Ὁ Ἀρχιερέας Ἠλί… - π. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ὁ Ἀρχιερέας  Ἠλί…

(Α΄Βασιλειῶν 2.3.4)

Ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

    Ὁ Ἠλὶ ἦταν Ἀρχιερέας τῆς Π. Διαθήκης (11^ος αἰ, π.Χ.). Εἶχε δυό υἱούς Ἱερεῖς, τόν Φινεέ καί τόν Ὀφνεί, πού σκανδάλιζαν τόν κόσμο.  Πρίν ἀκόμα ὁ λαός προσφέρει κρέατα- θυσία στόν Κύριο, οἱ Ἱερεῖς τ’  ἅρπαζαν  καί τά ἔτρωγαν· «καί ἦν ἡ ἁμαρτία ἐνώπιον Κυρίου τῶν παιδαρῖων μεγάλη σφόδρα, ὅτι ἠθέτουν τήν θυσίαν τοῦ Κυρίου» (Α΄ Βασ. 2:17). Κατά τό ἑβραϊκό κείμενο διέπρατταν καί μοιχεία.

Ὁ Ἀρχιερέας Ἠλί μάθαινε τά «νέα». Τούς ἔλεγε: «ὄχι, παιδιά μου, μήν κάνετε τέτοια πράγματα· γίνεστε ἐμπόδιο στό λαό να πλησιάσει τό Θεό». Καί  οἱ Ἱερεῖς  ἐκμεταλλευόμενοι  τήν ἐπιεικειά του,  συνέχιζαν νά ἁμαρτάνουν. Μέ ἀποτέλεσμα νά ἐξοργίσουν τόν Κύριο, καί νά θανατωθοῦν ὅλοι· καί ὁ Ἀρχιερέας Ἠλι καί οἱ Ἱερεῖς του καί ἡ πρεσβυτέρα τοῦ Φινεές! (Βασιλειῶν.Κεφ.2.3.4).

Ὁ Μ. Βασίλειος ὡς Ἐπίσκοπος ἀντιμετώπισε παρόμοια περίπτωση σκανδάλου (ἀλλά πιό ἐλαφρό). Καί ἅρπαξε τή ράβδο!  Ποιό ἦταν τό σκάνδαλο;

Ἕνας γέρος Ἱερέας, ὀνόματι Γρηγόριος, λόγῳ γήρατος, συγκατοικοῦσε μέ  καλογριά. Αὐτό ἀπό μόνο του ἦταν  γιά τόν Ἅγιο Βασίλειο ἁμαρτία· προκαλοῦσε σκάνδαλο, πού τραυμάτιζε τήν ἀδύνατη  συνείδηση τῶν χριστιανῶν (Α΄Κορ.8:12) .

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ - ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟ ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ. 

ΔΕΥΤΕΡΑ 2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026

«Όσα δεν λέγονται… τραγουδιούνται και χορεύονται» με τη Χορωδία του Πολιτιστικού Συλλόγου Κερατσινίου «ΘΥΜΑΙΤΑΔΑΙ», στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»

 Το λαϊκό τραγούδι είναι η φωνή του λαού μας. Είναι η μνήμη μας, η ιστορία μας, η καθημερινότητά μας, η χαρά και ο καημός μας. Είναι όλα όσα δεν μπορέσαμε να πούμε με λόγια. Είναι ένα κομμάτι απ’ την ψυχή μας. Και όσο θα υπάρχει ένας άνθρωπος να τραγουδάει, ένα μπουζούκι να παίζει και μια καρδιά να συγκινείται, το λαϊκό τραγούδι θα παραμένει ζωντανό.
 
Η Μικτή Χορωδία του Πολιτιστικού Συλλόγου Κερατσινίου «ΘΥΜΑΙΤΑΔΑΙ» παρουσίασε ένα μουσικό αφιέρωμα στο λαϊκό τραγούδι, την Κυριακή 1 Νοεμβρίου, στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».

Τη διδασκαλία, διεύθυνση, χορωδιακή επεξεργασία και επιμέλεια κειμένων έκανε η Μαέστρος  Μαρία Κάτσαρη και συνόδευαν οι μουσικοί Λάμπρος Πανταζόπουλος στο Μπουζούκι, Λευτέρης Συμιανάκης στην Κιθάρα και η μαέστρος στο πιάνο. Συμμετείχε χορευτική ομάδα του Συλλόγου.     
 Το αφιέρωμα, περιελάμβανε ένα ταξίδι στις μελωδίες που μίλησαν στην καρδιά του λαού, στις μεγάλες αγάπες, στους καημούς, στις χαρές και στις αναμνήσεις μιας ολόκληρης εποχής. Το λαϊκό τραγούδι δεν γεννήθηκε μέσα σε πολυτελείς αίθουσες. Γεννήθηκε μέσα από τον μόχθο, τη φτώχια, τον έρωτα, την ξενιτιά, την προδοσία και την ανάγκη του ανθρώπου να βρει μια φωνή για όσα έκρυβε μέσα του.

Οι άνθρωποι που πάνε μπροστά σ’ αυτόν τον κόσμο

 

Οι άνθρωποι που πάνε μπροστά σ’ αυτόν τον κόσμο, 

είναι αυτοί που σηκώνονται, 

αναζητούν τις συνθήκες που θέλουν, 

κι αν δεν τις βρουν, τις διαμορφώνουν μόνοι τους.

George Bernard Shaw

Να μη σου λείπει τίποτα και τίποτα να μη σου φτάνει

 

Τιμητική Εκδήλωση Μνήμης: «Ο Ιπποκράτης στην Πολιτεία του Θεού»

Στη μνήμη του Καθηγητή Παναγιώτη Δημακάκου, μετέπειτα Μοναχού Λουκά Βατοπαιδινού

 

Ο Καθηγητής και Διευθυντής της Β΄ Χειρουργικής Κλινικής του Αρεταιείου Νοσοκομείου, Μανούσος Κωνσταντουλάκης, και ο Επ. Καθηγητής Ανατομίας–Φυσιολογίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, Ευάγγελος Δημακάκος, σας προσκαλούν στην τιμητική εκδήλωση μνήμης «Ο Ιπποκράτης στην Πολιτεία του Θεού», η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026, στο Μαγγίνειο Αμφιθέατρο του Αρεταιείου Νοσοκομείου Αθηνών, με ώρα προσέλευσης 17:00.

Η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στη ζωή, στο έργο και στην πνευματική παρακαταθήκη του αείμνηστου Καθηγητή Αγγειοχειρουργικής Παναγιώτη Δημακάκου, ο οποίος, μετά την αφυπηρέτησή του από το Πανεπιστήμιο, εκάρη μοναχός στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, λαμβάνοντας το όνομα Λουκάς.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΠΑΤΡΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026

 

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

Εκδήλωση μνήμης για τα 160 χρόνια της Αρκαδικής Εθελοθυσίας με λόγο και μουσική

«Αρκάδι – Αθάνατη κορυφή της ανθρώπινης ιστορίας»

 

Εκδήλωση μνήμης για τα 160 χρόνια της Αρκαδικής Εθελοθυσίας

με λόγο και μουσική

 
Με αφορμή τη συμπλήρωση 160 ετών από την Αρκαδική Εθελοθυσία, ο «Μουσικός Καρπός» και η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ρεθύμνης, σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου, την Περιφέρεια Κρήτης–Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης και τον Δήμο Ρεθύμνης, διοργανώνουν εκδήλωση τιμής και μνήμης αφιερωμένη σε ένα από τα κορυφαία γεγονότα της κρητικής ιστορίας.
 
Η εκδήλωση, με τίτλο «Αρκάδι – Αθάνατη κορυφή της ανθρώπινης ιστορίας», θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026 και ώρα 19:00, στην Αίθουσα «Παντελής Πρεβελάκης» (Ωδείο Ρεθύμνου, Βερνάδου 1).

Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Ακεψιμά, Ιωσήφ, και Αειθαλά (3 Νοεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτοι ήτον κατά τους χρόνους Σαβωρίου βασιλέως Περσών, εν έτει τλ’ [330], πιασθέντες δε ως Χριστιανοί, παρεστάθησαν έμπροσθεν εις τον αρχιμάγειρον του βασιλέως Αδραχοσχάρ, και επειδή εξετασθέντες, δεν επείσθησαν να αρνηθούν τον Χριστόν, δια τούτο, ο μεν Άγιος Ακεψιμάς, εδάρθη με ραβδία ακανθωτά της ροδίας, ο δε Άγιος Ιωσήφ, τεντόνεται τόσον πολλά και δέρνεται, ώστε οπού εχωρίσθησαν η σάρκες του έως εις τα κόκκαλα. Και έπειτα ερρίφθη δεμένος εις την φυλακήν. Του δε Αγίου Αειθαλά έδεσαν τας χείρας και τους πόδας υποκάτω εις τα γόνατά του. Και τόσον πολλά τον έδειραν, ώστε οπού αι αρμονίαι του σώματός του ευγήκαν από τον τόπον αυτών. Και ούτως έρριψαν αυτόν εις την φυλακήν. Μετά ταύτα πάλιν, ο μεν Άγιος Ακεψιμάς εδάρθη από τριάντα στρατιώτας.

Ανακομιδή των ιερών Λειψάνων του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου του Τροπαιοφόρου (3 Νοεμβρίου)

Την ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου εορτάζει η Εκκλησία σήμερα και τιμούμε τη μνήμη των Μαρτύρων Ακεψιμά, Αειθαλά και Ιωσήφ.
Επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, με την παύση των διωγμών και την επικράτηση του Χριστιανισμού σ’ όλο το Ρωμαϊκό κράτος, οι χριστιανοί ανήγειραν μεγαλοπρεπή Ναό στη Λύδδα της Ιόππης, στην Παλαιστίνη, όπου μετέφεραν το Λείψανο του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου. Την ίδια ημέρα έγιναν και τα εγκαίνια του Ναού και από τότε η Εκκλησία εορτάζει την ανακομιδή του λειψάνου του.
Οι πιστοί προσκυνούν τον τάφο του Αγίου Γεωργίου, κάτω από το ιερό Βήμα του ναού στη Λύδδα, επικαλούμενοι τη χάρη και την ευλογία του Θεού, με τις πρεσβείες του Μεγαλομάρτυρα.

Άλλο συμβουλή και άλλο εντολή: Ο γεροντισμός και τα όρια της πνευματικής εξουσίας - π. Χριστοφόρου Χρόνη

Άλλο συμβουλή και άλλο εντολή: 

Ο γεροντισμός και τα όρια της πνευματικής εξουσίας

   Πρωτοπρεσβυτέρου Χριστοφόρου Χρόνη

   Επικ. Καθηγητή Θεολογικής Σχολής-

Τμήμα Θεολογίας ΕΚΠΑ

 Η Ελένη, εκπαιδευτικός γύρω στα τριάντα πέντε, ζήτησε να μιλήσει με τον εφημέριο της ενορίας της αφού είχε περάσει οκτώ χρόνια υπό την καθοδήγηση ενός πολύ γνωστού πνευματικού. Όλα αυτά τα χρόνια εκείνος αποφάσιζε αν θα δεχθεί διορισμό σε άλλη πόλη, της ζήτησε να απομακρυνθεί από την αδελφή της, επειδή, όπως έλεγε, «δεν καταλάβαινε την πνευματική ζωή», και ήθελε να παίρνει ευλογία πριν από κάθε σημαντική αγορά που θα πραγματοποιούσε (σπίτι, αυτοκίνητο κ.α.). Όταν κάποτε δίστασε, της είπε ότι όποιος αμφιβάλλει για τον πνευματικό του αμφιβάλλει για τον Θεό. Σήμερα η προσευχή τη φοβίζει, και νιώθει ενοχή κάθε φορά που αποφασίζει μόνη της. Τη λέξη κακοποίηση δεν τη χρησιμοποιεί. Λέει μόνο: «Δεν έκανα αρκετή υπακοή».

 Η μορφή της Ελένης έχει συντεθεί από πολλές ποιμαντικές συναντήσεις, ώστε να μην αναγνωρίζεται κανένα πραγματικό πρόσωπο. Όσοι διακονούν το ιερό μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως γνωρίζουν ότι ανθρώπους σαν αυτήν τους συναντούν συχνά, και ότι η φράση της, «δεν έκανα αρκετή υπακοή», ακούγεται στο εξομολογητήριο πολύ συχνότερα απ' όσο θα περίμενε κανείς. Με τον όρο «γεροντισμό» δεν εννοούμε τη γνήσια γεροντική πατρότητα, η οποία χάρισε στην Εκκλησία τους αγίους της, αλλά την παραμόρφωσή της που οδηγεί στον εκφυλισμό της. Ο πνευματικός, κληρικός ή μοναχός, παύει να οδηγεί τον άνθρωπο προς τον Χριστό και τον δένει με τον εαυτό του, ενώ ο πιστός μεταθέτει σε εκείνον αποφάσεις που ανήκουν στη δική του ευθύνη. Η υπακοή, την οποία η ασκητική παράδοση τοποθετεί κοντά στην κορυφή της πνευματικής ζωής, γίνεται τότε μηχανισμός ελέγχου. Η σύγχρονη έρευνα, που άκουσε με προσοχή τις μαρτυρίες όσων πληγώθηκαν, περιγράφει την πνευματική κακοποίηση ως εξαναγκασμό και έλεγχο ενός προσώπου από ένα άλλο μέσα σε πνευματικό πλαίσιο, και στις μορφές της συγκαταλέγει την απαίτηση υπακοής προς τον καθοδηγητή και την απομόνωση του πιστού από όσους βρίσκονται έξω από τη σχέση.^[1]

Έως πότε; - π. Βασίλειος Θερμός

 Έως πότε;

*π. Βασίλειος Θερμός

Άμεσες μαρτυρίες επιβεβαιώνουν τον ενθουσιασμό και την ενότητα που επέδειξε ο λαός μας στον πόλεμο του 1940. Μέχρι και ο Ζαχαριάδης, δέσμιος τότε της δικτατορίας του Μεταξά, παρότρυνε σε κοινό αγώνα. Μεγάλη υπήρξε και η αλληλεγγύη στα μετόπισθεν.

Ο ενθουσιασμός και η ενότητα εκπλήσσουν – ο πρώτος επειδή επρόκειτο για πόλεμο και θυσίες, η δεύτερη επειδή σπανίζει στο έθνος μας. Θεωρώ, όμως, πως η έκπληξη γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν λάβει κανείς υπόψη το ιστορικό φόντο των γεγονότων.

Κατά τη δεκαετία 1912-1922 υπήρχε αδιάκοπος πόλεμος. Ο θρίαμβος του εδαφικού διπλασιασμού συνοδεύτηκε από θανάτους, τραυματισμούς και αναπηρίες, στα οποία προστέθηκαν και οι απώλειες κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την αποτυχημένη εκστρατεία στην Ουκρανία. Εν τω μεταξύ, η κατοχή στη Μικρά Ασία μόλυνε με βαριά ψυχικά τραύματα όσους επέστρεψαν: άλλους για όσα τραγικά είχαν υποστεί και άλλους για όσα φρικτά είχαν διαπράξει. Σχεδόν όλοι τα έκλεισαν μέσα στη σιωπή τους.

Επιπλέον, τα παραπάνω ξετυλίγονται στο φόντο δύο καίριων παραγόντων. Από τη μια, ο τοξικός διχασμός, που χώρισε συγγενείς και επηρέασε ακόμη και τους Ελληνες της Αμερικής. Από την άλλη, η αιφνίδια εγκατάσταση εκατομμυρίων προσφύγων. Η Ελλάδα του 1922 διέφερε δραματικά από εκείνη του 1912 – και, φυσικά, όχι μόνο στον χάρτη. Ηταν ηττημένη, ντροπιασμένη, μνησίκακη. Οι επώδυνες πληγές γεννούσαν πάθη, τόσο αγριεμένα, ώστε ολόκληρος ο Μεσοπόλεμος σημαδεύτηκε από πραξικοπήματα, πολιτικές δολοφονίες, σπασμωδικές αλλαγές πολιτεύματος, και άλλα της διχόνοιας κακά. Με κατακλείδα τη δικτατορία του 1936.

Πρόγραμμα Νοεμβρίου 2026 Ιερού Ναού "Παναγία η Βοήθεια" Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Πατρών

 Πρόγραμμα Νοεμβρίου 2026

Ιερού Ναού "Παναγία η Βοήθεια"

Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Πατρών

Πρόγραμμα Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν Μηνός Νοεμβρίου 2026 τοῦ Ἰεροῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν

Πρόγραμμα Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν Μηνός  Νοεμβρίου 2026

τοῦ Ἰεροῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν

τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν

Η ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ ΤΟ ΑΝΩΤΕΡΟ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΧΑΡΙΣΜΑ-ΧΡΕΟΣ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

Η  ΟΔΟΣ  ΤΗΣ  ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ  ΠΛΗΣΙΟΝ

ΤΟ  ΑΝΩΤΕΡΟ  ΚΑΙ  ΚΑΘΟΛΙΚΟ  ΧΑΡΙΣΜΑ-ΧΡΕΟΣ

 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

 

        Μετά τον καταληκτικό στίχο : «Μανθανέτωσαν δε και οι ημέτεροι καλών έργων προϊσταθαι εις τα αναγκαίας χρείας ίνα μη ώσιν άκαρποι», της προς Τίτον Επιστολής πριν μερικές Κυριακές, με αυτό της χθεσινής-01.11.2026-και εορτής των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, «οι τα Αποστολικά Αναγνώσματα καλώς διαταξάμενοι Άγιοι Πατέρες, με το χθεσινό-01.11.2026-μας προσγειώνουν για τα καλά ! Από τις υψηλές θεολογίες και τα ατυχή τους παρεπόμενα με Απ. Παύλο, και Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο, το μεγάλο αυτού ερμηνευτή !

     «Ζηλοῦτε γὰρ, φησὶ, τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα· και έτι καθ’ υπερβολήν οδόν υμίν δείκνυμι»-«Ο ζήλος σας πρέπει να στρέφεται στα σημαντικότερα χαρίσματα. Γι αυτό και σας δείχνω μια ακόμα πολύ ανώτερη οδό»-γράφει ο Απ. Παύλος. Και ποια είναι αυτή η οδός; «Την αγάπην λέγων, την προς τον πλησίον … (που) καθολικόν δώρον εστί»-«Την οδό της αγάπης στον πλησίον λέγοντας και υποδείχνοντας, που είναι χάρισμα-χρέος όλων των χριστιανών», ερμηνεύει και ξεκαθαρίζει μια για πάντα ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος.

      Και από ποια χαρίσματα είναι ακόμα πιο ανώτερη η οδός-χάρισμα-χρέος  όλων για αγάπη στον πλησίον; Τα καταγράφει ο Απ. Παύλος ένα-ένα στη σειρά. Από το χάρισμα να ομιλεί κανείς όλες της γλώσσες των ανθρώπων, ακόμα και των αγγέλων αλλά  δεν έχει αυτή την αγάπη μοιάζει με χάλκινη καμπάνα ή κυμβάλου αλαλαγμό. Από το χάρισμα της προφητείας και της γνώσης όλων των μυστικών του Θεού. Από το χάρισμα της πίστης, τέτοιας μάλιστα που να μετακινεί βουνά, αν δεν έχει αυτή την αγάπη δεν είναι τίποτα ! Από αυτό το μοίρασμα όλων των υπαρχόντων του στους φτωχούς, και από αυτό το μαρτύριο, που αμφότερα χωρίς αυτή την πηγαία αγάπη στον πλησίον, δεν παρέχουν κανένα όφελος.

Πίσω από την άσχημη συμπεριφορά... - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

Ἄρχισαν τὰ «Πρωτοκλήτεια» στὴν Πάτρα

Ἀπὸ τὴν 1η Νοεμβρίου, ἄρχισαν στὴν Ἀποστολικὴ πόλη καὶ Μητρόπολη Πατρῶν οἱ λατρευτικὲς καὶ ἄλλες ἐκδηλώσεις πρὸς τιμὴν τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου, οἱ ὁποῖες ἐξελίσσονται καθ’ ὅλον τὸν μῆνα, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου στὶς 29 καὶ 30 Νοεμβρίου.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν ἐτέλεσε τὴν Κυριακὴ 1.11.2026 τὴν Θεία Λειτουργία, στον Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Ναὸ Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν, ὅπου προέστη τῆς Δοξολογίας, ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῆς παραδόσεως τοῦ Κάστρου τῶν Πατρῶν ἀπὸ τοὺς Τούρκους στοὺς Γάλλους, ὑπό τόν στρατηγόν Μαιζόν, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1828.

Τὴν διοργάνωση τοῦ ἑορτασμοῦ εἶχε τὸ ἄγημα «Παναγιώτης Καρατζᾶς» τῶν Πατρῶν, τὸ ὁποῖο προσεκάλεσε καὶ ἄλλα ἀγήματα καὶ παραδοσιακοὺς καὶ πολιτιστικοὺς Συλλόγους ἀπὸ τὴν Πάτρα καὶ ἄλλες πόλεις.

Ὅλοι ἐκκλησιάσθηκαν μὲ κατάνυξη στὸν Ἱερὸ, τῆς Εὐαγγελιστρίας, Ναό. Ἡ παρουσία τους, μὲ τὶς παραδοσιακὲς ἱστορικὲς φορεσιὲς, σκόρπισε ρίγη συγκινήσεως καὶ πατριωτικοῦ ἐνθουσιασμοῦ.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ - ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΩΝ ΚΎΚΛΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΩΝ ΚΎΚΛΩΝ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΜΑΣ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026

Η εορτή του Αγίου Αποστόλου Στάχυος στο Φανάρι

Με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Αποστόλου Στάχυος, πρώτου Επισκόπου Βυζαντίου, τελέστηκε το Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2026, στον Π. Πατριαρχικό Ναό, Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Σαράντα Εκκλησιών κ. Ανδρέου, ο οποίος την παραμονή χοροστάτησε στον Μ.Εσπερινό της εορτής.

Η καρδιά της μάνας, του Επισκόπου Κερνίτσης Χρυσάνθου

 

Το αντίθετο του θάρρους

Το αντίθετο του θάρρους

στην κοινωνία μας

δεν είναι η δειλία,

είναι το βόλεμα.

Ρόλο Μαίη (Rollo May)

Άφησε τον Θεό να κάνει τη δουλειά Του.

 
Άφησε τον Θεό να κάνει τη δουλειά Του.
Συνέχισε να προχωράς.
Προχώρα με αξιοπρέπεια.
Με το κεφάλι ψηλά κοιτάζοντας τον Θεό, 

με την καρδιά γαλήνια-ειρηνική

 και την αξιοπρέπειά σου ανέπαφη.
Άσε τον καθένα να θερίσει ό,τι έσπειρε.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ Το αποτύπωμα της Νηστείας στον Άνθρωπο και την Επιστήμη

Το Ίδρυμα Πολιτισμού της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας «Άγιος Ευγένιος ο Αιτωλός», και το Τμήμα Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων της Σχολής Γεωπονικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Πατρών Παραρτήματος Αγρινίου, συνδιοργανώνουν εσπερίδα με θέμα «Το αποτύπωμα της Νηστείας στον Άνθρωπο και την Επιστήμη», την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026, και ώρα 6:00’ το απόγευμα, στο Αμφιθέατρο του Τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων, στην οδό Γ. Σεφέρη 2, στο Αγρίνιο.

Η διοργάνωση επιδιώκει να αναδείξει τη σημασία της νηστείας, εξετάζοντάς την μέσα από τη εκκλησιαστική και την επιστημονική οπτική, αναδεικνύοντας τις πνευματικές, ψυχολογικές και διατροφικές της διαστάσεις. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο άνθρωπος και η δυνατότητα να κατανοήσει βαθύτερα τις επιλογές που διαμορφώνουν την καθημερινότητα και την ποιότητα της ζωής του.

Η εκδήλωση σηματοδοτεί την πρώτη συνεργασία της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας με το Πανεπιστήμιο Πατρών στο Αγρίνιο, εγκαινιάζοντας ένα πλαίσιο επικοινωνίας και κοινών πρωτοβουλιών ανάμεσα στους δύο φορείς.

Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Ακινδύνου, Πηγασίου, Αφθονίου, Ελπιδηφόρου, και Ανεμποδίστου (2 Νοεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτοι οι Άγιοι εκατάγοντο από την γην των Περσών, και είχον την πρώτην τιμήν και αξίαν κοντά εις τον βασιλέα Σαβώριον, εν έτει τλ’ [330]. Επειδή δε ο Ακίνδυνος, Πηγάσιος και Ανεμπόδιστος, ηγάπουν άκρως την ευσέβειαν, δια τούτο επιάσθησαν από τον βασιλέα, και κρεμασθέντες εδάρθησαν. Έπειτα εκάησαν εις τας πλευράς, ο δε βασιλεύς άρχισε να βλασφημή εις τον Χριστόν. Όθεν οι Άγιοι δια θαύματος έκαμαν αυτόν βουβόν και άφωνον, και πάλιν ιάτρευσαν αυτόν από την αφωνίαν. Έπειτα βάλλονται επάνω εις κρεββάτια σιδηρά και πεπυρωμένα, βροχής δε γενομένης, η φλόγα εσβέσθη. Επειδή δε με την προσευχήν τους κατεκρήμνισαν το είδωλον του Διος, δια τούτο βάλλονται μέσα εις καζάνια γεμάτα από βρασμένον μολύβι.

Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Ακινδύνου, Πηγασίου, Ελπιδοφόρου, Ανεμποδίστου και Αφθονίου (2 Νοεμβρίου)

Η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά σήμερα, 2 Νοεμβρίου, τη μνήμη των Μαρτύρων Πηγασίου, Ελπιδοφόρου και Ανεμποδίστου, οι οποίοι ήσαν αξιωματούχοι του Πέρση βασιλιά Σαβωρίου, το 330 μ.Χ. Δεν δίστασαν να ομολογήσουν με γενναιότητα ότι είναι Χριστιανοί. Συνελήφθηκαν και μαστιγώθηκαν σκληρά με σκοπό να προδώσουν την πίστη τους.
Τους υπέβαλαν σε σκληρά βασανιστήρια, αλλά με θερμές δεήσεις προς το Θεό παρέμειναν αλώβητοι. Το θαύμα έγινε αιτία να αναβληθεί η θανατική ποινή και μάλιστα, με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, να ασπαστεί το Χριστιανισμό ο ειδωλολάτρης Αφθόνιος.
Αργότερα, διατάχθηκε ο αποκεφαλισμός του Αφθονίου, ο οποίος με σταθερή πίστη στο Νυμφίο Χριστό, δήλωσε την αδυναμία της ειδωλολατρίας απέναντι στη χάρη του παντοδύναμου Θεού.
Ο Ελπιδοφόρος, ο οποίος όχι μόνο ήταν πιστός στο Ναζωραίο, αλλά και πρώτος της Συγκλήτου, κλήθηκε με διάφορα μέσα να αλλαξοπιστήσει. Απάντησε, ομολογώντας ότι ο Χριστός είναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή». Έτσι, διατάχθηκε η θανάτωσή του μαζί με άλλους επτά χιλιάδες Χριστιανούς.

Η ΝΟΗΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ - Ευτυχία Γερ. Μάστορα

Η ΝΟΗΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Ευτυχία Γερ. Μάστορα

Δασκάλα Κωφών

Ο Μητροπολίτης 

Νικόδημος Γραικός 

και το πρωτοποριακό έργο του 

για τους Κωφούς αδελφούς του.

 2^η έκδοση - Εκδόσεις "Έαρ"

 
Η νοηματική της αγάπης
Απ᾿ όλων των Κωφών τα μάτια ρέουν δάκρυα· δάκρυα συγκίνησης και ευγνωμοσύνης. Όλων οι ψυχές ξεσπούν και σε λίγο αναφωνούν κι αυτοί μαζί με το πλήθος: «Ἄξιος! Ἄξιος!» Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος κρατά από τον βραχίονα τον π. Νικόδημο και στέκεται μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ιερού. Ακούει τις χαρούμενες φωνές που προέρχονται από τον κατάμεστο με Κωφούς γυναικωνίτη. Σηκώνει τα μάτια του ψηλά, και βλέπει όλο αυτό το πλήθος των Κωφών που κουνούν τα χέρια τους και φωνάζουν με τον δικό τους τρόπο το «Ἄξιος». Κατασυγκινημένος σταματά το τυπικό της ενδύσεως του χειροτονούμενου Επισκόπου με τα αρχιερατικά άμφια και δείχνοντας προς τον γυναικωνίτη φωνάζει: «“Τρανή ἔσται γλῶσσα μογιλάλων” (Ησ. λε΄ [35] 6) σήμερα με τη χειροτονία του πατρός Νικοδήμου, του πατέρα των Κωφαλάλων».

Πατήρ Νικόδημος Γραικός· Ένα όνομα συνυφασμένο με μια αγάπη ανιδιοτελή, ευρηματική, σιωπηλή…

«Νοηματική της αγάπης»· Η γλώσσα που διαλύει τη σιωπή και αθόρυβα αποκαλύπτει στις ψυχές των Κωφών τις αλήθειες του Ευαγγελίου…

Ένα βιβλίο που ακολουθεί τα βήματα του πνευματικού πατέρα των Κωφών στο πρωτοποριακό του έργο και παρακολουθεί την πορεία του σωματείου «Φίλοι των Κωφών ο Προφήτης Ζαχαρίας» που εκείνος ίδρυσε.

Πνευματικὰ πικραίνεται καὶ πεθαίνει - Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος

«Στὴν Παλαιστίνη ὑπάρχουν δύο λίμνες. Ἡ Λίμνη τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἡ Νεκρὰ Θάλασσα. Καὶ οἱ δύο τροφοδοτοῦνται ἀπ’ τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ Ἰορδάνη. Ὡστόσο, οἱ δύο λίμνες διαφέρουν. Ἡ πρώτη, τῆς Γαλιλαίας, δέχεται τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ Ἰορδάνη καὶ στὴ συνέχεια τὰ ἀφήνει νὰ βγοῦν ἀπὸ αὐτήν, ποτίζοντας τὰ γειτονικὰ ἐδάφη, κάνοντάς τα ἔτσι πλούσια ἐδάφη σὲ βλάστηση. Ἡ δεύτερη λίμνη, ἡ Νεκρὰ Θάλασσα, ὅπως ὀνομάζεται, δέχεται καὶ αὐτὴ τὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη, ἀλλὰ τὰ κρατάει γιὰ τὸν ἑαυτό της!!! Καὶ γίνεται ἔτσι μιὰ πικρὴ θάλασσα. Ἔτσι εἶναι καὶ ὁ ἄνθρωπος.

«Οι γυναίκες της Κρήτης στων αιώνων το διάβα»: Αφιέρωμα στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»

 Από τα βάθη της Μινωικής Κρήτης έως τη σύγχρονη εποχή, οι γυναίκες της Κρήτης πορεύονταν στο χρόνο αφήνοντας το δικό τους ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία, την κοινωνία και τον πολιτισμό του νησιού.
 
Ένα αφιέρωμα σε όλες τις γυναίκες της Κρήτης, γνωστές και άγνωστες, που με την παρουσία, το έργο και την προσφορά τους, κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της πατρίδας τους, μέσα στους αιώνες, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 31 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς,  από την Αδελφότητα Κρητών Πειραιά «Η ΟΜΟΝΟΙΑ».

Την επιμέλεια των κειμένων και την παρουσίαση έκανε η κα Αντωνία-Μαρία Ντουντουνάκη. Συμμετείχε αντιπροσωπευτικό τμήμα των μουσικοχορευτικών συγκροτημάτων της Αδελφότητας και συνόδευσαν οι Θοδωρής Ποθουλάκης, Λύρα – Τραγούδι,  Εφραίμ Ποθουλάκης, Κιθάρα, Ταξιάρχης Ποθουλάκης, Λαούτο και Χαράλαμος Αμανατίδης, Τραγούδι.
 
Από τα βάθη της Μινωικής Κρήτης έως τη σύγχρονη εποχή, οι γυναίκες της Κρήτης πορεύονταν στο χρόνο αφήνοντας το δικό τους ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία, την κοινωνία και τον πολιτισμό του νησιού. Με δύναμη, αξιοπρέπεια, σοφία και ψυχικό μεγαλείο στάθηκαν μητέρες, σύζυγοι, εργάτριες, αγωνίστριες, επιστήμονες, καλλιτέχνιδες και πολλές φορές πρωτοπόρες σε διάφορους τομείς. Η πορεία τους δεν υπήρξε εύκολη. Άλλοτε με τη σιωπηλή τους δύναμη και άλλοτε με τη δυναμική τους παρουσία, ύψωσαν το ανάστημά τους, άνοιξαν νέους δρόμους και έγιναν πηγή έμπνευσης για τις επόμενες γενιές, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διαμόρφωση της κρητικής ταυτότητας.

ROOM SERVICE ΣΤΟΝ ΑΔΗ – Ex Grege

Κήρυγμα στὴν Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ 

ὁ πλούσιος καὶ ὁ Λάζαρος (Λουκ. ιϛ΄ 19-31)

Ex Grege

Ὑπάρχει ἕνας τύπος πελάτη ποὺ κάθε σερβιτόρος τὸν ξέρει. Δὲν εἶναι ὁ κακός. Εἶναι ὁ συνηθισμένος. Ἐκεῖνος ποὺ μπαίνει στὸ μαγαζὶ καὶ ὅλα γύρω του —τὸ τραπέζι, τὸ νερό, ὁ ἄνθρωπος ποὺ τὸ φέρνει— ὑπάρχουν γιὰ νὰ τὸν ἐξυπηρετήσουν. Δὲν τὸ σκέφτεται κἂν· εἶναι βαθιὰ πεποίθηση. Σηκώνει τὸ χέρι χωρὶς νὰ κοιτάξῃ, καὶ περιμένει. Καὶ τὸ πιὸ ἐνδιαφέρον: ἂν κάποια στιγμὴ σβήσουν τὰ φῶτα καὶ κλείσῃ τὸ μαγαζί, αὐτὸς ὁ τύπος θὰ ἐξακολουθῇ, γιὰ ὥρα, νὰ σηκώνῃ τὸ χέρι. Γιατὶ ἡ συνήθεια νὰ σὲ ὑπηρετοῦν εἶναι τὸ τελευταῖο πρᾶγμα ποὺ πεθαίνει μέσα σου. Πρώτα βγαίνει ἡ ψυχὴ καὶ μετὰ τὸ χούι.Ἴσως καὶ νὰ μὴν πεθαίνῃ καθόλου.

Αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν πελάτη περιγράφει ἡ σημερινὴ παραβολή — μόνο ποὺ τὸν παρακολουθεῖ καὶ μετὰ τὸν θάνατο. Καὶ ἐκεῖ εἶναι ὅλο τὸ ζουμί της.

Στὴ γῆ, τὰ πράγματα εἶναι ὅπως τὰ περιμένουμε. Ὁ πλούσιος «ἐνεδιδύσκετο πορφύραν», εὐφραινόταν «καθ' ἡμέραν λαμπρῶς». Στὴν πύλη του, πεταμένος σὰν σκουπίδι, ὁ Λάζαρος, μὲ τὰ σκυλιὰ νὰ γλείφουν τὶς πληγές του. Μιὰ φυσιολογικὴ εἰκόνα τοῦ κόσμου: ὁ ἕνας μέσα, ὁ ἄλλος ἔξω, καὶ μιὰ πόρτα ἀνάμεσά τους ποὺ κανεὶς δὲν τὴν ἀνοίγει. Ὣς ἐδῶ, τίποτε τὸ παράδοξο. Ὁ πλούσιος δὲν βασανίζει τὸν Λάζαρο· ἁπλῶς δὲν τὸν βλέπει. Τὸν προσπερνάει ὅπως προσπερνᾶς στὶς ταβέρνες τὸ τραπέζι ποὺ δὲν εἶναι τὸ δικό σου.