Ειρήνη Τζανακάκη

Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου στη Β΄ προς Κορινθίους Επιστολή, «ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλή, ἐν κόποις, ἐν ἀγρυπνίαις, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ…, ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι» (στ΄ 4-9), βρίσκουν την εφαρμογή τους στην

Ειρήνη Τζανακάκη

Η κ. Ειρήνη Τζανακάκη έφυγε σήμερα το μεσημέρι αθόρυβα μετά από ασθένεια, ήταν πάντα ευγενική, ειλικρινής, πρόθυμη να βοηθήσει ολόψυχα, χαμογελαστή και αισιόδοξη, ένας ακέραιος χαρακτήρας, με λόγο καθαρό, κρυστάλλινο, ειλικρινή, γεμάτη ενέργεια, πάντοτε ευεργετική, μειλίχια, ανεπιτήδευτη, χωρίς κανένα κομπασμό, θαρραλέα, ισχυρή, και φιλόξενη. Έτοιμη να ακούσει, να αφουγκραστεί τα προβλήματα που υπήρχαν, με καλούς λόγους προσευχή και διάκριση έσπευδε να βοηθήσει, με λόγια λίγα... και έργα πολλά, για να δώσει λύσεις εκεί όπου άλλοι, ίσως, έβλεπαν αδιέξοδα. Ήταν γυναίκα σεμνή χωρίς υψηλοφροσύνη.

Με τον ευλαβή και με ζήλο ιεραποστολικό εξαίρετο σύζυγό της Κυριάκο Τζανακάνη δημιούργησαν μια ευλογημένη οικογένεια με δύο από τα παιδιά τους δοσμένα στο έργο της Εκκλησίας τον Αρχιμανδρίτη Μάρκο Τζανακάκη, Θεολόγο Μέλος της Αδελφότητος Θεολόγων "Ο Σωτήρ", Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας και συγγραφέα και την κ. Φλώρα Τζανακάκη, Φιλόλογο, συγγραφέα και Διευθύντρια του Γυμνασίου Αμαρουσίου "Η Ελληνική Παιδεία". Απέκτησαν επίσης τον  εξαίρετο φιλόλογο κ. Νίκο Τζανακάκη.

Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο ΚΥΡΙΑΚΗ 11/10/26 Δ΄ ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ, Θεία Λειτουργία....

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ: Τίτον 3, 8-15

 

Τέκνον Τίτε, πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι,	Παιδί μου Τίτε, αυτά τα λόγια είναι αληθινά και θέλω να τα βεβαιώνεις με την προσωπική σου μαρτυρία,
ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ.	ώστε όσοι έχουν πιστέψει στο Θεό να φροντίζουν να πρωτοστατούν σε καλά έργα.
Ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις·	Αυτά είναι τα καλά και τα χρήσιμα στους ανθρώπους.
μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιίστασο·	Από το άλλο μέρος, να αποφεύγεις τις ανόητες αναζητήσεις σε γενεαλογικούς καταλόγους, τις φιλονικίες και τις διαμάχες γύρω από τις διατάξεις του ιουδαϊκού νόμου,
εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι.	γιατί όλα αυτά είναι ανώφελα και μάταια.
Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ,	Τον άνθρωπο που ακολουθεί πλανερές διδασκαλίες συμβούλεψέ τον μια δυο φορές, κι αν δεν ακούσει άφησέ τον,
εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος.	με τη βεβαιότητα πως αυτός έχει πια διαστραφεί και αμαρτάνει, καταδικάζοντας έτσι ο ίδιος τον εαυτό του.
῞Οταν πέμψω ᾿Αρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι.	Όταν θα σου στείλω τον Αρτεμά ή τον Τυχικό, έλα το συντομότερο να με συναντήσεις στη Νικόπολη, γιατί εκεί αποφάσισα να περάσω το χειμώνα.

Κυριακή των Αγίων Πατέρων - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Κυριακή των Αγίων Πατέρων (11 Οκτωβρίου): Λουκάς 8:5–15

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Την Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου, στις 11 Οκτωβρίου 2026, η παραβολή του σπορέως (Λουκ. 8:5–15) προσφέρει έναν γόνιμο τρόπο να κατανοήσουμε τη σχέση της ορθής πίστης με την καρποφορία της χριστιανικής ζωής. Η συνάντηση του Ευαγγελικού αναγνώσματος με τη μνήμη των Αγίων Πατέρων μάς καλεί να αναρωτηθούμε πώς δεχόμαστε, διαφυλάσσουμε και βιώνουμε την αλήθεια που παραδίδει η Εκκλησία.

Ο Χριστός δίνει ο ίδιος την ερμηνεία της παραβολής: «ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ». Ο σπορέας δεν περιορίζει τη δωρεά του στην ήδη εύφορη γη· σκορπίζει τον σπόρο παντού. Η εικόνα φανερώνει την αφθονία της θείας προσφοράς, αλλά συγχρόνως και την ευθύνη της ανθρώπινης ανταπόκρισης. Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας αναγνωρίζει στον σπορέα τον ίδιο τον Χριστό, από τον οποίο προέρχεται κάθε πνευματικός καρπός. Η σωτηρία, επομένως, δεν αποτελεί αυτάρκες ανθρώπινο επίτευγμα· γεννιέται από τη θεία χάρη, την οποία ο άνθρωπος καλείται να δεχθεί ελεύθερα.

Τα διαφορετικά εδάφη περιγράφουν διαφορετικούς τρόπους ακρόασης. Στον δρόμο, ο λόγος παραμένει στην επιφάνεια και αφαιρείται πριν γίνει πίστη. Στην πέτρα, γίνεται δεκτός με χαρά, αλλά χωρίς βάθος· ο πειρασμός αποκαλύπτει την απουσία ρίζας. Στα αγκάθια, η πίστη δεν απορρίπτεται ευθέως, αλλά ασφυκτιά μέσα στις μέριμνες, στον πλούτο και στις ηδονές. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι απλώς η ύπαρξη καθημερινών υποχρεώσεων, αλλά η κυριαρχία τους στην καρδιά. Η αγαθή γη, αντίθετα, χαρακτηρίζεται από τρία αλληλένδετα στοιχεία: ακούει, συγκρατεί και καρποφορεί «ἐν ὑπομονῇ» (Λουκ. 8:12–15).

ΙΕΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ - π. Δημητρίου Μπόκου

ΙΕΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

π. Δημητρίου Μπόκου

Στην πανέμορφη παραβολή του Σπορέως ο Κύριός μας Ιησούς δίνει σαφείς και ξεκάθαρους συμβολισμούς. «Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού», λέει. Και συμπληρώνει αλλού, «ο Πατήρ μου ο γεωργός εστιν» (Ιω. 15, 1).

Ο Θεός μίλησε προς τους ανθρώπους «πολυμερώς και πολυτρόπως». Πολλές φορές και με πολλούς τρόπους. Πρωτίστως όμως «ελάλησεν ημίν εν Υιώ» (Εβρ. 1, 1). Ο Χριστός λοιπόν αναγγέλλει σε μας τον λόγο του Θεού, κάνει γνωστά όλα όσα «ήκουσε παρά του Πατρός» (Ιω. 15, 15), είναι ο κατ’ εξοχήν μεγάλος επουράνιος σποριάς (Κυριακή Δ΄ Λουκά).

Μα όχι ο μόνος. Σποριάδες του λόγου του Θεού υπήρξαν πολλοί. Ο Θεός μίλησε διά στόματος «προφητών, αποστόλων, κηρύκων, ευαγγελιστών, μαρτύρων, ομολογητών, διδασκάλων». Όλοι αυτοί είναι σποριάδες του Θεού, γιατί τα λόγια τους, ο καλός σπόρος του Θεού, έφτασαν «εις πάσαν την γην, και εις τα πέρατα της οικουμένης τα ρήματα αυτών».

Και ακόμα περισσότερο, σποριάδες είμαστε όλοι οι Χριστιανοί, αφού το καθήκον μας είναι να σπέρνουμε, έργω και λόγω, στις ψυχές των ανθρώπων τον λόγο του Θεού. Ιδιαίτερα όμως φέρουν την ευθύνη αυτή οι γονείς. Και το βάρος της ευθύνης αυτής είναι απροσμέτρητα μεγάλο.

ΟΙ ΔΟΚΗΣΙΣΟΦΟΙ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΟΙ ΔΟΚΗΣΙΣΟΦΟΙ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

  «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. 3, 10-11)
«Τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀκολουθεῖ πλανερὲς διδασκαλίες συμβούλεψέ τον μιὰ δυὸ φορές, κι ἂν δὲν ἀκούσει ἄφησέ τον, μὲ τὴ βεβαιότητα πὼς αὐτὸς ἔχει πιὰ διαστραφεῖ καὶ ἁμαρτάνει, καταδικάζοντας ἔτσι ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του». 

Η Κυριακή Δ’ Λουκά είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στην μνήμη των 367 Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, αυτής που έδωσε θεολογικό και δογματικό τέλος στην Εικονομαχία, ξεκαθαρίζοντας ότι ο Χριστός και οι Άγιοι μπορούν να ιστορούνται στους ναούς και να τιμώνται από τους πιστούς. Ο Χριστός, διότι είναι ο Υιός του Θεού που προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, έγινε ένας από εμάς, και οι άγιοι, διότι είναι οι εικόνες του Θεού, τουτέστιν οι εικόνες του Υιού και Λόγου του Θεού και σωματικά και πνευματικά.

Ίσως αναρωτηθούμε κατά πόσον αυτή η εορτή έχει κάποιο νόημα στους καιρούς μας. Κι αυτό διότι έχουμε τη δυνατότητα, εφόσον είμαστε ενταγμένοι στην Εκκλησία και τη ζωή της, να γνωρίζουμε ποιες είναι οι αιρέσεις και να μην κινδυνεύουμε να πλανηθούμε. Τα χρόνια των Πατέρων οι αιρέσεις δίχαζαν την Εκκλησία. Ισχυρά πνευματικώς πρόσωπα είχαν ακολούθους και διέδιδαν τις πλανεμένες ιδέες τους στους πιστούς, με αποτέλεσμα να υπάρχουν μεγάλες διαμάχες και κίνδυνοι περί της αληθείας. Σήμερα κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα τον εκκλησιαστικό αναφορικά με τα δόγματα. Υπάρχουν όμως συμπεριφορές και νοοτροπίες, οι οποίες λειτουργούν ως αφορμήσεις πλάνης και δυσκολεύουν την μαρτυρία του μηνύματος της Εκκλησίας στους καιρούς μας, για τον πρόσθετο λόγο ότι οι φορείς τους διεκδικούν την αυθεντία, την βεβαιότητα ότι είναι οι σωστοί και αναζητούν και καταλογίζουν αιρετικές τοποθετήσεις σε όσους προσπαθούν να δώσουν το μήνυμα του Ευαγγελίου στη γλώσσα που καταλαβαίνει ο σύγχρονος άνθρωπος. Φανατίζουν οι προστάτες του Θεού και δημιουργούν κλίμα διχασμού στην Εκκλησία. Αντί να φωτίζουν και να επισημαίνουν θέσεις, αναζητούν εχθρούς, κάτι που είναι το σήμα κατατεθέν του φανατικού. Πρέπει να έχω εχθρούς, για να δικαιολογώ την ύπαρξη και παρουσία μου.

Δ’ ΛΟΥΚΑ (ΣΠΟΡΕΩΣ) - π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Δ’ ΛΟΥΚΑ (ΣΠΟΡΕΩΣ)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ὁ ἔχων ὧτα ἀκούειν ἀκουέτω»

Αὐτός πού ἔχει αὐτιά πνευματικά καί πνευματικό ἐνδιαφέρον διά νά ἀκούει τή διδασκαλία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἄς ἀκούει μέ καλή καί ἀγαθή προαίρεση. Ἡ βούληση τοῦ ἀνθρώπου, τό αὐτεξούσιον, ἀποτελεῖ τόν ἀκρογωνιαῖον λίθον γιά τό ἀνθρώπινο ὄν στόν κόσμον αὐτόν. Ἑπομένως, φθάνει κάποιος πλησίον ἤ μακράν τοῦ Θεοῦ, ὄχι μέ τά προσόντα ἀπό τήν φύσιν ἀλλά μέ τά προκαλούμενα ἀπό τήν προαίρεσιν· καί ἡ προαίρεσις εἶναι γνώρισμα μόνο τῶν λογικῶν.

Αὐτά λοιπόν εἶναι μόνον ἀπό ὅλα τά ἄλλα πού, ἤ ἀπομακρύνονται ἀπό τόν Θεόν μέ τίς κακίες, οἱ ἄνθρωποι, ἤ φθάνουν κοντά σ’ Αὐτόν, καρποφοροῦν μέ ὑπομονή τίς ἀρετές καί δέχονται μέ ἀγαθή προαίρεση τόν λόγο τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ἐκεῖνος, πού πληγώθηκε βαθιά ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δέν τοῦ φτάνει ἡ δύναμη τοῦ σώματός του νά ἀνταποκριθεῖ στό μέγεθος τῆς προθέσεώς του. Γιατί, δέν χορταίνει ἡ πρόθεσίς του ἀπό τούς κόπους καί τούς ἱδρῶτες τῆς ἀσκήσεως. Νιώθοντας δηλαδή, ὅπως οἱ πολλοί διψασμένοι, δέ βρίσκει μέ τί νά σβήσει τή φλόγα τῆς προαιρέσεώς του, ἀλλά ὅλη τήν ἡμέρα καί τή νύκτα, διψᾶ καί κοπιάζει μέ ὑπομονή καί δέν ἐπαρκεῖ ἡ δύναμη τοῦ σώματος.

Κήρυγμα του ιατρού - θεολόγου Δημητρίου Τσαντήλα για το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής Δ΄ Λουκά.

Κήρυγμα του ιατρού - θεολόγου Δημητρίου Τσαντήλα για το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής Δ΄ Λουκά.

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ (Λουκ. 8, 5-15)

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Γοργόμυλο, στις 16/10/1994)

 

Ο σπόρος που χάθηκε
 
Μας είπε ο Χριστός: «Υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού». Σε σας έχει δοθεί η δυνατότητα να μάθετε τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού.
Από πού; Από τον λόγο Του. Και για να μας εξηγήσει τι είναι ο λόγος Του, είπε την παραβολή που ακούσαμε σήμερα.
Ήταν ένας σπορέας. Βγήκε να σπείρει. Και έσπειρε όχι μόνο στην καλλιεργημένη γη, όπως σπέρνουν οι άνθρωποι, αλλά πέταξε τον σπόρο και στον δρόμο, και στις πέτρες, και στα αγκάθια, και στην γη την «αγαθή».
Τι είναι ο σπόρος; Όταν τον βλέπει κανείς, είναι σιτάρι ξερό, καλαμπόκι ξερό, άλλα τίποτε περισσότερο από σποράκια ξερά, κατάξερα.
Φαίνονται νεκρά! Και όμως έχουν μέσα τους ζωή.
Έτσι φαίνεται και ο Λόγος του Θεού για μερικούς ανθρώπους. Νεκρός! «Τι είναι αυτά;», λένε. «Να πάρω να διαβάσω Ευαγγέλιο; Άντε στο καλό σου, άνθρωπέ μου! Άσε με ήσυχο. Ευαγγέλιο να διαβάσω; Παλιές ιστοριούλες;» Νεκρά πράγματα του φαίνονται του «έξυπνου» ανθρώπου τα περιεχόμενα στο Ευαγγέλιο. Όπως φαίνεται και σε μερικούς άλλους ανθρώπους, κουτούς και ανόητους, νεκρός ο σπόρος των φυτών.
Αλλά ο σπόρος δεν είναι νεκρός. Άμα πέσει στη γη και ποτιστεί, φυτρώνει. Και βγαίνει όχι απλώς ένα μικρό φυτό, αλλά και τεράστια δέντρα, τα οποία δίνουν ομορφιά, ευωδία, τροφή, πλούτο.

Μακριά ἀπὸ αἱρετικούς! - Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Μακριά ἀπὸ αἱρετικούς!

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«Μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι» (Τίτ. 3,9)

Εἶνε ἀνάγκη νὰ τὸ ποῦμε, ἀγαπητοί μου, ὅ­τι ζοῦμε σὲ ἐποχὴ κρίσιμη γιὰ ὅλη τὴν ἀν­θρωπότητα; Ἡ γενεά μας εἶνε «γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη», ὅπως εἶπε ὁ Κύριος (Ματθ. 17,17). Στὰ παλιὰ εὐλογημένα χρόνια ἄκουγαν τὴ λέξι «ἁμαρτία» καὶ ἔτρεμαν. Τώρα, καὶ τὴν πιὸ μεγάλη ἁμαρτία, τὴν κάνουν καὶ σαρκάζουν καὶ εἰρωνεύονται τοὺς πιστούς.
Ἀλλὰ τὸ Εὐαγγέλιο, ὅπως ἡ ζυγαριὰ τοῦ φαρμακείου, τὰ ζυγίζει ὅλα. Καὶ τί μᾶς λέει ὁ Χριστός· ὅτι θὰ δώσουμε λόγο ὄχι μόνο γιὰ τὰ μεγάλα ἐγκλήματά μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἕναν «ἀργὸν» λόγο (Ματθ. 12,36), γιὰ ἕνα λόγο περιττὸ ποὺ λέμε. Καὶ γι᾿ αὐτὸ μᾶς συμβουλεύει, νὰ προσέχουμε τί λέμε καὶ τί συζητᾶμε.
Ὅσοι δὲν προσέχουν τὴ γλῶσσα κινδυνεύ­ουν. Καὶ ἀκριβῶς γιὰ τὸν κίνδυνο αὐτό, καὶ μάλιστα ἕνα ὡρισμένο ἁμάρτημα τῆς γλώσσης, φωνάζει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος (βλ. Τίτ. 3,8-15) καὶ μᾶς λέει· Προσέχετε τί συζητήσεις κάνετε μὲ τοὺς διαφόρους ἀνθρώπους, καὶ πρὸ παντὸς μὲ τοὺς αἱρετικούς. Μὴν ἀνοίγετε κουβέντες μ᾿ αὐτούς· διότι αὐτὲς οἱ συζητή­σεις «εἶνε ἀνωφελεῖς καὶ μάταιες» (ἔ.ἀ. 3,9). Ὅ­σο εἶνε ἐπικίνδυνο νὰ κουβεντιάζῃς μὲ ἕνα πόρνο ἢ ἕνα μοιχὸ ἢ ἕνα μέθυσο, ἄλλο τόσο εἶ­νε ἐπικίνδυνο νὰ μιλᾷς μὲ ἕναν αἱρετικό.

Από την αυτοβιογραφία του πάπα Φραγκίσκου «Ελπίδα»

Είναι περίεργη η γοητεία που ασκεί ό,τι δεν καταλαβαίνουμε, ό,τι φαίνεται λίγο σκοτεινό και μερικές φορές φαίνεται να ενδιαφέρει και τις νεότερες γενιές. Συχνά αυτή η εμμονή ταιριάζει με περίτεχνα και ακριβά ραφεία, με δαντέλες, στολίδια, υφαντά. Όχι λόγω αγάπης προς την παράδοση αλλά λόγω επίδειξης κληρικαλισμού, που βέβαια άλλο δεν είναι πάρα η εκκλησιαστική εκδοχή του ατομικισμού. Όχι επιστροφή στα ιερά, κάθε άλλο, αντίθετα σεχταριστική κοσμικότητα. Μερικές φορές αυτές οι μεταμφιέσεις κρύβουν ανισορροπίες, συναισθηματικές αποκλίσεις, συμπεριφορικές δυσχέρειες, μια προσωπική δυσφορία που μπορεί να εργαλειοποιηθεί. Πάνω σε αυτό το πρόβλημα, στα χρόνια της παπικής μου θητείας, χρειάστηκε να παρέμβω σε τέσσερις περιπτώσεις, τρεις στην Ιταλία και μία στην Παραγουάη: σε επισκοπές που δέχονταν σπουδαστές ιερατικών σχολών, οι οποίοι συχνά είχαν ήδη εκδιωχθεί από άλλες σχολές, και όταν αυτό συμβαίνει, συχνά κάτι δεν πάει καλά, κάτι που οδηγεί στο να συγκαλύπτεται η προσωπικότητα των σπουδαστών πίσω από κλειστές σεχταριστική ιδέες.

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος: Ιεροκήρυκες Όχι λαπάδες και ΟΧΙ σε αρλούμπες! ·

Νέο λόγο από τους ιεροκήρυκες ζήτησε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. «Σας θέλουμε ιεροκήρυκες με παρρησία και όχι λαπάδες. Όχι ανθρώπους του γλυκού νερού, οι οποίοι λένε τα τετριμμένα που έχουμε ακούσει 500 φορές».

«Δεν θέλουμε όταν ανεβαίνετε στον άμβωνα ο κόσμος να φεύγει γιατί έχει ακούσει τα ίδια και τα ίδια».

Θεατρική ανάγνωση και συζήτηση για θέματα ψυχής και ψυχολογίας, με την Ηθοποιό και Ψυχολόγο Θεοδώρα Γεωργακοπούλου στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»

Η ανάγκη για ανθρώπινη παρουσία παραμένει ισχυρή, ακόμη κι αν δεν εκφράζεται πάντοτε με λόγια. Ο άνθρωπος χρειάζεται τους άλλους, ακόμη και όταν δηλώνει ότι επιθυμεί να μείνει μόνος.
 
Εκδήλωσή  που συνδύασε την θεατρική ανάγνωση διηγημάτων μεγάλων Ελλήνων λογοτεχνών με συζήτηση για τα θέματα ψυχής και ψυχολογίας που αγγίζουν, πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου, στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».
Διάβασε η Ηθοποιός και Ψυχολόγος Θεοδώρα Γεωργακοπούλου και συνόδευσε μουσικά ο Στέφανος Δορμπαράκης. Συντόνισε ο Ηλίας Λιαμής, Δρ. Θεολογίας - Μουσικολόγος - Συγγραφέας.
Η συζήτηση αναπτύχθηκε γύρω από τη λογοτεχνία, την ψυχολογία, τη μοναξιά, τη συναισθηματική απομόνωση και την ανάγκη του ανθρώπου για ουσιαστική επικοινωνία. Αφετηρία της συζήτησης ήταν δύο λογοτεχνικά διηγήματα, μέσα από τα οποία οι συνομιλητές εξέτασαν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τον πόνο, προσπαθούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους από τις απογοητεύσεις και αναζητούν, συνειδητά ή ασυνείδητα, τη σύνδεση με τους άλλους.

Οι πιο πολύτιμες σχέσεις

 

Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Εὐλαμπίου καὶ Εὐλαμπίας τῶν αὐταδέλφων (10 Οκτωβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Οὗτοι οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες ἦτον κατὰ τοὺς χρόνους Μαξιμιανοῦ, ἐν ἔτει σϞς΄ [296], ἡγεμονεύοντος ἐν Νικομηδείᾳ Μαξίμου. Κατεκρύπτοντο δὲ οὗτοι εἰς τὸ βουνὸν μὲ ἄλλους πολλοὺς Χριστιανοὺς διὰ τὸν φόβον τοῦ διωγμοῦ. Μίαν φορὰν δὲ ἐστάλθη ὁ Ἅγιος Εὐλάμπιος εἰς τὴν πόλιν τῆς Νικομηδείας, διὰ νὰ ἀγοράσῃ ψωμία. Καὶ βλέπωντας τὰ βασιλικὰ γράμματα ὁποῦ ἔστειλεν ὁ Μαξιμιανὸς ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν, βαλμένα εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως, ἐδιάβασεν αὐτά. Καὶ εὐθὺς ἐπιάσθη ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρας. Παρασταθεὶς δὲ εἰς τὸν βασιλέα, καὶ ἐρωτηθεὶς περὶ τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως, ὡμολόγησε φανερὰ ὅτι εἶναι Χριστιανός. Ἔπειτα ἐμβαίνει μέσα εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων τάχα διὰ νὰ θυσιάσῃ. Ὅθεν ἐπρόσταξε τὸ εἴδωλον τοῦ Ἄρεως διὰ νὰ πέσῃ κάτω. Καὶ ὢ τοῦ θαύματος! εὐθὺς ἔπεσε καὶ συνετρίβη. Εἰς καιρὸν δὲ ὁποῦ ὁ Ἅγιος ἐτιμωρεῖτο ἄσπλαγχνα, βλέπουσα αὐτὸν ἡ ἀδελφή του Εὐλαμπία, εὐγῆκεν εἰς τὸ μέσον, καὶ παρεκάλει τὸν ἀδελφόν της νὰ παρακαλέσῃ τὸν Θεόν, διὰ νὰ ἀξιώσῃ καὶ αὐτὴν νὰ συμμαρτυρήσῃ μαζί του.

Μνήμη του Οσίου Θεοφίλου του Ομολογητού (10 Οκτωβρίου)

Σήμερα, 10 Οκτωβρίου, η Αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αγίων Ευλαμπίου και Ευλαμπίας των αυταδέλφων και των συν αυτοίς αναιρεθέντων 200 μαρτύρων, καθώς και του Οσίου Θεοφίλου του Ομολογητού, ο οποίος ανατράφηκε με τις αυθεντικές αρχές της πίστεως, αποφεύγοντας τον πειρασμό της υποκρισίας και του ψεύδους. Νεαρός επισκέφτηκε το μοναχό Στέφανο, ο οποίος του διεύρυνε τους πνευματικούς του ορίζοντες και τον δίδαξε πως να είναι αυθεντικός μοναχός πέρα και έξω από κάθε είδος κοσμικού φρονήματος. Με τη βοήθεια των γονέων του, έκτισε μοναστήρι στο όρος Σελέντιο.
Την εποχή του εικονομάχου Λέοντος του Ισαύρου, ο Θεόφιλος άφησε το μοναστήρι του και κήρυττε υπέρ της Ορθοδοξίας φρονιματίζοντας το θεοφιλή λαό. Γι’ αυτό το έργο του, φυλακίσθηκε στη Νίκαια και δέχτηκε ποικίλα βασανιστήρια. Ο Θεόφιλος, διατηρώντας τη φλόγα της πίστης και φέροντας τα τίμια στίγματα του μαρτυρίου, επέστρεψε στον τόπο της ασκήσεώς του, όπου και τον δέχθηκαν με τιμές οι άλλοι μοναχοί. Εκεί παρέδωσε το πνεύμα του στο Δικαιοκρίτη Κύριο.

ΟΤΑΝ ΣΙΩΠΑ Η ΓΡΑΦΙΔΑ, ΑΛΛΑ Ο ΛΟΓΟΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Εἰς μνήμην τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Γερασίμου Ζαμπέλη. - π. Σιλουανός Λ. Λάμπρου

ΟΤΑΝ ΣΙΩΠΑ Η ΓΡΑΦΙΔΑ, ΑΛΛΑ Ο ΛΟΓΟΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ

Εἰς μνήμην τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Γερασίμου Ζαμπέλη.

 Αρχιμανδρίτης Σιλουανός Λ. Λάμπρου.

Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η εκδημία δεν συνιστά απλώς το τέλος μιας βιολογικής διαδρομής, αλλά μία οδυνηρή ρωγμή στη συλλογική πνευματική μνήμη ενός τόπου. Ένας τέτοιος άνθρωπος υπήρξε ο μακαριστός Πρωτοπρεσβύτερος Γεράσιμος Ζαμπέλης.

Είχα την ευλογία να τον γνωρίσω προσωπικώς και να εκτιμήσω τη σπάνια γλωσσική του καλλιέργεια, την ιστορική του ευαισθησία και τη θεολογική του συγκρότηση. Δεν υπήρξε απλώς ένας πολυγραφότατος κληρικός. Υπήρξε θεράπων του λόγου, ο οποίος αντιλαμβανόταν τη συγγραφή ως πράξη ευθύνης απέναντι στην εκκλησιαστική μνήμη. Η πολυετής ιερατική του διακονία στη Λευκάδα και το εκτενές συγγραφικό του έργο αποτελούν παρακαταθήκη που υπερβαίνει τη χρονική διάρκεια της επιγείου παρουσίας του. Ιδιαίτερη συγκίνηση μου προκαλεί μία ιστορική συνάντηση των δύο εκκλησιαστικών τόπων: της Λευκάδος και της Φωκίδος, στην οποία σήμερα διακονώ. Ο αοίδιμος Μητροπολίτης Λευκάδος και Ιθάκης Νικηφόρος Δεδούσης είχε προηγουμένως υπηρετήσει ως ιεροκήρυξ στη Φωκίδα. Ο δε πατήρ Γεράσιμος αφιέρωσε ιδιαίτερο συγγραφικό έργο στη μνήμη του.Έτσι, εκείνος που διέσωσε τη μνήμη ενός Ιεράρχου συνδεδεμένου με τη Φωκίδα παραδίδεται σήμερα ο ίδιος στην ευθύνη της μνήμης των επιγενομένων. Αλλά η θεολογική αλήθεια υπερβαίνει την ιστορική ανάμνηση.

Μια εικόνα που μας θυμίζει την πραγματική ψυχή της παιδείας

Τις τελευταίες ημέρες, το πανελλήνιο συγκλονίστηκε από τον πρόωρο χαμό της Βασιλικής Μαρίας Τζούβελη, της αγαπημένης διευθύντριας του 2ου Γυμνασίου Ηλιούπολης. Μέσα στον βαρύ πόνο της απώλειας, όμως, οι μαθητές της μας χάρισαν ένα σπάνιο μάθημα ανθρωπιάς. Σχηματίζοντας με τις τσάντες τους τη φράση «Καλό παράδεισο» και μια μεγάλη καρδιά στο προαύλιο, αποχαιρέτησαν τον άνθρωπο που τους καθοδηγούσε.

Σε μια εποχή που τα social media και τα δελτία ειδήσεων κατακλύζονται από σκοτεινές ειδήσεις για την εκπαίδευση —με περιστατικά βίας, γονείς που επιτίθενται σε καθηγητές και σχολικές αίθουσες που μετατρέπονται σε πεδία μάχης— η κίνηση αυτών των παιδιών έρχεται να μας θυμίσει κάτι πολύ σημαντικό: Το ελληνικό σχολείο δεν είναι μόνο οι κακές του στιγμές.

Η μόνη διαφορά ανάμεσα στα πρωινάδικα και στα δελτία ειδήσεων είναι …

 

ΔΙΝΩ ΕΠΕΙΔΗ ΛΥΠΑΜΑΙ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΔΙΝΩ ΕΠΕΙΔΗ ΛΥΠΑΜΑΙ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδίᾳ, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός» (Β’ Κορ. 9,7)
«Καθένας ας δώσει καθώς έχει προτιμήσει στην καρδιά του, όχι από λύπη ή από ανάγκη. Γιατί τον ιλαρό δότη αγαπά ο Θεός». 

            Συχνά βρισκόμαστε μπροστά σε καταστάσεις, στις οποίες οι άλλοι δείχνουν ότι χρειάζονται τη βοήθειά μας. Στους οικείους μας η προσφορά μοιάζει αυτονόητη. Μας ενώνουν δεσμοί αγάπης. Στους ξένους όμως πάντα υπάρχει ένας λογισμός. Να δώσω, να βοηθήσω ή όχι; Ιδίως στους καιρούς μας, οπότε έχει πλεονάσει και η οκνηρία, μαζί με την κατ’ επάγγελμα ζητιανιά, ο προβληματισμός αυξάνει. Τα κίνητρα των ανθρώπων που δείχνουν ότι έχουν ανάγκη συχνά είναι αμφίβολης αξίας. Και η ανάγκη δεν είναι πάντοτε χρηματική. Μπορεί να είναι να τους ακούσεις, γιατί δείχνουν ότι δεν μπορούνε μόνοι τους ή είναι σε αδιέξοδο. Είναι να τους βοηθήσεις με μια συμβουλή ή μια στήριξη, γιατί είναι εγκαταλελειμμένοι. Να αναλάβεις γι’ αυτούς μια εργασία που δεν έχουν διάθεση να την κάνουν. Να τους υπερασπιστεί, για να μη λερώσουν τα χέρια τους. Οι γονείς να συμμαζέψουν  το δωμάτιο του παιδιού τους, να του εκπληρώσουν κάθε επιθυμία που τη βαφτίζει ανάγκη και λειτουργεί χειριστικά έναντί τους, να μην το αφήσουν να κουραστεί, «διότι είναι παιδί».  Αυτές οι καταστάσεις και στιγμές μάς καλούν να δούμε τι έχουμε να δώσουμε μέσα από την καρδιά μας.

«Άνθρωποι. Τα δώρα του Θεού στην πορεία της ζωής μας»: Συζήτηση με τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»

Οι σημαντικότερες ευλογίες του Θεού δεν παρουσιάζονται ως μεγάλα γεγονότα ή εντυπωσιακά θαύματα, αλλά ως πρόσωπα που εισέρχονται στην καθημερινότητά μας για να μας διδάξουν, να μας στηρίξουν, να μας δοκιμάσουν ή να μας οδηγήσουν πιο κοντά στην αγάπη και στην αλήθεια.
 
Εκδήλωση, στο πλαίσιο της σειράς «Πνευματικοί διάλογοι», του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού.
Η συζήτηση είχε ως θέμα «Άνθρωποι. Τα δώρα του Θεού στην πορεία της ζωής μας» και συμμετείχαν ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Ευάγγελος Παπανικολάου, Θεολόγος, Ιατρός, ιεραπόστολος στο Καμερούν και ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Σπυρίδων Βασιλάκος, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας.
Ήταν μια ακόμη βαθιά βιωματική συζήτηση με τον π. Ευάγγελο γύρω από την αξία των ανθρώπων που συναντούμε στη ζωή μας και τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός ενεργεί μέσα από αυτούς.

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ, ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΟ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ

ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ

ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ, ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΟ ΙΕΡΟ ΝΑΟ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Από την Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης ανακοινώνεται, ότι, στο πλαίσιο των προεόρτιων εκδηλώσεων για την πανήγυρη του Πολιούχου της Θεσσαλονίκης, μεγαλομάρτυρος Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτου και με την ευκαιρία έναρξης των μαθημάτων του νέου Ακαδημαϊκού Έτους στα Πανεπιστήμια, την Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2026, και από τις 9:00 μ.μ. έως τις 00:30 τα μεσάνυχτα θα τελεστεί στον Προσκυνηματικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Πολιούχου Θεσσαλονίκης Ιερά Αγρυπνία και Αρχιερατικό συλλείτουργο, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος κ. Γεωργίου, και με τη συμμετοχή Κληρικών, Καθηγητών και Φοιτητών.

Κατ’ αυτήν θα ψάλουν υπό τη διεύθυνση του Γεωργίου Πατρώνα, Καθηγητή του Τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης: