Οι κάτοικοι του δυστυχισμένου αυτού αρχιπελάγους "γράφει ο Έλιοτ στα 1923 για τον πληθυσμό της Μελανησιας "πεθαίνουν κυρίως γιατί ο "Πολιτισμός" που τούς ανάγκασαν να δεχθούν, τους στέρησε από κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή. Πεθαίνουν από καθαρή πλήξη. Όταν το κάθε θέατρο αντικατασταθεί από 100 κινηματογράφους, όταν το κάθε μουσικό έργο αντικατασταθεί από 100 γραμμόφωνα, όταν το κάθε άλογο αντικατασταθεί από 100 φτηνά αυτοκίνητα, όταν γίνει βολετό για το κάθε παιδάκι, με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών εφευρέσεων, ν' ακούει τα παραμύθια της γιαγιάς του από ένα μεγάφωνο...
Όσοι παρέστησαν στην εξόδιο
ακολουθία της για τον εποχικό πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη που έχασε την ζωή
του στην πυρκαγιά της Κρύας Βρύσης την Τετάρτη 29 Ιουλίου, συγκλονίστηκαν από
τον αποχαιρετιστήριο λόγο που εκφώνησε ο πατέρας του, Πρωτοπρεσβύτερος π.
Εμμανουήλ Διαμαντάκης.
Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Φουρφουρά, την Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026, ο π.Εμμανουήλ, μπροστά στο ντυμένο με την Ελληνική Σημαία φέρετρο του 25χρονου γιού του είπε τα εξής:
"Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ
Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.
Παντελή μας πολυαγαπημένε,
Τούτη σήμερα, η μεγάλη σύναξη αγαπημένων
προσώπων έχει επίκεντρο εσένα. Εσένα, που πάντοτε προτιμούσες να βρίσκεσαι στην
αφάνεια. Κλήθηκε η επίγεια Εκκλησίας μας να συμπροσευχηθεί για σένα. Να ενωθούν
χιλιάδες προσευχές σε μια μυριόστομη συγχορδία και να φτάσουν μέχρι το θρόνο
της Μεγαλωσύνης του Θεού.
Νομίζω όμως, πως είναι άσκοπο να σου διηγούμαι πράγματα που για σένα πλέον αποτελούν τη νέα σου πραγματικότητα. Τα γνωρίζεις! Τα βλέπεις! Την όντως ζωή, την αληθινή ζωή που ήδη από χτές γνωρίζεις σπιθαμή προς σπιθαμή.
Σκέφτομαι τελευταία πως στα 66 χρόνια τρομάζω για την εικόνα μου, που έχει σμιλέψει ο χρόνος και για αυτό στέκομαι άδικα και επικριτικά απέναντι του. Ο σπουδαιότερος λόγος για αυτό είναι η φθορά και οι αρρώστιες του σώματος μα και η βεβαία ταύτιση του με το τέλος και τον θάνατο, ξεχνώντας ότι ο χρόνος είναι ταυτισμένος απόλυτα με τη ζωή και εκτός αυτού υπάρχει μόνο ο Θεός και ό,τι Εκείνος προσλαμβάνει, ο Θεός, ο Δημιουργός και η αιτία ύπαρξης των πάντων. Ένα απέραντο φως δημιουργίας σε κάθε στοιχείο, σε κάθε κύτταρο σε όλο το σύμπαν. Ένα φως όπως μπόρεσαν να αντικρίσουν οι μαθητές Του στην Μεταμόρφωση. Ένα φως απέραντης Αγάπης και χαράς. Κάποιος γέροντας είχε πει πως όλες τις λύπες και τους πόνους των ανθρώπων αν μάζευες θα ήταν σαν μια σταγόνα που πέφτει στους ατέλειωτους ωκεανούς της αγάπης του.
Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος,
την Τρίτη 4 Αυγούστου 2026, προέστη του τρίτου Παρακλητικού Κανόνος προς την
Υπεραγία Θεοτόκο στον Ι.Ν. Αγίου Νεκταρίου Πατρών.
Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος είπε: "Η σκέψη μας σήμερα στρέφεται με
ευλάβεια στο Άγιον Όρος, στο Περιβόλι της Υπεραγίας Θεοτόκου και ιδιαίτερα στην
Ιερά Μονή Ιβήρων, όπου φυλάσσεται μία από τις πιο γνωστές και θαυματουργές
εικόνες της Παναγίας μας, η Παναγία η Πορταΐτισσα.
«Στο μεταξύ, μας
σκοτώνουν με μικρές δόσεις, πολύ ταχτικά, πολύ σιωπηλά, πολύ σοφά.
Κάθε μέρα γυρίζουμε στο σπίτι μας για να θάψουμε ένα νεκρό: μια σκέψη, ένα
αίσθημα.
Σε λίγο δε θα χουμε τίποτε άλλο να κάνουμε παρά να κοιτάζουμε πως να βρούμε το
ταΐνι μας,
σαν τα σκυλιά και σαν τις γάτες, με μόνη τη διαφορά, το χειρότερο,
πως θα κουβαλούμε μαζί μας τα υπολείμματα των ανθρώπων που ήμασταν.»
Γιώργος Σεφέρης
Συλλογή Μέρες Γ
.jpg)
Νικηφόρος
Βρεττάκος
Συλλογή Το βάθος του κόσμου
Την Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026 εορτή της Θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, πανηγυρίζει το Ιερό Παρεκκλήσιο Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, που βρίσκεται εντός του Δημοτικού Πάρκου της πόλεως του Αγρινίου, κατά το ακόλουθο πρόγραμμα:
ΤΕΤΑΡΤΗ 5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026
20:00’ Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ Αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος.
ΠΕΜΠΤΗ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026
07:00’ Όρθρος και πανηγυρική Θεία Λειτουργία μετά θείου κηρύγματος
20:30’ Μεθέορτος Εσπερινός και Ιερά Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο.
Ούτος ο Άγιος εκατάγετο από την Αντιόχειαν, ήτον δε στρατιώτης επί της βασιλείας Κώσταντος του Χλωρού, του πατρός του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εν έτει τδ’ [304]. Έγινε δε χρόνων εκατόν δέκα, και έφθασεν έως εις τους χρόνους Ιουλιανού του Παραβάτου, ήτοι εν έτει τξα’ [361]. Διεπέρασε δε εις την στρατιωτικήν ζωήν χρόνους εξήκοντα. Ούτος λοιπόν παρασταθείς εις τον Ιουλιανόν, ήλεγξεν αυτόν, διατί επαρέβη την πάτριον ευσέβειαν και πίστιν του Χριστού, και την τιμήν και δόξαν, οπού έπρεπε να αποδώση εις τον Θεόν την εμετάθεσεν εις τα είδωλα. Ενθύμησε δε εις αυτόν και την αρετήν του Μεγάλου Κωνσταντίνου, και πώς δια θείας οπτασίας και αποκαλύψεως μετεβλήθη εκείνος εις την πίστιν του Χριστού.
«ΠΝΙΓΜΕΝΟΙ» ΣΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ!!
Επίσκοπος Erik Varden
Βρήκα τροφή για σκέψη στο δοκίμιο της Arianna Huffington, με αφορμή την πρώτη Εγκύκλιο Magnifica humanitas (Μεγαλειώδης
ανθρωπότητα) του Πάπα Λέοντα 14ου. Μιλώντας ο Πάπας για το
«ευαγγέλιο της Σίλικον Βάλεϊ», γράφει: «Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι θεϊκή.
Αλλά μπορεί παραδόξως να μας αναγκάσει να κάνουμε τη συζήτηση που έχουμε
παραμελήσει από την εποχή του Διαφωτισμού: Ποιοι είμαστε και τι μας ορίζει πραγματικά;
Μόλις ξεκινήσει αυτή η συζήτηση, η πραγματική
υπερδύναμη της Τεχνητής Νοημοσύνης – η εξατομίκευση – μπορεί να μας βοηθήσει να αξιοποιήσουμε τις μοναδικές ιδιότητες
που μας κάνουν ανθρώπους.
Είμαι λιγότερο αισιόδοξος από την Huffington σχετικά με τις δυνατότητες της Τεχνητής Νοημοσύνης από αυτή την άποψη. Συμφωνώ, ωστόσο, με αυτό: «Η τεχνητή νοημοσύνη, που μας ξεπερνά στη νοημοσύνη, αποκαλύπτει το τεράστιο σφάλμα κατηγορίας που έχουμε κάνει, ορίζοντας όλο και περισσότερο τον εαυτό μας, από τη νοημοσύνη μας»!
Παραλειπόμενα
Ὑπό Ἀρχιμ.
Βασιλείου Μπακογιάννη
.jpg)
Λοιπόν. Ὅλοι οἱ κληρικοί τίς εὐχές τοῦ λυχνικοῦ (ἑσπερινοῦ), τήν εὐχή τῆς εἰσόδου τοῦ
Ἑσπερινοῦ, τίς εὐχές τοῦ
ὄρθρου, τίς λένε μυστικῶς· καί τό «Βασιλεῦ οὐράνιε», πρό τῆς ἐνάρξεως
τῆς Θ. Λειτουργίας, τό
λένε μυστικῶς· καί τίς Ἀκολουθίες τοῦ «καιροῦ» καί τῆς Προσκομιδῆς πού ἀνήκουν στή Λειτουργία τῶν Πιστῶν, τίς λένε μυστικῶς.
Αὐτό τυπικό παρέλαβαν ἀπό τούς
προγενεστέρους.
Τό ἴδιο τυπικό ὁρίζει νά λέγονται μυστικῶς καί οἱ εὐχές τῆς Λετουργίας. (Μυστικῶς· ἀπό τό μύω, κλείνω τά μάτια. Λεξικό Liddel & Scott).
Όταν θυμόμαστε τα δάση μόνο όταν καίγονται
Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας,
Κωνσταντίνος
Όσο δυσκολότερες γίνονται οι συνθήκες τόσο
αυστηρότερη πρέπει να είναι η προετοιμασία
Κάθε καλοκαίρι οι φλόγες αποκαλύπτουν όχι μόνο την
αγριότητα του καιρού αλλά και τις χρόνιες αδυναμίες ενός κράτους που
εξακολουθεί να επενδύει περισσότερο στην κατάσβεση παρά στην πρόληψη. Πρώτα υψώνεται ο καπνός. Έπειτα έρχονται
οι σειρήνες, οι εντολές απομάκρυνσης, τα σπίτια που παραδίδονται στη φωτιά, οι κάτοικοι που κοιτούν ανήμποροι μια ολόκληρη
ζωή να γίνεται στάχτη. Και όταν το μέτωπο σβήσει, αρχίζει η γνώριμη
τελετουργία. Απολογισμοί, καταγγελίες, υποσχέσεις και, λίγο αργότερα, σιωπή. Μέχρι
την επόμενη πυρκαγιά.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να καταργήσει τον καύσωνα, τον άνεμο ή την ξηρασία. Οφείλει όμως να περιορίζει τις συνθήκες που μετατρέπουν μια σπίθα σε εθνική συμφορά. Η ανθρώπινη απροσεξία βρίσκεται πίσω από πολλές ενάρξεις. Ένα μηχάνημα που χρησιμοποιήθηκε ακατάλληλη ώρα, ένα καλώδιο, ένα ξερόχορτο που κάηκε επιπόλαια, ακόμη και ένας εμπρησμός. Η ευθύνη, ωστόσο, δεν τελειώνει στο χέρι που άναψε τη φλόγα. Συνεχίζεται στις ακαθάριστες εκτάσεις, στη συσσωρευμένη καύσιμη ύλη, στους δασικούς δρόμους που εγκαταλείφθηκαν και στις αντιπυρικές ζώνες που υπάρχουν μόνο στα σχέδια. Κρύβεται στην άναρχη δόμηση, όπου κατοικίες μπλέκονται με πευκοδάση, συχνά χωρίς ασφαλή πρόσβαση ή σαφή διαδρομή διαφυγής. Φανερώνεται, τέλος, στην απουσία σταθερής συνεργασίας ανάμεσα σε δασικές υπηρεσίες, δήμους, πυροσβεστικές δυνάμεις και τοπικές κοινότητες.
Ούτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου, εν έτει σνβ’ [252], οίτινες αφ’ ου διεμοίρασαν εις τους πτωχούς όλα των τα υπάρχοντα, εμβήκαν μέσα εις ένα σπήλαιον και εκρύφθησαν. Παρακαλέσαντες δε τον Θεόν να λυθούν από τον δεσμόν του σώματος, και να μη παραδοθούν εις τον βασιλέα Δέκιον, παρέδωκαν τας ψυχάς των εις τον Θεόν. Όταν δε ο βασιλεύς Δέκιος εγύρισεν εις την Έφεσον, εζήτησεν αυτούς δια να έλθουν να θυσιάσουν εις τα είδωλα, και μαθών, ότι απέθανον μέσα εις το σπήλαιον, επρόσταξε να φράξουν την πόρταν του σπηλαίου. Από τότε λοιπόν επέρασαν τριακόσιοι εβδομηνταδύω χρόνοι, έως εις τους τριανταοκτώ χρόνους της βασιλείας του μικρού Θεοδοσίου, ήτοι εν έτει υμς’ [446]. Τότε γαρ εβλάστησε μία αίρεσις, η λέγουσα, ότι δεν είναι ανάστασις νεκρών. Ο δε βασιλεύς Θεοδόσιος βλέπωντας τεταραγμένην την Εκκλησίαν του Θεού, με το να επλανήθησαν από την αίρεσιν αυτήν πολλοί Επίσκοποι, απορούσε τι να κάμη.
"Στα γράμματα (αλλά και σέ άλλες εκδηλώσεις καθα πολιτισμού ανθρωπινου) δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε πεθαμένους και ζωντανούς: και αυτό είναι παράδοση. Έχουμε πεθαμένους που κατευθύνουν τη ζωή μας, τη ζωή του σήμερα ή κάθε νιοκοπης γενιάς, όπως έχομε ζωντανούς που όσο περισσότερο φωνάζουν, τόσο περισσότερο βλέπομε πως είναι πρωθύστερα πεθαμένοι: και αυτό είναι παράδοση- να ζουν μονάχα οι ζωντανοί (και ας έχουν, καμμιά φορά, μερικοί από αυτούς πεθάνει χρόνους πρωτύτερα). Από την άποψη αυτή, εκείνο που λέμε ή ονομάζουμε πρωτοποριακό δεν υπάρχει. Είναι μια άπλετη φαντασία μας.
ΙΕΡΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕ Η ΕΝΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΠΑΤΡΩΝ ΟΠΟΥ ΤΕΛΕΣΤΗΚΕ ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ.
Όταν ξεσπά μια πυρκαγιά
Μητροπολίτης
Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Όταν ξεσπά μια πυρκαγιά και χάνονται ζωές και
περιουσίες, η πρέπουσα αντίδραση είναι η σιωπή του σεβασμού. Χάνονται άνθρωποι,
σπίτια, κόποι μιας ζωής, ζώα, δάση, μνήμες, τόποι αγαπημένοι. Κανένα εξωκκλήσι
που σώθηκε, καμία εικόνα που έμεινε άθικτη, κανένας τοίχος που δεν κάηκε δεν
μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σχολιάσει τον πόνο εκείνων που έχασαν τα πάντα.
Ο ανθρώπινος πόνος προηγείται κάθε πικρόχολου ή άστοχου σχολιασμού.
Είναι αλήθεια ότι σε τέτοιες καταστροφές,
συμβαίνει συχνά κάτι που προκαλεί συζητήσεις. Κάποιος ναός, ένα μικρό
εξωκκλήσι, ή μια εικόνα μένει ανέπαφη από τις φλόγες. Κάποιοι πιστοί το βλέπουν
ως σημείο παρηγοριάς. Άλλοι το ειρωνεύονται. Και τότε ακούγεται η φράση: «Ο
Θεός ενδιαφέρθηκε για τα ντουβάρια Του και όχι για τους ανθρώπους ή τις
περιουσίες τους».
Η φράση αυτή ακούγεται ως κατηγορία, αλλά δεν λέει όλη την αλήθεια. Περισσότερο εκφράζει πίκρα, θυμό ή προκατάληψη. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να πούμε το αυτονόητο: δεν έβαλε ο Θεός τη φωτιά. Δεν ήταν ο Θεός που άφησε ακαθάριστα τα δάση. Δεν ήταν ο Θεός που έκτισε άναρχα. Δεν ήταν ο Θεός που αμέλησε την πρόληψη. Δεν ήταν ο Θεός που δεν φρόντισε για δρόμους διαφυγής, αντιπυρικές ζώνες, καθαρισμούς, έλεγχο και σωστό σχεδιασμό. Δεν ήταν ο Θεός που έβαλε πάνω από την ανθρώπινη ζωή το κέρδος, την αδιαφορία, την προχειρότητα ή την εγκληματική σκοπιμότητα.
Ομιλία μετά τη δεύτερη Εξορία
Χρέος αγάπης και
συγχωρητικότητας προς τους διώκτες
Μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικόδημος
Ὁ μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Νικόδημος
τέλεσε τήν πρώτη του λειτουργία μετά τήν δεύτερη ἐξορία του (τήν βίαιη ἐκτόπισή
του ἀπό τό μητροπολιτικό Μέγαρο τῆς Κηφισιᾶς), τήν Κυριακή 29/9/1996 στό ἀγαπημένο
του μοναστήρι, τήν μονή Νέου Στουδίου. Ἡ λειτουργία αὐτή εἶχε ἕνα ἔντονο
συγκινησιακό χαρακτῆρα. Κοντά του, στήν προσφορά τῆς εὐχαριστίας, τά ἀγαπημένα
παιδιά του (ἦταν κοντά του στούς ἀγῶνες του καί τώρα κοντά του στήν ἐξορία
του). Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα τοῦ κηρύγματος κρεμάσθηκαν κυριολεκτικά ὅλοι ἀπό τά χείλη
του. Τό εὐαγγελικό κείμενο ἀναφερόταν στήν ἀγάπη στούς ἐχθρούς μας. Καί ὁ ἐπίσκοπος
ἀλλοιωμένος τή στιγμή ἐκείνη ἀπό τήν ἐπίσκεψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπηύθυνε τά
παρακάτω, ἀπροσδόκητα γιά ὅλους μας λόγια, πού μόνο μιά ἁγιασμένη ψυχή μποροῦσε
νά ἐκστομίσει:
«Ἀδελφοί μου, δέν ἔχω τήν πρόθεση νά κάνω
κήρυγμα. Νά ἀναλύσω τό θεολογικό περιεχόμενο τῶν εὐαγγελικῶν ἤ ἀποστολικῶν ἀναγνωσμάτων.
Θά ἤθελα ἁπλῶς νά ὑπογραμμίσω τό μήνυμα τῆς ἡμέρας.
Ζήσαμε μιά τραγική ἑβδομάδα. Εἴδαμε νά ἐκφέρεται ἡ φλόγα τοῦ μίσους καί ἡ τραχύτης τῆς τρομοκρατίας. Καί σήμερα βρισκόμαστε στό ναό τοῦ Θεοῦ μέ ἕνα μήνυμα καί μέ μιά λαχτάρα. Νά γίνουμε Υἱοί Ὑψίστου. Καί ἀκοῦμε αὐτή τήν Κυριακή, αὐτή τήν ἡμέρα τό λόγο τοῦ Κυρίου μας «ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν καί εὔχεσθε ὑπέρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καί διωκόντων ὑμᾶς». Αὐτό εἶναι ἰαχή, εἶναι προσταγή, εἶναι ὑπόδειγμα.
Δύο άγνωστες ομιλίες του Αγίου Αυγουστίνου για τον
Σαούλ και την Εγγαστρίμυθο της Αενδώρ
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Το χειρόγραφο στο οποίο εντοπίστηκαν το 2023 (η
ακαδημαϊκή ταυτοποίηση των κειμένων έγινε το 2024) οι δύο ομιλίες φυλάσσεται
σήμερα στη Βιβλιοθήκη Bishop Jan Bernard Szlaga στο Pelplin της Πολωνίας και είναι γνωστό ως Pelplin 114 (195). Πρόκειται για λατινικό
χειρόγραφο του 12ου αιώνα, το οποίο συνδέεται ιστορικά με το αββαείο Bad Doberan στη βόρεια Γερμανία. Η ειδική σελίδα του Ινστιτούτου Κλασικής Φιλολογίας
του Πανεπιστημίου Würzburg αναφέρει ότι στο χειρόγραφο σώζονται
ομιλίες αποδιδόμενες στον Αυγουστίνο, μαζί με ερμηνείες στο Άσμα Ασμάτων από
τον Γρηγόριο τον Μέγα και τον Haymo της Auxerre. Δύο από τις
ομιλίες αυτές αποδείχθηκαν άγνωστες μέχρι σήμερα. Η κριτική έκδοση των
λατινικών κειμένων των δύο ομιλιών πρόκειται να κυκλοφορήσει την Άνοιξη του
2027.
Οι δύο ομιλίες έχουν ως θέμα την αφήγηση του A᾽ Βασιλειών/Α΄ Σαμουήλ 28. Ο Σαούλ βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη μάχη εναντίον των Φιλισταίων. Έχει ήδη απομακρυνθεί από την υπακοή στον Θεό και βιώνει τη σιωπή του Θεού: δεν λαμβάνει απάντηση ούτε με όνειρα, ούτε με τα Ουρίμ (τα Ουρίμ, μαζί με τα Θουμμίμ, ήταν ιερά μέσα με τα οποία, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ο αρχιερέας ζητούσε να γνωρίσει το θέλημα του Θεού σε κρίσιμες περιστάσεις), ούτε μέσω προφητών. Τότε καταφεύγει σε μια γυναίκα της Αενδώρ, που χαρακτηρίζεται στη βιβλική παράδοση ως νεκρομάντισσα ή εγγαστρίμυθος, ζητώντας της να καλέσει τον νεκρό προφήτη Σαμουήλ.
Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος,
την Κυριακή 2 Αυγούστου 2026, προέστη του πρώτου Παρακλητικού Κανόνος προς την
Υπεραγία Θεοτόκο στον Ι.Ν. Αγίου Νεκταρίου Πατρών.
Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος είπε: "Αγαπητοί μου αδελφοί, βρισκόμαστε
στην ευλογημένη εκκλησιαστική περίοδο του Δεκαπενταυγούστου, κατά την οποία η
Εκκλησία μας τιμά ιδιαίτερα το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Κάθε απόγευμα οι
πιστοί συγκεντρωνόμαστε στους Ιερούς Ναούς για να ψάλλουμε την Παράκληση και να
ζητήσουμε τη βοήθεια και τις πρεσβείες της Μητέρας του Κυρίου μας.
Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος,
την Κυριακή 2 Αυγούστου 2026, προέστη της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας στον
Ι.Ν. Ζωοδόχου Πηγής Προαστίου Πατρών.
Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος, μεταξύ άλλων, είπε: "Αγαπητοί μου
αδελφοί, η σημερινή Ευαγγελική περικοπή μας μεταφέρει στη λίμνη της Γεννησαρέτ,
προσφέροντάς μας μια βαθιά πνευματική εικόνα για τη ζωή και την πορεία μας προς
τον Θεό.
Ο Κύριος αναγκάζει τους μαθητές να μπουν στο πλοίο και να προπορευθούν στην
απέναντι όχθη, ενώ ο ίδιος ανεβαίνει στο όρος για να προσευχηθεί. Καθώς η νύχτα
προχωρά, το πλοίο βρίσκεται στη μέση της θάλασσας και παλεύει με τα κύματα,
διότι ο άνεμος ήταν αντίθετος.
Ο Ζ΄ Κανόνας της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου και η προχειρότητα επίκλησής του από πλευράς των σύγχρονων ενωτικών.
Υπό του Βασιλείου Ι. Τουλουμτσή,
Ο κατ’ εξοχήν κανόνας που επικαλούνται κατά κύριο λόγο οι νέοι κανονολόγοι ως προς την άσκηση της οικονομίας, είναι ο Ζ΄ (7ος) της Β΄ Οικουμενικής (και ο 95ος της Πενθέκτης που ουσιαστικά τον επαναλαμβάνει). Στη σύγχρονη πρακτική παρατηρείται ότι ο κανόνας αυτός χρησιμοποιείται αφειδώς και απροϋπόθετα για όλους τους αιρετικούς ως είδος “κολυμβήθρας του Σιλωάμ”, που άκομψα οικονομεί τους πάντες, δίχως να λαμβάνεται υπόψιν ούτε το γράμμα αλλά ούτε και το πνεύμα του κανόνα. Έχει επικρατήσει η λανθασμένη άποψη ότι ο κανόνας αυτός είναι ο “κανόνας της οικονομίας” και με αυτό το σκεπτικό παραπέμπεται αλόγιστα ως κανονικό στήριγμα αθεμελίωτων προτροπών, ιδίως δε σε περιβάλλοντα οικουμενικών συγκλήσεων. Έτσι, αναφέρεται αδόκιμα, αυθαίρετα και αλόγιστα για όλα τα ζητήματα που επιθυμείται να ασκηθεί (απροϋπόθετη) οικονομία, και μάλιστα ακόμη και για περιπτώσεις με τις οποίες ο κανόνας δεν έχει απολύτως καμία σχέση, όπως είναι επί παραδείγματι το ζήτημα της αποδοχής ιερωσύνης εξ αιρέσεως, δεδομένου ότι ο κανόνας αναφέρεται αποκλειστικά και μόνον στο μυστήριο του βαπτίσματος[1], έχοντας ουδεμία σχέση με αυτό της ιερωσύνης. Δείγμα και αυτό του αντιεπιστημονικού και αντιεκκλησιαστικού τρόπου χρήσης των κανόνων.
Έκκληση να μην υπάρξουν περαιτέρω υποχωρήσεις στο
Κυπριακό και να υπάρξει προσήλωση στις αρχές που υπερασπίστηκε ο Αρχιεπίσκοπος
Μακάριος Γ΄, απηύθυνε την Κυριακή ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος, λέγοντας ότι
η Τουρκία δεν πρόκειται να ικανοποιηθεί με νέους συμβιβασμούς.
Σε δηλώσεις του μετά από το τρισάγιο και την
κατάθεση στεφάνων στον Αδριάντα του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ στο Θρονί, ο Αρχιεπίσκοπος ανέφερε ότι ο Μακάριος
υπήρξε το είδος ηγέτη που χρειάζεται και στη σημερινή εποχή, σημειώνοντας ότι
«για τον Μακάριο δεν ήταν απαράδεκτος ο συμβιβασμός, ήταν απαράδεκτη η παράδοση
άνευ όρων».
Πρόσθεσε ότι, ενώ σήμερα διατυπώνονται εκκλήσεις, ακόμη και από τα Ηνωμένα Έθνη, για περαιτέρω υποχωρήσεις, η κυπριακή πλευρά θα πρέπει, όπως είπε, να ακολουθήσει τη στάση του Μακαρίου, υποστηρίζοντας ότι «ο κατακτητής δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με άλλες υποχωρήσεις» και ότι απαιτείται υπεράσπιση αρχών. «Αυτές τις αρχές υπερασπίστηκε όσο ζούσε ο Μακάριος. Οφείλουμε να τον ακούσουμε για να ζήσουμε», πρόσθεσε.
Με το μήνυμα "το αίμα δεν αγοράζεται, αλλά
χαρίζεται", πραγματοποιήθηκε,
την Κυριακή 2 Αυγούστου 2026, η 2η εθελοντική αιμοδοσία στο Μαυρούδι
Ηγουμενίτσας, που οργάνωσε η Τράπεζα Αίματος Ενορίας Μαυρουδίου "Ο Άγιος
Γεώργιος", σε συνεργασία με την Κοινότητα και τον Πολιτιστικό Σύλλογο
Μαυρουδίου και υπό την
αιγίδα κινητής μονάδας αιμοληψίας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων.
Όπως αναφέρει ο π. Ηλίας Μάκος (ΜΑ Θεολογίας) η εθελοντική αιμοδοσία αποτελεί μια ανιδιοτελή προσφορά ζωής προς το συνάνθρωπό μας. Μια μονάδα αίματος μπορεί να βοηθήσει για να σωθεί μια ζωή. Επιπλέον δεν υπάρχει διαθέσιμο υποκατάστατο του αίματος. Τα ανθρώπινο αίμα δεν μπορεί να παρασκευασθεί και μόνο ο άνθρωπος έχει αίμα κατάλληλο για ανθρώπινους οργανισμούς".
