«Η εις επήκοον ανάγνωση των ευχών της Θείας Λειτουργίας: Όρος ποιμαντικής αρτιότητας, όχι όρος σωτηρίας» - π. Χριστοφόρου Χρόνη

«Η εις επήκοον ανάγνωση των ευχών της Θείας Λειτουργίας: Όρος ποιμαντικής αρτιότητας, όχι όρος σωτηρίας»

Πρωτοπρ. Χριστοφόρου Χρόνη

Επικ. Καθηγητή Θεολογικής Σχολής-

Τμήμα Θεολογίας ΕΚΠΑ 

        Η εν εξελίξει συζήτηση περί της εις επήκοον (χαμηλοφώνως) ή μυστικής ανάγνωσης των ευχών της Θείας Λειτουργίας έχει αναδείξει μια διάσταση απόψεων η οποία μάλλον δεν ωφελεί το ποίμνιο. Οι σκέψεις που ακολουθούν επιθυμούν να τονίσουν την ποιμαντική διάσταση του ζητήματος, η οποία συχνά παραμένει στη σκιά της λειτουργιολογικής και κανονικής επιχειρηματολογίας. Από ιστορικής απόψεως, η εις επήκοον ανάγνωση δεν συνιστά καινοτομία αλλά ευκαιρία επανόδου της Εκκλησίας στη ζωντάνια των πρώτων χριστιανικών αιώνων, όταν η ευχαριστιακή σύναξη αποτελούσε πράξη ολόκληρου του πληρώματος.

        Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η εμμονή στην εις επήκοον ανάγνωση των ευχών συνιστά «επιστημονισμό», δηλαδή υποκατάσταση της ασκητικής εμπειρίας από την ακαδημαϊκή έρευνα. Προβάλλουν επίσης το επιχείρημα ότι οι σύγχρονοι Όσιοι (Πορφύριος, Ιάκωβος, Εφραίμ Κατουνακιώτης, Ευμένιος, Δανιήλ Κατουνακιώτης) λειτουργούσαν διαβάζοντας μυστικά τις ευχές και αξιώθηκαν αγιασμού. Αν λοιπόν η μυστική ανάγνωση οδηγούσε σε λάθος, πώς ο Θεός αγίασε αυτούς που τη χρησιμοποίησαν; Το επιχείρημα περιέχει μια αλήθεια και μια σύγχυση που χρειάζονται διάκριση.

        Η αλήθεια έγκειται στο εξής. Η αγιότητα των συγχρόνων αγίων αποτελεί αδιαμφισβήτητη μαρτυρία ότι η μυστική ανάγνωση των ευχών δεν εμποδίζει τον αγιασμό. Σε επίπεδο προσωπικής σωτηρίας και αγιοπνευματικής εμπειρίας, το ζήτημα δεν είναι ουσιώδες. Ένας πιστός που εκκλησιάζεται σε ναό όπου οι ευχές διαβάζονται μυστικά, ασφαλώς μπορεί να σωθεί και να αγιάσει.

Εκδόσεις Έαρ: Μια γιορτή φιλαναγνωσίας και παιχνιδιού στην εκδήλωση «Αγαπώ την Οικογένεια»

Εκδόσεις Έαρ: Μια γιορτή φιλαναγνωσίας και παιχνιδιού

στην εκδήλωση «Αγαπώ την Οικογένεια»

Με μεγάλη επιτυχία και με πρωτοφανή κοσμοσυρροή ολοκληρώθηκε η παρουσία των Εκδόσεων Έαρ στην εκδήλωση «ΦΥΣΗ-κά Αγαπώ την Οικογένεια!» που έγινε στο Άλσος Βεΐκου την Κυριακή 10 Μαΐου 2026. Το περίπτερο των Εκδόσεων μεταμορφώθηκε σε έναν ζωντανό πολυχώρο δράσεων φιλαναγνωσίας, όπου τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να παίξουν, να δημιουργήσουν και να γνωρίσουν τον μαγευτικό κόσμο του βιβλίου.

«ΦΥΣΗ-κά», λοιπόν, ως κεντρικός άξονας των δραστηριοτήτων επιλέχθηκε το εικονογραφημένο βιβλίο «Η λίμνη που τους χωρούσε όλους», καθώς το περιεχόμενό του εναρμονίζεται πλήρως με τα μηνύματα της εκδήλωσης.

Το πρόγραμμα περιελάμβανε μια ποικιλία από διαδραστικά παιχνίδια για κάθε ηλικία:

●      Ψηφιακή αφήγηση & παιχνίδι quiz: Προβολή βίντεο της ιστορίας και συμμετοχή σε ένα πρωτότυπο ηλεκτρονικό παιχνίδι ερωτήσεων

●      Παιχνίδια λογικής: Σειροθέτηση εικόνων από το βιβλίο και κατασκευή παζλ με μεγάλους κύβους στο έδαφος

●      Ψάρεμα: Παιχνίδια ταχύτητας με το ψάρεμα βατράχων και ψαριών από πισίνες, για τους πολύ μικρούς μας φίλους

Γνώρισε τον εαυτό σου.

Γνώρισε τον εαυτό σου. Αυτό είναι η όντως αληθινή ταπείνωση, που διδάσκει την ταπεινοφροσύνη και συντρίβει την καρδιά. Και να εργάζεσαι γι' αυτό το πράγμα και να το φυλάγεις. Αν όμως δε γνώρισες ακόμη τον εαυτό σου, τότε ούτε τι είναι ταπείνωση γνωρίζεις, ούτε άρχισες την αληθινή πνευματική εργασία και φύλαξη. Γιατί το να γνωρίσεις καλά τον εαυτό σου είναι ο σκοπός της εργασίας των αρετών.

Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών

Να ελπίζεις να ελπίζεις πάντα

Να ελπίζεις 

να ελπίζεις πάντα 

πως ανάμεσα εις τους ανθρώπους 

 που τους ρημάζει η τρομερή “ευκολία” 

θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους
που τους διέπει καλοσύνη 

πόθος ευγένειας 

 ηρεμία…

Νίκος Εγγονόπουλος

Φυσικά και ονειρεύομαι

 

Πήγαν κάποτε στο μοναστήρι του αγίου Παχωμίου μερικοί αιρετικοί ασκητές,

Πήγαν κάποτε στο μοναστήρι του αγίου Παχωμίου μερικοί αιρετικοί ασκητές, που έκρυβαν μέσα τους τον λύκο κάτω από τρίχινα ενδύματα. Φτάνοντας στην πύλη, είπαν στους αδελφούς ότι τους έστελνε ο γέροντάς τους στον μέγα Παχώμιο, και πρόσθεσαν: «Πηγαίνετε λοιπόν να του πείτε· αν είσαι αληθινά άνθρωπος του Θεού και πιστεύεις ότι σε εισακούει ο Θεός, έλα να περάσουμε μαζί αυτόν τον ποταμό με τα πόδια, για να μάθουν όλοι ποιος από εμάς έχει μεγαλύτερη παρρησία προς τον Θεό».

Όταν οι αδελφοί τα είπαν αυτά στον Παχώμιο, εκείνος αγανάκτησε και τους είπε: «Πέστε μου, καταδεχτήκατε ακόμη και να τους ακούσετε; Δεν ξέρετε ότι τέτοιου είδους προτάσεις δεν έχουν καμία σχέση με τον Θεό και είναι εντελώς ανάρμοστες όχι μόνο στη μοναχική ζωή, αλλά και σε κοσμικούς που σκέφτονται λογικά και είναι αληθινοί χριστιανοί; Ποιος νόμος δηλαδή μας επιτρέπει να προτείνουμε και να κάνουμε τέτοια πράγματα; Και τι είναι πράγματι πιο αξιοθρήνητο από αυτή την ανοησία, από το να αφήσω δηλαδή το πένθος για τις αμαρτίες μου και τη φροντίδα πώς να αποφύγω την αιώνια κόλαση και να παιδιαρίζω και να ασχολούμαι με τέτοιες προτάσεις;»

ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ — ΕΝΑΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ - π. Ιωάννης Σπιτέρης

 ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ — ΕΝΑΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ

π. Ιωάννης Σπιτέρης

Ένας από τους πιο ανησυχητικούς πίνακες του Hieronymus Bosch (1450–1516) είναι το «Το Πλοίο των Τρελών». Βέβαια, σχεδόν όλα τα έργα αυτού του ζωγράφου χαρακτηρίζονται από μια σουρεαλιστική και βαθιά ανησυχητική ατμόσφαιρα· ωστόσο, αυτός ο πίνακας με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή που τον αντίκρισα.

Πρόσφατα, το έργο αυτό ήρθε ξανά στην αντίληψη μου και, σχεδόν αυθόρμητα, γεννήθηκαν κάποιες σκέψεις για την εποχή μας — σκέψεις σχεδόν εξίσου ανησυχητικές.

Το έργο αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σατιρικά δείγματα της ύστερης μεσαιωνικής ζωγραφικής. Δημιουργήθηκε περίπου μεταξύ 1490 και 1500 και σήμερα φυλάσσεται στο Μουσείο του Λούβρου.

«Το Πλοίο των Τρελών» παρουσιάζει μια μικρή βάρκα γεμάτη ανθρώπους χαμένους μέσα στη λαιμαργία, τη ματαιοδοξία και την ανοησία. Δεν υπάρχει πραγματικός προορισμός· το πλοίο πλέει άσκοπα, σαν αλληγορία μιας κοινωνίας που έχει χάσει την ηθική και πνευματική της κατεύθυνση.

Στο κέντρο της σκηνής βλέπουμε:

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος στρέψει τό πρόσωπόν του πρός τόν Θεό,

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος 

στρέψει τό πρόσωπόν του πρός τόν Θεό, 

ὅλοι οἱ δρόμοι ὁδηγοῦν στό Θεό. 

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος 

ἀποστρέψει τό πρόσωπό του ἀπό τόν Θεό, 

ὅλοι οἱ δρόμοι ὁδηγοῦν στήν ἀπώλεια.

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Ομιλία του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Νίκου Χριστοδουλίδη ενώπιον της Ολομέλειας της Βουλής των Ελλήνων

Ομιλία του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Νίκου Χριστοδουλίδη ενώπιον της Ολομέλειας της Βουλής των Ελλήνων

Είναι με αισθήματα βαθύτατου σεβασμού και απεριόριστης εκτίμησης που έχω την ιδιαίτερη τιμή, αλλά και το προνόμιο να απευθύνομαι εκ μέρους του κυπριακού λαού στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων, παρουσία του Πρωθυπουργού και του συνόλου της πολιτικής ηγεσίας της χώρας.

Παρακαλώ, κύριε Πρόεδρε της Βουλής, δεχθείτε τις θερμότατες ευχαριστίες μου για την πρόσκληση που μού απευθύνατε να προσφωνήσω την ειδική αυτή συνεδρίαση. Μεταφέρω μηνύματα αδελφικής αγάπης και παντοτινής ευγνωμοσύνης προς κάθε Ελληνίδα και Έλληνα, τόσο στον μητροπολιτικό ελληνισμό όσο και στην ομογένεια σε όλο τον κόσμο.

Η παρουσία μου εδώ, στον Ναό της Δημοκρατίας, στη χώρα που γέννησε την Δημοκρατία πριν από χιλιάδες χρόνια, συνοδεύεται από το ιστορικό χρέος να αρχίσω την ομιλία μου, μνημονεύοντας τους Έλληνες της Κύπρου που πήραν μέρος σε όλους τους εθνικούς αγώνες.

Σε κάθε γωνιά της ελληνικής επικράτειας, αλλά και πέραν αυτής, υπάρχουν τα οστά αγωνιστών από τη Μεγαλόνησο που θυσιάστηκαν για την ελευθερία, για την ίδρυση του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους και για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Στην Χριστιανική Ένωση Αγρινίου ομιλία από τον π. Λαυρέντιο Καρανάσιο

 Την Κυριακή 17 Μαΐου 2026 και ώρα 7:00 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα της Χριστιανικής Ενώσεως Αγρινίου η τελευταία απογευματινή ομιλία για το τρέχον ιεραποστολικό έτος.

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο στον 20ο και 21ο αιώνα. Η μαρτυρία της Ορθοδοξίας στις προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου».

 Στο πλαίσιο του έργου του εν Αθήναις Γραφείου Εκπροσωπήσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου και με τη συνεργασία επιστημονικής επιτροπής καθηγητών της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ προβαίνουμε στην έναρξη σειράς ακαδημαικών διαλέξεων με γενικό θέμα «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στον σύγχρονο κόσμο».

Η σειρά των διαλέξεων αυτών τελεί υπό την υψηλή αιγίδα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου και θα επιχειρήσει να φωτίσει τη θέση και τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στον κόσμο άλλοτε και ιδιαίτερα στην εποχή μας.

Η σχέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου με τη Ρωμηοσύνη της Πόλης και την Ορθόδοξη Διασπορά ανά τον κόσμο, η ευθύνη και ο συντονισμός των θεολογικών διαλόγων με τις άλλες Εκκλησίες και Ομολογίες, η προετοιμασία και διεξαγωγή της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου το 2016 στην Κρήτη, η συνοδικότητα της Εκκλησίας σήμερα, οι πρωτοβουλίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, το ζήτημα της αποδοχής και προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Ορθόδοξη Εκκλησία,

Μνήμη του Οσίου πατρός ημών Παχωμίου (15 Μαΐου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ο Όσιος πατήρ ημών Παχώμιος εκατάγετο από την Αίγυπτον της κάτω Θηβαΐδος, ζων κατά τους χρόνους του Μεγάλου Κωνσταντίνου εν έτει τκγ’ [323], ήτον δε υιός γονέων ασεβών και προσκυνούντων τα είδωλα. Με τους οποίους πηγαίνωντας ο Άγιος μίαν φοράν εις τον ναόν των ειδώλων, ήκουσε του υπηρέτου του ναού να λέγη εις τους γονείς του, οπού επρόσφεραν θυσίαν εις τα είδωλα. Σηκώσατε από εδώ τον εχθρόν των θεών και διώξατε, έλεγε δε τούτο δια τον Παχώμιον. Εφοβείτο γαρ ως φαίνεται το δαιμόνιον, οπού εκατοίκει εις τον ναόν, την μέλλουσαν του Αγίου αρετήν. Πιών δε ο Άγιος από το κρασί, οπού επροσφέρθη εις τον δαίμονα, ευθύς το εξέρασεν. Όταν δε ο Άγιος έφθασεν εις ηλικίαν, συνηριθμήθη με τα βασιλικά στρατεύματα, και μετά ολίγον καιρόν αφήσας την στρατιωτικήν τάξιν, επήγεν εις την ανωτέραν Θηβαΐδα, και εν τω άμα έλαβε το Άγιον Βάπτισμα.

Μνήμη του Οσίου Παχωμίου του Μεγάλου (15 Μαΐου)

 
Χριστός Ανέστη!

Τη μνήμη του Αγίου Αχιλλίου επισκόπου Λαρίσης, των Οσίων Παχωμίου του Μεγάλου, Πανηγυρίου του Κυπρίου, Καλής της φιλανθρώπου και του Δουκός της Μόσχας Δημητρίου εορτάζει σήμερα Εκκλησία.

Ο Παχώμιος  γεννήθηκε στην άνω Θηβαΐδα της Αιγύπτου το 290 μ.Χ. από ειδωλολάτρες γονείς. Νεαρό, τον στρατολόγησαν, μαζί με άλλους, και για να μη δραπετεύσουν, τους είχαν ως φυλακισμένους. Εκεί γνωρίζει την αγάπη και την αγαθοεργία των χριστιανών και βαπτίζεται. Αργότερα, γίνεται μοναχός, μαθητής του ασκητή Παλάμονα. Είχε την πεποίθηση ότι η πνευματική πορεία των μοναχών μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα στο κοινόβιο.

Κατόπιν, ο Παχώμιος έκτισε μοναστήρι και σ’ αυτό εφάρμοσε τον μοναχικό κανόνα του. Ίδρυσε Λαύρα, όπου πέριξ αυτής δημιουργήθηκαν κι άλλες εννέα μοναστικές κοινότητες.

Γιατί είναι τόσο μεγάλη η απόσταση μεταξύ θεωρίας και πράξης στη Λατρεία; - π. Βασιλείου Θερμού

Γιατί είναι τόσο μεγάλη η απόσταση

μεταξύ θεωρίας και πράξης στη Λατρεία;

π. Βασιλείου Θερμού

Σκέφτομαι πως οι λειτουργιολόγοι θα έχουν δίκιο να καμαρώνουν, διότι τελικά η Λειτουργική είναι ο κλάδος εκείνος των θεολογικών μαθημάτων που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον θεολόγων από άλλους κλάδους, οι οποίοι ερασιτεχνικά κατά κάποιον τρόπο καταπιάνονται και με την Λειτουργική. Και αυτό κάτι λέει.

Η Ψυχολογία της Λατρείας δεν έχει αναπτυχθεί ιδιαίτερα, είναι φτωχή η παρουσία της μέχρι τώρα στον ελλαδικό χώρο. Όμως, είναι μια περιοχή, κατά τη γνώμη μου, η οποία μπορεί να προσφέρει πολλά σε αυτό που ονομάζουμε «Ποιμαντική της Λατρείας». Αν το ποιμαντικό κριτήριο είναι το έσχατο, πέρα και από την Ιστορία της Λατρείας, ούτε και αυτό νομίζω ότι μπορεί να ορθοποδήσει από μόνο του σήμερα, στον νεωτερικό και μετανεωτερικό άνθρωπο, χωρίς τη βοήθεια της Ψυχολογίας της Λατρείας. Μια τέτοια μικρή απόπειρα θα προσπαθήσω να καταθέσω και παρακαλώ τους σοφότερους εμού στα λειτουργικά θέματα να μέ διορθώσουν για ό,τι δεν ισχύει.

Όπως γνωρίζουμε, η λειτουργική έρευνα έχει οδηγήσει σε αναθεώρηση πολλών παλαιών αυτονοήτων, ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες δεκαετίες κατά τις οποίες κινητοποιήθηκε ευρύτερα η θεολογική σκέψη και έβγαλε την Εκκλησία από μια μακρά περίοδο αδράνειας. Όπως παρατηρούμε, σήμερα δεν κηρύσσουμε, δεν ποιμαίνουμε, και δεν εξομολογούμε ακριβώς όπως την δεκαετία του ’50 και του ’60, πολλώ μάλλον όπως του ‘30. Υπάρχουν τεράστιες αλλαγές. Αντίστοιχα, υφίστανται πλέον και λειτουργικά πορίσματα με τις αντίστοιχες αλλαγές.

Θα προσπαθήσω να διερευνήσω, λοιπόν, γιατί οι αλλαγές στην λειτουργική πράξη δεν συγχρονίζονται με τα πορίσματα, γιατί μένουν τόσο πίσω.

Το φαινόμενο των αυτοκτονιών στο Χονγκ Κονγκ - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Το φαινόμενο των αυτοκτονιών στο Χονγκ Κονγκ

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Στο Χονγκ Κονγκ το 2024 καταγράφηκαν 1.138 αυτοκτονίες —υψηλότερος αριθμός από το 2003— με τους άνδρες 25–39 ετών να καταλαμβάνουν την πρώτη θέση, με πιθανότερη αιτία τις συνθήκες οικονομικής πίεσης και αβεβαιότητας. Για το έτος 2025 δεν έχει δημοσιευθεί ακόμα η επίσημη στατιστική καταγραφή.

Για την εκπαίδευση, τα περιστατικά που δημοσιοποιούνται δημιουργούν ένα κλίμα έντονης ανησυχίας. Οι αναφορές κρατικών φορέων και ανεξάρτητων οργανισμών αναφέρουν ότι το 2025, μέχρι τις αρχές Ιουνίου, υπήρξαν τουλάχιστον 15 πιθανές μαθητικές αυτοκτονίες (με βάση προκαταρκτικές καταγραφές, πριν την τελική ιατροδικαστική/δικαστική κατάταξη). Οι ίδιες αναφορές σημειώνουν ότι τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται κορυφώσεις σε περιόδους που οι μαθητές επιβαρύνονται περισσότερο: Μάιο–Ιούλιο και Σεπτέμβριο–Νοέμβριο.

Σε κοινοβουλευτική ενημέρωση καταγράφηκαν 85 πιθανές αυτοκτονίες μαθητών στην τριετία 2022–2024. Ακόμη κι αν οι τελικές ταξινομήσεις αλλάξουν σε ορισμένες περιπτώσεις, το σήμα κινδύνου είναι ξεκάθαρο. Οι αναφορές σε παράγοντες που οδηγούν στην αυτοκτονία περιλαμβάνουν δυσκολίες ψυχικής υγείας, έντονη ψυχολογική πίεση, προβλήματα σχέσεων, άγχος επίδοσης και δυσκολία προσαρμογής. Ειδικοί επισημαίνουν επίσης τη σκιά της πανδημίας: χρόνια κοινωνικής αποσύνδεσης που για πολλούς εφήβους συνέπεσαν με κρίσιμες ηλικίες διαμόρφωσης.

Εισαγωγή στον Πέτρο Αβελάρδο - Παντελή Αντ. Τομάζου

 Εισαγωγή στον Πέτρο Αβελάρδο

Υπό Παντελή Αντ. Τομάζου

Θεολόγου – Υποψηφίου Διδάκτορος Δογματικής Θεολογίας στο ΕΚΠΑ

Γιατί πετσοκόβονται οι νεραντζιές της Αθήνας;

Η νεραντζιά είναι ένα πολύ ανθεκτικό δέντρο, ακόμα και χωρίς θεραπεία μπορεί να επιβιώσει αν δεν αγγίξεις το φύλλωμά της. Εικονογράφηση: Γιάννης Καρλόπουλος / LiFO

Γιατί πετσοκόβονται οι νεραντζιές της Αθήνας;

To κλάδεμα στην Αθήνα μοιάζει να έχει ξεφύγει. Ειδικοί μιλούν για μια καταστροφική πρακτική που έχει παγιωθεί, ένα ζωντανό παράδειγμα του συνδρόμου της μετατοπιζόμενης βάσης αναφοράς, όπου αυτό που κάποτε θα θεωρούνταν περιβαλλοντική υποβάθμιση σήμερα περνά απαρατήρητο.

M. Hulot

να κάνω την έρευνα με αφορμή την καρατόμηση των νεραντζιών το τελευταίο δίμηνο στην Αθήνα –του πιο χαρακτηριστικού αστικού δέντρου τα τελευταία διακόσια χρόνια–, διαπίστωσα με έκπληξη ότι ήταν δύσκολο να βρω ειδικούς, με γνώση για το κλάδεμα των δέντρων στην Αθήνα, που να δεχτούν να μιλήσουν επώνυμα για το θέμα. Ο τρόπος που κόβονται τα δέντρα στην Αθήνα, και όχι μόνο, όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς παρακολουθώντας ομάδες στο Facebook, όπως η «Cut it Right» ή η «SOSε τα δέντρα», που ασχολούνται με την καταστροφή των δέντρων σε όλη την Ελλάδα, σχολιάζεται εύκολα off the record και δύσκολα επώνυμα. Όλοι συμφωνούν ότι υπάρχει πρόβλημα. Η καρατόμηση έχει γίνει νέα κανονικότητα και μια πρακτική που εφαρμόζεται τα τελευταία δέκα χρόνια σε μεγάλη κλίμακα σε λίγο θα είναι κανόνας, ενώ είναι εντελώς λάθος. Σύμφωνα με τον οδηγό κλαδεύσεων της Δασοκομίας, «κανένα δέντρο δεν κλαδεύεται εάν η κλάδευση δεν είναι απολύτως αναγκαία», άρα ακόμα και το ήπιο κλάδεμα πρέπει να γίνεται με προσοχή και όχι κάθε χρόνο.

Το 1995 ο Ντάνιελ Πόλι επινόησε έναν όρο, το Shifting Baseline Syndrome (Σύνδρομο της Μετατοπιζόμενης Βάσης Αναφοράς), που είναι «μια σταδιακή μεταβολή των αποδεκτών προτύπων για την κατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος, λόγω έλλειψης εμπειρίας, μνήμης ή/και γνώσης της παλαιότερης κατάστασής του». Σε αυτό το πλαίσιο, αυτό που θεωρούμε σήμερα ως υγιές περιβάλλον οι προηγούμενες γενιές θα το θεωρούσαν ήδη υποβαθμισμένο, ενώ αυτό που σήμερα θεωρούμε υποβαθμισμένο οι επόμενες γενιές θα το θεωρούν φυσιολογικό ή «κανονικό».

«Η Μελωδία της Παρακμής» - Στυλ. Καβάζης

«Η Μελωδία της Παρακμής»

«∆έν εἶναι καθόλου παράξενο, ἐάν ἡ Ἐκκλησία γράψει µιά προσευχή γιά προστασία ἀπό τόν “πολιτισµό”… µέ τήν ἔννοια ὅτι ὁ πολιτισµός χωρίς τό Θεό, ἀποτελεῖ ἄθροισµα ὅλων τῶν κακιῶν…»

~Αγιος Νικόλαος Βελιµίροβιτς~

Ίσως τελικά να μην υπάρχει πιο ειλικρινής καθρέφτης μιας κοινωνίας από τα θεάματα που την διασκεδάζουν.Η Eurovision είναι απλώς ένας μουσικός διαγωνισμός. Είναι ένα πολιτισμικό σύμπτωμα, ένα ακόμη σημείο των καιρών.Ένα πολύχρωμο πανηγύρι θορύβου, υπερβολής, αισθητικής αποσύνθεσης και πνευματικής εξάντλησης, που βαφτίζεται «γιορτή», επειδή η εποχή μας φοβάται να κοιτάξει κατάματα το υπαρξιακό της κενό.

Βλέπω να γράφονται σωρηδόν κείμενα τις τελευταίες ημέρες που καταφέρονται κυρίως εναντίον του εκπροσώπου μας στον διαγωνισμό και του τραγουδιού του.

Αυτή όμως είναι η εύκολη λύση, μου θυμίζει την παροιμία του θυμόσοφου λαού που λέει ότι αντί να χτυπάμε τον γάιδαρο χτυπάμε το σαμάρι, γι'αυτό ακριβώς δεν πρέπει να εξοργιζόμαστε πρώτα με τον «καλλιτέχνη».

ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Μοιάζει ευεξήγητη, αν και στην πραγματικότητα είναι ακατανόητη η βία των καιρών μας. Παιδιά που δεν έχουν αναγνώριση από το σπίτι, που οι γονείς τα δίνουν όλα, χωρίς εκείνα να χρειαστεί να κοπιάσουν για κάτι ή για να στερηθούν, παιδιά με αδύναμο χαρακτήρα που παρασύρονται από τις παρέες τους, παιδιά που μιμούνται συμπεριφορές, που αισθάνονται σπουδαία όταν βιντεοσκοπούν και ανεβάζουν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης τα κατορθώματά τους, παιδιά χωρίς όρια που συναντούνε άλλα παιδιά εξίσου χωρίς όρια ή παιδιά αδύναμα, στα οποία μπορούν να κάνουν επίδειξη δύναμης. Παιδιά που δεν έχουν σχέση με τον Θεό, ακόμη κι αν δεν είναι άθεα, παιδιά  που δεν νιώθουν τη σημασία των πνευματικών αξιών, της ανθρωπιάς, της αγάπης, της αλήθειας  ως κλειδιών για τη ζωή τους, διότι και οι μεγάλοι εξίσου δεν νιώθουν, ώστε να πιαστούν και να ελπίσουν.  

                Κι όμως, είναι ακατανόητη η βία όταν έχουμε να κάνουμε με εικόνες Θεού. Όταν οι άνθρωποι γνωρίζουμε καλώς ότι έχουμε πλαστεί σύμφωνα με τον Δημιουργό μας και μας δόθηκε ως σκοπός το να Του μοιάσουμε, κι όμως διαλέγουμε την οδό της σκληρότητας, της απανθρωπιάς, του ελλείμματος της αγάπης, σαν να μην έχουμε φωνή Θεού μέσα μας, είναι ένας δρόμος που μοιάζει χωρίς προορισμό, χωρίς ερμηνεία, χωρίς ελπίδα. Είναι η αυτοθέωσή μας η αιτία που μας κάνει  να μην πονάμε μ’ αυτόν που πονά; Είναι ο εγωισμός μας που μας κάνει να θέτουμε τη δόξα και την εξουσία πιο πάνω από τον πλησίον; Πάντως, αλλαγή δεν θα έρθει αν δεν θελήσουμε να ξαναβρούμε τον αυθεντικό μας προορισμό.

Στην Χριστιανική Εστία Πατρών ο κ. Ηλίας Σκόνδρας

 

ΙΕΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΩΝ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΟΣΩΝ ΥΠΟΚΕΙΝΤΑΙ ΣΕ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ (ΜΑΘΗΤΩΝ, ΦΟΙΤΗΤΩΝ & ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ) ΑΛΛΑΓΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ

ΙΕΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ

ΤΩΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΩΝ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΟΣΩΝ ΥΠΟΚΕΙΝΤΑΙ ΣΕ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

(ΜΑΘΗΤΩΝ, ΦΟΙΤΗΤΩΝ & ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ)

ΑΛΛΑΓΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ

 

Από την Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης γνωρίζεται, ότι -λόγω ανυπερβλήτου κωλύματος- η τέλεση της ακολουθίας του Παρακλητικού Κανόνος για την πνευματική ενίσχυση των συμμετεχόντων στις πανελλαδικές εξετάσεις υποψηφίων και γενικά όσων υπόκεινται σε εξετάσεις, μαθητών, φοιτητών και σπουδαστών, που είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στον Προσκυνηματικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Πολιούχου Θεσσαλονίκης, αύριο Παρασκευή, 15^η Μαΐου 2026, στις 6:30 μ.μ., μετατίθεται σε νέα ημερομηνία

Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Ισιδώρου του εν τη Χίω (14 Μαΐου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ο Άγιος ήτον μεν κατά τους χρόνους Δεκίου του βασιλέως εν έτει σνα’ [251]. Εκατάγετο δε από την Αλεξάνδρειαν, στρατιώτης κατά το επιτήδευμα, και την τάξιν επέχων του καλουμένου Οπτίωνος. Όταν δε άραξεν εις την νήσον Χίον με την βασιλικήν και στρατιωτικήν αρμάδαν, της οποίας ήτον αρχηγός ο Νουμέριος, τότε εδιαβάλθη ο Άγιος από κάποιον Ιούλιον Κεντυρίωνα προς τον ρηθέντα Νουμέριον, ότι σέβεται μεν και πιστεύει εις τον Χριστόν, εις δε τα είδωλα δεν προσφέρει θυσίαν. Όθεν επειδή ο Άγιος ωμολόγησε παρρησία τον Χριστόν, τούτου χάριν ο Νουμέριος βλέπων το αμετάθετον της γνώμης του, επρόσταξε και έκοψαν την αγίαν αυτού κεφαλήν, και έτζι έλαβεν ο μακάριος παρά Κυρίου του μαρτυρίου τον στέφανον.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Θεράποντος, Επισκόπου Κύπρου (14 Μαΐου)

 
Χριστός Ανέστη!
«Εἰ καὶ ἐν τάφῳ κατῆλθες ἀθάνατε, ἀλλὰ τοῦ ᾍδου καθεῖλες τὴν δύναμιν, καὶ ἀνέστης ὡς νικητής, Χριστὲ ὁ Θεός, γυναιξὶ Μυροφόροις φθεγξάμενος. Χαίρετε, καὶ τοῖς σοῖς Ἀποστόλοις εἰρήνην δωρούμενος ὁ τοῖς πεσοῦσι παρέχων ἀνάστασιν».
Σήμερα η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Θεράποντος και του Αγίου Νεομάρτυρος Ιωάννου του χρυσοχόου, ο οποίος καταγόταν από τη Βουλγαρία.
Ο Άγιος Θεράπων καταγόταν από ευγενείς και ευσεβείς γονείς. Καταφρόνησε όλες τις ανάγκες της ζωής και επιδόθηκε στη μελέτη της Ιερής Παράδοσης, όπως βιώνεται μέσα στην Εκκλησία.
Λάμπρυνε το αρχιερατικό αξίωμα διακονίας, έγινε διδάσκαλος της Ορθοδοξίας και υπήρξε ακριβής και διακριτικός στον λόγο του.

Για μια μελωδία της ευτυχίας - Αλεξανδρεύς

Για μια μελωδία της ευτυχίας

Ποτέ μα ποτέ δεν μπορώ να ακούσω το ξεκίνημα του β΄ μέρους της Συμφωνίας από τον Νέο κόσμο του Ντβόρζακ χωρίς να γεμίσουνε τα μάτια μου. Εκείνη η γλυκιά μελωδία του Άντονυ που δέθηκε άλυτα με τους στίχους «Στη σιγή της βραδιάς».

Εκείνης της βραδιάς που έμεινε να σιγοψυθιρίζεται στο υπόγειο της καρδιάς μας ανάμνηση μιας νιότης και ελπίδα μιας ζωής. Για να τη μουρμουρίζουμε μαζί. Όλοι!  Όσοι την τραγουδήσαμε ορθόφωνα ή φάλτσα με κείνες τις εφηβικές φωνές που πάλευαν να κατέβουν μια οκτάβα και να αντρέψουν αφήνοντας πίσω τους την παιδικότητα.

Παρουσίαση του βιβλίου του Rowan Williams «Εκεί που στέκει ο Χριστός» - π.Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Παρουσίαση του βιβλίου του Rowan Williams

π.Θεοδόσιος Μαρτζούχος

«Εκεί που στέκει ο Χριστός»

(«Πάθη της ψυχής» στο πρωτότυπο)

Εκδ. ΕΝ ΠΛΩ, Μάρτιος 2026

Έκθεση βιβλίου

Θεσσαλονίκη, 7-10 Μαΐου 2026

Είμαι χαρούμενος και τρομαγμένος συγχρόνως από την υποχρέωση μου να παρουσιάσω αυτό το ουσιαστικό και εντυπωσιακό βιβλίο του μεγάλου κληρικού συγγραφέα και πρώην αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι π.Rowan Williams.
Δεν ταπεινολογώ, ο μοραλισμός δεν βοήθησε ποτέ κανέναν, απλώς χαίρομαι από την γεύση (όση μπορώ να έχω) της θεολογικής του σκέψης αλλά και τρομάζω για το τι, και κατά πόσον, θα καταφέρω να σας μεταδώσω…! Αν δεν τα καταφέρω, ας με συγχωρήσετε σεις εδώ, οι εκδότες, και σίγουρα ο συγγραφέας. Στο άγχος μου επιπροσθέτει και ο έτερος παρουσιαστής, ο φίλος Σταύρος Ζουμπουλάκης, που ναι είμαστε φίλοι αλλά έχω σαφή συνείδηση της απόστασης των δεδομένων και των δυνατοτήτων των δικών του και των δικών μου…
Τέλος… Ας μην συνεχίσω να περιαυτολογώ … θα με επιτιμήσει ο συγγραφέας ότι δεν τον κατάλαβα και θα έχει δίκιο.
Και αυτό το βιβλίο του Rowan Williams είναι εντυπωσιακά ουσιαστικό. Ευχαριστίες εν αρχή, για τις Εκδόσεις ΕΝ ΠΛΩ που μας προμηθεύουν και κάνουν προσβάσιμη την σκέψη του R. Williams σε μας τους σύγχρονους Έλληνες και μάλιστα με την γοητευτική μετάφραση του κ. Χρήστου Μακρόπουλου. Ευχαριστίες πολλές. Και… λόγω ιδιότητος μου, και ευχές για κάθε καλό και για μετάφραση και άλλων έργων του R. Williams.

Η ΔΙΑΘΗΚΗ τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς & Κονίτσης ΑΝΔΡΕΟΥ.

 Η  ΔΙΑΘΗΚΗ  ΜΟΥ

Εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,

τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ζωοποιοῦ καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος.

 

          Σήμερον, 13^ην τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου τοῦ σωτηρίου ἔτους 2002, ἔχων σῶας τὰς φρένας, συντάσσω τὴν Διαθήκη μου ἐν τῶ ἱερῶ Ἐπισκοπείῳ.  

          Ἐγεννήθην τὸ ἔτος 1939. Εἰς τὰς 7 Μαρτίου 2002 συνεπλήρωσα τὸ 63^ον ἔτος τῆς ἡλικίας μου. Καὶ ἤδη βαδίζω τὸ 64^ον, ἐσκέφθην νὰ καταστρώσω τὴν παροῦσαν Διαθήκην, ὄχι μόνο ὅτι ἡ ὥρα τῆς ἐξόδου ἐκ τοῦ παρόντος κόσμου εἶναι ἄδηλος, κατὰ τὴν διαβεβαίωσιν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ διότι κάποια προβλήματα ὑγείας, τὰ ὁποία  παρουσιάζονται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρόν, μοῦ ὑπενθυμίζουν, ἐντόνως, ὅτι «ὁ καιρὸς ἐγγύς» (Ἀποκ. Α΄, 3).

          Εὐχαριστῶ τὸν Θεὸν διὰ τὴν περὶ ἐμοῦ ἀνεξιχνίαστον οἰκονομίαν του. Ὁδήγησε τὰ βήματά μου πλησίον ἀνθρώπων ἐναρέτων, ἁγίων, θὰ ἔλεγον, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸν λόγον καὶ τὸ παράδειγμά των μὲ βοήθησαν ἀφαντάστως εἰς τὸ νὰ ἀγωνίζωμαι τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν καὶ νὰ βαδίζω σταθερῶς τὸν δρόμον τοῦ συνειδητοῦ μέλους τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας. Τὰ ὀνόματα τοῦ ἐκ πατρὸς θείου μου Παναγιώτου Τρεμπέλα, (τοῦ γνωστοῦ Πανεπιστημιακοῦ Καθηγητοῦ), τοῦ π. Γεωργίου Δημοπούλου, τοῦ π. Χριστοφόρου Παπουτσοπούλου, τοῦ π. Λεωνίδου Διαμαντοπούλου, τοῦ π. Βασιλείου Παπαγιάννη, τοῦ π. Θεοδώρου Μπεράτη, ἀλλὰ καὶ τοῦ κ. Εὐσταθίου Μπάστα, τοῦ κ. Νικολάου Βασιλειάδη καὶ ἄλλων πολλῶν ἐκλεκτῶν ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου, μελῶν τῆς Μοναστικῆς καὶ Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ο  ΣΩΤΗΡ»,  θὰ μένουν βαθέως χαραγμένα εἰς τὴν διάνοιαν καὶ τὴν ψυχήν μου «ἄχρι θανάτου».

Είναι η θεολογία του Γρηγορίου Παλαμά «γνωστικισμός»; - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

 

Είναι η θεολογία του Γρηγορίου Παλαμά «γνωστικισμός»;

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Ο ισχυρισμός ότι «ο Παλαμισμός είναι εκλεκτικός γνωστικισμός» εμφανίζεται συχνά τον τελευταίο καιρό στο διαδίκτυο, αλλά στηρίζεται σε σύγχυση όρων και σε εσφαλμένη ταύτιση της Ορθόδοξης «μυστικής θεολογίας» με τον ιστορικό Γνωστικισμό. Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς (1296–1359) διατυπώνει θεολογικά αυτό που ήδη ζούσε η Εκκλησία: ότι ο Θεός είναι αληθινά απρόσιτος στην ουσία Του, αλλά αληθινά μεθεκτός στη χάρη Του. Σκοπός του δεν είναι να προτείνει «κρυφή γνώση» την οποία δήθεν κατείχαν μόνο οι μοναχοί του Αγίου Όρους, αλλά να διασώσει την πραγματικότητα της θέωσης ως εκκλησιαστικής ζωής.

1) Τι εννοούμε όταν λέμε «Γνωστικισμός»

Ο ιστορικός Γνωστικισμός (2ος–3ος αι.) χαρακτηρίζεται συνήθως από: (α) δυϊσμό και υποτίμηση της κτίσης/ύλης, (β) σωτηριολογία «ελίτ», όπου λίγοι σώζονται μέσω μυστικής γνώσης, και (γ) αμφιθυμία ή άρνηση της πραγματικής ενανθρώπησης και της σωτηρίας μέσα στην ιστορία και τα μυστήρια. Γι’ αυτό και η αρχαία Εκκλησία αντέδρασε έντονα, απορρίπτοντας κάθε ιδέα κατώτερου δημιουργού ή κρυφής σωτηρίας, και ομολογώντας ότι ο Θεός δημιουργεί την κτίση αγαθή και ότι η σωτηρία δεν μεταδίδεται ως κρυφή γνώση, αλλά χαρίζεται φανερά μέσα στο σώμα του Χριστού, την Εκκλησία.

ΟΤΑΝ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ τσακώνονται - π. Ἀνανίας Κουστένης.

ΟΤΑΝ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

τσακώνονται, ἀφῆστε τους καὶ μὴν "πολυσκανδαλίζεστε". Ἐξομολογοῦνται φωναχτὰ τὶς περισσότερες φορές! Αὐτὸ εἶναι ὁ τσακωμός.

π. Ἀνανίας Κουστένης

ΥΓ. Ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπὸ τὸν ἱστότοπο "βιβλιοπωλείο ΠΟΛΙΤΕΙΑ"

Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Πατρών - Αιμοδοσία

 

Τὴν Κυριακὴ 17 Μαΐου 2026 θὰ ἑορτασθεῖ στὸ Δελβινάκι Ἰωαννίνων ἡ Ἐπέτειος Αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου (1914)

 Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης γνωστοπειεῖ πρὸς τὸν Ἱερὸν Κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν ὅτι, Θεοῦ θέλοντος, θὰ πραγματοποιηθοῦν καὶ φέτος στὸ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι οἱ καθιερωμένες ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν Ἐπέτειο τῆς Αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου (17-02-1914) καὶ τῆς ὑπογραφῆς τοῦ Πρωτοκόλλου τῆς Κερκύρας (17-05-1914).

                Ἔτσι ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΛΕΞΙΟΥ, θὰ τελεσθῆ τὴν Κυριακὴ 17 Μαΐου 2026, ὁ Ὄρθρος, ἡ Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία καὶ τὸ Ἱερὸν Μνημόσυνον ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν πρωτεργατῶν τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγῶνος, εἰς τὸν Ἱερὸν Μητροπολιτικὸν Ναὸν Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Δελβινακίου. Θὰ ἀκολουθήσῃ Τρισάγιον ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως κυροῦ Βασιλείου, εἰς τὸν περίβολον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ. 

Μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Γλυκερίας (13 Μαΐου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Αύτη ήτον κατά τους χρόνους Αντωνίου του βασιλέως και Σαβίνου ηγεμόνος, εν έτει ρμα’ [141] ευρισκομένη κατά την Τραϊανούπολιν, ήτις ευρίσκεται εις την παραθαλασσίαν του Αδριατικού κόλπου, Τράνι κοινώς λεγομένη. Όταν λοιπόν εθυσίαζεν ο ηγεμών εις τα είδωλα, τότε η Αγία αύτη έγραψεν επάνω εις το μέτωπόν της τον τίμιον Σταυρόν, και επήγεν εις τον ηγεμόνα, κηρύττουσα και ονομάζουσα τον εαυτόν της Χριστιανήν, και δούλην Χριστού. Ο δε ηγεμών επαρακάλεσεν αυτήν να θυσιάση εις τα είδωλα. Όθεν η Αγία εμβήκεν εις τον ναόν των ειδώλων, και προσευχηθείσα εις τον Χριστόν, εκρήμνισε το είδωλον του Διος, και κατεσύντριψεν αυτό. Οι δε Έλληνες οπού ευρέθησαν εκεί, έρριπτον μεν πέτρας κατεπάνω της Μάρτυρος, πλην δεν εκτυπούσαν αυτήν. Δια τούτο εκρέμασαν την Αγίαν από τας τρίχας, και εξέσχισαν αυτήν. Έπειτα έβαλον αυτήν εις την φυλακήν, και δεν της έδωκαν, ούτε φαγητόν, ούτε πιοτόν εις διάστημα πολλών ημερών.

Μνήμη της Αγίας Γλυκερίας (13 Μαΐου)

 

Χριστός Ανέστη!
Σήμερα η Εκκλησία, εορτάζει τη μνήμη της Μάρτυρος Γλυκερίας και του Οσίου Σεργίου του Ομολογητού.
Η Γλυκερία γεννήθηκε στην Τραϊανούπολη, της Δυτικής Θράκης, τον 2^ο αιώνα μ.Χ. Όταν ο ηγεμόνας Σαβίνος πληροφορήθηκε τη δράση, την κάλεσε για εξηγήσεις. Εκείνη, εμφανίστηκε με θάρρος, σημειώνοντας το σχήμα του Σταυρού. Η πράξη αυτή εξαγρίωσε τον ηγεμόνα. Την οδήγησε στον ναό των ειδώλων, για να θυσιάσει στον Δία. Η δύναμη της προσευχής της συνέτριψε τα είδωλα.
Τότε, εξαγριωμένοι οι ειδωλολάτρες τη λιθοβόλησαν. Όμως, ούτε μια πέτρα δεν την άγγιξε, με αποτέλεσμα πολλοί να πιστέψουν στον Αναστημένο Χριστό. Τη βασάνισαν, τη φυλάκισαν και την έριξαν στα άγρια θηρία μέχρι που θανατώθηκε. Το λείψανό της ενταφιάστηκε στη Δυτική Θράκη.

ΑΓΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΟΛΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΕΚΦΩΝΑ ΕΥΑΚΟΥΣΤΑ ΕΥΛΑΒΙΚΑ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

ΑΓΙΑ  ΑΝΑΦΟΡΑ  ΟΛΙΚΗ  ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

ΟΛΑ  ΣΤΟ  ΦΩΣ  ΕΚΦΩΝΑ  ΕΥΑΚΟΥΣΤΑ  ΕΥΛΑΒΙΚΑ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

Επανέρχομαι για να μην πελαγοδρομούν κάποιοι ανώνυμοι σχολιαστές εν πολλοίς αδαείς, απλά, λιτά, συγκεκριμένα με τα εξής.

Σπέτσες Κυριακή, και έχω στον Άγιο Αντώνιο εκκλησιαστεί. Ο Εφημέριος ο Προεστώς της Λειτουργίας Μαθηματικός, Θεολόγος, και με Μεταπτυχιακό στη Λειτουργική. Στον Καθηγητή της Λειτουργικής και όχι μόνο, της Θεολογικής ΕΚΠΑ κ. Γεώργιο Ν, Φίλια. Με τον πατέρα του π. Νικόλαο, θεολόγο ιερέα, ανήσυχο και δυναμικό, αν περί αυτού πρόκειται, ήμασταν περίπου σύγχρονοι, κάπου κοντά.

Και πάμε στο Ευαγγέλιο, που ο Εφημέριος διαβάζει και ακούς τις λέξεις μια-μια στρογγυλά και καθαρά. Χωρίς παπαδικό μέλος, εκτός απ’ την αρχή και το τέλος.

Πάμε μετά Αγία Αναφορά, «Τριαδική Δοξολογική και Ευχαριστιακή ευχή». ,«Αξιον και δίκαιον σε υμνείν, σε ευλογείν, σε αινείν, σοι ευχαριστείν …» εις επήκοον όλων επίσης μια-μια οι λέξεις στρογγυλά και καθαρά και όσο του δίνει ο Θεός ευλαβικά. Και αν πήγες στη Λειτουργία να συν προσευχηθείς, και προσέχεις ως οφείλεις, και ακούς, επαναλαμβάνεις μέσα σου τις λέξεις, τις στέλνεις στην ψυχή, από κει στην καρδιά … και ό,τι θέλει ο Θεός !

Προχωρούμε στην κορύφωση, τον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων. Γονατιστός, και αρχίζει να διαβάζει εις επήκοον όλων μια-μια τις λέξεις, στρογγυλά και καθαρά. «Έτι προσφέρομέν σοι την λογικήν ταύτην και αναίμακτον λατρείαν  …».  «Προσφέρομεν», πρώτο πληθυντικό πρόσωπο. Ποιοι «προσφέρομεν»; Αυταπόδεικτο και αυτόφωνο όλοι εμείς με και από την κεφαλή-στόμα μας, τον παπά !