Προς διοργανωτές εκδηλώσεων
ΘΑΝΑΣΗΣ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Καλοί μου
παππούληδες,
για να βγει κανείς στον πραγματικό κόσμο
χρειάζεται πεζοδρόμιο και κριτική περπατησιά. Και πεζοδρόμιο και κριτική
περπατησιά. Το να πέφτεις με τα μούτρα σε κάτι που φαντάζει μοντερνιά, δεν σε
μπάζει όντως στον πραγματικό κόσμο: στον κόσμο με τα βάθη και τις αντιφάσεις
του. Σε κρατάει απλώς σε μια λαμέ επιδερμικότητα...
Το λαμέ είναι όχι απλώς παιδική, αλλά ισόβια
ασθένεια του εκκλησιαστικού χώρου. Διαποτίζει τα πάντα, και αφού διαποτίζει τα
πάντα, δηλητηριάζει τα πάντα! Έτσι λοιπόν, καλέ μου παππούλη, για να δώσεις
διαπιστευτήρια μοντερνιάς καψουρώνεσαι παράφορα την ΑΙ, σαν αυτόν που του έχει
γυαλίσει το μάτι από την στέρηση! Κι από πάνω έχεις έτοιμη την φράση πασπαρτού
εκείνων των εκκλησιαστικών που θέλουν να αντιδιαστέλλονται από τους
κολλημένους: "Η επιστήμη είναι δώρο του Θεού...". Σιγά!... Δώρο του
Θεού είναι η κριτική ικανότητα, η οποία απεργάζεται την επιστήμη, αλλά και
κρίνει το στήσιμο της επιστήμης, την χειραγώγηση και τις πολιτικές αποφάσεις
που προκρίνουν εφαρμογές της επιστήμης. Πώς θα κατέβεις, καημένε, στο
πεζοδρόμιο χωρίς κριτική περπατησιά;
Γεμίζει το διαδίκτυο (και τα πορτόθυρα των εκκλησιών) με αφίσες ενοριών, φτιαγμένες με ΑΙ, πνιγμένες και πανάθλιες, γεμάτες με μπιχλιμπίδια και με φλυαρία, δείγμα κλασικό κλασικής ανωριμότητας: "Αφού το εργαλείο μου δίνει τη δυνατότητα να βάλω χίλια πράγματα, θα βάλω χίλια".










.jpg)
.jpg)












.jpg)














.jpg)

