Νάρδος
Όρθρος Αγίας και
Μεγάλης Τετάρτης: Ιωάννης 12:17–50
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Η περικοπή Ιωάννης 12:17–50 τοποθετείται λίγο πριν από την είσοδο του
Κυρίου στο Πάθος. Η μαρτυρία του πλήθους για την Ανάσταση του Λαζάρου γίνεται η
αφορμή της θερμής υποδοχής του Ιησού, καθώς πολλοί διακρίνουν σε Αυτόν την
απάντηση στο αδιέξοδο του θανάτου. Παρά τον πανηγυρικό τόνο της υποδοχής, η
διήγηση αναδεικνύει την εσωτερική αμφιθυμία της ανθρώπινης στάσης: το ίδιο
πλήθος που «εξήλθεν εις υπάντησιν» διατηρεί προσδοκίες ενός θριαμβευτικού
μεσσιανισμού. Η δόξα που πολλοί προβάλλουν είναι κοσμική, ενώ ο Χριστός
μεταθέτει το νόημα της δόξας στο μυστήριο του Σταυρού.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η παρουσία των «Ελλήνων» που θέλουν να δουν τον Ιησού (12:20–22). Αυτό δεν είναι απλό ιστορικό γεγονός, αλλά θεολογικό άνοιγμα: η σωτηρία που προσφέρει ο Χριστός απευθύνεται σε όλη την ανθρωπότητα, υπερβαίνοντας σύνορα καταγωγής και θρησκευτικής προϊστορίας. Η επιθυμία «θέλομεν τὸν ᾿Ιησοῦν ἰδεῖν» εκφράζει το βαθύτερο αίτημα του ανθρώπου: να συναντήσει το Πρόσωπο που φανερώνει τον Πατέρα. Κι όμως, η «όραση» του Ιησού οδηγεί πλέον στο μυστήριο του Πάθους, διότι ο Χριστός γίνεται αληθινά ορατός ως Υιός και Σωτήρας μέσα από την εκούσια κένωση και την υπακοή Του.
Μ. ΤΡΙΤΗ 2026
ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΜΟΥ ΤΑ ΠΛΗΘΗ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΔΑΚΗΣ
Μεγάλη Εβδομάδα 2026 ! Και,
Ιερουργία-τελετουργική ή λειτουργική επικαιροποίηση των Μεγάλων, Αγίων και Μαρτυρικών
Ωρών του Χριστού ! Σε κάθε ορθόδοξη Εκκλησιά, και την πιο μικρή, και την πιο
απόμακρη, ιερουργείται το Πάθος, ο Σταυρός, ο Θάνατος, η Ταφή, η θριαμβική
Ανάσταση του Χριστού, πολύ απλά, γίνεται μυσταγωγικά επίκαιρη ! Και όλοι εμείς, όσο το νιώθει καθείς και μπορεί καλείται
να συμπορευτεί, να γίνει μέτοχος και προσκυνητής της μείζονος Αγάπης Του, της
Αγάπης που σαν αυτή δεν είναι άλλη.
Και το όλο θέμα και πράγμα, είναι ορθοδόξου πλουτισμός υμνολογικής Θεολογίας, αριστουργήματα αληθινά, κλειστά, κλειδωμένα όμως, με άγνωστο το πνεύμα και το μήνυμα τους στο πλείστο εκκλησιαστικό πλήρωμα ! Με άγνωστη τη δροσιά και φρεσκάδα ζωής που εισφέρουν ! Επικαλυμμένα, Θεέ και Κύριε, από τι και τι, κοντά στα άλλα από κραυγαλέα φωνητικά !
Μεγάλη Τρίτη όμως απόψε, και: «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή». Ενδεικτικό, το ευρύτατα γνωστό, πιο πολύ από τον ατυχή λίαν επιεικώς μύθο, όχι από την ασυναγώνιστη πλησμονή καίριων νοήματος, ουσίας ζωής μηνυμάτων Δοξαστικό των Αίνων, υμνογραφικό αριστούργημα Οσίας Κασσιανής, εξαίρετης Υμνογράφου της Βυζαντινής εποχής.
Το επεισόδιο της σειράς
ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ είναι αφιερωμένο στα Πάθη του Ιησού τα οποία και αναλύει ο καθηγητής
ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ με γνώμονα τόσο τις θρησκευτικές όσο και τις λαϊκές παραδόσεις
των εκάστοτε χριστιανικών κοινωνιών.
Ο Χριστός και ο πειρασμός του θρησκευτικού
φανατισμού
Γράφει ο π. Ιουστίνος - Ιωάννης Κεφαλούρος
Κάθε εποχή γεννά τις δικές της μορφές θρησκευτικού
φανατισμού. Και κάθε φορά που αυτός εμφανίζεται, συνοδευόμενος από κραυγές,
επιθετικότητα, αποκλεισμούς και ένα αίσθημα ηθικής υπεροχής, πολλοί σπεύδουν να
τον θεωρήσουν ένδειξη «ζήλου» ή «καθαρής πίστης». Όμως η αλήθεια είναι βαθύτερη
και πιο αυστηρή: ο θρησκευτικός φανατισμός δεν είναι περίσσευμα πίστεως, αλλά
παραμόρφωσή της.
Η Μεγάλη Εβδομάδα μάς δίνει ίσως το πιο αυθεντικό
κριτήριο για να διακρίνουμε αυτή τη διαφορά. Ο Χριστός δεν πορεύεται προς το
Πάθος ως αρχηγός οργισμένων πιστών, ούτε ως ηγέτης που συγκροτεί μέτωπα κατά
των αντιπάλων του. Εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «πραΰς και ταπεινός», όχι για να
κατακτήσει, αλλά για να προσφερθεί. Δεν στρατεύει το πλήθος σε μια λογική
ιδεολογικής σύγκρουσης, αλλά αποκαλύπτει μια Βασιλεία που δεν στηρίζεται στην
επιβολή, αλλά στην αλήθεια, την ελευθερία και την αγάπη.
Από αυτή την άποψη, η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι μόνο λειτουργικό γεγονός· είναι και μια διαρκής αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο η θρησκεία μπορεί είτε να λυτρώσει τον άνθρωπο είτε να διαστραφεί. Διότι ο Χριστός δεν συγκρούστηκε με την πίστη του Ισραήλ ούτε με τον ιουδαϊκό λαό ως τέτοιον. Συγκρούστηκε με μορφές πνευματικής τύφλωσης, νομικισμού, υποκρισίας, φόβου και θρησκευτικής εξουσιολαγνείας, οι οποίες μετέτρεπαν το όνομα του Θεού σε μέσο ελέγχου και αποκλεισμού. Ο ίδιος ήταν Ιουδαίος, μίλησε μέσα από την παράδοση του Ισραήλ και την εκπλήρωσε. Αυτό που αμφισβήτησε ήταν η διαστροφή της πίστης σε ιδεολογική κατοχή του ιερού.
Παγκόσμια Ημέρα Υγείας (7
Απριλίου)
Ενώνουμε την
προσευχή μας, με όλους τους γιατρούς, τους
νοσηλευτές, τους τραυματιοφορείς, τις καθαρίστριες, τους υπαλλήλους, για μια δημόσια υγεία για όλους!!!
Από την Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και με αισθήματα πνευματικής χαράς, ανακοινώνεται ότι την Κυριακή του Πάσχα, 12η Απριλίου 2026, στις 7 το απόγευμα, στον Καθεδρικό Προσκυνηματικό Ιερό Ναό της του Θεού Σοφίας θα τελεσθεί με την δέουσα λαμπρότητα ο Εσπερινός της Αγάπης, στον οποίο θα προεξάρχει ο Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεος, και κατά τον οποίο το Ιερό Ευαγγέλιο αναγιγνώσκεται σε πολλές γλώσσες, ώστε το σωτήριο και χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως να ακουσθεί σε όλη την οικουμένη.
"Δεν παραγγείλαμε!"
Μια μαρτυρία:
«Χτύπησε τὸ τηλέφωνο καὶ ζήτησαν ἀπ’ τὸ ἀεροδρόμιο τοῦ Ἁκτίου τὸν Δεσπότη Πρεβέζης Μελέτιο, Μεγάλη Πέμπτη 28 Ἁπριλίου, μεσημέρι, τοῦ ἔτους 1994. Ἤθελαν νὰ τὸν ἐνημερώσουν ὅτι προτίθενται νὰ φέρουν τό… ἅγιο φῶς καὶ στὴν Μητρόπολη Πρεβέζης! Ὁ μακαρίτης ὁ γέροντας ἔβαλε τὶς μουστάκες του στὸ στόμα (ὅπως ἔκανε ὅταν ἐκνευριζόταν) καὶ εἶπε ἀπότομα στὸν τηλεφωνοῦντα: "Δὲν παραγγείλαμε!". Ὅταν ὁ ἄλλος πῆγε νὰ ἀρθρώσει ἐπεξηγηματικὲς ἀντιρρήσεις, ὁ Δεσπότης συνέχισε: "Δὲν χρειαζόμαστε, σᾶς εἶπα!… 'Φτιάχνουν' δικό τους οἱ παπάδες σὲ κάθε ἐνορία!"».
Αυτό, το 1994, ήδη δηλαδή πριν από τριανταδύο
χρόνια. Εδώ λοιπόν θα κάνω μια επισήμανση για την σημερινή ατμόσφαιρα γύρω από
την απαράδεκτη (πρώτα απ' όλα: απαράδεκτη από πλευράς της ίδιας της
χριστιανικής πίστης) υπόθεση του "αγίου φωτός":
Μαίνονται τοποθετήσεις κάθε λογής και ουσιαστικά έγιναν ηχηρές οι κουβέντες που είχε αρχίσει να παίρνει χαμπάρι ο δημόσιος χώρο το 2019 (με το βιβλίο του Δημήτρη Αλικάκου, "Λύτρωση: περί του Αγίου Φωτός"). Η σημερινή ατμόσφαιρα τρέφει από ένα χτικιό στα σπλάχνα καθενός από τους δύο χώρους: και του εκκλησιαστικού οργανισμού, και της αντιθρησκευτικής σκέψης:
«Η αλογόμυγα»
Μαρτζούχος π.Θεοδόσιος, Μπουκάλας Παντελής
Χτύπησε το τηλέφωνο και ζήτησαν απ’ το αεροδρόμιο
του Ακτίου τον Δεσπότη Πρεβέζης Μελέτιο, Μεγάλη Πέμπτη 28 Απριλίου, μεσημέρι,
του έτους 1994. Ήθελαν να τον ενημερώσουν ότι προτίθενται να φέρουν το… άγιο
φως και στην Μητρόπολη Πρεβέζης! Ο μακαρίτης ο γέροντας έβαλε τις μουστάκες του
στο στόμα (όπως έκανε όταν εκνευριζόταν) και είπε απότομα στον τηλεφωνούντα:
Δεν παραγγείλαμε…!! Όταν ο άλλος πήγε να αρθρώσει επεξηγηματικές αντιρρήσεις ο
Δεσπότης συνέχισε: Δεν χρειαζόμαστε σας είπα…! “Φτιάχνουν” δικό τους οι παπάδες
σε κάθε ενορία…!
Ακούς, παιδάκι μου, μου έλεγε μετά, είπα στον τάδε
δεσπότη: Τι ιστορία είναι αυτή με το φως; Γίνονται κατά την επιθυμία των
ανθρώπων θαύματα; Κατ’ εντολήν; Και εκείνος ο αθεολόγητος συνομιλητής μου
αντείπε: Δεν γίνεται ο καθαγιασμός των Τιμίων Δώρων κατ’ εντολήν; Και νόμιζε
ότι μου λέει σοφίες!
Του είπα τότε, συνέχισε ο μακάριος πατέρας μας: Τι είναι αυτά που λες; Δεν μπορείς να ξεμπερδέψεις τα Μυστήρια από τα θαύματα; Θαύμα είναι η έκπληξη που γεννιέται στον άνθρωπο από την διακοπή του φυσικού νόμου ο οποίος εν πολλοίς είναι αδήριτος και συντριπτικός. Και διακόπτεται αν όταν και εφόσον το θέλει ο Δημιουργός του νόμου. Πράγματα (αν… όταν… εφόσον…) για τα οποία με τίποτε ο Δημιουργός δεν… εκβιάζεται! Στο παρελθόν κάμφθηκε περιέργως στις απαιτητικές παρακλήσεις κάποιων αγίων (προφήτης Ηλίας), αλλά εκτάκτως και άπαξ!!! Όχι… κατ’ έτος!! Και ας μη μιλήσουμε για μας τώρα περί… αγιότητας!!
Άγιο Φως: ο fake αρχηγός κράτους
Παπαϊωάννου Κωστής
Οι κοσμικές τιμές έρχονται να προστεθούν στην
ψευδολογία περί θαύματος στην αφή του Αγίου Φωτός. Η πίστη όμως, δε χρειάζεται
“θαύματα” και σκηνοθετικά εφέ.
Η θρησκευτική πίστη έχει από μόνη της κάτι
υπερβατικό, αγγίζει βαθιές ψυχικές λειτουργίες. Η πίστη αυτή, για όσους τη
διαθέτουν, δε θα έπρεπε να διεγείρεται με φτηνά κόλπα και τεχνάσματα ούτε να
ενδύεται την απατηλή λάμψη της κοσμικής εξουσίας. Τέτοια τεχνάσματα δεν
εξυψώνουν το θρησκευτικό συναίσθημα αλλά το προσβάλλουν.
Αναφερόμαστε σε όσα σχετίζονται με το Άγιο Φως και τη μεταφορά με τιμές αρχηγού κράτους. Πολλοί νομίζουν ότι η διαδικασία της μεταφοράς είναι παλαιά, παραδοσιακή, ότι συνέβαινε από πάντα ή τουλάχιστον από τότε που πετάνε αεροπλάνα. Όμως η αλήθεια είναι άλλη: μέχρι το 1988 το Άγιο Φως ξεκινούσε από τα Ιεροσόλυμα το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου, σάλπαρε με καράβι από τη Χάιφα και έφτανε στον Πειραιά μια εβδομάδα μετά την Ανάσταση. Καμιά τυμπανοκρουσία, καμιά επισημότητα. Ήταν μια εκκλησιαστική υπόθεση. Μήπως τοτε η πίστη δεν υπηρετείτο δεόντως, μήπως απομειωνόταν το ιερό κύρος της φλόγας; Φυσικά όχι.
Προσευχή για τους «μοναχούς»-ιερείς
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου
Πνεύματος. Αμήν.
Κύριε Ιησού,
Καλέ μας Ποιμένα και συνοδοιπόρε,
εμπιστευόμαστε σήμερα στα χέρια Σου όλους τους ιερείς,
και ιδιαίτερα όσους περνούν στιγμές κρίσης,
που η μοναξιά βαραίνει τους ώμους τους,
που η αμφιβολία θολώνει την καρδιά τους
και η εξάντληση φαντάζει ισχυρότερη από την ελπίδα.
Εσύ που γνωρίζεις τους αγώνες και τις πληγές τους,
αναζωπύρωσε μέσα τους τη βεβαιότητα για την άνευ όρων αγάπη Σου.
Κάνε να νιώσουν ότι δεν είναι απλώς υπάλληλοι ούτε μοναχικοί ήρωες,
αλλά γιοι αγαπημένοι, μαθητές ταπεινοί και πολύτιμοι,
και ποιμένες στηριγμένοι στην προσευχή των δικών τους ανθρώπων.
Μεγάλη Τρίτη - τροπάριο Κασσιανής. επίκαρο κήρυγμα
του Δημητρίου Τσαντήλα, ομότιμου καθηγητή ιατρικής σχολής Α.Π.Θ. και θεολόγου.
Προηγιασμένη Λειτουργία Αγίας και Μεγάλης Τρίτης
πρωΐ: Ματθαίος 24:36–51, 25:1–46, 26:1–2
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Προηγιασμένης
Λειτουργίας της Μεγάλης Τρίτης (Ματθ. 24:36–51, 25:1–46, 26:1–2) ο Χριστός
αποκαλύπτει ότι ο χρόνος της παρούσας ζωής είναι χρόνος προετοιμασίας,
εγρήγορσης και καρποφορίας, γιατί ο «ερχομός» Του δεν είναι απλώς ένα
μελλοντικό γεγονός, αλλά κριτήριο που φωτίζει κάθε στιγμή.
Ο Κύριος λέγει ότι «περὶ δὲ τῆς ἡμέρας ἐκείνης… οὐδεὶς
οἶδεν» (24:36). Η Ορθόδοξη παράδοση βλέπει εδώ όχι έναν εκφοβισμό, αλλά ένα
φάρμακο κατά της πνευματικής ραθυμίας και της εγωϊστικής αυτάρκειας. Η άγνοια
της ώρας είναι παιδαγωγική: μας κρατά σε στάση μετανοίας, ώστε να μη
μεταθέτουμε την αλλαγή της καρδιάς σε «βολικότερη στιγμή». Όπως στον Νώε
(24:37–39), έτσι και τώρα, η ζωή μπορεί να κυλήσει μέσα σε συνήθειες που
αποκοιμίζουν το νου· γι’ αυτό η Εκκλησία, μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα, επιμένει
στο «γρηγορεῖτε» (24:42).
Η παραβολή του πιστού και φρόνιμου δούλου (24:45–51) μεταφέρει το βάρος από την περιέργεια για το πότε, στην ευθύνη για το πώς ζούμε. Ο «οἰκονόμος» δεν είναι απλώς ένας διαχειριστής πραγμάτων, αλλά εικόνα του ανθρώπου που του εμπιστεύθηκε ο Θεός ζωή, χρόνο, χαρίσματα, σχέσεις. Η κρίση που περιγράφεται δεν είναι αυθαίρετη τιμωρία· είναι αποκάλυψη της αλήθειας: αν ο άνθρωπος ζει σαν να μην έρχεται ο Κύριος, καταλήγει να φέρεται σαν να είναι ο ίδιος κύριος, και τότε η εξουσία γίνεται σκληρότητα, η απόλαυση γίνεται αλαζονεία, η καθημερινότητα γίνεται εκμετάλλευση.
«Ἀς ἀρθῶμεν ἀπό
τῆς σήμερον ὑπό τῶν θείων τοῦ Νυμφίου μολπῶν ὑπέρ τό ὑλιστικόν πεδίον, ἐφ' οὗ τόν
λοιπόν βιοῦμεν χρόνον...
Εἰσέλθωμεν εἰς
τούς ναούς καί ἴδωμεν ἄλλον κόσμον, κόσμον Οὐράνιον. Ἑνωθῶμεν τοὐλάχιστον
πνευματικῶς ἐκεῖ εἰς τάς Ἐκκλησίας, γινόμενοι ὅλοι ἀδελφοί, ὅλοι ἴσοι ἀπέναντι
τοῦ Ἐσταυρωμένου. Ἐκεῖ πρό τοῦ θυσιαστηρίου ἄς σιγήσουν τά πάθη, καί ἄς ὁμιλήσῃ
ἡ καρδία, καί ἄς ἀκουσθῇ ἡ φωνή τῆς συνειδήσεως».
Αλέξανδρος
Παπαδιαμάντης
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΝΥΜΦΙΟΥ ΧΟΡΟΣΤΑΤΟΥΝΤΟΣ ΤΟΥ
ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ
ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 2026
Όρθρος Αγίας και Μεγάλης Τρίτης: Ματθαίος
22:15-46, 23:1-39
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Η περικοπή που διαβάζεται στον Όρθρο της Αγίας και
Μεγάλης Τρίτης (Ματθ. 22:15-46 και 23:1-39) μας εισάγει στο κλίμα των
τελευταίων ημερών πριν το Πάθος: ο Χριστός δέχεται ερωτήσεις που δεν ζητούν
αλήθεια αλλά αφορμή καταδίκης. Η Εκκλησία, τοποθετώντας το κείμενο στη Μεγάλη
Εβδομάδα, δεν το δίνει ως ιστορική αντιπαράθεση, αλλά ως καθρέφτη της καρδιάς
μας: πώς στεκόμαστε απέναντι στον Θεό όταν ο λόγος Του ελέγχει τις βεβαιότητές
μας.
Στο «τί σοι δοκεῖ; ἔξεστι δοῦναι κῆνσον Καίσαρι ἢ οὔ;» ο Κύριος δεν εγκλωβίζεται στο ψεύτικο δίλημμα πολιτικής ή επαναστατικής στάσης. Με το «ἀπόδοτε οὖν τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ» αποκαλύπτει μια πνευματική ιεράρχηση: η εξουσία του κόσμου έχει το πεδίο της, όμως η ύπαρξη του ανθρώπου φέρει «εικόνα» Θεού και ανήκει πρωτίστως σε Εκείνον. Το νόμισμα έχει την εικόνα του Καίσαρα· ο άνθρωπος έχει τη σφραγίδα του Δημιουργού. Άρα το ερώτημα μετατίθεται: τι «αποδίδω» εγώ στον Θεό; Τον χρόνο, τη λατρεία, τη μετάνοια, την αγάπη, την υπακοή στο θέλημά Του ή απλώς Του δίνω κάτι επιφανειακό, κρατώντας την καρδιά μου αλλού;
.jpg)
ΤΗ ΑΓΙΑ ΚΑΙ Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΩΪ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ
ΕΣΠΕΡΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΝΥΜΦΙΟΥ. (ΟΡΘΡΟΣ ΜΕΓΑΛΗΣ
ΤΡΙΤΗΣ).
Το Κείμενο – με μετάφραση
Προηγιασμένη Λειτουργία Μεγάλη Δευτέρα πρωΐ:
Ματθαίος 24:3–35
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Η ευαγγελική περικοπή Ματθαίος 24:3–35, που
αναγιγνώσκεται στην Προηγιασμένη Λειτουργία της Μεγάλης Δευτέρας το πρωΐ, μας
εισάγει στον λεγόμενο «Εσχατολογικό Λόγο» του Κυρίου. Οι μαθητές, βλέποντας τον
Ιησού να αποχωρεί από τον Ναό και ακούγοντας λόγο περί καταστροφής του, Τον
ρωτούν: «πότε ταῦτα ἔσται, καὶ τί τὸ σημεῖον τῆς σῆς παρουσίας καὶ τῆς
συντελείας τοῦ αἰῶνος;» (Ματθ. 24:3). Η Ορθόδοξη Εκκλησία διαβάζει αυτό το
κείμενο μέσα στο κλίμα της Μεγάλης Εβδομάδας: όχι ως μια ψυχρή «προφητεία
γεγονότων», αλλά ως κλήση σε μετάνοια, εγρήγορση και πίστη, μπροστά στο
μυστήριο της Κρίσεως και της Βασιλείας.
Ο Χριστός δεν δίνει στους μαθητές ένα χρονοδιάγραμμα. Αντίθετα, προφυλάσσει από την πλάνη της βεβαιότητας και από την περιέργεια που γεννά αμέλεια. «Βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ» (24:4): το πρώτο σημείο που δίνει ο Κύριος δεν είναι σημείο του τέλους, αλλά ο κίνδυνος ψευδοχρίστων, ψευδοπροφητών και παραπλάνησης. Στην Ορθόδοξη σκέψη η πλάνη δεν ταυτίζεται με μια απλή εσφαλμένη γνώμη· είναι πνευματική ασθένεια που θολώνει τη διάκριση του ανθρώπου και τον απομακρύνει από τη σωτηρία. Γι’ αυτό η Εκκλησία διδάσκει πως η αλήθεια δεν είναι απλώς ορθές ιδέες, αλλά σχέση με τον Χριστό μέσα στην εκκλησιαστική ζωή, με μετάνοια, Μυστήρια και υπακοή στο φρόνημα των Αγίων Πατέρων.
π. Ιουστίνου-Ιωάννη Κεφαλούρου
Ο πνευματικός του σήμερα δεν αρκεί να είναι
ευσεβής· πρέπει να είναι και εκπαιδευμένος
Για πολλά χρόνια, σε μεγάλο μέρος της
εκκλησιαστικής ζωής, θεωρούσαμε σχεδόν αυτονόητο ότι η προσωπική ευσέβεια, η
λειτουργική εμπειρία και η πνευματική διάκριση αρκούν από μόνες τους για να
καταστήσουν έναν ιερέα ικανό να σταθεί απέναντι στα σύνθετα ποιμαντικά
προβλήματα των ανθρώπων. Σήμερα, όμως, αυτό δεν αρκεί. Όχι επειδή η Εκκλησία
χρειάζεται λιγότερη πνευματικότητα, αλλά επειδή χρειάζεται πιο ώριμη και πιο
υπεύθυνη ποιμαντική.
Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν προσέρχεται στον πνευματικό μόνο με αμαρτίες με τη στενή ηθική έννοια. Προσέρχεται με τραύματα, καταθλιπτικά βιώματα, εθισμούς, αγχώδεις διαταραχές, εσωτερικά αδιέξοδα, διαλυμένες σχέσεις, πένθος, μοναξιά και βαθιά σύγχυση. Συχνά, μάλιστα, ο ίδιος ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεχωρίσει πού τελειώνει η πνευματική του δυσκολία και πού αρχίζει η ψυχική του εξάντληση. Αν αυτό δεν μπορεί να το ξεχωρίσει ο ίδιος, πώς μπορεί να το διακρίνει ο πνευματικός χωρίς μια στοιχειώδη παιδεία στην ποιμαντική ψυχολογία;
ΝΑ ΣΕΙΟΥΜΕ ΤΑ (πνευματικὰ βαϊα τῶν φοινίκων), παναπεῖ ὅλες τὶς δυνάμεις τῆς ψυχῆς μας νὰ ἑνώνουμε διατρανώνοντας τὴ νίκη τοῦ Χριστοῦ ἀπέναντι τοῦ θανάτου, ἀλλὰ νὰ στρώνουμε καὶ τὰ ἱμάτιά μας γιὰ νὰ περάσει ἀπὸ πάνω τους Ἐκεῖνος, ἀναγνωρίζοντας ἔτσι ὅτι τὰ ὅποια ἱμάτια - ἐνδύματα τῶν ἀρετῶν / χαρισμάτων μας εἶναι δικά Του καὶ μεῖς εἴμαστε οἱ διαχειριστές τους.
Καλὴ Ἀνάσταση καὶ καλὴ ἐπανάσταση ἐναντίον τοῦ
κακοῦ μας ἑαυτοῦ!
π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος
Προδοσία: Από τον Ιούδα στο σήμερα
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Ένας
από τους κύριους παράγοντες της θεοστυγούς συμπαιγνίας στο έγκλημα της δίκης και της καταδίκης του Ιησού Χριστού ήταν «ο
δούλος (στα πάθη του) και δόλιος μαθητής Του Ιούδας ο Ισκαριώτης», ο προδότης
κατά τον Οίκο (τροπάριο) της Εσπέρας της Μεγάλης Τετάρτης. Στην υμνολογία της
ίδιας ημέρας σε άλλο τροπάριο γράφεται, (σε μεταφορά στην ομιλούμενη γλώσσα μας
από τον μακαριστό π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο): «Κύριε ο απαίσιος Ιούδας ο
Ισκαριώτης περιφρόνησε τον αιώνιο νόμο της φιλίας (ο οποίος δεν επιτρέπει να
πράττουμε κακά κατ’ εκείνου που μας αγαπά και ευεργετεί) και μηχανεύθηκε δόλια
και φοβερά σχέδια εναντίον Σου». Με ένα φιλί τον παρέδωσε, τον πούλησε ορθότερα
τριάντα αργύρια στους διώκτες Του, για να δικαστεί και να θανατωθεί.
Στη δίκη του Ιησού Χριστού οι Εβραίοι δικαστές είχαν μίσος και προκατάληψη σε βάρος του Θεανθρώπου και για να εξυπηρετήσουν την προειλημμένη απόφασή τους παρέβησαν βασικές αρχές της ιουδαϊκής δικονομίας. Συγκεκριμένα αγνόησαν τις αρχές της δημοσιότητας των συζητήσεων, το δικαίωμα του κατηγορουμένου προς υπεράσπισή του, το ανεπίτρεπτό της ψευδορκίας και το απαραίτητο της μαρτυρικής καταθέσεως προς στήριξη της κατηγορίας. (Βλ. σχ. μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου «Μία θεοστυγής συμπαιγνία – Η δίκη του Ιησού και αι κατ’ αυτήν δικονομικαί παραβάσεις», Εκδ. Μητρ. Κερκύρας, 2024, σελ. 28).
.jpg)