π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος
Η γλώσσα της λατρείας και η σύγχρονη
πραγματικότητα
Η «Αίρεση του Αμερικανισμού»
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Ο όρος «Αμερικανισμός» (Americanism) συνδέεται με μια συγκεκριμένη κρίση στο
τέλος του 19ου αιώνα μέσα στον Ρωμαιοκαθολικό χώρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν
επρόκειτο για ένα ενιαίο, συστηματικό δόγμα, αλλά για μια τάση προσαρμογής του
Ρωμαιοκαθολικού ήθους και της εκκλησιαστικής ζωής στις κοινωνικές και πολιτικές
συνθήκες της Αμερικανικής δημοκρατίας. Σε ορισμένες εκδοχές του, αυτή η
προσαρμογή έτεινε να παρουσιάζει τις «αμερικανικές αξίες»—πρακτικότητα,
πρωτοβουλία, ατομική ελευθερία, και κοινωνική κινητικότητα—ως κριτήριο ανώτερο
από την παραδοσιακή εκκλησιαστική πειθαρχία, την ασκητική ζωή και την ιεραρχική
δομή της Εκκλησίας.
Η συζήτηση οξύνθηκε όταν στη Γαλλία μεταφράστηκε βιογραφία του Αμερικανού ιερέα Isaac Hecker, όπου κάποιοι αναγνώστες διέκριναν (ή απέδωσαν) μια θεολογική «προτίμηση» σε έναν τύπο χριστιανισμού περισσότερο εξωστρεφή και προσαρμοστικό στον μοντέρνο κόσμο. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Πάπας Λέων XIII εξέδωσε το 1899 την εγκύκλιο Testem Benevolentiae Nostrae, απευθυνόμενος στον καρδινάλιο James Gibbons. Η εγκύκλιος δεν καταδίκαζε συλλήβδην την Αμερικανική Ρωμαιοκαθολική κοινότητα, ούτε αρνιόταν τη νομιμότητα ορισμένων πολιτισμικών προσαρμογών. Στόχευε, όμως, σε συγκεκριμένες ιδέες που, αν υιοθετούνταν ως αρχές, θα αλλοίωναν την Ρωμαιοκαθολική κατανόηση της πνευματικής ζωής και της εκκλησιαστικής αυθεντίας.
Ο Πάπας Λέων ΙΔ ́προειδοποιεί από την Μπαμέντα του Καμερούν ενάντια στους «αρχόντες του πολέμου»
«Οι ενορχηστρωτές του πολέμου προσποιούνται ότι
δεν γνωρίζουν πως αρκεί μόλις μια στιγμή για να καταστρέψεις, όμως μια ολόκληρη
ζωή δεν φθάνει συχνά για να ξαναχτίσεις», δήλωσε ο Ποντίφικας.
Στη συνέχεια, υπογράμμισε πως «Κάνουν τα στραβά
μάτια στο γεγονός ότι δισεκατομμύρια δολάρια δαπανώνται για δολοφονίες και
καταστροφές, ωστόσο οι πόροι που χρειάζονται για την εκπαίδευση δεν βρίσκονται
πουθενά»
«Γέροντα τὰ ἔμαθες; Ἐκεῖνος ὁ μοναχός, ξέρεις
ποιός, ζητᾶ νὰ πᾶς στὴν ψυχιατρικὴ κλινικὴ τοῦ Δ. Σαμέλλα στὴν Ἀθήνα ὅπου
νοσηλεύεται. Εἶναι χάλια…». Ὁ μοναχὸς μὲ μιὰ ἀνάσα βιάστηκε νὰ μεταφέρει τὰ νέα
ποὺ ἔμαθε στὸν ἅγιο Ἀμφιλόχιο.
«Τὸν τιμώρησε ὁ Θεός!» εἶπε μὲ περισσὴ σιγουριὰ καὶ
κρυφὴ ἱκανοποίηση ἕνας ἄλλος μοναχός.
Τὰ μάτια ὅλων ὅσοι ἄκουγαν τὴ στιχομυθία ἔγιναν μὲ
μιᾶς σκοτεινά. Στὸν νοῦ τους ἦρθαν σκηνὲς καὶ περιστατικὰ ποὺ οὔτε ἤθελαν νὰ
θυμοῦνται οὔτε νὰ συζητοῦν.
Ἦταν Αὔγουστος τοῦ 1937. Μιὰ μέρα μετὰ τῆς Παναγίας. Ἡ ἀδελφότητα τῆς Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου Θεολόγου Πάτμου ἦταν σὲ ἀναστάτωση. Ἔπρεπε νὰ πάρουν ἀποφάσεις, καθοριστικὲς τόσο γιὰ τὸ μέλλον τῆς Μονῆς ὅσο καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους. Σὲ τρεῖς μῆνες ἔληγε ἡ θητεία τοῦ γέροντα στὸν ἡγουμενικὸ θῶκο. Κανονικὰ ἔπρεπε νὰ ζητήσουν ἄδεια ἀπὸ τοὺς Ἰταλούς, ὥστε νὰ διενεργήσουν ἐκλογές. Αὐτό, ὅμως, θὰ τοὺς ἔβαζε σὲ μεγάλους μπελάδες. Οἱ ἰταλικὲς ἀρχὲς ἐφάρμοζαν ἐδῶ καὶ καιρὸ τὸ ὕπουλο σχέδιο ἀφελληνισμοῦ τῶν Δωδεκανήσων, μὲ ἀπαγόρευση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, μὲ προσπάθεια ἀνακήρυξης αὐτοκεφάλου τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἄλλα πολλά. Ὅλα μὲ τὴ βοήθεια καὶ τὴ στήριξη τῶν Οὐνιτῶν. Καὶ ὁ Ἅγιος ἦταν ἐξαρχῆς σοβαρὸ ἐμπόδιο στὰ σχέδιά τους.
Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Τσελαλίδης.
Κάθε φορά που ο Εκκλησιαστικός Λόγος φτάνει στο
κατώφλι της Ανάστασης, σταματά. Όχι γιατί δεν έχει τι να πει, αλλά γιατί το
γεγονός τον υπερβαίνει. Κι όμως, οι Πατέρες της Εκκλησίας τόλμησαν να μιλήσουν
με ζέση, με δέος, με ακρίβεια. Δογματικοί και Νηπτικοί, Καππαδόκες και Ασκητές,
Αντιοχείς και Αθωνίτες, όλοι συγκλίνουν σε μία και μόνη βεβαιότητα: Η Ανάσταση
του Χριστού δεν είναι ένα ιστορικό γεγονός που πέρασε, αλλά η αιώνια, παρούσα
πραγματικότητα που αναδιατάσσει τα πάντα.
Ο Ιερός Χρυσόστομος, στον περίφημο Κατηχητικό Λόγο του, δεν ερμηνεύει απλώς, αλλά θριαμβολογεί. Με τη ρητορική δεινότητα που τον χαρακτηρίζει, απευθύνεται κατά πρόσωπο στον θάνατο και τον ρωτά: ‘’Πού σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σού, άδη, το νίκος; Ανέστη Χριστός και συ κατεβέβλησαι’’. Η ρύση αυτή δεν είναι ποιητική υπερβολή. Είναι οντολογική δήλωση ότι ο θάνατος έχει χάσει τη δύναμή του, όχι ως ιδέα, αλλά ως πραγματικότητα. Ο Χρυσόστομος βλέπει στην Ανάσταση τη μεγαλύτερη ανατροπή της ιστορίας. Νικήθηκε η φθορά, όχι με δύναμη, αλλά με αγάπη.
(πρὸς μέλλοντα ἱερέα)
ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ
ἡ ἀδυναμία σου φαίνεται καθαρὰ χωρὶς περιθώριο να
τὴν καλύψεις;
-Παιδί μου ἂν ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ μᾶς ὀδηγήσει στὴν τελειότητα μέσα ἀπὸ τὴν ἀπουσία τῆς ἀποτυχίας, θὰ εἶχε φτιάξει ἕναν κόσμο ἀπὸ τέλειους ἀνθρώπους. Ἀλλὰ Ἐκεῖνος ἦρθε γιὰ ἀδύναμους, κουρασμένους, ἁμαρτωλούς. Καὶ γι' αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία Τὸν δοξάζουμε στοὺς αἰῶνες, διότι Ἐκεῖνος κατοικεῖ μέσα στὴν ἀδυναμία μας καὶ ὄχι ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Ὁ δρόμος Του εἶναι αὐτὸς τῆς ταπείνωσης. Ὁ φόβος νὰ μὴ χάσουμε τὸ "κύρος" μας, νὰ μὴν εἴμαστε "παραδείγματα" εἶναι μέγας πειρασμός. Μπορεῖ εὔκολα νὰ σὲ παγιδέψει. Τὸ παράδειγμα ποὺ χρειάζονται οἱ ἄνθρωποι, δὲν εἶναι ἡ τελειότητα, ἀλλὰ ἡ μετάνοια. Νὰ βλέπουν ἄνθρωπο ποὺ δὲν προσποιεῖται ὅτι εἶναι σωστὸς κ τέλειος, ἀλλὰ ποὺ ἀφήνεται μὲ εἰλικρίνεια στὸ Θεό μὲ ὅλες τὶς ἀτέλειές του. Τὸ πραγματικό σου κῦρος Νικόλαε, δὲν θὰ ἔρθει ἀπὸ τὴν τελειότητά σου, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀδυναμία σου... ὁ σκόλοπας τοῦ Παύλου δὲν ἦταν ἡ ντροπή του, ἀλλὰ τὸ χάρισμά του ποὺ τὸν κρατοῦσε ταπεινό. ...
Αυτές τις μέρες επανήρθε στην επικαιρότητα το θέμα
του Ελληνικού διαβατηρίου σου. Ο Παναθηναϊκός ζήτησε να το επιστρέψεις. Μπορείς
να μας πεις πως έζησες την κατάσταση; “Δεν ήμουν μέρος της κατάστασης που
δημιουργήθηκε. Δεν ξέρω από που ήρθε το θέμα. Ήταν ανόητο και γενικό για μένα.
Είμαι πολύ περήφανος που είμαι Έλληνας πολίτης, που αντιπροσωπεύω τη χώρα και
την Εθνική ομάδα. Αγωνιστικά έδωσα ό,τι μπορούσα, δεν σημαίνει ότι θα
κερδίζουμε κάθε παιχνίδι. Το έχω πει πολλές φορές, ότι αυτή η χώρα είναι το
σπίτι μου”.
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
Ι ε ρ ά
π α ν ή γ υ ρ ι ς
Πέμπτη 16 - 4 - 2026
6:30 μ.μ. Αναστάσιμος
Πανηγυρικός Εσπερινός.
Παρασκευή 17 - 4 - 2026
Πρωί: Πανηγυρική Θεία
Λειτουργία μετ’ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος.
6:30 μ.μ. Αναστάσιμος Εσπερινό
Την ερχόμενη
Δευτέρα 20 Απριλίου 2026 και
ώρα 5:45’ το απόγευμα, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Ζωοδόχου Πηγής
Αγρινίου θα πραγματοποιηθεί η έβδομη – και τελευταία για την φετινή
εκκλησιαστική χρονιά – αγιολογική διάλεξη, η οποία θα είναι αφιερωμένη στην Αγία Γαβριηλία της Λέρου, την Γερόντισσα
της χαράς.
Για την Αγία Γαβριηλία θα μιλήσει η Οσιολογιωτάτη
Γερόντισσα Φιλοθέη, Καθηγουμένη της
Ιεράς Μονής Παναγίας Βρυούλων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.
Θα προηγηθεί η Ακολουθία του Παρακλητικού Κανόνος της Οσίας, χοροστατούντος του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού.
Κατά τον καιρόν εκείνον, κατά τον οποίον ο Άγιος Μάρτυς Χρυσόγονος απεκεφαλίσθη υπό του Διοκλητιανού εν έτει σϞε’ [295], δια την εις Χριστόν ομολογίαν, κοντά εις την λίμνην εκείνην, εις την οποίαν έμενον αι τρεις αύται αδελφαί, η Αγάπη, η Ειρήνη και η Χιονία, ομού με τον δούλον του Θεού Ζώϊλον, τότε λέγω εφάνη ο ρηθείς Άγιος Χρυσόγονος εις τον Ζώϊλον, λέγων αυτώ εν τω ύπνω, ότι η Αγία Αναστασία η Φαρμακολυτρία (ήτις εορτάζεται κατά την εικοστήν δευτέραν του Δεκεμβρίου) μέλλει να συναγωνισθή μαζί με τας Αγίας τρεις αδελφάς ταύτας, εις τον αγώνα του μαρτυρίου. Ταύτα δε μαθούσα η Αναστασία, επήγεν εις τας Αγίας ταύτας, και τας εχαιρέτησε, και υπηρέτει αυτάς. Τούτο δε ακούσας ο Διοκλητιανός, επίασεν αυτάς, και τας παρέδωκεν εις τον άρχοντα της χώρας, από τον οποίον εβασανίσθησαν.
ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ
Η Ανάσταση του Χριστού είναι το γεγονός που άλλαξε και αλλάζει τα πάντα ! Είναι η άνοιξη της νέας ζωής ! Αυτό απλά, λιτά, και ρητά προς πάντα ενδιαφερόμενο. Δύσκολο, πολύ δύσκολο να το συλλάβει ο σημερινός άνθρωπος, ο της πολλής επιστήμης και τεχνολογίας κατακτητής, πιο δύσκολο να το δεχτεί. Θα είχε όμως όχι τυχαίο ενδιαφέρον να δούμε αν ή πώς δέχτηκαν τότε το πράγμα οι δικοί του και οι απέναντι.
****** ***
******
Πάμε, λοιπόν, μαζί του κι εμείς στον κήπο των Ελαιών, όπου μετά το Μυστικό Δείπνο πήρε ο Χριστός τους Μαθητές και πήγαν για προσευχή ! Ήταν έκτακτα κρίσιμες οι ώρες, «για να μην πέσουν στον πειρασμό» ως είπε. Όταν ξάφνου εκεί βλέπουν ένα δικό τους-Ιούδας-να οδηγεί ολόκληρη σπείρα, που συλλαμβάνει το Χριστό. «Κάθε μέρα μιλούσα δημόσια στο Ιερό ! Χέρι πάνω μου δεν απλώσατε. Μόνο βγήκατε νύχτα σαν ληστή να με πιάσετε»;
Εγκαινιάστηκε ο Ιερός Ναός των Αρχαγγέλων στην
Κινσάσα.
Σήμερα Τρίτη του Πάσχα η ενορία των Αρχαγγέλων πλησίον του αεροδρομίου της Κινσάσας είχε την μεγάλη ευλογία να εγκαινιαστεί ο Ιερός Ναός της υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κινσάσας κ Θεοδοσίου. Στην ακολουθία των Εγκαινίων και στην αμέσως μετά Θεία Λειτουργία εκτός του Σεβασμιωτατου συλλειτούργησαν ο Πρωτοσυγκελλος και πολλοί ιερείς και διάκονοι. Παρόντες όλοι οι πιστοί της ενορίας αλλά και οι μαθητές του Σχολείου που ζούσαν το ανεπανάληπτο γεγονός της ενορίας. Ο Πρωτοσυγκελλος Αρχιμ Γεράσιμος καθ ολη την διάρκεια της ακολουθίας εξηγούσε στους πιστούς τα τελούμενα.
Η αλαζονεία της εξουσίας και το χαμένο
μέτρο
Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας,
Κωνσταντίνου
Η πρόσφατη ανάρτηση του Αμερικανού
Προέδρου ως Χριστός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως και οι δηλώσεις του σε βάρος του
Ποντίφικα, δεν αποτελούν μια συνηθισμένη ανταλλαγή αιχμών. Ούτε για μια
διαφωνία σε επίπεδο θέσεων ή ιδεολογίας. Ο τρόπος με τον οποίο διατυπώθηκαν
ξεπέρασε τα όρια της πολιτικής κριτικής και άγγιξε την προσωπική απαξίωση και
το θρησκευτικό συναίσθημα . Έτσι, επανέρχεται στο προσκήνιο ένα παλιό αλλά
διαρκώς επίκαιρο ερώτημα. Μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο δημόσιος λόγος πριν
χάσει το ήθος και την αξιοπρέπειά του;
Το φαινόμενο δεν είναι μεμονωμένο. Αντίθετα,
εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση που διαπερνά τη διεθνή πολιτική σκηνή. Τη
μετατροπή της επιχειρηματολογίας σε επίδειξη ισχύος. Όταν, δηλαδή, η διαφωνία
δεν εκφράζεται με τεκμήρια αλλά με ειρωνεία. Όταν ο αντίπαλος δεν
αντιμετωπίζεται ως συνομιλητής αλλά ως στόχος, τότε η πολιτική παύει να
υπηρετεί τον διάλογο και γίνεται εργαλείο εντυπώσεων.
Στον πυρήνα αυτής της μετατόπισης βρίσκεται ένα γνώριμο, αλλά διαχρονικά επικίνδυνο χαρακτηριστικό. Η αλαζονεία της εξουσίας. Η πεποίθηση ότι η θέση που κατέχει κανείς του επιτρέπει να κινείται χωρίς όρια, να μιλά χωρίς αυτοσυγκράτηση, να αποδίδει στον εαυτό του ρόλο τελικού κριτή. Πρόκειται για μια λεπτή αλλά καθοριστική αλλοίωση. Η ευθύνη μετατρέπεται σε προνόμιο.
«Αποχαιρετιστήριο»
«…Δεν
υπάρχει μεγαλύτερο πράγμα από το να
νιώθεις ισότιμος με τον απλό άνθρωπο, με τα καθαρά αισθήματα, με τον άνθρωπο
τον εξαγιασμένο από το μόχθο, τον άνθρωπο που σκάβει τη γη, τον άνθρωπο που
δουλεύει στο εργοστάσιο, τον υπάλληλο, το λογιστή, το βιοτέχνη, που περιμένει
τη χαρά της ζωής, κρατώντας το άνθος της ελπίδας στο χέρι του. Με τον άνθρωπο
που έχει εχτιμήσει σωστά την αξία του ήλιου, την αξία του χώματος της πατρίδας
του, την αξία της ελευθερίας και της δημοκρατίας, την αξία της ειρήνης…».
Νικηφόρος Βρεττάκος
Ανάσταση στη σκιά του πολέμου
Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας,
Κωνσταντίνου
Με τις τιμές του πετρελαίου όπως διαμορφώνονται,
το πατροπαράδοτο έθιμο της καύσης του Ιούδα αποκτά νέα διάσταση
Η Ορθόδοξη Ανάσταση δεν είναι απλώς μια τελετουργία. Δεν είναι
πυροτεχνήματα, δεν είναι βαρελότα, δεν είναι το «Χριστός Ανέστη» που αντηχεί τα
μεσάνυχτα και ύστερα χάνεται μέσα σε καπνούς από ψησταριές. Είναι η κορυφαία
στιγμή του εκκλησιαστικού έτους. Η νίκη της ζωής επί του θανάτου. Η υπέρβαση
της απελπισίας. Η υπόσχεση ότι το σκοτάδι δεν έχει τον τελευταίο λόγο.
Και όμως, κάθε εποχή διαβάζει την Ανάσταση με τα
δικά της βάρη.
Στην Ορθόδοξη παράδοση, το Πάθος προηγείται της Δόξας. Η Σταύρωση δεν παρακάμπτεται. Δεν ωραιοποιείται. Είναι ωμή, δημόσια, άδικη. Ο Χριστός δεν ανασταίνεται σε έναν ειρηνικό κόσμο. Ανασταίνεται μέσα σε έναν κόσμο βίας, εξουσίας και πολιτικού κυνισμού. Και αυτό ίσως είναι το πιο επίκαιρο στοιχείο του μηνύματος. Σήμερα ο πόλεμος δεν είναι μακρινή βιβλική αφήγηση. Είναι τηλεοπτικό πλάνο, είναι γεωπολιτικός υπολογισμός, είναι αγορές που ανεβοκατεβαίνουν. Από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή και από εκεί ως τις εντάσεις στην Ασία -με την Ταϊβάν στο επίκεντρο στρατηγικών νεύρων και τη Νότια Σινική Θάλασσα να βράζει- η παγκόσμια αστάθεια δεν είναι αφηρημένη έννοια. Είναι καθημερινότητα.
Την Παναγία την Βηματάρισσα τιμά ο Ιερός Ναός Ευαγγελίστριας Πειραιώς το Σαββατοκύριακο της Διακαινησίμου (18-19 Απριλίου), αφού την εβδομάδα αμέσως μετά την Κυριακή του Πάσχα τιμάται η Θεοτόκος, που είδε τον υιό της και υιό του Θεού να σταυρώνεται και να ανασταίνεται! Το Σάββατο 18 Απριλίου θα τελεστεί Εσπερινός στις 6.00 μ.μ., και θα ακολουθήσει Ιερά Αγρυπνία στις 9.30 μ.μ.
Την Κυριακή του Θωμά, 19 Απριλίου, θα τελεσθεί η ακολουθία του Όρθρου και η Θεία Λειτουργία, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ. Θα ακολουθήσει και Β´ Θεία Λειτουργία. Το απόγευμα στις 6.00 μ.μ. θα ακολουθήσει Εσπερινός και Ιερά Παράκληση προς την Παναγία την Βηματάρισσα.
Ούτος ήτον από τα Μύρα της Λυκίας εκ γένους λαμπρού και περιφανούς, γέρων και προβεβηκώς εις την ηλικίαν. Βλέπωντας δε πως ήκμαζεν η ασέβεια και υψόνετο η θρησκεία των ειδώλων, και πως ήτον πολλοί δεδουλωμένοι εις την πλάνην, και επρόσφερον θυσίας εις τα άψυχα ξόανα: τούτου χάριν ζήλω κινούμενος ο μακάριος, επήγεν εις το μέσον των ειδωλολατρών, και ενουθέτει αυτούς, να απέχουν μεν από την πλάνην αυτήν, να επιστρέψουν δε προς τον Θεόν, ο οποίος πιστεύεται από τους Χριστιανούς, και είναι δημιουργός κάθε πνοής, και χορηγός κάθε ζωής.
Αγαπώ ιδιαίτερα ένα απόβρασμα – τον άγιο Αρδαλίωνα
Θανάσης Ν. Παπαθανασίου
Αγαπώ
ιδιαίτερα ένα απόβρασμα – τον άγιο Αρδαλίωνα, του οποίου η μέρα είναι σήμερα.
Έναν άγιο, του οποίου η μαγκιά θρυμματίζει στερεότυπα, τόσο κοινωνικά όσο και
θεολογικά.
Ο Αρδαλίων είναι ένας άγιος που δεν έγινε καν
«κανονικός χριστιανός». Δεν βαφτίστηκε ποτέ από παπά και δεν κοινώνησε ποτέ του
σε κάποια ενορία. Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που φανερώνουν το
ανυπότακτο του ζωντανού Θεού, του Θεού ο οποίος δεν εγκλωβίζεται πουθενά –
δηλαδή ούτε στα θεσμικά όρια της ίδιας του της εκκλησίας. Και ως εκ τούτου,
αληθινή Εκκλησία του Χριστού είναι αυτή που αναγνωρίζει τον Κύριό της ως δρώντα
παντού, ως δρώντα δηλαδή όπου η αδιανόητη αγάπη του το καλεί. Χωρίς να
χρειάζεται την άδεια κανενός διαχειριστή, πόσο μάλλον από όποιους νομίζουν πως
έχουν χρησικτησία πάνω στον Θεό. Ο ζωντανός Θεός που δρα αδέσμευτος, μετακινεί
μυστικά τα όρια της Εκκλησίας του, για να καλωσορίσει σε αυτήν ανθρώπους οι
οποίοι στα μάτια πιστών και απίστων φαίνεται να είναι αλλού γι’ αλλού...
Ο Αρδαλίων μαρτύρησε στην πυρά κατά τη βασιλεία του Μαξιμιανού Γαλερίου (305-311). Ήταν μίμος, δηλαδή κάτι σαν ηθοποιός και σαλτιμπάγκος, πράγμα που στην κοινωνική συνείδηση (και ιδίως των χριστιανών) σήμαινε άνθρωπο του σκοινιού και του παλουκιού: απόβρασμα. Η ιστορία του λέει πως πάνω στη σκηνή ο Αρδαλίων διακωμωδούσε τον Χριστιανισμό και χλεύαζε τα μυστήριά του.
ΑΝΑΣΤΑΣΗ – 2026
π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος
Να αφήνεις τη στεριά,
«Στο νου μου έρχονται μνήμες από Πάσχα.
Το πρώτο μου Πάσχα στη Ρωσία το 1919 λιμός, κίνδυνος, Κόκκινη τρομοκρατία κτλ.
Είχα φτάσει σε ένα από τα ορόσημα της ζωής αυτού του αιώνα. Βλέπω τον
αγκιτάτορα Βόλντιν του δεύτερου διαμερίσματος της Πετρούπολης, να επιπλήττει
του συντρόφους του στο Κόμμα στον κεντρικό περίβολο της επιτροπής μας, στο
πρώην ανάκτορο του μεγάλου Δούκα Κυρίλλου κοντά στην Όπερα. Το γαλάζιο του
ουρανού είναι διάφανο και μέσα του πλέον χρυσαφένια κρόσσια, πάνω από ένα
μισογυρισμένο μισοφέγγαρο. Τον βλέπω να βαδίζει από στέγη σε στέγη. Φευγαλέες
εικόνες της πόλης, κανάλια, γέφυρες πάνω από τον Μόικα και τον Φοντάνκα. Τα
δέντρα έχουν αρχίσει να πρασινίζουν, από ψηλά οι άδεις αρτηρίες είναι
πανέμορφες νωρίς το πρωί. Βαρετά περιστατικά στα σπίτια, τα κλικ των πιστολιών
γύρω από μια συστάδα καμινάδες, ο φόβος μήπως γλιστρήσω στις κεκλιμένες
αλουμινένιες στέγες.
Χριστός Ανέστη. Αληθώς Ανέστη. Και επί γης οι πασχαλιές.
Χριστιανοί στη Συρία, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη εξαφανίζονται — και η Ελλάδα σιωπά.
Η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά
αναλύει τον διωγμό, την εγκατάλειψη, και τι σημαίνει για τον Ελληνισμό και την
Ορθοδοξία.
Οι «εκπρόσωποι του Θεού» στη Γη υπήρξαν ιστορικά από τους μεγαλύτερους ουσιαστικούς πρωταγωνιστές των πολέμων της ανθρωπότητας. Για να προωθήσουν συμφέροντα έφτιαξαν πολλούς θεούς και εν ονόματί τους σκότωσαν και συνεχίζουν να σκοτώνουν συνανθρώπους τους. Ο αμερικανικής κοπής Χριστιανισμός της εποχής μας χρεώνεται το αίμα που χύνει στους πολέμους του o Ντόναλντ Τραμπ. Για να καλοπερνούν δίπλα του διάφοροι Αμερικανοί συντηρητικοί, ευδαιμονιστές, εθνικιστές, τηλεοπτικοί ιερωμένοι και μεταξύ τους και ο Αρχιεπίσκοπός μας Ελπιδοφόρος, συγκρίνουν τον Ντόναλντ Τραμπ με τον Ιησού Χριστό, προπαγανδίζουν ότι αποτελεί επιλογή του Ιησού Χριστού και ισχυρίζονται ότι οι πόλεμοί του έχουν ευλογηθεί από τον Θεό. Το να είσαι χριστιανός σήμερα σημαίνει γι’ αυτούς ότι πρέπει ταυτόχρονα να είσαι συντηρητικός και να υποστηρίζεις τον Τραμπ και το Ισραήλ, αδιαφορώντας για το αίμα των αθώων που χύνεται δίπλα σου.