Σύγχρονοι Άγιοι και θεολογικό αλάθητο - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Σύγχρονοι Άγιοι και θεολογικό αλάθητο

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

 Σύγχρονοι Άγιοι και θεολογικό αλάθητο: Η διάκριση ανάμεσα στην αγιότητα, τα χαρίσματα και τη δογματική αυθεντία της Εκκλησίας

Η αγάπη του Ορθόδοξου λαού προς τους συγχρόνους αγίους είναι ένα από τα πιο παρήγορα φαινόμενα της εκκλησιαστικής ζωής των τελευταίων δεκαετιών. Ο άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, ο άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ και τόσες άλλες φωτισμένες μορφές έγιναν για πολλούς ανθρώπους ζωντανή απόδειξη ότι η αγιότητα δεν είναι υπόθεση του μακρινού παρελθόντος. Η Χάρη του Θεού εξακολουθεί να ενεργεί μέσα στην Εκκλησία, να μεταμορφώνει ανθρώπους, να παρηγορεί, να θεραπεύει και να οδηγεί στη μετάνοια.

Ωστόσο, η τιμή προς τους αγίους χρειάζεται και θεολογική διάκριση. Διότι υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος η ευλάβεια να μετατραπεί σε άκριτη χρήση των λόγων τους. Συχνά βλέπουμε πιστούς να επικαλούνται συγχρόνους αγίους και γεροντάδες για να «κλείσουν» κάθε συζήτηση: «Το είπε ο άγιος, άρα τελείωσε». Με αυτόν τον τρόπο, όμως, ο άγιος παύει να αντιμετωπίζεται ως μέλος του σώματος της Εκκλησίας και μετατρέπεται, σχεδόν ανεπίγνωστα, σε ατομικό κέντρο αυθεντίας. Έτσι γεννιέται μια σοβαρή σύγχυση: η αγιότητα ταυτίζεται με ένα γενικό προσωπικό αλάθητο.

Ο ήρωας πιλότος της Ολυμπιακής που πέταξε το τεράστιο τζάμπο με έναν κατεστραμμένο κινητήρα πάνω από τις πολυκατοικίες της Αθήνας

  Στις 9 Αυγούστου 1978 ένα θηριώδες τζάμπο της Ολυμπιακής με 374 επιβάτες, παραλίγο  να πέσει στο κέντρο της Αθήνας, λίγα μόλις λεπτά μετά την απογείωση του. Η αεροπορική τραγωδία αποφεύχθη χάρη στον έμπειρο πιλότο, Σήφη Μιγάδη, ο οποίος κατάφερε να κρατήσει στον αέρα το αεροσκάφος.

Το επίτευγμα του διδάσκεται στα σεμινάρια της Boeing, καθώς νίκησε τους νόμους της φυσικής, πετώντας σε εξαιρετικά χαμηλό ύψος και με ελάχιστη ταχύτητα.

Το γεγονός ότι δεν συνετρίβη θεωρείται “θαύμα” ενώ σε όλες τις προσομοιώσεις που έχουν γίνει το αεροπλάνο πάντα πέφτει. Η κατασκευαστική εταιρεία έχει χαρακτηρίσει εκείνο το αεροσκάφος  “lost” και το θεωρεί πεσμένο, παρόλο που ο πιλότος της Ολυμπιακής, Σήφης Μιγάδης, κατάφερε να το προσγειώσει.

Πτήση 411

 Στις 9 Αυγούστου 1978 ένα από τα τέσσερα Boeing 747-200 της Ολυμπιακής θα πετούσε από την Αθήνα με προορισμό τη Νέα Υόρκη.

Ο Δεκαπενταύγουστος βιώνεται διαφορετικά όταν είσαι κληρικός - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Ο Δεκαπενταύγουστος βιώνεται διαφορετικά όταν είσαι κληρικός

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Ο Δεκαπενταύγουστος βιώνεται διαφορετικά όταν είσαι κληρικός. Νομίζω ότι οι φίλοι κληρικοί θα συντονισθείτε και θα καταλάβετε.

Κάθε χρόνο αυτές τις ημέρες φέρνω στην μνήμη μου τον Δεκαπενταύγουστο όταν διακονούσα στην Σάμο (για τον Πειραιά σε άλλη ευκαιρία). Τέτοιες εμπειρίες συνήθως τις ονομάζω χιουμοριστικά ως τραυματικές. Αλλά η αλήθεια είναι ότι για τους κληρικούς δεν υπάρχει εργασία 9-5. Θα έλεγα ότι είμαστε ανοικτά όλο το 24ωρο…

Θυμάμαι ότι τα πρωϊνά τα πέρναγα στα γραφεία της Μητροπόλεως και τα απογεύματα είτε στον Άγιο Νικόλαο στο Βαθύ είτε σε διάφορα χωριά, κυρίως απομακρυσμένα. Παράκληση με σύντομο κήρυγμα και μετά εξομολόγηση. Ώρες ατελείωτες. Ζέστη. Κούραση. Ζάλη από δεκάδες εξομολογούμενους διαφόρων ηλικιών. Και η επιστροφή στο σπίτι κάπου κοντά στα μεσάνυχτα. Να φτιάξεις κάτι για φαγητό, να εργασθείς όσο αντέχεις, και τελικά εξουθενωμένος να ξεραθείς στον ύπνο.

Η ελπίδα να βγούμε στα βουνά - Γιώργος Σαραντάρης

 

Η ελπίδα να βγούμε στα βουνά
Κάποτε
Με καρδιές γεμάτες σαν τουφέκια
Να σηκωθούμε πάνω από τα δάση
Να χαιρετήσουμε την αυγή
Με μαντίλια και κρίνους
Να πέσουμε πάνω στους αγρούς
Σαν να είμαστε κορυδαλλοί
Σαν να είμαστε πάνω απ’ τη χλόη

Άνθρωποι χωρίς ιδανικά - Αλμπέρ Καμύ

 Η πολιτική και η μοίρα της ανθρωπότητας, 

διαμορφώνονται από ανθρώπους χωρίς ιδανικά, 

και χωρίς μεγαλείο.

 Αλμπέρ Καμύ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΠΑΡΑΛΙΑ΅ΠΑΤΡΩΝ _ ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

 

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΠΑΤΡΩΝ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΕΝΌΨΕΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΘΑ ΤΕΛΕΣΘΟΥΝ ΔΥΟ ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ 

14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΒΡΑΔΥ ΩΡΑ 9: 30 ΕΩΣ 12:30 ΠΜ ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΑΓΡΥΠΝΙΑ 

15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΠΡΩΙ ΟΡΘΡΟΣ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 7:15 ΕΩΣ 10:15 ΠΜ

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ ΑΥΡΙΟ ΤΕΤΑΡΤΗ 12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 7: 00 ΜΜ ΘΑ ΨΑΛΛΟΥΝ ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ 

Ανάμνηση του θάυματος του Αγίου Σπυρίδωνος κατά των Αγαρηνών (11 Αυγούστου)

«Νῦν τὰ ἀνήκουστα ἠκούσθη· ὁ ἀπάτωρ γὰρ Υἱὸς ἐκ τῆς Παρθένου, τῇ πατρῴᾳ φωνῇ, ἐνδόξως μαρτυρεῖται, οἷα Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, ὁ αὐτὸς εἰς τοὺς αἰῶνας».
Η Ορθόδοξος Εκκλησία, μέσα στη χαρά της Μεταμορφώσεως, τιμά σήμερα τη μνήμη των Μαρτύρων Εύπλου διακόνου (†304), Γαΐου, Γαϊανού, Ζήνωνος, Μακαρίου, Μάρκου και Νεοφύτου. Εορτάζουμε, επίσης, το θαύμα του αγίου Σπυρίδωνος, επισκόπου Τριμυθούντος, κατά των Αγαρηνών. 
Η διάσωση της Κέρκυρας από την τουρκική απειλή, κατά τον Ιούλιο – Αύγουστο του 1716 μ.Χ., αποδεικνύει την πίστη των Κερκυραίων, καθώς και τη διαρκή παρουσία του οικουμενικού Ιεράρχου, Σπυρίδωνος Τριμυθούντος, γέννημα της αγιοτόκου Κύπρου, ο οποίος έζησε τον 3ο αιώνα στην Άσσια και κατόπιν στην Τρεμετουσιά της Μεσαορίας, ως Επίσκοπος της Παλαίφατης Εκκλησίας Κύπρου. 

Η απάντηση στο "δε βλέπω φως"

 

Στέλιος Ράμφος: από το σκοτάδι του Μαρξισμού στην αναζήτηση και στο φως της Ορθοδοξίας - Στυλ. Καβάζης

 Πριν από λίγες μόλις ώρες, έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 87 ετών, ο Στέλιος Ράμφος.

Ένας άνθρωπος που δεν αρκέστηκε ποτέ στις εύκολες απαντήσεις. Ένας διανοούμενος που πέρασε μέσα από τις μεγάλες ιδεολογικές συγκρούσεις του 20ού αιώνα και αφιέρωσε τελικά μεγάλο μέρος της ζωής του στην προσπάθεια να καταλάβει κάτι πολύ βαθύτερο..

Τον Έλληνα. Την Ελλάδα. Το Βυζάντιο. Την Ορθοδοξία.Η διαδρομή του είχε κάτι βαθιά συμβολικό.

Ξεκίνησε από τον μαρξισμό, από εκείνο το μεγάλο σκοτεινό ιδεολογικό ρεύμα που επιχείρησε να ερμηνεύσει τον άνθρωπο, την κοινωνία και την ιστορία χωρίς τον Θεό.Με τα χρόνια όμως απομακρύνθηκε από αυτόν τον κόσμο.Και άρχισε να κοιτάζει προς μια άλλη κατεύθυνση.

Προς την ελληνική πνευματική παράδοση.

Προς το Βυζάντιο.

Προς την Ορθοδοξία.

Προς όλα εκείνα που η νεότερη Ελλάδα, πολλές φορές, έμαθε να αντιμετωπίζει είτε ως μουσειακά κατάλοιπα είτε ως εμπόδια στον δρόμο προς τη νεωτερικότητα.

Ο Κύριος ευλογεί το λίγο, αλλά όχι το καθόλου... - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

«Θεός»... επουράνιος χωροφύλακας...! - π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

 «Θεός»... επουράνιος χωροφύλακας...!

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Μέχρι να τελειώσει ο Ιούλιος γίναμε όλοι μέτοχοι, στην πράξη ή το περισσότερο στις οθόνες των τηλεοράσεων και στο ίντερνετ, ενός γεγονότος–θεάματος ατελείωτων ουρών από ανθρώπους έξω από αστυνομικά τμήματα!! Ανθρώπων που με ανεξάντλητη υπομονή για πολλές ώρες περίμεναν να φτάσουν στην πολυπόθητη θύρα... σωτηρίας του γραφείου εκδόσεως διαβατηρίων...!

Έβλεπε κάποιος την οφειοειδή σειρά να αργοσέρνεται και απορούσε πριν μάθει, και ξεκαρδιζόταν στα γέλια, όταν μάθαινε, τι περιμένουν με τόση... προσηλωτική υπομονή αυτοί οι συμπολίτες μας!

Μάθανε ότι περιμένουν να βγάλουν διαβατήριο, όχι επειδή σκεφτόντουσαν να εγκαταλείψουν τη χώρα, αλλά διότι μέχρι τις 31 Ιουλίου μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο με παραστατικό την παλαιά ταυτότητά τους! Και λοιπόν τι;... Από 1^ης Αυγούστου το δελτίο ταυτότητας έπρεπε απαραιτήτως να έχει τα νέα δεδομένα του προσωπικού αριθμού! Και λοιπόν;...

Κατ’ αυτούς αδιανόητο, διότι ο προσωπικός αριθμός σημαίνει ότι μας παρακολουθούν και ξέρουν ό,τι μας αφορά και ένας τεχνολογικός big brother κατευθύνει τις τύχες μας και ρυθμίζει τη ζωή μας. Σκοτεινά σχέδια εξυφαίνονται πίσω από την πλάτη μας (έτσι θεωρούν κάποιοι...) από χίλιες αδιαφανείς σκοπιμότητες που θα κάνουν δύσκολη τη ζωή μας. Τσιπάκια, barcode, εμβόλια, προσωπικός αριθμός, ερμηνεία ιστορικών συμβάντων, ένας πολυμέτωπος εχθρός μάς... επιτίθεται και πρέπει αν μη τι άλλο να τον υπεκφύγουμε (όπως τώρα βγάζοντας διαβατήριο με ταυτότητα χωρίς προσωπικό αριθμό) και φυσικά να τον πολεμήσουμε!!

Ο Στέλιος Ράμφος διάβηκε το κατώφλι της αιωνιότητας

Φωτ. ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΖΑΒΟΣ

Πέθανε ο Στέλιος Ράμφος

Η πλούσια βιβλιογραφία του αντικατοπτρίζει τις πνευματικές αναζητήσεις του, τις θέσεις και τις προτάσεις του αναφορικά με τον μαρξισμό, την οικουμενικότητα του ελληνικού πολιτισμού, τους συσχετισμούς της σύγχρονης πνευματικής δημιουργίας με την ελληνορθόδοξη παράδοση

Πέθανε ο σημαντικός συγγραφέας και στοχαστής Στέλιος Ράμφος σε ηλικία 87 ετών.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε στη Νομική Αθηνών ενώ συνέχισε στο Παρίσι σπουδάζοντας Φιλοσοφία και κατόπιν δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Βενσάν.

Η πλούσια βιβλιογραφία του αντικατοπτρίζει τις πνευματικές αναζητήσεις του, τις θέσεις και τις προτάσεις του αναφορικά με τον μαρξισμό, την οικουμενικότητα του ελληνικού πολιτισμού, τους συσχετισμούς της σύγχρονης πνευματικής δημιουργίας με την ελληνορθόδοξη παράδοση.

Στην εργοβιογραφία του περιλαμβάνεται πλούσια αρθρογραφία με αναφορές σ’ αυτά τα γνωστικά πεδία, δημοσιευμένα σε περιοδικά όπως «Ευθύνη», «Ερουρέμ», «Ινδικτος». Εχει εκδώσει πολλά βιβλία, εκ των οποίων τα τελευταία είναι «Το αδιανόητο τίποτα», «Η Λογική της παράνοιας» και το «Υπάρχεις σαν Μοίρα».

Τά Ἐγκώμια τῆς Γηροκομήτισσας στήν Πάτρα.

  Πλῆθος εὐσεβοῦς Λαοῦ, ἀνῆλθε στό περίπυστο καί ἱστορικό Μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Γηροκομήτισσας στήν Πάτρα τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς, 9^ης  Αὐγούστου ἐ.ἒ., προκειμένου νά χαιρετίσουν καί νά μακαρίσουν τήν πανακήρατον καί ἀειπάρθενον Μητέρα τοῦ Ἐμμανουήλ καί νά Τῆς ψάλουν τά Ἐγκώμια, τά ὁποῖα ἒγραψε μέ τά ἃγια χέρια του, ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Παλαιῶν Πατρῶν Διονύσιος, τό ἒτος 1541μ.Χ.

Τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας, προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἐκήρυξε τόν θεῖο λόγον, ἀναλύσας τά ἁγιογραφικά χωρία: « Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσά σε καί μαστοί οὓς ἐθήλασας» καί « Μενοῦν γε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν». Ὁ Μητροπολίτης ἀνεφέρθη καί στήν θεολογία, τῶν λόγων αὐτῶν καί στήν πρακτική ἐφαρμογή τους.

Υπερεπίκαιρο ... - Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

 Υπερεπίκαιρο ...

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

Ο Ρωμαίος συγγραφέας Βιτρούβιος (Marco Vitruvio Pollione) έζησε έναν αιώνα πριν τον Χριστό. Παραθέτω απόσπασμά του (βιβλιογραφικές λεπτομέρειες στο τέλος της ανάρτησης):

«Όπως ακριβώς οφείλουμε ευγνωμοσύνη σε αυτούς [τους ανθρώπους που προσφέρουν τις σκέψεις τους γράφοντάς τες και φροντίζοντας και παραδίνοντας στους άλλους αυτό που οι ίδιοι έχουν],

έτσι, αντίθετα, εκείνοι που κλέβουν τα συγγράμματα αυτών των ανθρώπων και τα παρουσιάζουν ως δικά τους είναι αξιοκατάκριτοι. Αυτοί –που δεν βασίζονται στις δικές τους σκέψεις, αλλά με ζηλόφθονα σφετερίζονται το έργο των άλλων και καυχώνται–, όχι μόνο πρέπει να αποδοκιμάζονται, αλλά και να καταδικάζονται σε τιμωρία, επειδή έζησαν τόσο ανήθικο τρόπο».

Υπερ υπερεπίκαιρο, λέμε...

Άγιος ο ποιητής και αγωνιστής - Αθανάσιος Κοτταδάκης

 Άγνωστε, γνωστέ, καλέ φίλε, αδελφέ «Αλεξανδρέα» ποιητή, Δάσκαλε γδΜαρκάκη ως ευχαριστία σου στέλνω τα πιο κάτω με ενδεικτικό έντονο χρώμα των ψηφίων κάποιων στίχων. Άγιος ο ποιητής και αγωνιστής, άγιοι κι οι δρώντες χριστιανικά τότε, οι … «ακτιβιστές» ! 

Άγια η χριστιανική ατμόσφαιρα στις κατασκηνώσεις και ευρύτερα και το καλλιεργούμενο ήθος χριστιανικής ζωής. Και ευτυχείς εμείς που τους έβαλε ο Θεός «δείκτες» στα νιάτα μας της οδού της Εκκλησίας !

«Στο στερνό το ξεψύχημα δειλινού μυρωμένου

Κάποια ρόδα μαραίνονται, κάποια ρόδα πεθαίνουν.

Κι΄ ένα ρόδο σκορπίζοντας τ’ ανοιχτά πέταλά του

Κάποιο φύλλο που τούμεινε για στερνό στολισμά του

το τινάζει και κείνο και το ρίχνει μπροστά του

στο κρυστάλλινο φλοίσβισμα τα ρυακιού του δροσάτου.

-Που τραβάς ανθοπέταλο τη ζωή σου να σβήσεις;

-Πάω να φέρω την άνοιξη σ’ ένα κόσμο άλλης ζήσης

Μεσ’ στης γης τα κατάβαθα τον Απρίλη θα φέρω,

θα σκορπίσω το μήνυμα μιας αλήθειας που ξέρω.

Μιας αλήθειας το κήρυγμα το τρανό θα κηρύξω

και θα πω την Ανάσταση στους νεκρούς που θα σμίξω»

Γ. Βερίτης, «Πασχαλινός» 

Η Εξομολόγηση ως Μυστήριο Θεραπείας και Ελευθερίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η Εξομολόγηση ως Μυστήριο Θεραπείας και Ελευθερίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Στον σύγχρονο δημόσιο διάλογο η εξομολόγηση συχνά παρερμηνεύεται ως ένας θρησκευτικός μηχανισμός που επιβαρύνει τον άνθρωπο με ενοχές, εντείνει τη ντροπή και τον καθιστά ψυχολογικά εξαρτημένο από την αυθεντία του κληρικού. Μια τέτοια προσέγγιση, όσο διαδεδομένη κι αν είναι, απέχει πάρα πολύ από την Ορθόδοξη κατανόηση του Μυστηρίου της Μετανοίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν βλέπει την εξομολόγηση ως χώρο ηθικής συντριβής του ανθρώπου, αλλά ως τόπο θεραπείας, επιστροφής, συμφιλίωσης και ανανέωσης της σχέσεώς του με τον Θεό, την Εκκλησία και τον εαυτό του.

Η εξομολόγηση δεν υπάρχει επειδή ο Θεός αγνοεί κάτι από την ανθρώπινη καρδιά. Ο Θεός γνωρίζει τα βάθη του ανθρώπου πριν ακόμη εκείνος αρθρώσει λόγο. «Οἶδεν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὧν χρείαν ἔχετε πρὸ τοῦ ὑμᾶς αἰτῆσαι» λέγει ο Χριστός στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον (Ματθ. 6:8). Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι να πληροφορηθεί ο Θεός, αλλά να ανοιχθεί ελεύθερα ο άνθρωπος στη θεραπευτική παρουσία Του. Η εξομολόγηση είναι η στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος παύει να κρύβεται πίσω από δικαιολογίες, φόβους και αυτοάμυνες, και προσέρχεται στο φως της θείας αγάπης.

Τέλεση Ιεράς Αγρυπνίας στον Παλαιό Ιερό Ναό Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου

Την Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026 προς Πέμπτη 13 Αυγούστου 2026 στον Παλαιό Ιερό Ναό Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου θα τελεστεί Ιερά Αγρυπνία επί τη αποδόσει της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και μνημόσυνο του π. Αποστόλου Φαφούτη, κτίτορος του Νέου Ιερού Ναού Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου με αφορμή την συμπλήρωση 66 ετών από την κοίμησή του.

Ώρα έναρξης αγρυπνίας: 8:30 μ. μ. 

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΠΑΤΡΩΝ - ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

 ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 7:00 ΜΜ ΘΑ ΨΆΛΛΟΥΝ ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ. 

Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Λαυρεντίου Αρχιδιακόνου, Ξύστου Πάπα Ρώμης, και Ιππολύτου (10 Αυγούστου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους καιρούς του βασιλέως Δεκίου εν έτει σν’ [250]. Και ο μεν Άγιος Ξύστος, ήτον από τας Αθήνας, εις τας οποίας εδιδάχθη τα μαθήματα της φιλοσοφίας. Πηγαίνωντας δε εις την Ρώμην, εχειροτονήθη Επίσκοπος, αφ’ ου εμαρτύρησεν ο Άγιος Στέφανος ο Πάπας της Ρώμης. Επειδή δε τότε εκοιλοπόνει να γεννηθή ο κατά των Χριστιανών διωγμός, δια τούτο επρόσταξεν ο Άγιος Ξύστος τον Αρχιδιάκονόν του Άγιον Λαυρέντιον, να οικονομήση τα σκεύη της Εκκλησίας της Ρώμης, ο δε θείος Λαυρέντιος εμοίρασε ταύτα εις τους πτωχούς. Όταν λοιπόν ο Δέκιος εγύρισεν από την Περσίαν, εφέρθη έμπροσθεν αυτού ο Άγιος Ξύστος. Και επειδή δεν επείσθη να αρνηθή τον Χριστόν, αλλά ωμολόγησεν αυτόν παρρησία Θεόν αληθινόν και Δημιουργόν του παντός, απεκεφαλίσθη, και έλαβεν ο αοίδιμος του μαρτυρίου τον στέφανον. Έπειτα εφέρθη έμπροσθέν του και ο Αρχιδιάκονος Λαυρέντιος, από τον οποίον εζήτει ο Δέκιος χρεωστικώς, να λάβη τα σκεύη και άσπρα της Εκκλησίας.

Μνήμη του Αγίου Λαυρεντίου του αρχιδιακόνου (10 Αυγούστου)

Σήμερα, 10 Αυγούστου, η Εκκλησία, παράλληλα με την υμνολογία της Μεταμορφώσεως, τιμά τη μνήμη του Ιερομάρτυρος Ξύστου (ή Σίξτου) του Β΄, πάπα Ρώμης, του εξ Αθηνών, και των Μαρτύρων Λαυρεντίου αρχιδιακόνου και Ιππολύτου, που μαρτύρησαν κατά τον διωγμό το έτος 253 μ.Χ.
Ο Ξύστος, Επίσκοπος Ρώμης, ομολόγησε την πίστη του στον Μεταμορφωθέντα εις το Όρος Θαβώρ Σωτήρα Χριστό, με αποτέλεσμα να θανατωθεί με αποκεφαλισμό.
Ο Αρχιδιάκονος Λαυρέντιος, τον οποίο εορτάζουμε σήμερα, ήταν ο πλέον γνωστός και συνετός κληρικός της Ρώμης, και για τον λόγο αυτό του εμπιστεύθηκαν τη διαχείριση της περιουσίας των εκκλησιαστικών εισφορών. Τον συνέλαβαν, και τού ζήτησαν την περιουσία της Εκκλησίας.

Στο ευωδιασμένο τούτο δείλι...

    Αφιερωμένο σε όλους όσοι έζησαν

ευλογημένα δειλινά σε μια χριστιανική κατασκήνωση,

σε όσους σιγοψιθύρισαν

μαζί με τον αγαπημένο μας ποιητή

«το πιο καλό δοξαστικό μου θα μένει αυτό που δεν ειπώθη»

και σε όσους κρατούν ακόμη ζωντανές

εκείνες τις πολύτιμες αναμνήσεις...

Η φωτογραφία που πλαισιώνει το ποίημα είναι με τον φακό του γδμ.

Πῶς νὰ σοῦ ψάλλω ὅπως τὸ θέλω

«ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ» - Μ. Πρωτοκλήτου

 

«ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ»

Μ. Πρωτοκλήτου

                 Εἶναι μία ὡραία εὐχὴ τὸ «ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ», προτιμώτερη ἴσως ἀπὸ τὴν εὐχὴ «ΚΑΛΟ  ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ». Πολλὲς φορὲς στὸ ἑορτολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας εὐχόμαστε: καλὰ Χριστούγεννα, καλὴ χρονιά, καλὴ Σαρακοστή, καλὸ Πάσχα ἀκόμη καὶ Καλὸ Παράδεισο! Ὅλα «καλὰ λίαν», ὅπως διαπίστωσε στὴν ὁλοκλήρωση τῆς Δημιουργίας ὁ Πάνσοφος Δημιουργός τοῦ Σύμπαντος.

                 Τούτη ἡ εὐχὴ «ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ» ἔχει παρεξηγηθεῖ ἀπὸ κὰποιους ποὺ προτείνουν τὴν κατάργησή της, θεωρώντας την ἄστοχη εὐχή. Εὐχόμαστε δηλαδη στὴν Παναγία μας νὰ εἶναι ΚΑΛΗ; Θεὸς φυλάξοι! Ὄχι,δὲν λέγεται μὲ αὐτὴν τὴν ἔννοια, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐξήγηση, ὅπως καὶ στὶς ὑπόλοιπες ἑορτές: νὰ φθάσουμε μὲ τὸ καλὸ  καὶ νὰ τὶς γιορτάσουμε μὲ καλὸ τρόπο.

                  Τί σημαίνει λοιπὸν «ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ»; Ποιὸς εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος προετοιμασίας  γιὰ τὴν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου; Τὸν προτείνει ἡ Ἐκκλησία μας:

Α.Νηστεία,μὲ λαδερὰ φαγητά ἡ χωρὶς λἀδι. Ὁ Πνευματικὸς ἔχει τὸν λόγο.

Β. Προσευχὴ θερμὴ, καὶ μάλιστα μέσα ἀπὸ τὴν εὐλογία τῶν Παρκλήσεων

Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

 Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, το Σάββατο 8 Αυγούστου 2026, προέστη της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό Αγίου Αιμιλιανού Πατρών.
Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος, μεταξύ άλλων, είπε: «Αδελφοί μου, η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη ενός μεγάλου και φλογερού υπερασπιστού της Ορθοδόξου πίστεώς μας, του Αγίου Αιμιλιανού, Επισκόπου Κυζίκου, ο οποίος έζησε στα δύσκολα χρόνια της Εικονομαχίας, τον 9ο αιώνα μ.Χ.
Ο Άγιος Αιμιλιανός υπήρξε ένας αληθινός πατέρας, που αγάπησε το ποίμνιό του μέχρι θυσίας.
Όταν οι αυτοκρατορικές πιέσεις και οι αιρέσεις απείλησαν να αλλοιώσουν την αλήθεια του Αγίου Ευαγγελίου και να διώξουν τις ιερές εικόνες από τους ναούς, ο Άγιος Αιμιλιανός στάθηκε σαν αμετακίνητος βράχος.

Δεν δειλίασε μπροστά στις απειλές των κρατούντων της εποχής, ούτε λύγισε στις διώξεις, τις εξορίες και τις κακουχίες. Γι' αυτόν, η πίστη στον Χριστό ήταν η ίδια η ανάσα της ψυχής του, ένας θησαυρός πολυτιμότερος και από την ίδια τη ζωή.

Ο Άγιος μας μάς διδάσκει να μένουμε σταθεροί στην πίστη. Ο κόσμος αλλάζει. Οι αντιλήψεις αλλάζουν. Οι άνθρωποι πολλές φορές προσπαθούν να προσαρμόσουν την αλήθεια του Ευαγγελίου στις επιθυμίες τους. Ο Χριστιανός όμως δεν μπορεί να αλλάζει την πίστη του κάθε φορά που αλλάζουν οι καιροί.

Ἱστορικὴ ἡμέρα γιὰ τὴ Σιταριὰ Πωγωνίου: Τελέστηκαν τὰ Ἐγκαίνια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου

Ἡ Σιταριὰ Πωγωνίου ἔζησε δύο ἡμέρες ποὺ θὰ μείνουν βαθιὰ χαραγμένες στὴ μνήμη τῶν κατοίκων της. Ἡ 7η καὶ ἡ 8η Αὐγούστου 2026 ἔγιναν ἡμέρες ἱστορικὲς γιὰ τὸ ἀκριτικὸ χωριό, καθώς ὁ κεντρικὸς Ἱερὸς Ναὸς τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου ἐγκαινιάστηκε καὶ καθαγιάστηκε, ἀποκτώντας πλέον, διὰ τῶν ἱερῶν Ἐγκαινίων, τὴν πλήρη λειτουργικὴ καὶ κανονικὴ ἰδιότητά του ὡς ἐγκαινιασμένος Ὀρθόδοξος Ναός, μὲ καθαγιασμένο τὸ Ἱερὸ Θυσιαστήριό του.

Ἐκεῖ, στὴν καρδιὰ τοῦ Πωγωνίου, στὸ χωριὸ ποὺ στέκει ἀγέρωχο μέσα στὸ ἡπειρώτικο τοπίο, μὲ θέα πρὸς τὴν κοιλάδα τοῦ Καλαμᾶ, ἡ Ἐκκλησία, ὁ λαὸς καὶ ἡ ἱστορία συναντήθηκαν ξανὰ κάτω ἀπὸ τὴ σκέπη τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου.

Ἡ Σιταριὰ δὲν εἶναι ἕνα χωριὸ χωρὶς μνήμη. Εἶναι ἕνας τόπος ποὺ κουβαλᾷ αἰῶνες ἱστορίας. Οἱ πρῶτες γραπτὲς μαρτυρίες γιὰ τὸν οἰκισμὸ χρονολογοῦνται ἀπὸ τὸ 1430. Ἡ γεωγραφικὴ θέση τοῦ τόπου τὸν ἔφερε διαχρονικὰ στὸ πέρασμα τῆς ἱστορίας καὶ στὸ στόχαστρο διαφόρων κατακτητῶν, ἐνῶ κοντὰ στὸ χωριὸ γράφτηκαν σελίδες τοῦ Ἔπους τοῦ ’40.

Ἡ γῆ αὐτὴ γνώρισε τὴν περιπέτεια, τὸν φόβο, τὴν ἀγωνία καὶ τὸν πόνο, ἀλλὰ κράτησε ὄρθια τὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων της.

Ο ΛΑΡΙΣΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

 Ομιλία εις μνήμην του Μακαριστού Μητροπολίτου Λαρίσης κυρού Θεολόγου, μετά την τέλεση Τρισαγίου στην Αγρυπνία του Σαββάτου 1 Αυγούστου 2026, επί τη συμπληρώσει 30 ετών από την εις Κύριον εκδημίαν του.

Γιά νά γίνεις Χριστιανός Ὀρθόδοξος

 

Γιά νά γίνεις Χριστιανός Ὀρθόδοξος, 

πρέπει νά δεχθεῖς ὅτι κέντρο τοῦ κόσμου δέν εἶσαι ἐσύ, 

ἀλλά ὁ Χριστός.

π. Γεωργίου Καψάνη

9 Αυγούστου 1956: Απαγχονίζονται από τους Άγγλους οι: Ζάκος, Πατάτσος, και Μιχαήλ, Αγωνιστές της ΕΟΚΑ

 

9 Αυγούστου 1956:

Απαγχονίζονται στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας από τις αγγλικές αρχές κατοχής οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ:

Ανδρέας Ζάκος (25 χρονών),

Χαρίλαος Μιχαήλ (21 χρονών),

και Ιάκωβος Πατάτσος, (22 χρονών).

«Εύδαιμον το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το εύψυχον»

«ελευθερίης γλιχόμενοι»

«ου φεισόμεθα της ζωής ημών».

Ι. Ν. ΑΓ. ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ - ΑΓΡΥΠΝΙΑ

 

Ι. Ν. ΑΓ. ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ - ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ & ΕΥΧΕΛΑΙΟ

 

Μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ματθία (9 Αυγούστου)

Σήμερα η Εκκλησία μέσα στον Αναστάσιμο χαρακτήρα και την υμνολογία της Κυριακής, αλλά και διαρκούσης της εορτής της Μεταμορφώσεως, τιμά τη  μνήμη του Αποστόλου Ματθία, των Μαρτύρων Αλεξίου, Δημητρίου, Ιακώβου, Ιουλιανού, Ιωάννου και Λεοντίου, οι οποίοι παρέμειναν ακλόνητοι στην πίστη, όπως συμβαίνει και σήμερα σε χώρες όπου εκδηλώνονται διωγμοί και μαρτύρια των Χριστιανών.
Ο Ματθίας εξελέγη με κλήρωση μεταξύ δύο προσώπων και έλαβε τη θέση του Ιούδα του Ισκαριώτη, ο οποίος από μαθητής επέλεξε την προδοσία. Μετά την Ανάληψη του Θεανθρώπου στους ουρανούς, συγκεντρώθηκαν οι Απόστολοι και με προτροπή του Πέτρου «έστησαν δύο άνδρες, τον Ιωσήφ τον καλούμενον Βαρσαββάν», ο οποίος ονομάστηκε Ιούστος, και «Ματθίαν», και αφού προσευχήθηκαν όλοι μαζί έριξαν κλήρους. «Ο κλήρος έπεσεν επί Ματθίαν, και συγκατεψηφίσθη μετά των ένδεκα Αποστόλων» (Πράξ. 1, 26).

Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο της ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ι ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΚΑΙ Ι ΜΑΤΘΑΙΟΥ 9/8/26 , Θεία Λειτουργία....

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ: Κορινθίους Α΄ 4: 9-16

 

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους,	Αδελφοί, μου φαίνεται όμως πως ο Θεός σ’ εμάς τους αποστόλους έδωσε την ελεεινότερη θέση, σαν να είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε στην αρένα.
ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις.	Γιατί γίναμε θέαμα για τον κόσμο, για αγγέλους και γι’ ανθρώπους.
῾Ημεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ·	Εμείς παρουσιαζόμαστε μωροί για χάρη του Χριστού, ενώ εσείς είστε σοφοί χάρη στο Χριστό·
ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί·	εμείς είμαστε αδύναμοι, ενώ εσείς είστε δυνατοί·
ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι.	εμείς είμαστε περιφρονημένοι, ενώ εσείς είστε τιμημένοι!
῎Αχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα	Ως αυτήν την ώρα πεινάμε, διψάμε, γυρνάμε με κουρέλια, ξυλοδαρμένοι,
καὶ ἀστατοῦμεν	από τόπο σε τόπο χωρίς σπίτι,
καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί·	και μοχθούμε να ζήσουμε δουλεύοντας με τα ίδια μας τα χέρια.

Τά ἀπραγματοποίητα θαύματα - π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Κυριακή Ι´Ματθαίου

Λόγος εἰς τό Εὐαγγέλιον

Τά ἀπραγματοποίητα θαύματα

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμανδρίτου π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Ἀρχιγραμματέως  Ἱεράς Συνόδου

τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου

 

«Διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; » (Ματθ. ιζ΄19)

Τό θαῦμα ἔχει συντελεσθεῖ. Ὁ πονεμένος πατέ­ρας ἀγκαλιάζει τό βασανισμένο του παιδί ἐ­λεύθερο ἀπό τήν κυριαρχία τοῦ διαβόλου, καί τούς ἐννέα Μαθητές τοῦ Κυρίου βασανίζει τό ἐρώτημα. Γιατί ἐμεῖς δέν μπορέσαμε νά βγάλουμε αὐτό τό δαιμόνιο; Εἶναι ἡ πρώτη φορά ἀπό τότε πού ὁ Κύριος τούς ἔδωσε τό χάρισμα νά θαυμα­τουργοῦν, πού τό χάρισμα αὐτό δέν φέρνει ἀπο­τέλεσμα. Ὁ Κύριος βέβαια, πού τήν ὥρα τοῦ μεγάλου ἀγώνα τους βρισκόταν μέ τούς ἄλλους τρεῖς Μαθητές στό Θαβώρ, ἐθεράπευσε τό νέο ἐκεῖνο, τό ἐρώτημα ὅμως παραμένει: Γιατί ἐμεῖς δέν μπορέσαμε νά βγάλουμε αὐτό τό δαιμόνιο;

            Γιατί λοιπόν δέν μπόρεσαν;  Καί γιατί καί ἐμεῖς σέ κάποιες παρόμοιες περιστάσεις ἀποτυγ­χάνουμε;

****

« Διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό;»

            Ἡ ἀπάντηση πού τούς δίνει ὁ Κύριος, ἔρχεται σάν κεραυνός ἐν αἰθρίᾳ. «Διά τήν ἀπι­στίαν ὑμῶν», ἀντηχοῦν στά αὐτιά τους τά λόγια τοῦ Διδασκάλου. Δέν μπορέ­σατε νά τό βγάλετε τό δαιμόνιο, διότι σᾶς λείπει ἡ πίστη. Ἡ ἀπάν­τηση, ἐλεγκτική καί κατά συνέπεια ὀδυνηρή, τούς συγκλονίζει καί τούς προβληματίζει. Δέν τούς ἔφθανε ἡ ταλαιπωρία ἀπό τήν πάλη μέ τό πονηρό πνεῦμα καί ἡ ταπείνωση πού ὑπέστη­σαν μπροστά στά μάτια τόσων ἀν­θρώπων, μέ τό νά δίνουν ἐντολή στό δαιμόνιο νά φύγει καί αὐτό νά ἀντιστέκεται καί νά τούς ἐκθέτει στά μάτια τοῦ κόσμου. Ἀκοῦνε τώρα καί ἀπό τό στόμα τοῦ καρδιο­γνώστη Διδασκάλου, ὅτι αἰτία ὅλης ἐκείνης τῆς ταλαιπωρίας καί τῆς ταπεί­νωσης ἦταν ἡ ἀπι­στία τους.

Δεκάτη Κυριακή του Ματθαίου - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Δεκάτη Κυριακή του Ματθαίου: Ματθαίος 17:14-23

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η ιστορία που περιγράφει η ευαγγελική περικοπή της Δεκάτης Κυριακής του Ματθαίου συνέβη αμέσως μετά τη Μεταμόρφωση του Χριστού. Ο Κύριος κατέρχεται από το όρος Θαβώρ, όπου φανερώθηκε η δόξα Του, και συναντά την ανθρώπινη οδύνη: έναν πατέρα που γονατίζει μπροστά Του και παρακαλεί για το παιδί του. Η μετάβαση αυτή έχει σημαντικό θεολογικό νόημα. Η δόξα του Θεού δεν μένει μακριά από τον πόνο του ανθρώπου· κατεβαίνει μέσα στην τραγωδία, στη σύγχυση, στην ασθένεια και στη δαιμονική καταπίεση.

Ο πατέρας λέει: «Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν». Δεν ζητά πρώτα εξήγηση, αλλά έλεος. Αυτή η κραυγή συνοψίζει την προσευχή της Εκκλησίας. Ο άνθρωπος που πονά δεν έχει πάντοτε θεολογικά επιχειρήματα· έχει όμως ανάγκη από τη φιλανθρωπία του Θεού. Η γονυκλισία του πατέρα φανερώνει ταπείνωση, αλλά και εμπιστοσύνη. Αναγνωρίζει ότι εκεί όπου οι ανθρώπινες δυνάμεις αποτυγχάνουν, ο Χριστός μπορεί να ενεργήσει σωτήρια.

Οι μαθητές δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν το παιδί. Το γεγονός αυτό δεν μειώνει την αποστολική τους δύναμη· αποκαλύπτει ότι η διακονία στο όνομα του Θεού δεν λειτουργεί μηχανικά. Δεν αρκεί η εξωτερική εγγύτητα προς τον Χριστό, ούτε η κατοχή ενός αξιώματος. Χρειάζεται ζωντανή πίστη, εσωτερική καθαρότητα και πνευματική άσκηση. Γι’ αυτό ο Κύριος απαντά αυστηρά: «ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη». Η φράση δεν είναι έκρηξη θυμού, αλλά προφητικός έλεγχος. Ο Χριστός φανερώνει ότι η απιστία διαστρέφει την ανθρώπινη ύπαρξη, επειδή την αποκόπτει από την πηγή της ζωής.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ - π. Δημητρίου Μπόκου

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ένας πατέρας έφερε το παιδί του στον Χριστό, λέγοντάς του ότι σεληνιάζεται. Ο Χριστός έδειξε ότι το παιδί διακατεχόταν από δαιμόνιο. Δεν το επηρέαζε σε τίποτε η σελήνη ή τα άστρα, όπως νόμιζαν και νομίζουν πολλές φορές οι άνθρωποι. Και φυσικά ο Χριστός θεράπευσε το παιδί, επιτιμώντας και βγάζοντας το δαιμόνιο. Στους μαθητές του, που απέτυχαν να βγάλουν το πονηρό πνεύμα, καταλόγισε έλλειψη πίστης, προσευχής και νηστείας (Κυριακή Ι΄ Ματθαίου).

Το δυναμικό αυτό τρίπτυχο (πίστη, προσευχή, νηστεία), είναι κάτι που δεν ηχεί ευχάριστα στα αυτιά μας σήμερα. Απαιτεί προϋποθέσεις που δεν είμαστε διατεθειμένοι να παράσχουμε. Κατ’ αρχήν ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται με την πίστη. Θέλει βεβαιότητες ατράνταχτες, σιγουριά ψηλαφητή για το καθετί. Αγκιστρώνεται πιο πολύ στη λογική του, δέχεται συνήθως μόνο ό,τι αυτή μπορεί να επεξηγήσει. Πραγματικότητες πέραν της λογικής, όπως ο Θεός, γίνονται αποδεκτές με αγνωστικισμό, μια και δεν υπάρχουν γι’ αυτές λογικές, δηλαδή αναντίρρητες, αποδείξεις. Δεν επιστρατεύεται η πίστη πουθενά. Εφαρμόζεται ο κανόνας, «για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί». Η λογική αποθεώνεται, η πίστη περιφρονείται.