Όταν Ορθόδοξος δωρίζει το κοράνι, συμβάλλει στην άρνηση του Τιμίου Σταυρού - Του Β. Χαραλάμπους

Όταν Ορθόδοξος δωρίζει το κοράνι, συμβάλλει στην άρνηση του Τιμίου Σταυρού

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

____________________

Είναι γνωστός ο κορανικός χλευασμός σε όσους πιστεύουν ότι ο Χριστός σταυρώθηκε.  Κι όμως κάποιοι Ορθόδοξοι Ιεράρχες θεωρούν ότι, όταν δωρίζουν το κοράνι σε μουσουλμάνους, είναι πράξη ‘’αγάπης’’ προς αυτούς.  Αυτή η πράξη, είναι πράξη ανθρωπάρεσκης ‘’αγάπης’’. 

Είναι γνωστή η κορανική αντιπαράθεση του Ισλάμ απέναντι στον Τίμιο Σταυρό. Tην κορανική πολεμική ενάντια στη Σταύρωση του Χριστού, ποσώς δεν την διαφοροποιούν οι κακόδοξες ωραιολογίες για το κοράνι, εκ μέρους όσων Ορθοδόξων Ιεραρχών, επιμένουν σε κάτι τέτοιο. 

Το κοράνι αρνείται με απαξιωτικό τρόπο τη Σταύρωση του Χριστού και συνεπακόλουθα οι πιστεύοντες αυτό, την Ανάστασή Του.  Θεωρούν ότι ευαρεστούν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, όσοι Ιεράρχες προκλητικά το δωρίζουν σε μουσουλμάνους;  Άπαγε της βλασφημίας.  Πρόκειται για  αντιευαγγελική πράξη.  

Δήλωση Αρχιεπισκόπου για τον Γιώργο Μαζωνάκη

Ερωτηθείς από το Α.Π.Ε. - Μ.Π.Ε. και την συντάκτριά του Ελένη Μαχαίρα για τον αδόκητο χαμό του Γιώργου Μαζωνάκη και για την προσωπική επαφή, που ο σπουδαίος λαϊκός τραγουδιστής είχε αναπτύξει μαζί του, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος σημείωσε τα ακόλουθα:

«Με τον Γιώργο Μαζωνάκη είχα προσωπική γνωριμία και επαφή. Ήταν πολλές οι συναντήσεις μας και αξιοσημείωτες οι συζητήσεις μας μακριά από τα φώτα και τον θόρυβο της δημοσιότητας.

Ο Γιώργος είχε μία εξαιρετικά ευαίσθητη ψυχή και ήταν ένας άνθρωπος με ιδιαίτερα χαρίσματα, εσωτερικούς προβληματισμούς και υπαρξιακές αναζητήσεις. Υπηρέτησε το ελληνικό τραγούδι με αγάπη, πάθος και συνέπεια για περισσότερα από τριάντα χρόνια και κατάφερε, με το ταλέντο, που του χάρισε απλόχερα ο Θεός, και με την αυθεντικότητά του, να κερδίσει το κοινό, πέρα από διακρίσεις και τάξεις, και να εγγραφεί στη συλλογική μνήμη του λαού μας.

Αννούλα, πώς πέρασες το καλοκαίρι;

 

Ο πόνος θα σταματήσει μόνο όταν πεθάνω!

 Φιλιώ Χαϊδεμένου
Η γυναίκα που κράτησε μια πατρίδα ζωντανή
Κάποιοι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους έναν ολόκληρο τόπο.
Η Φιλιώ Χαϊδεμένου κουβαλούσε τη Μικρά Ασία.
Τη χώρα των παιδικών της χρόνων, τα Βουρλά, τα σπίτια, τις αυλές, τις εκκλησιές, τις γειτονιές, τις φωνές των ανθρώπων. Κι όταν ήρθε ο ξεριζωμός και όλα αυτά έμοιαζαν να χάνονται μέσα στη φωτιά, στον φόβο και στον δρόμο της προσφυγιάς, εκείνη κράτησε σφιχτά ό,τι κανείς δεν μπορούσε να της πάρει: τη μνήμη.
Πέρασαν τα χρόνια. Οι άνθρωποι έφυγαν, οι γενιές άλλαξαν, οι παλιές φωνές σίγησαν. Εκείνη όμως συνέχισε να μιλά.
Να θυμάται.
Να διηγείται.
Να μαζεύει φωτογραφίες και κειμήλια.
Να μιλά για τους ανθρώπους που δεν πρόλαβαν να αφηγηθούν τη δική τους ιστορία.

Ο τελευταίος που ακούει το χειροκρότημα - Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

ΛΑΙΚΗ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΡΟ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΖΩΝΑΚΗ (ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ /EUROKINISSI)

 Ο τελευταίος που ακούει το χειροκρότημα

Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

Η ανθρωπιά, όμως, δεν μετριέται στα στεφάνια, στις αναρτήσεις και στα μεγάλα λόγια μετά το τέλος. Μετριέται στο τηλεφώνημα που έγινε εγκαίρως, στην επίσκεψη χωρίς σκοπιμότητα, στο χέρι που κρατήθηκε την ώρα που κανείς δεν κοιτούσε.

Ο θάνατος ενός γνωστού καλλιτέχνη δεν είναι ποτέ μόνο μια είδηση από τον χώρο του θεάματος. Γίνεται καθρέφτης μιας κοινωνίας που καταναλώνει πρόσωπα, συγκινείται για λίγες ώρες και ύστερα επιστρέφει βιαστικά στην καθημερινότητά της. Πίσω από τα τραγούδια, τις φωτογραφίες και τα πρωτοσέλιδα μένει ένα ερώτημα πολύ πιο δύσκολο από κάθε τηλεοπτικό αφιέρωμα. Πόσοι άνθρωποι ζουν ανάμεσά μας νιώθοντας βαθιά μόνοι;

Οι ακριβείς συνθήκες της ζωής και του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη δεν επιτρέπουν αυθαίρετα συμπεράσματα. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να μετατρέπει τον πόνο ενός ανθρώπου σε εύπεπτο σενάριο. Η δημόσια συζήτηση, όμως, που γεννήθηκε με αφορμή την απώλειά του φωτίζει ένα ευρύτερο φαινόμενο. Τη μοναξιά πίσω από τη δημοσιότητα και την εγκατάλειψη που συχνά κρύβεται κάτω από τα φώτα. Η νύχτα έχει λάμψη, αλλά δεν έχει πάντοτε φως. Η πίστα, τα λουλούδια, το ποτό, οι φωνές και το παρατεταμένο χειροκρότημα κατασκευάζουν την εικόνα μιας αδιάκοπης γιορτής. Όταν όμως κλείσουν τα μικρόφωνα, αδειάσουν τα τραπέζια και αποχωρήσουν οι θαυμαστές, ο καλλιτέχνης επιστρέφει στον εαυτό του. Εκεί δεν υπάρχουν προβολείς. Υπάρχουν πληγές, φόβοι, οικογενειακές ρωγμές και η εξαντλητική ανάγκη να αποδεικνύει κάθε βράδυ ότι παραμένει αγαπητός.

Δάσκαλε, μάθαινε!

 

 «Δάσκαλε, μάθαινε!

Δάσκαλε, μάθαινε!

Μην λες πολύ συχνά, πως έχεις

δίκιο, δάσκαλε!

Άσε τον μαθητή σου

να το νιώσει!

Όλη την ώρα την αλήθεια μην

την καταπονείς:

Δεν το αντέχει.

Να ακούς όταν μιλάς!»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Η προσευχή της δασκάλας»

«Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.
Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ’ όλες τις στιγμές.
Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.

Πρώτη μέρα στο σχολειό

 

Τόση βιάση και σπουδή;

Για πού πας, καλό παιδί;

Κίνησες νωρίς-νωρίς

και τρεχάτος προχωρείς;

 

Στάσου δα να διασκεδάσεις

με τις ομορφιές της Πλάσης!

Κόψε απ’ τα περβόλια πάλι

του χινόπωρου τα κάλλη!"

 

"Να σταθώ; Δεν ευκαιρώ,

γιατί πάω στο φτερό.

Και που πάω, να στο πω;

Στο σχολειό μου π’ αγαπώ!

 

Άνοιξε για πρώτη μέρα.

Βλέπεις τα παιδιά εκεί πέρα;

Έχουν μόνα τους ταιριάξει

χωριστά κάθε μια τάξη".

Η ιστορία μας μάς διδάσκει, ότι η Ρωμιοσύνη δεν ξεριζώνεται.

  14η Σεπτεμβρίου:

Υποκλινόμαστε με δέος στη θυσία των αδελφών μας. Τιμούμε τους χιλιάδες Έλληνες, που
εξοντώθηκαν, εκτοπίστηκαν και ξεριζώθηκαν βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες.

Η ιστορία μας μάς διδάσκει, ότι η Ρωμιοσύνη δεν ξεριζώνεται.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!

Ας μη θεωρούμε δεδομένη την αντοχή του άλλου ...

Ας μη θεωρούμε δεδομένη την αντοχή του άλλου. 

Επειδή κάποιος αντέχει πολλά, 

δεν σημαίνει ότι πρέπει να του φορτώνουμε κι άλλα.

Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, Παρανάκε, Μέτρο Μανίλα, Φιλιππίνες.

Από την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στον Ορθόδοξο Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, Παρανάκε, Μέτρο Μανίλα, Φιλιππίνες.

from the feast of the Exaltation of the Holy Cross at the Orthodox Church of the Annunciation of the Theotokos, Parañaque, Metro Manila, Philippines.

Η καθημερινή εκούσια σταύρωση ως προσωπική ανάσταση - ΓΕΧΑ Αιγίου

 Η καθημερινή βίωση της εκούσιας σταύρωσής μας έχει ως καρπό την κλιμάκωση της χαρισματικής βίωσης της Αναστάσεως του Χριστού ως προσωπικής μας ανάστασης, με αποτέλεσμα να γευώμεθα τη χαρά την ανεκλάλητη· και μέσα σ' αυτή τη βίωση της σχετικής μακαριότητας απλώνεται το ενδιαφέρον μας στους αδελφούς μας, τους εγγύς και τους μακράν, και τότε θέλουμε να εκχυθούμε προς αυτούς, να σαρκωθούμε στην υπόστασή τους, όπως ο Θεός Λόγος σαρκώθηκε στη γη μας, για να τους μεταδώσουμε την καινή κτίση· και έτσι, τελείως φυσικά, γινόμαστε ευαγγελισταί-ιεραπόστολοι! 

Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ὅπλο

 

Ὁ Σταυρὸς εἶναι τὸ ὅπλο, 

μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς νίκησε τὴν ἁμαρτία. 

Στὴ νίκη ὅμως αὐτὴ τοῦ Χριστοῦ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ 

δὲν συμμετέχουμε κατὰ τρόπο μαγικό. 

Γιὰ νὰ καταστεῖ «ἡ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν νίκη» «ἡμετέρα νίκη»,

 πρέπει καὶ ἐμεῖς, μὲ τὴ σειρά μας, νὰ ἀγωνισθοῦμε.

«Ελάτε, όλα τα έθνη, να προσκυνήσουμε το ευλογημένο ξύλο» - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

«Ελάτε, όλα τα έθνη, να προσκυνήσουμε το ευλογημένο ξύλο»

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Το Δοξαστικό του Μεγάλου Εσπερινού της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού παρουσιάζει όλο το μυστήριο της πτώσεως και της σωτηρίας, της παρακοής και της αποκατάστασης, του ξύλου του Παραδείσου και του ξύλου του Σταυρού. Η Εκκλησία καλεί «πάντα τα έθνη» να προσκυνήσουν το «ευλογημένο ξύλο», διότι ο Σταυρός δεν αφορά έναν λαό ή μια εποχή, αλλά ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Ο Σταυρός παρουσιάζεται ως το σημείο όπου φανερώνεται η «αιώνιος δικαιοσύνη» του Θεού. Αυτή η δικαιοσύνη δεν είναι ψυχρή τιμωρία ούτε απλή ανταπόδοση. Είναι η σωτήρια ενέργεια της αγάπης του Θεού, που αποκαθιστά τον άνθρωπο και θεραπεύει την πληγή της αμαρτίας. Ο άνθρωπος έπεσε με αφορμή το ξύλο της παρακοής· με το ξύλο του Σταυρού ανορθώνεται. Εκεί όπου ο διάβολος εξαπάτησε τον Αδάμ, εκεί ο Χριστός συντρίβει την απάτη του διαβόλου.

Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ ἀσπίδα καὶ τὸ ὅπλο καὶ τὸ σύμβολο τῆς νίκης κατὰ τοῦ Διαβόλου

«Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ ἀσπίδα καὶ τὸ ὅπλο καὶ τὸ σύμβολο τῆς νίκης κατὰ τοῦ Διαβόλου. Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ σφραγίδα γιὰ νὰ μὴ μᾶς κτυπάει ὁ ὁλοθρευτής, ὅπως λέει ἡ Γραφή. Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, τὸ στήριγμα τῶν πιστῶν, ἡ βακτηρία τῶν ἀρρώστων, τὸ ραβδὶ αὐτῶν ποὺ ποιμαίνονται, ἡ χειραγωγία αὐτῶν ποὺ ἐπιστρέφουν, ἡ τελείωση αὐτῶν ποὺ προοδεύουν, ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, ἡ ἀπόκρουση ὅλων τῶν κακῶν, ὁ πρόξενος ὅλων τῶν ἀγαθῶν, ἡ κατάργηση τῆς ἁμαρτίας»

ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού: Α᾽ Κορινθίους 1:18-24 - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού: Α᾽ Κορινθίους 1:18-24

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Στις 14 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία εορτάζει την παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Πρόκειται για ανάμνηση δύο ιστορικών γεγονότων, αλλά και φανέρωση του κέντρου της χριστιανικής πίστεως: η σωτηρία του ανθρώπου περνά μέσα από τον Σταυρό του Χριστού. Ο Σταυρός, που κάποτε ήταν όργανο ατιμωτικού θανάτου, έγινε με τη σταύρωση του Κυρίου σημείο ζωής, νίκης, συγχώρησης και αναστάσιμης ελπίδας.

Η εορτή συνδέεται πρώτα με την εύρεση του Τιμίου Σταυρού από την αγία Ελένη στα Ιεροσόλυμα και με την ύψωσή του ενώπιον του λαού, ώστε όλοι να τον δουν και να τον προσκυνήσουν. Συνδέεται όμως και με ένα δεύτερο ιστορικό γεγονός: την ανάκτηση του Τιμίου Σταυρού από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο, μετά την αρπαγή του από τους Πέρσες, και την επιστροφή του στα Ιεροσόλυμα. Η διπλή Ύψωση φανερώνει ότι για τους χριστιανούς ο Σταυρός δεν είναι απλώς ιερό κειμήλιο, αλλά σημείο νίκης του Χριστού μέσα στην ιστορία.

Τοῦ τιμίου Σταυροῦ Χριστὲ τὴν ἐνέργειαν

«Τοῦ τιμίου Σταυροῦ Χριστὲ τὴν ἐνέργειαν, προδιατυπώσας Μωϋσῆς, ἐτροπώσατο τὸν ἐναντίον Ἀμαλήκ, ἐν τῇ ἐρήμῳ Σινᾷ· ὅτε γὰρ ἐφήπλου τὰς χεῖρας, Σταυροῦ τόν τύπον ποιῶν, ἐνίσχυεν ὁ λαός. Νυνὶ τῶν πραγμάτων ἡ ἔκβασις εἰς ἡμᾶς πεπλήρωται. Σήμερον Σταυρὸς ὑψοῦται, καὶ δαίμονες φυγαδεύονται. Σήμερον ἡ κτίσις πᾶσα ἐκ τῆς φθορᾶς ἠλευθέρωται· πάντα γὰρ διὰ Σταυροῦ, ἐπέλαμψεν ἡμῖν τὰ χαρίσματα. Διὸ γηθόμενοι πάντες, προσπίπτομέν σοι, λέγοντες· ὡς ἐμε γαλύνθη τὰ ἔργα Σου, Κύριε δόξα Σοι».

Τὴν ἐνέργεια τοῦ τιμίου Σταυροῦ Σου, Χριστέ, προδιατύπωσε ὁ Μωϋσῆς, ὅταν κατατρόπωσε στὴν ἔρημο τοῦ Σινᾶ τοὺς Ἀμαληκίτες. Γιατὶ ὅταν ἅπλωνε τὰ χέρια του, κάνοντας τὸν τύπο τοῦ Σταυροῦ, ἐνισχύετο ὁ λαός του καὶ νικοῦσε. Τώρα ἐκπληρώθηκε ἡ προτύπωση αὐτὴ πραγματικά.

ιστορία & μέλλον του Τιμίου Σταυρού - Δημήτριος Τσαντήλας

Στις 14 Σεπτεμβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία μας θυμάται την παγκόσμια ύψωση του Τιμίου Σταυρού.
Στον παρόν κήρυγμα ο κ. Δημήτριος Τσαντήλας, ιατρός - χειρουργός και θεολόγος, παραθέτει τις σχετικές πληροφορίες και εξηγεί με πνευματικό τρόπο την θεολογία του γεγονότος.

Η Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Κωνσταντίνος ο Μέγας και Ισαπόστολος, πρώτος ανάμεσα εις τους βασιλείς της παλαιάς Ρώμης, εδέξατο τον Χριστιανισμόν. Ούτος λοιπόν έχωντας πόλεμον, καθώς μεν λέγουσί τινες, εν τη Ρώμη κατά Μαγνεντίου· καθώς δε άλλοι λέγουσιν, εν τω ποταμώ του Δουνάβεως κατά των Σκυθών· βλέπωντας δε το στράτευμα των εχθρών, πως ήτον περισσότερον από το εδικόν του, ευρίσκετο εις απορίαν και φόβον. Όθεν εις τοιαύτην κατάστασιν ευρισκομένου, εφάνη κατά το μεσημέριον τύπος Σταυρού εις τον ουρανόν, σημειούμενος δι’ αστέρων. Και τριγύρω εις τον Σταυρόν εφάνηκαν γράμματα, τυπούμενα και αυτά δι’ αστέρων με ρωμαϊκά, ήτοι λατινικά στοιχεία, τα οποία έλεγον ούτω· «Εν τούτω Νίκα».

Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου)

Σήμερα εορτάζουμε την Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού και τηρείται νηστεία.
Σήμερα ο Σταυρός ανυψώνεται και ολόκληρη η κτίση ελευθερώνεται από τη φθορά.
Το 326 μ.Χ. η Αγία Ελένη πήγε στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσει και να ευχαριστήσει τον Κύριο για τους θριάμβους του υιού της, ο οποίος ερμήνευσε τη νίκη ότι επήλθε ένεκα της ουράνιας φανέρωσης του Σταυρού.
Μη γνωρίζοντας ποιος είναι ο Τίμιος Σταυρός, έσκαψαν στον Γολγοθά και ανέσυραν τους τρεις σταυρούς. Ο Ιεροσολύμων Μακάριος τους ακούμπησε διαδοχικά στο σώμα μιας ευσεβέστατης νεκρής γυναίκας. Μόλις ο Τίμιος Σταυρός ακούμπησε στο νεκρό σώμα, η γυναίκα αναστήθηκε.
Τότε, η Αγία Ελένη, με τη Σύγκλητο των Αρχόντων, προσκύνησαν το Ζωοποιό Ξύλο. Ο δε Ιεράρχης Μακάριος ύψωσε εν τω μεσώ του Ναού τον Σταυρό του Κυρίου. Οι Χριστιανοί, με κατάνυξη έψαλλαν το «Κύριε ελέησον».

ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ…ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ! - Μ. Πρωτοκλήτου

ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ…ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ !

Μ. Πρωτοκλήτου

                 Μία ζωὴ ἀκοῦμε σὲ προεκλογικὰ προγράμματα βαρύγδουπες ἐξαγγελίες: Θὰ σᾶς κάνουμε Σχολεῖα  σύγχρονα, Σχολεῖα  μὲ πλούσιο ἐξοπλισμὸ,  σὲ ὅλη τὴν ἐπικράτεια καὶ στὰ ἀκριτικὰ μέρη… Θὰ διορίσουμε ἐκπαιδευτικοὺς μὲ πτυχία καὶ μεταπτυχιακὰ καὶ διδακτορικά… Δόξα τῷ Θεῶ! Ἐπιτέλους προσοχὴ καὶ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν καταταλαιπωρημένη ἀλλὰ ἐνδοξη  παιδεία μας, τὴν ἑλληνορθόδοξη.

                    Ὅμως δὲν καταλάβαμε  τό σπουδαιότερο: Μᾶς τελειώνουν τά παιδιά… Ὄντως δὲν ὑπάρχουν παιδιά! Μειώνονται τὰ παιδιά. Ἔτσι μειώνονται καὶ τά Σχολεῖα ποὺ λειτουργοῦν. Τὰ Σχολεῖα, ποὺ κλείνουν κατὰ συρροή, εἶναι ἄδεια καὶ βουβὰ ἀπὸ ἀπὸ παιδικὲς φωνές, ἀπὸ ζωή. Πολλὰ Σχολεῖα εἶναι ἐγκαταλελειμμένα καὶ ἀραχνιασμένα…καὶ κάποια ἀνακαινισμένα γιὰ πολιτιστικούς συλλόγους ἤ γιὰ τοπικὰ μουσεῖα…

                      Καὶ ὅταν κλείνουν τὰ σχολεῖα, κλείνουν καὶ τὰ παιδιατρειῖα, καὶ τὰ καταστήματα μὲ τὰ παιδικές τροφές καί ροῦχα, καὶ οἱ παιδικοὶ σταθμοί καί οἱ παιδότοποι. Πολλες δουλειές συρρικνώνονται. Καί οἱ φοιτητές λιγοστεύουν καί ὁ στρατός λιγοστεύει!...Ἐπικίνδυνη ἁλυσιδωτή φθορά. Φρικτὴ εἰκόνα οἱ χοντρὲς ἁλυσίδες καὶ τὰ μεγάλα λουκέτα.  Ἀναδίδει  βαριά ὀσμή ἀργοῦ θανάτου.

«Δεν ήρθαμε να κάνουμε κάτι καινούργιο· ήρθαμε να συνεχίσουμε αυτό που παραλάβαμε» - Μητροπολίτης Κινσάσας Θεοδόσιος

«Δεν ήρθαμε να κάνουμε κάτι καινούργιο· ήρθαμε να συνεχίσουμε αυτό που παραλάβαμε»

Σήμερα, Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κινσάσας κ. Θεοδόσιος προεξήρχε της Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Αποστόλου Μάρκου, στη μεγάλη πόλη της Κινσάσας.

Με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν οι Αρχιμανδρίτες Χρυσόστομος, Νικηφόρος και Παΐσιος, οι Πρωτοπρεσβύτεροι Καλλίνικος και Ραφαήλ, οι Πρωτοπρεσβύτεροι Αντώνιος, εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Κανάγκας, και Ιάκωβος, ο Αρχιδιάκονος Ιερόθεος και ο Διάκονος Ααρών.

Αντί κηρύγματος αναγνώσθηκε εγκύκλιο κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου, με ιδιαίτερη αναφορά στην αυριανή μεγάλη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Στο μήνυμά του ο Μητροπολίτης υπογράμμισε τη σημασία και τη θέση του Σταυρού στη ζωή κάθε ανθρώπου, ως σημείου θυσίας, ελπίδας και σωτηρίας.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος παρουσίασε στους πιστούς τον νέο Αρχιμανδρίτη π. Παΐσιο, ο οποίος επέστρεψε από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου έλαβε την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του και την εις Αρχιμανδρίτην χειροθεσία του από τα σεπτά χέρια του Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄.

Ακολουθίες Υψώσεως Τιμίου Σταυρού με ερμηνεία

 

Ακολουθίες Υψώσεως Τιμίου Σταυρού με ερμηνεία

https://www.ymnologia.gr/files/minologia/09-14.pdf

Περί πλασμαφαίρεσης

 Περί πλασμαφαίρεσης

«Με αφορμή τα όσα ακούγονται και γράφονται τις τελευταίες ημέρες στα μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο, η Α΄ Νεφρολογική Κλινική Α.Π.Θ., στο Γ.Ν.Θ. Ιπποκράτειο, στην ειδική Μονάδα της οποίας διενεργείται θεραπευτική πλασμαφαίρεση για διάφορες ασθένειες για πάνω από 40 έτη, επιθυμεί να ενημερώσει το ευρύ κοινό για τα εξής:

Η πλασμαφαίρεση ΔΕΝ είναι απλή αιμοληψία ή συρραφή επιφανειακού τραύματος! Αποτελεί εξειδικευμένη θεραπευτική μέθοδο εξωσωματικής κυκλοφορίας με στόχο την ταχεία απομάκρυνση από την κυκλοφορία παθολογικών ουσιών που βρίσκονται στο πλάσμα (αυτοαντισώματα, ανοσοσυμπλέγματα ή άλλες πρωτεΐνες και μακρομόρια) που συμμετέχουν άμεσα στην παθογένεια μιας νόσου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η θεραπεία επιτρέπει παράλληλα και την αναπλήρωση φυσιολογικών συστατικών του πλάσματος που απουσιάζουν ή βρίσκονται σε ανεπαρκή επίπεδα. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, το αίμα του ασθενούς διέρχεται μέσω ενός εξωσωματικού κυκλώματος και διαχωρίζεται με ειδικές μεθόδους σε πλάσμα και έμμορφα στοιχεία (ερυθρά αιμοσφαίρια, λευκά αιμοσφαίρια, αιμοπετάλια). Το πλάσμα απομακρύνεται και αντικαθίσταται με υγρό αναπλήρωσης, συνήθως φρέσκο κατεψυγμένο πλάσμα (fresh frozen plasma, FFP) ή διάλυμα αλβουμίνης, ενώ τα έμμορφα στοιχεία επιστρέφουν στον ασθενή.

Σαν σήμερα, πριν από 40 χρόνια

 Ήταν ένα ήσυχο σαββατόβραδο του Σεπτέμβρη, όταν ο χρόνος σταμάτησε απότομα για την Καλαμάτα. Ο σεισμός των 6,2 Ρίχτερ διήρκεσε αρκετά δευτερόλεπτα, μετατρέποντας μια ζωντανή πόλη 50.000 κατοίκων σε ένα απέραντο σύννεφο σκόνης και συντριμμιών.

Σήμερα, 40 χρόνια μετά, θυμόμαστε τα γεγονότα και αναδεικνύουμε μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες και συγκλονιστικές πτυχές εκείνης της περιόδου:

Η διπλή σωτήρια σύμπτωση: Το λιμάνι και ο Εσπερινός του Σταυρού

Παρά το τεράστιο μέγεθος της καταστροφής (4 πολυκατοικίες κατέρρευσαν εντελώς και το 20% των κτιρίων κρίθηκε άμεσα κατεδαφιστέο), ο αριθμός των θυμάτων (20 νεκροί) παρέμεινε αναλογικά μικρός. Αυτό οφείλεται σε μια απίστευτη συγκυρία: εκείνη ακριβώς την ώρα, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού βρισκόταν εκτός σπιτιού. Χιλιάδες άνθρωποι είχαν πλημμυρίσει το λιμάνι για τα εγκαίνια της νέας ακτοπλοϊκής γραμμής Καλαμάτας - Κρήτης, ενώ εκατοντάδες άλλοι πιστοί είχαν συγκεντρωθεί στις εκκλησίες και στα προαύλια των ναών για τον πανηγυρικό εσπερινό, καθώς ήταν παραμονή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού. Αν ο κόσμος βρισκόταν μέσα στα σπίτια του, η τραγωδία θα ήταν ανυπολόγιστη.

Πόσο κακή είναι η γνώση

Κάθε χρόνο το Σεπτέμβρη σαν ανοίγουν τα σχολεία,

Στις συνοικίες οι γυναίκες μπαίνουν στα χαρτοπωλεία.

Και αγοράζουν σχολικά βιβλία και τετράδια για τα παιδιά τους.

Απελπισμένες ψάχνουν στα τριμμένα τσαντάκια τους

και την τελευταία δεκάρα,

όλο παράπονο

που η γνώση είναι τόσο ακριβή.

Κι όμως μήτε που υποπτεύονται

Πόσο κακή είναι η γνώση

Που προορίζεται για τα παιδιά τους

Μπέρτολτ Μπρεχτ

ΨΗΛΑ - Ex Grege

 

 ΨΗΛΑ

Ex Grege

Κήρυγμα στὴν Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως 

 «καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν» (Ἰω. γ΄ 13-17)

Τὸ ἐπεισόδιο «Nosedive» (3η σεζόν) τῆς σειρᾶς τοῦ Netflix «Black Mirror» σκιαγραφεῖ μιὰ κοντινὴ δυστοπία ὅπου κάθε κοινωνικὴ ἀλληλεπίδραση βαθμολογεῖται ἄμεσα σὲ μιὰ κλίμακα ἀπὸ τὸ 1 ἕως τὸ 5. Ἡ κεντρικὴ ἡρωίδα, ἡ Λέισυ, ζεῖ παγιδευμένη σὲ ἕνα ἀσφυκτικὸ κυνήγι κοινωνικῆς ἀποδοχῆς, προσποιούμενη τὴν ἀπόλυτη εὐτυχία καὶ εὐγένεια γιὰ νὰ αὐξήσει τὸ σκορ της καὶ νὰ ἀποκτήσει πρόσβαση στὴν «ἐλίτ». Ὅταν μιὰ σειρὰ ἀπὸ ἀτυχῆ περιστατικὰ ὁδηγεῖ τὴν ἀξιολόγησή της σὲ ἐλεύθερη πτώση (nosedive), ἡ κοινωνία τὴν ἐξοστρακίζει βίαια. Στὸ τέλος, ἔκπτωτη καὶ φυλακισμένη, στερημένη ἀπὸ τὴν ψηφιακὴ ψευδαίσθηση τῶν ἀστεριῶν, βιώνει γιὰ πρώτη φορὰ τὴν πραγματικὴ ἐλευθερία τοῦ νὰ εἶναι ὁ ἑαυτός της, χωρὶς φίλτρα καὶ κοινωνικὰ προσωπεῖα.

Ἀγαπητοί μου. Ἢ μᾶλλον: ἀξιότιμοι χρήστες. Ἀγαπητοί μου ἀξιολογητές.

Χαμογελᾶστε. Ὄχι τόσο σφιγμένα. Πιὸ φυσικά. Ἂς δοῦμε τὸ προφίλ μας σήμερα. Φορέσαμε τὰ καλά μας. Βάλαμε τὸ ἄρωμά μας. Σιδερώσαμε τὶς ἀρετές μας. Στεκόμαστε στὰ στασίδια σὰν πορσελάνινα ἀγαλματίδια. Ὅλα παστέλ. Ὅλα φωτεινά. Ὅλα ἐλεγχόμενα.

Πόσα ἀστέρια δίνετε στὸ κήρυγμα μέχρι τώρα; Τέσσερα κόμμα ἑπτά; Ἢ μήπως ἤδη πέσαμε στὸ τρία;

Πατρῶν: «Τὸ αἷμα τους ἀχνίζει καὶ μᾶς... θυμίζει»

Σὲ κλῖμα βαθειᾶς συγκίνησης, ἐτιμήθησαν οἱ Ἥρωες καὶ Μάρτυρες τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, τὴν Κυριακὴ 13 Σεπτεμβρίου, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, τῆς προσφυγικῆς συνοικίας τῶν Πατρῶν.
Τὴν Θεία Λειτουργία ἐτέλεσε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὅπως καὶ τὰ Ἱερὰ Μνημόσυνα τῶν ὑπὸ τῶν Τούρκων φρικτῶς βασανισθέντων καὶ μαρτυρικῶς τελειωθέντων, Μικρασιατῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.
Στὸν Ἱστορικὸ Ναό, τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Πατρῶν, τὸν ὁποῖον ἔκτισαν οἱ Μικρασιᾶτες Πρόσφυγες, φυλάσσονται ἱερὰ κειμήλια, τὰ ὁποῖα μετέφεραν ἀπὸ τὶς ἀλησμόνητες Πατρίδες οἱ βασανισμένοι, κατατρεγμένοι καὶ ἐξουθενωμένοι Ἕλληνες, ὅσοι ἀπέμειναν ἀπὸ τὶς φρικτὲς σφαγὲς καὶ καταστροφὲς τῆς Σμύρνης καὶ τῶν ἄλλων Ἑλληνικῶν πόλεων.

Στὸν Ναὸ φυλάσσεται ἡ Ἱερὰ Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Σμυρνιᾶς, τὴν ὁποία ἔσωσε ἀπὸ τὴν φλεγόμενη Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Σμύρνης, ἡ ἀείμνηστη Φιλιώ Μανάρα, καὶ τὴν μετέφερε στὴν Πάτρα. Ἐπίσης ὁ Σταυρὸς εὐλογίας τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης, τὸν ὁποῖο μετέφερε στὴν Πάτρα, ὁ πρόσφυγας ἱερέας π. Κωνσταντῖνος, ἐφημέριος τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Σμύρνης, χειροτονημένος ἀπὸ τὸν Ἱερομάρτυρα Ἅγιο Χρυσόστομο Σμύρνης, ἀλλὰ καὶ ἄλλα ἱερὰ σεβάσματα, εἶναι θησαυρισμένα στὸν Ἱερὸ Ναό, τά ὁποῖα μετέφεραν στὴν Πάτρα οἱ ἥρωες Μικρασιᾶτες Πρόσφυγες.

Το χειρότερο με τον πάτο είναι …

 

Να γελάς πιο πλούσια από όλους τους ευτυχισμένους.

«Να γελάς πιο πλούσια από όλους τους ευτυχισμένους.

Να κλαις πιο αληθινά από όλους τους λυπημένους.

Και να αγαπάς.

Να αγαπάς όπως πρέπει να αγαπηθούν μια μέρα όλοι οι άνθρωποι»

Μενέλαος Λουντέμης

Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Κορνηλίου του εκατοντάρχου (13 Σεπτεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ο θείος Κορνήλιος δεν ήτον Ιουδαίος, ουδέ από τους υποκειμένους εις τον παλαιόν Νόμον. Αλλ’ ήτον, εθνικός μεν και απερίτμητος, κατά την αξίαν εκατόνταρχος, από την σπείραν, ήγουν τάξιν, την καλουμένην ιταλικήν, ευσεβής δε και φοβούμενος τον Θεόν με όλον τον οίκον του, μεταχειριζόμενος την των Χριστιανών πολιτείαν, αγκαλά και ακόμη δεν είχεν αξιωθή της χάριτος του Θεού, ουδέ του θείου Βαπτίσματος. Ούτος λοιπόν διατρίβωντας εις την Καισάρειαν της Παλαιστίνης, είδεν Άγγελον Κυρίου παρακινούντα αυτόν, δια να καλέση τον Απόστολον Πέτρον, και να ακούση από αυτόν εκείνα οπού πρέπουσιν. Όθεν ευθύς στέλλει και φέρει τον Κορυφαίον, όστις απεκαλύφθη τα περί του Κορνηλίου δια της αινιγματώδους εκείνης θεωρίας των εν τη σινδόνι ερπετών και θηρίων. Επειδή, αν την θεωρίαν εκείνην δεν έβλεπεν ο Πέτρος, βέβαια δεν ήθελε καταδεχθή να υπάγη εις άνθρωπον απερίτμητον και εθνικόν. Όταν λοιπόν επήγεν εις τον οίκον του ο Απόστολος, ευθύς επρόσπεσεν εις τους πόδας του ο Κορνήλιος. Και κατηχηθείς την πίστιν παρ’ αυτού, εβαπτίσθη, τόσον αυτός, όσον και οι λοιποί οπού εσυνάχθησαν εις τον οίκον του.

Μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Κορνηλίου (13 Σεπτεμβρίου)

Σήμερα, Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού η Εκκλησία εορτάζει τα Εγκαίνια του Ναού Της του Χριστού Αναστάσεως, το 336 μ.Χ. και τα Προεόρτια της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού
Ο υμνογράφος εκφράζεται θεολογικά με την ευκαιρία των εγκανίων του ναού της Αναστάσεως, της νέας Σκηνής και του ζωηφόρου Σταυρού: «Σήμερον ὁ δεύτερος Ἀδάμ, Χριστὸς ἀνέδειξε, Παράδεισον νοητόν, τὴν νέαν ταύτην σκηνήν, φέρουσαν κατὰ ξύλου τοῦ τῆς γνώσεως, τὸ ζωηφόρον τοῦ Σταυροῦ, ὅπλον τοῖς ψάλλουσιν· Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον.» (Κανὼν β’, ᾨδὴ η’, τῶν Ἐγκαινίων. Ἦχος δ’).
Ο Ιερομάρτυρας Κορνήλιος ήταν Ρωμαίος εκατόνταρχος και θεοσεβούμενος άνθρωπος. Ομολόγησε την πίστη και εντάχθηκε στη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία χάρη στο κήρυγμα του Απ. Πέτρου. Με την απόκτηση της γνήσιας εμπειρίας του εκκλησιαστικού φρονήματος, ξεκίνησε να διδάξει και ο ίδιος στη Φοινίκη, Κύπρο, Αντιόχεια και Έφεσο.

Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026 ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ, Θεία Λειτουργία....

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Γαλάτας 6: 11-18

 

Ἀδελφοί, ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί.	Αδελφοί, προσέξτε με πόσο μεγάλα γράμματα σας γράφω τώρα με το ίδιο μου το χέρι.
῞Οσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται.	Όσοι θέλουν ν' αποκτήσουν καλή φήμη στους ανθρώπους, αυτοί σας υποχρεώνουν να περιτέμνεστε με μόνο στόχο να μην καταδιώκονται από τους Ιουδαίους εξαιτίας του σταυρού του Χριστού.
Οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν,	Άλλωστε ούτε κι αυτοί που επιμένουν στην περιτομή τηρούν τον νόμο.
ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται.	Απλώς θέλουν να περιτέμνεστε εσείς, για να καυχηθούν που σας κατάφεραν να το κάνετε.
᾿Εμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ,	Όσο για μένα, δε θέλω άλλη αφορμή για καύχηση εκτός από το σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού,
δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ.	το σταυρό που πάνω του πέθανε ο κόσμος για μένα κι εγώ για τον κόσμο.

Κυριακή πρό της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Κυριακή πρό της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού: Ιωάννης 3:13-17

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Την Κυριακή πριν από την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η Εκκλησία μάς οδηγεί στην καρδιά του μυστηρίου της σωτηρίας. Πριν ακόμη αντικρίσουμε λειτουργικά τον Σταυρό υψωμένο στο κέντρο του ναού, ακούμε τον ίδιο τον Χριστό να αποκαλύπτει τι σημαίνει αυτή η ύψωση: δεν είναι απλώς ένα γεγονός πόνου, ούτε μόνο μια ιστορική στιγμή αδικίας· είναι η φανέρωση της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο.

Ο Κύριος λέγει: «Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς». Με αυτά τα λόγια μάς αποκαλύπτει ότι η σωτηρία δεν είναι ανθρώπινη κατάκτηση. Ο άνθρωπος δεν μπορεί μόνος του να ανεβεί στον ουρανό, να νικήσει τον θάνατο, να θεραπεύσει την πληγή της αμαρτίας. Ο δρόμος ανοίγει επειδή ο Θεός πρώτος κατεβαίνει. Ο Υιός του Θεού γίνεται άνθρωπος, εισέρχεται στην ιστορία μας, φορά την αδυναμία μας, πλησιάζει τον πόνο μας. Κατεβαίνει στη γη, για να ανεβάσει τον άνθρωπο στον ουρανό.

Αυτή η κίνηση του Θεού είναι κίνηση αγάπης. Δεν ξεκινά από την αξία μας, αλλά από την ευσπλαχνία Του. Ο Θεός δεν περιμένει να γίνουμε πρώτα τέλειοι για να μας αγαπήσει. Μας αγαπά μέσα στην πτώση μας, μέσα στην αδυναμία μας, μέσα στην πνευματική μας σύγχυση. Γι’ αυτό και ο Χριστός μιλά αμέσως για τον Μωυσή και τον χάλκινο όφι στην έρημο. Όπως τότε οι Ισραηλίτες, πληγωμένοι από τα φίδια, έβλεπαν τον υψωμένο όφι και σώζονταν, έτσι και τώρα ο άνθρωπος, πληγωμένος από την αμαρτία και τον θάνατο, καλείται να στραφεί προς τον υψωμένο Χριστό.

Μη βασανίζεστε τόσο με τον σταυρό. Το λάδι να προσέξετε

 Έρχονται εδώ στο μοναστήρι καμιά φορά άνθρωποι που ετοιμάζονται να βαφτίσουν ένα παιδάκι και με ρωτούν:
«Πάτερ, τι σταυρό να πάρουμε; Χρυσό; Πόσα καράτια; Να είναι μεγάλος; Να είναι μικρός;»
Και τους λέω:
«Βρε παιδιά, ένα ξύλινο σταυρουδάκι πάρτε του».
Με κοιτάζουν.
«Ξύλινο, πάτερ; Για τη βάφτιση;»
Ε, ξύλινος δεν ήταν και ο πρώτος;
Τι φοβόμαστε; Μήπως στενοχωρηθεί ο Χριστός επειδή δεν κάναμε τον Σταυρό Του χρυσό;
Ο Χριστός επάνω σε ξύλο ανέβηκε. Εμείς γιατί θέλουμε να κατεβάσουμε το ξύλο και να κρατήσουμε το χρυσάφι;
Δεν είναι κακός ο χρυσός. Μη λέμε υπερβολές. Ούτε κάνει κακό η γιαγιά που θέλει να χαρίσει έναν χρυσό σταυρό στο εγγονάκι της. Αγάπη έχει.
Αλλά θέλει προσοχή η καρδιά.
Γιατί μπορεί σιγά σιγά να ξεχάσουμε τι φοράμε και να θυμόμαστε μόνο πόσο κόστισε.
Και τότε ο Σταυρός γίνεται κόσμημα.
Μα ο Σταυρός δεν δόθηκε στον άνθρωπο για να τον στολίζει.
Δόθηκε για να τον αλλάζει.
Γι’ αυτό λέω στους νονούς:
«Μη βασανίζεστε τόσο με τον σταυρό. Το λάδι να προσέξετε».