο της πρόνοιας του Θεού. Ο πλούσιος, όμως, δέχεται αυτή την αφθονία όχι με ευχαριστία προς τον Θεό και διάθεση προσφοράς προς τον πλησίον, αλλά με έναν εγωιστικό μονόλογο. «Οι καρποί μου», «οι αποθήκες μου», «τα αγαθά μου», ακόμη και «η ψυχή μου»: η επανάληψη του «μου» φανερώνει έναν άνθρωπο που βλέπει τα πάντα ως κτήμα του, ακόμη και την ίδια του τη ζωή. Στα σχέδιά του δεν υπάρχει χώρος ούτε για τον Θεό ούτε για τον συνάνθρωπο. Οι αποθήκες του γεμίζουν, αλλά η καρδιά του παραμένει κλειστή· έχει περίσσευμα αγαθών, αλλά στερείται τη χαρά της κοινωνίας και της προσφοράς.
ΤΟ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ - π. Δημητρίου Μπόκου
ΤΟ
ΑΠΡΟΣΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ
π. Δημητρίου Μπόκου
Ένα βασικό λάθος επισημαίνει στον άφρονα (ανόητο)
πλούσιο ο Χριστός, στη σχετική παραβολή. Ο άνθρωπος αυτός στηρίχτηκε
αποκλειστικά στον πλούτο του. Τον θεώρησε ατράνταχτο στήριγμα, στη δύναμή του
ένιωσε απόλυτη σιγουριά. Νόμισε πως τώρα έχει όλο τον κόσμο στο πιάτο του και
δεν έχει πια να φοβηθεί τίποτε. Τέρμα οι αγωνίες και οι ανασφάλειες. Μπορούσε
να ζει πλέον ανέμελα, να χαίρεται, να ευφραίνεται, να απολαμβάνει τα πάντα. Μια
βαθειά ευφορία πλημμύρισε την ψυχή του.
Και τότε, πάνω στον απόλυτο θρίαμβο, στη μέθη της
ολοκληρωτικής επιτυχίας, προκύπτει απρόσμενα η απόλυτη ανατροπή. Το νήμα της
ζωής του, απροσδόκητα εντελώς και απότομα, κόβεται (Κυριακή Θ΄ Λουκά).
Ο άνθρωπος συχνά κυριαρχείται από την αλαζονεία της δύναμης, είτε του πλούτου, είτε της εξουσίας, είτε άλλων πραγμάτων. Άλλος έχει απόλυτη σιγουριά στη γνώμη του. Τη θεωρεί τελείως σωστή και πασχίζει πάση θυσία να την επιβάλει, μέχρις ότου καταποντισθεί ξαφνικά η σιγουριά του από κάποιο απρόβλεπτο δεδομένο, που θα αποδείξει λάθος τη μέχρι τότε ακλόνητη λογική του. Άλλος καμαρώνει για την αξιωσύνη, το ταλέντο, την ομορφιά του, μέχρις ότου κάποιο ανεξέλεγκτο συμβάν (ατύχημα, αρρώστια, αναπηρία) ανατρέψει το παν στη ζωή του.
Θ’ ΛΟΥΚΑ (ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ) - π ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
Θ’ ΛΟΥΚΑ (ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ)
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«...οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καί μή εἰς Θεόν πλουτῶν»
Ἀκριβῶς ἔτσι θά
τήν πάθῃ καί τέτοιο τέλος θά ἔχει ἐκεῖνος
πού θησαυρίζει γιά τόν ἑαυτό
του ἐγωϊστικά καί δέν ἀποταμιεύει μέ τά ἔργα τῆς ἀγάπης θησαυρούς πνευματικούς, τούς ὁποίους ἀρέσκεται ὁ Θεός.
Ὁ ἄνθρωπος, ἁγία γερόντισσα, ὀφείλει πρώτιστα νά καλλιεργεῖ τήν ψυχή του ὥστε νά δέχεται τά χαρίσματα τοῦ Παρακλήτου: Πνεῦμα σοφίας καί συνέσεως, Πνεῦμα βουλῆς καί ἰσχύος, Πνεῦμα γνώσεως καί εὐσεβείας, Πνεῦμα φόβου Θεοῦ. Μ’ αὐτά τά χαρίσματα τρέφεται ἡ ψυχή· καί ἁγιάζεται μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν-ἀρετῶν. Ὑψώνεται δηλαδή μέ τήν ταπείνωση· τέρπεται
μέ τήν προσευχή· εὐφραίνεται
μέ τήν ἐλεημοσύνη· λαμπρύνεται
μέ τήν φιλαδελφεία· ὀμορφαίνει
μέ τήν ἀγάπη πρός τόν Θεόν καί
τόν πλησίον. Ἡ ἐπιθυμία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιά τό πλάσμά Του, εἶναι ὁ ἁγιασμός
τῆς ψυχῆς
καί τοῦ
συνημμένου μ’ αὐτήν
σώματος· γιά ὅλα τά ἄλλα ἔχει τήν φροντίδα ἡ ἀγαθή Πρόνοια τοῦ Δημιουργοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Θεανθρώπου Σωτῆρος, Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Αὐτή ἡ χριστοειδής τελείωση, ἀδελφοί μου, ἔχει τήν ἀρχή της ἀπό ἐδῶ, ἀπό τήν γῆ. Ὅμως, παρατείνεται σ’ ἐκεῖνον τόν κόσμον, ἀπείρως, διά μέσῳ τῆς αἰωνιότητας ἡ ὁποία δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τήν θεανθρωπότητα τοῦ Χριστοῦ. Ἐν τῷ Χριστῷ τῷ Θεῷ, ὁ ἄνθρωπος πάντοτε, καί αὐτόν καί σέ ἐκεῖνον τόν κόσμον, αἰσθάνεται θεοειδῶς ἄπειρος.
ΤΟ ΣΑΡΑΚΙ ΤΗΣ ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
ΤΟ ΣΑΡΑΚΙ ΤΗΣ ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ
Όσοι θεωρούμε τους εαυτούς μας ενεργά μέλη του σώματος του Χριστού έχουμε συχνά μέσα μας ένα σαράκι: τη διχόνοια. Ωθούμενοι άλλοτε από ζήλο και πάθος για την πίστη, άλλοτε από ημιμάθεια, άλλοτε από πνευματικούς πατέρες, οι οποίοι δυσκολεύονται να κατανοήσουν και να ζήσουν την μεγάλη αλήθεια ότι στην Εκκλησία υπάρχουν χαρίσματα, υπάρχουν δηλαδή τρόποι που ο καθένας βιώνει την εμπειρία της πίστης, όχι ως προς τα δόγματα, αλλά ως προς τον τρόπο που ερμηνεύουμε τα κείμενα, τα γεγονότα, τον χρόνο, τον κόσμο, αφήνουμε να εμφιλοχωρεί στον νου και στην ψυχή μας η αίσθηση είτε ότι η Εκκλησία κινδυνεύει, διότι κάθε διαφορετική θέαση εμπεριέχει αίρεση, είτε ότι εμείς κινδυνεύουμε να μη σωθούμε, μολονότι είμαστε ενταγμένοι στην Εκκλησία. Έτσι, βρίσκουμε αφορμές να επιτιθέμεθα εις βάρος των άλλων που έχουν διαφορετική άποψη από εμάς, λησμονώντας ότι στην Εκκλησία υπάρχει σύνθεση, συνάντηση και συνύπαρξη.
Ορθή διαχείριση του πλούτου
Πρακτική
ανάλυση του ευαγγελικού αναγνώσματος της Κυριακής Θ΄ Λουκά από τον ιατρό -
θεολόγο κ. Δημήτριο Τσαντήλα.
Ο ΑΝΟΗΤΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΣ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
Η σωστή αντιμετώπιση
Πολλές φορές αυτά που ακούγονται γύρω μας, μας
αποπροσανατολίζουν. Για παράδειγμα: Λέει η Αγία Γραφή, μιλώντας για τα επίγεια:
Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης.
Απαντάει ο ανόητος άνθρωπος, ο επηρεασμένος από το
κοσμικό φρόνημα: «Εδώ είναι ο Παράδεισος, εδώ είναι και η κόλαση».
Λοιπόν, πού είναι η αλήθεια;
Ακούσαμε την παραβολή «του άφρονος πλουσίου». Όταν την διηγήθηκε ο Χριστός, χρησιμοποίησε την εντιμότερη εκδοχή για τον πλούτο, που είχε μαζέψει ο πλούσιος. Δεν αναφέρθηκε σε παράδειγμα πλούσιου, που πλούτισε με αδικίες και κλεψιές. Απλά είπε: «ευφόρησε η χώρα του». Έκαναν πολλά εισοδήματα τα χωράφια του. Και επειδή μέχρι τότε, το μόνο που σκεπτόταν ήταν, πώς θα μαζέψει και πόσα θα μαζέψει, άρχισε να βασανίζει το μυαλό του, πού θα βάλει τη μεγάλη σοδειά, γιατί οι αποθήκες του ήταν μικρές και δεν επαρκούσαν. Τελικά αποφάσισε: «καθελώ μου τας αποθήκας», θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου. Θα χτίσω μεγαλύτερες. Θα τα μαζέψω όλα, και μετά θα έχω την δυνατότητα να πω στον εαυτό μου: «Τώρα πια έχεις δικαίωμα να χορτάσεις τη ζωή και τον κόπο σου. Μάζεψες και έχεις. Τέρμα οι δουλειές, οι πίκρες και η στενοχώρια. Θα απολαύσουμε τα αγαθά μας».
Σχεδόν τρεις δεκαετίες στην ασιατική ήπειρο - Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος
Σχεδόν τρεις δεκαετίες στην ασιατική
ήπειρο
Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας,
Κωνσταντίνος
Σχεδόν τρεις δεκαετίες στην ασιατική ήπειρο. Αν
υπάρχει κάτι που έμαθα όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως ο χρόνος έχει έναν εντελώς
δικό του τρόπο να κυλάει. Δεν σε ρωτάει, δεν σε περιμένει και, κυρίως, δεν
ενδιαφέρεται αν προλαβαίνεις να τον μετρήσεις. Ζεις στιγμές. Άλλες γεμάτες
χαμόγελα, άλλες με στενοχώριες, αγωνίες, φουρτούνες και ανατροπές. Κάποιες
ημέρες αισθάνεσαι πως μπορείς να “κατακτήσεις” τον κόσμο και κάποιες άλλες πως
ο κόσμος έχει βαλθεί να κατακτήσει εσένα.
Και κάπως έτσι περνούν τα χρόνια. Χωρίς να τα
μετράς. Η καθημερινότητα δεν σου αφήνει περιθώρια για απολογισμούς. Έχεις
ανθρώπους να συναντήσεις, προβλήματα να λύσεις, απρόοπτα να αντιμετωπίσεις. Και
στην Ασία, πιστέψτε με, το απρόοπτο δεν είναι εξαίρεση. Είναι σχεδόν καθημερινό
πρόγραμμα.
Το μυαλό, ευτυχώς, έχει την ευγενική συνήθεια να ξεχνά. Η καρδιά, όμως, είναι πολύ πιο πεισματάρα. Κρατάει τα πάντα. Πρόσωπα, βλέμματα, αποχωρισμούς, μικρές νίκες, μεγάλες απογοητεύσεις, αγκαλιές που σε ζέσταναν και σιωπές που σε πλήγωσαν. Όλα αφήνουν τα σημάδια τους. Κι εκεί που νομίζεις πως κάποια ιστορία έχει ξεχαστεί, έρχεται η καρδιά να σου τη θυμίσει. Συνήθως χωρίς προειδοποίηση.
ΚΑΜΠΟΤΟ Στὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου) - Ex Grege
Αὔριο ἡ Ἐκκλησία γιορτάζει τὴν Παναγία, ποὺ τριῶν χρονῶν μπαίνει στὸν ναό. Ἡ σχέση της μὲ μιὰ ἑταιρεία βιοτεχνολογίας δὲν φαίνεται μὲ τὴν πρώτη. Στὴν ἱστορία ὅμως ποὺ ἀκολουθεῖ ὅλοι ράβουν, καὶ μόνο σ' ἐκείνην θὰ δοθῇ νῆμα νὰ γνέσῃ.
Η Παναγία και ο ναός της ελευθερίας - π. Σιλουανός Λ. Λάμπρου
21 Νοεμβρίου
Η Παναγία και ο ναός της ελευθερίας
Αρχιμανδρίτης Σιλουανός Λ. Λάμπρου
«Γένοιτό
μοι κατὰ
τὸ ῥῆμά σου».
(Λουκ. 1,38)
Σήμερα, στα Εισόδια της Θεοτόκου, η εκκλησιαστική
παράδοση μάς παρουσιάζει την Παναγία να εισέρχεται στον ναό, προετοιμαζόμενη
για τη μεγάλη διακονία της Ενανθρωπήσεως. Το γεγονός των Εισοδίων παραδίδεται
από την εκκλησιαστική παράδοση, ενώ στο Ευαγγέλιο του Λουκά συναντούμε αργότερα
τη συγκατάθεσή της στον Ευαγγελισμό. Η υμνολογία βλέπει σε αυτήν τον έμψυχο ναό
που θα υποδεχθεί τον αχώρητο Θεό.
Η αφιέρωσή της δεν είναι ακύρωση της ανθρώπινης
προσωπικότητος. Το «γένοιτό μοι» είναι η ελεύθερη ανταπόκριση ενός προσώπου
στην κλήση του Θεού. Ο Κύριος δεν μεταχειρίζεται τον άνθρωπο ως άβουλο όργανο.
Τον καλεί σε κοινωνία. Και η Παναγία μάς διδάσκει ότι η ελευθερία δεν
εξαντλείται στη δυνατότητα να αρνούμαστε· φανερώνεται και στη δυνατότητα να
προσφερόμαστε από αγάπη.
Στο απολυτίκιο των Εισοδίων η Εκκλησία ονομάζει την εορτή προοίμιο της ευδοκίας του Θεού. Προοίμιο σημαίνει αρχή που προαναγγέλλει κάτι μεγαλύτερο.
Η εν τω Ναώ Είσοδος της Υπεραγίας Θεοτόκου: Προς Εβραίους 9:1-7 - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Η εν τω Ναώ Είσοδος της Υπεραγίας Θεοτόκου: Προς
Εβραίους 9:1-7
Μητροπολίτης
Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Στην εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, η Εκκλησία
επιλέγει ένα Αποστολικό ανάγνωσμα που μας μεταφέρει στη Σκηνή του Μαρτυρίου,
τον ιερό τόπο λατρείας του λαού της Παλαιάς Διαθήκης. Η Προς Εβραίους επιστολή
δεν αναφέρεται εδώ στην Παναγία· περιγράφει την παλαιά λατρεία, για να
φανερώσει στη συνέχεια την πληρότητα της σωτηρίας που προσφέρει ο Χριστός. Η
Εκκλησία, ωστόσο, αναγνωρίζει στη Σκηνή, στην Κιβωτό και στα Άγια των Αγίων
προτυπώσεις της Θεοτόκου: εκείνης που θα γίνει έμψυχος ναός και θα δεχθεί στην κοιλία
της τον Υιό του Θεού. Έτσι, το ανάγνωσμα φανερώνει το θεολογικό νόημα της
εορτής: η Παναγία εισέρχεται στον ναό, προετοιμαζόμενη να γίνει η ίδια
κατοικητήριο του Θεού Λόγου.
Η Σκηνή ήταν ο τόπος της λατρείας, το σημείο της
Διαθήκης του Θεού με τον λαό του. Η Θεοτόκος γίνεται έμψυχος ναός: δέχεται στην
κοιλία της τον Υιό και Λόγο του Θεού, ο οποίος γίνεται αληθινά άνθρωπος. Ο
ευαγγελιστής Ιωάννης εκφράζει αυτό το μυστήριο με μια λέξη που θυμίζει τη Σκηνή
του αναγνώσματος: «ὁ Λόγος
σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ιω. 1:14).
Η Προς Εβραίους επιστολή μάς οδηγεί στο εσωτερικό της Σκηνής του Μαρτυρίου, του φορητού ιερού που συνόδευε τον Ισραήλ στην έρημο. Η λυχνία, η τράπεζα με τους άρτους, η Κιβωτός της Διαθήκης φανέρωναν τη φροντίδα και την παρουσία του Θεού μέσα στον λαό του. Ωστόσο, υπήρχε ένα όριο: το δεύτερο καταπέτασμα χώριζε τα Άγια από τα Άγια των Αγίων. Εκεί εισερχόταν μόνο ο αρχιερέας, μία φορά τον χρόνο, προσφέροντας αίμα θυσίας για τις δικές του αμαρτίες και για τα ακούσια σφάλματα του λαού.
Εκκλησιαστικής βιοτής το ανάγνωσμα...
Μιας ΔΗΘΕΝ επιρροής και εύνοιας με σκοπό την αναρρίχηση σε αξιώματα και πρωτοκαθεδρίες πνευματικά και ηθικά κενών ατόμων, που δεν έχουν ιδέα και ούτε φαντάστηκαν ποτέ το τι σημαίνει Εκκλησία.
Με μια "άνωθεν" ανοχή και επιβράβευση εντός των πλαισίων της εξυπηρέτησης, (αφού κάνει τη δουλειά μας - δουλεία είναι χρήσιμος), χρίζονται άξιοι της διακονίας-προβολής του εαυτού τους.
Αντί λοιπόν να γίνονται διάκονοι των πιστών, γίνονται διάκονοι της αυταρέσκειάς τους. Μειώνουν τον ικανό, χλευάζουν τον δυνατό σε μια προσπάθεια ανάδειξης μόνο της δικής τους αν-αξίας.
Αρχιμανδρίτης π. Διονύσιος Χατζηαντωνίου: Εισήλθε στο Ναό για να γίνει Ναός του Θεού
Ιερά αγρυπνία τελέστηκε την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου (Τα Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου Μαρίας), στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, στην οποία ιερούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο, ο Αρχιμανδρίτης π. Διονύσιος Χατζηαντωνίου, κληρικός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.
Η αγρυπνία και η ομιλία εντάσσονται στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει...».
Το κήρυγμα του π. Διονυσίου αναφέρθηκε στη μεγάλη εορτή των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου όπου η Παναγία, εισερχόμενη σε μικρή ηλικία στον Ναό των Ιεροσολύμων, αφιερώνει ολοκληρωτικά τον εαυτό της στον Θεό, προετοιμαζόμενη να γίνει η ίδια ο έμψυχος Ναός Του, καθώς θα δεχθεί στην παρθενική της μήτρα τον Υιό και Λόγο του Θεού. Επομένως, τα Εισόδια αποτελούν το προοίμιο της σωτηρίας των ανθρώπων, αφού προετοιμάζεται εκείνη που θα συνεργαστεί ελεύθερα στο μυστήριο της Θείας Ενανθρωπήσεως.
Αλάτσατα, ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου
Χρόνια Πολλά στους απανταχού Αλατσατιανούς
Τέτοια μέρα στα Αλάτσατα, στον μεγαλόπρεπο ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου που οι πρόγονοί μας έκτισαν στη χάρη Της και που στέκει μέχρι σήμερα στην πόλη των Αλλατσάτων για να μαρτυρά τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία που έζησαν και δημιούργησαν στα άγια χώματα της Μικράς Ασίας.
Α.Κ.Κ.
Προοίμιο ευδοκίας Θεού
Σύντομη ομιλία του κ. Δημητρίου Τσαντήλα,
ομότιμου καθηγητή ιατρικής σχολής Α.Π.Θ. και θεολόγου, για τα Εισόδια της
Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου).
Στην περιοχή Φιλιατών Θεσπρωτίας το Σαββατοκύριακο -Διήμερες εκδηλώσεις για τους Ήρωες του 1940
Διήμερες εκδηλώσεις για τους Ήρωες του 1940
Ένα από τα πια σημαντικά μέτωπα της Ελληνικής αντίστασης στην Ιταλική εισβολή του 1940 ήταν αυτό στην περιοχή της Θεσπρωτίας. Η Θεσπρωτία δέχθηκε από τις πρώτες ώρες την Ιταλική εισβολή τον Οκτώβριο του 1940. Στην άμυνα κατά των Ιταλών συμμετείχαν χιλιάδες πολεμιστές από Ηλεία, Αχαΐα, Κόρινθο, Ιόνια νησιά και την Στερεά Ελλάδα, που είχαν ενταχθεί στις γραμμές του 12ου Συντάγματος Πεζικού Πατρών και στο Σύνταγμα Ευζώνων Μεσολογγίου (που ανήκαν στην 3η Μεραρχία) μαζί με ντόπιους Ηπειρώτες στρατιώτες της 8ης Μεραρχίας. Εκεί έλαβε χώρα και η τελευταία μάχη επί Ελληνικού εδάφους (στο τρίτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου 1940), η μάχη της Πλόκιστας, για να ακολουθήσει η ελληνική προέλαση και νέες στιγμές δόξας, όπως στο ύψωμα 613 και την Χειμάρρα, όπου δοξάστηκε ο ηρωισμός των Ελλήνων στρατιωτών.
Για τον σκοπό αυτό θα οργανωθεί και φέτος μία διήμερη εκδήλωση ως προσκύνημα στα μέρη αυτά, με συμμετοχή φίλων και συγγενών των Ηρώων, το Σαββατοκύριακο 21 και 22 Νοεμβρίου 2026.
Εσφαγμένης Αγρυπνία
Η εν τω Ναώ Είσοδος της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας (21 Νεομβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης
Η εις τον νομικόν Ναόν της κυρίας Θεοτόκου
Είσοδος, επροξένησεν εις τους ορθοδόξους Χριστιανούς εορτήν θαυμαστήν και
παγκόσμιον. Επειδή και έγινεν αύτη με παράδοξον τρόπον, και είναι ένα προοίμιον
του μεγίστου και φρικτού μυστηρίου της ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου. Το οποίον
δια μέσου της Θεοτόκου έμελλε να γένη εις τον κόσμον.
Έλαβε δε την αφορμήν η εορτή των Εισοδίων δια την υπόθεσιν ταύτην. Η παναοίδιμος Άννα, επειδή όλην σχεδόν την ζωήν της επέρασε στείρα χωρίς να γεννήση παιδίον, τούτου χάριν παρεκάλει τον Δεσπότην της φύσεως ομού με τον άνδρα της Ιωακείμ, να χαρίση εις αυτούς τέκνον. Και αν επιτύχουν του ποθουμένου, ευθύς να αφιερώσουν εις τον Θεόν το γεννηθέν παιδίον. Και λοιπόν εγέννησε παραδόξως την πρόξενον γενομένην της σωτηρίας του γένους των ανθρώπων, την καταλλαγήν και φιλίωσιν του Θεού μετά των ανθρώπων, την αιτίαν της αναπλάσεως του πεσόντος Αδάμ, και της τούτου εγέρσεως και θεώσεως. Αυτήν λέγω την Υπεραγίαν και Δέσποιναν Θεοτόκον Μαρίαν.
Τα Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου στο ναό του Σολομώντα (21 Νοεμβρίου)
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026
Το σούρουπο έχει τη θλίψη αιώνων.
Εγκαίνια του Ιδρύματος Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β΄, στην Τάλα της Πάφου
Με αισθήματα βαθύτατου σεβασμού και ιδιαίτερης συγκίνησης, ο Πρόεδρος
της Δημοκρατίας τίμησε τη μνήμη του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β΄, με
αφορμή τα αποκαλυπτήρια της προτομής του και τα εγκαίνια του Ιδρύματος
Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β΄, στην Τάλα της Πάφου, ενός Ιεράρχη που άφησε
ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στη σύγχρονη ιστορία του τόπου μας. Η
πολύπλευρη προσφορά του στην πατρίδα, την Εκκλησία και την κοινωνία, η
διαχρονική του έγνοια για την απελευθέρωση της Κύπρου από την τουρκική κατοχή,
η κοινωνική αλληλεγγύη και η ουσιαστική στήριξη των πολιτών, καθώς και το
σημαντικό έργο του στην Παιδεία και τη φοιτητική στέγαση, αποτελούν μέρος της
παρακαταθήκης του. Μια προσφορά που η Κυπριακή Πολιτεία αναγνωρίζει και τιμά,
με το Ίδρυμα και την προτομή του να υπενθυμίζουν στις επόμενες γενιές τη
διαχρονική αξία της υπηρεσίας προς την πατρίδα και την κοινωνία.
















%20%20%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82.png)









