Θέμα: «…νὰ εἶχα γεννηθεῖ σκυλί!» - Κ.Π.

Θέμα: «…νὰ εἶχα γεννηθεῖ σκυλί!»

Κ.Π.

Σὰν τρεμουλιασμένο σπουργιτάκι χωμένο στὴν ἀγκαλιὰ τῆς νοσηλεύτριας, ἔκλαιγε μὲ λυγμοὺς ἕνα δεκάχρονο ἀγοράκι. «Καλύτερα νὰ εἶχα γεννηθεῖ σκυλί, καλύτερα νὰ ἤμουνα σκυλί…» ἔλεγε καὶ ξαναέλεγε… Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὶς δεκάδες παιδιά, ἐκεῖνα τὰ κακοποιημένα, τὰ δυστυχισμένα, τὰ «ἀδέσποτα», τά… «παρκαρισμένα» στὰ Νοσοκομεῖα μας, γιὰ νὰ καταλήξει ἔπειτα σὲ κάποια Δομὴ καὶ ἀργότερα, ἂν εἶναι τυχερὸ, σὲ ἀνάδοχη ἢ κανονικὴ οἰκογένεια. Τί πονεμένο αὐτὸ τὸ ταξίδι του στὰ ἀθῶα, παιδικά του χρόνια. Πῶς τὸ κακομεταχειρίστηκαν οἱ ἴδιοι του οἱ γονεῖς, ἀλλά καί τὰ ξένα χέρια, καὶ βρίσκεται ἔρμο, χωρὶς οἰκογένεια, ἀραγμένο σὰν χαλασμένο αὐτοκίνητο σὲ ἀφιλόξενη μάντρα! Φρικτὴ ἡ εἰκόνα γιὰ πολλὰ παιδιὰ στὸν τόπο μας, ποὺ δυστυχῶς ἀφανίζεται ἀπὸ τὸν ἐφιάλτη τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος.

 Τὰ παιδιὰ μας ἀνελέητα κακοποιημένα ἀλλὰ τὰ σκυλιὰ μας ὑπερβολικὰ φροντισμένα. Γέμισαν τὰ σαλόνια μας, τὰ αὐτοκίνητά μας, οἱ ἀγκαλιές μας, οἱ βόλτες μέ… σκυλιά. Σύλλογοι ἐπὶ Συλλόγων, Νομοθεσίες γιὰ τὴν προστασία τῶν ζώων. Τί πολιτισμένος λαὸς εἴμαστε! Καὶ τροφές, φάρμακα, καλλυντικὰ γι αὐτά! Καὶ κτηνιατρεῖα καὶ ψυχολόγοι καὶ μπουτὶκ καὶ ξενοδοχεῖα καὶ υἱοθεσίες γιὰ τὰ ζῶα. Μεγάλη ἡ προβολὴ καὶ ἡ φροντίδα τους. Πολλὴ ἡ ἀγάπη, πού ξοδεύουμε γι αὐτά…! Εἶναι τῆς μόδας πιά, εὐχάριστη καὶ εὔκολη παρέα τὰ «ζωντανά». Ἔχουν εὐθύνες διατροφῆς μόνο, ὄχι δυσκολίες ἀνατροφῆς ὅπως τὰ παιδιά…!  

Όταν η τεχνητή νοημοσύνη συναντά την… ψηφιακή αφέλεια!

 Όταν βλέπεις ένα βίντεο φτιαγμένο από αλγόριθμους και τεχνητή νοημοσύνη (AI), αλλά o χρήστης του TikTok το ζει τόσο έντονα, που μπέρδεψε την ψηφιακή φαντασία με το Πάσχα και το… "παλικάρι" της διπλανής πόρτας! Τελικά, η τεχνολογία προχωράει, αλλά η αγνή ελληνική ψυχή και οι ευχές για "Καλή Ανάσταση" σε ψηφιακούς ήρωες είναι αξίες σταθερές και ανίκητες!

Ο Επίσκοπος Ιλίου κ. Ραφαήλ από τη Σκωτία στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»

 Η αυθεντικότητα της Εκκλησίας δεν εξασφαλίζεται από εξωτερικούς κανόνες, θεσμική ισχύ ή αριθμητική αύξηση των πιστών, αλλά από την πιστότητα στον Χριστό, την προσευχή, τη λατρεία, την ταπείνωση και την αγάπη. Η Εκκλησία καλείται να προσφέρει στους ανθρώπους έναν χώρο ελευθερίας, πνευματικής ωρίμανσης και ουσιαστικής κοινωνίας.
 
Στο «Ενοριακό Αρχονταρίκι» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς και στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…», την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου, ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Σπυρίδων Τσιμούρης, Εκπαιδευτικός, φιλοξένησε τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Ιλίου κ. Ραφαήλ, Δρ. του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης στην έδρα της Ιστορίας του Δόγματος, σε μία συζήτηση με θέμα: «Κατάθεση σκέψεων  για την Εκκλησία σήμερα».
 
Η συζήτηση με τον Θεοφιλέστατο σχετικά με την αναζήτηση της αυθεντικότητας στην Ορθόδοξη Εκκλησία, είχε ως αφετηρία την εκκλησιαστική εμπειρία του στη Σκωτία όπου βρέθηκε αρχικά για μεταπτυχιακές σπουδές, χωρίς να έχει πρόθεση να παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Με την πάροδο των χρόνων, όμως, αγάπησε τον τόπο και τους ανθρώπους του και ανακάλυψε μια ιδιαίτερα πολύτιμη εμπειρία εκκλησιαστικής ζωής. Καθοριστική υπήρξε η γνωριμία του με τον αρχιμανδρίτη Ιωάννη Moir, έναν άνθρωπο που διακρινόταν για την απλότητα, την ταπεινότητα και το βαθύ ορθόδοξο εκκλησιαστικό του φρόνημα.

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ Ι.Μ. ΕΛΕΟΥΣΗΣ ΠΙΤΙΤΣΗΣ ΠΑΤΡΩΝ

 Στην Ιερά Μονή Ελεούσης Πιτίτσης Πατρών, το Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026, τελέστηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία και το Ιερό Μνημόσυνο της μακαριστής Αικατερίνης Μπιλάλη.
Στη Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Ιερώνυμος, με τη συμμετοχή του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου, καθώς και πλειάδας ιερέων και διακόνων.
Εντός του Ιερού Βήματος συμπροσευχόμενος ήταν  ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιος.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Ιερώνυμος.
Η Ιερά Μονή Ελεούσης Πιτίτσης αποτελεί έναν ευλογημένο τόπο προσευχής, ησυχίας και εσωτερικής αναπαύσεως. Εκεί, η σιωπή μετατρέπεται σε προσευχή, η προσευχή σε ζωντανή επικοινωνία με τον Θεό, και η παρουσία της Υπεραγίας Θεοτόκου σε παρηγοριά, ελπίδα και μητρική αγκαλιά.

Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων και νοταρίων Μαρκιανού και Μαρτυρίου (25 Οκτωβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Όταν ο Άγιος Παύλος Ομολογητής και Ιερομάρτυς επατριάρχευεν εις την Κωνσταντινούπολιν, μετά τον θάνατον Αλεξάνδρου του Κωνσταντινουπόλεως, κατά τους χρόνους του βασιλέως Κωνσταντίου εν έτει τλζ’ [337], ο οποίος εγελάσθη φευ! από τους Αρειανούς, και έπεσεν εις την αυτών αίρεσιν, τότε οι ευσεβέστατοι ούτοι, ήτον του ρηθέντος Πατριάρχου νοτάριοι και γραμματικοί και αναγινώσκοντες εις τον λαόν τας ιεράς Βίβλους, διέλαμπον πανταχού με ευλάβειαν, με σεμνότητα τρόπων, και με κάθε αγιότητα και αρετήν. Μάλιστα δε και εξαιρέτως με ορθοδοξίαν. Αφ’ ου λοιπόν ο θείος Παύλος εξωρίσθη εις την Αρμενίαν, και εκεί εδέχθη το μακάριον τέλος, πνιχθείς από τους Αρειανούς, οι Άγιοι ούτοι νοτάριοι ήλεγχον παρρησία τους δυσσεβείς, και εκήρυττον εις όλους, ότι ο Υιός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα.

Μνήμη της Αγίας Ταβιθάς (25 Οκτωβρίου)

Η Εκκλησία σήμερα, μέσα στην αναστάσιμη χαρά της Κυριακής, τιμά τη μνήμη των μαρτύρων Μαρκιανού και Μαρτυρίου και της αγίας Ταβιθάς, το όνομά της στα ελληνικά σημαίνει Ζαρκάδι. Υπήρξε βιβλικό πρόσωπο.
Ζούσε στην Ιόππη και ήταν ευσεβέστατη και φιλάνθρωπη. Σε όλους μάλιστα ήταν γνωστή για τη σεμνότητα του χαρακτήρα και τις αγαθοεργίες της. Όταν ασθένησε βαριά και πέθανε, η θλίψη όλων των πιστών της Εκκλησίας ήταν απερίγραπτη.
Όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς στο βιβλίο των Πράξεων, ενώ τα πάντα είχαν ετοιμαστεί για την κηδεία, έφθασε η πληροφορία ότι ο Απόστολος Πέτρος βρισκόταν στη γειτονική Λύδδα. Έστειλαν και τον φώναξαν και εκείνος πρόθυμα ανταποκρίθηκε με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Πλησιάζοντας το σκήνωμα της Ταβιθάς και επικαλούμενος το όνομα του Αναστημένου Κυρίου, την ανέστησε, η οποία μετά από το θαύμα αυτό έζησε ακόμα για πολλά χρόνια, ευαρεστώντας με την αγία ζωή της το Θεό και διακονώντας τους συνανθρώπους της.

Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο ΚΥΡΙΑΚΗ 25/10/26 ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΚΑ΄ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ, Θεία Λειτουργία....

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΑ΄ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ

Προς Γαλάτας, 2: 16-20

Ἀδελφοί, εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου, ἐὰν μὴ διὰ πίστεως ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ,	Αδελφοί, ξέρουμε όμως πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να σωθεί με την τήρηση των διατάξεων του νόμου. Αυτό γίνεται μόνο με την πίστη στον Ιησού Χριστό.
καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν ᾽Ιησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου·	Γι’ αυτό κι εμείς πιστέψαμε στον Ιησού Χριστό, για να δικαιωθούμε με την πίστη στο Χριστό κι όχι με την τήρηση του νόμου·
διότι ἐξ ἔργων νόμου οὐ δικαιωθήσεται πᾶσα σάρξ.	γιατί με τα έργα του νόμου δεν θα σωθεί κανένας άνθρωπος.
Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; μὴ γένοιτο!	Αν όμως, ζητώντας να σωθούμε από  τον Χριστό, βρεθήκαμε κι εμείς οι ίδιοι αμαρτωλοί, όπως οι εθνικοί, σημαίνει τάχα ότι ο Χριστός οδηγεί στην αμαρτία; Όχι βέβαια!
Εἰ γὰρ, ἃ κατέλυσα, ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι.	Γιατί, αν ό,τι γκρέμισα, το ξαναχτίζω, είναι σαν να ομολογώ ότι έκανα λάθος όταν το γκρέμιζα.

Ἡ ἐξουσία τοῦ σατανᾶ δέν εἶναι ἀνεξέλεγκτη - π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Κυριακή Στ´Λουκᾶ
Λόγος εἰς τό Εὐαγγέλιον

Ἡ ἐξουσία τοῦ σατανᾶ δέν εἶναι ἀνεξέλεγκτη

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμανδρίτου π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Ἀρχιγραμματέως  Ἱεράς Συνόδου

τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου

 

« … καί ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατά τοῦ κρημνοῦ εἰς τήν λίμνην καί ἀπεπνίγη»  (Λουκ. η´33)

Δύο εἰκόνες ἐκ διαμέτρου ἀντίθετες πρo­βάλ­λουν, ἀδελφοί μου, μέσα ἀπό τό σημερινό εὐ­αγ­γελικό ἀνάγνωσμα. Ἡ μία εἶναι εἰκόνα χαρᾶς. Ἕνας ἄν­θρωπος ταλαιπωρημένος καί βασανι­σμένος ἀπό τόν ἀνθρωποκτόνο διάβολο, κάθεται τώρα ἤρεμος, γαλήνιος, ἱματισμένος θερα­πευμένος καί σωφρονῶν δίπλα στόν εὐεργέτη του Χριστό.

               Ἡ ἄλλη εἶναι εἰκόνα πένθιμη. Κοπάδι ὁλό­κληρο ζώων ἔπειτα ἀπό ἄδεια πού ἔδωσεν ὁ Κύριος στά πονηρά πνεύματα, νά εἰσέλθουν σ᾽αὐτά, ὡσάν μανιακά ὁρ­μοῦν στόν γκρεμό ἀκάθεκτα, πέφτουν στά νε­ρά τῆς λίμνης καί πνίγονται. Ὁλόκληρη περιουσία χάνεται σέ ἐλάχιστα λεπτά χρόνου. Κι ἐμεῖς  μέ­νουμε μέ τήν ἀπορία: Γιατί οἱ δαίμονες ζητοῦν τήν ἄδεια τοῦ Κυρίου γιά νά εἰσέλθουν στούς χοί­ρους, καί γιατί Ἐκεῖνος πού παν­τοῦ σκορ­ποῦσε τήν ἀγάπη, τούς  ἐπέ­τρεψε νά διενεργήσουν μιά τέτοια καταστροφή;

*****

 « … καί ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατά τοῦ κρημνοῦ εἰς τήν λίμνην καί ἀπεπνίγη»

               Ἡ αἴτηση ἄδειας τῶν πονηρῶν πνευμάτων προκειμένου νά εἰσέλθουν στούς χοίρους θέτει ἐπί τάπητος τό θέμα τῆς ἐξουσίας τοῦ Διαβόλου στόν κόσμο. Πολλοί ἄνθρωποι νομίζουν ὅτι ὁ Πονηρός «ἁλωνίζει» τόν κόσμο καί κάμνει ὅ,τι θέλει χωρίς ἡ ἐξουσία του νά ὑπόκειται σέ κανένα ἔλεγχο.Μιά τέτοια ἰδέα εἶναι τελείως λανθασμένη. Οἱ δαίμονες δέν ἐνεργοῦν ἀνεξέλεγκτα, οὔτε ἀσκοῦν αὐθαίρετα τήν κυριαρχία τους πάνω στούς ἀνθρώπους.

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΙΑ ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΟΥΡΑ π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

 Το απόγευμα του Σαββάτου 24 Οκτωβρίου 2026 τελέστηκε, κατά την Ακολουθία του Εσπερινού στον Ιερό Ναό Μεγάλου Βασιλείου Αθηνών, επί της οδού Μαυρομιχάλη, η μοναχική κουρά του κ. Θεοδώρου Αναγνωστοπούλου.

Στην ακολουθία χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος.

Την κουρά τέλεσε ο Αρχιμανδρίτης π. Αστέριος Χατζηνικολάου, προϊστάμενος της Αδελφότητας Θεολόγων «Ο Σωτήρ». Ο Σεβασμιώτατος ανέγνωσε την ευχή και έδωσε στον νέο μοναχό το όνομα Διονύσιος.

Ο π. Αστέριος απηύθυνε πατρικούς λόγους στον μοναχό Διονύσιο. Μίλησε για την ευθύνη και την ευλογία του μοναχικού σχήματος και τον προέτρεψε να πορεύεται με ταπείνωση, υπακοή και αφοσίωση στον Χριστό.

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος εξήγησε ότι έδωσε στον νέο μοναχό το όνομα Διονύσιος για τρεις λόγους. Πρώτον, προς τιμήν του Αγίου Διονυσίου του εν Ζακύνθω, του οποίου τη μνήμη θα εορτάζει στις 17 Δεκεμβρίου.

Έκτη Κυριακή του Λουκά: - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Έκτη Κυριακή του Λουκά: Λουκάς 8:26–39

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν δίπλα μας, αλλά μακριά από τη ζεστασιά της ανθρώπινης επικοινωνίας και συναναστροφής. Η Ευαγγελική περικοπή της Έκτης Κυριακής του Λουκά μάς φέρνει μπροστά σε μια ακραία εικόνα τέτοιας απομόνωσης: έναν άνθρωπο γυμνό, μακριά από το σπίτι του, που κατοικεί στα μνήματα. Οι αλυσίδες με τις οποίες τον δένουν δεν μπορούν να τον θεραπεύσουν· φανερώνουν την αδυναμία των ανθρώπων να τον βοηθήσουν. Μέσα σε αυτή την οδύνη έρχεται ο Χριστός, και η συνάντησή τους γίνεται αρχή ελευθερίας και επιστροφής στη ζωή (Λουκ. 8:27–29, 35).

Το κέντρο της διήγησης δεν είναι η τρομακτική παρουσία των δαιμόνων, αλλά η λυτρωτική παρουσία του Κυρίου. Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας ερμηνεύει το περιστατικό ως φανέρωση της θεϊκής εξουσίας του Χριστού, μπροστά στην οποία η τυραννία του κακού υποχωρεί. Η περικοπή στρέφει έτσι το βλέμμα μας από τον φόβο στην ελπίδα: ο άνθρωπος δεν μένει αβοήθητος απέναντι σε ό,τι τον καταδυναστεύει.

Η ερώτηση του Ιησού «τί σοί ἐστιν ὄνομα;» φέρνει στο προσκήνιο την τραγικότητα αυτής της αιχμαλωσίας. Αντί για προσωπικό όνομα, ακούγεται η απάντηση «λεγεών», επειδή πολλά δαιμόνια είχαν εισέλθει μέσα του. Μπορούμε να διακρίνουμε εδώ μια εικόνα αλλοτρίωσης: αντί να ακούγεται η ελεύθερη φωνή του ανθρώπου, προβάλλει η δύναμη που τον εξουσιάζει. Ωστόσο, ο Χριστός δεν τον εγκαταλείπει ούτε τον ταυτίζει με το κακό που τον βασανίζει. Αυτή η διάκριση μάς προσκαλεί να μη θεωρούμε κανέναν οριστικά χαμένο μέσα στην οδύνη του (Λουκ. 8:29–30).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΛΟΥΚΑ - π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΛΟΥΚΑ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ὅς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καί ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο»

Οἱ ἁμαρτίες ἔχουν τόν δικό τους θεό, τόν διάβολο. Αὐτός εἶναι ὁ κύριος δημιουργός τους, καί οἱ ἄνθρωποι, διαπράττοντας τίς ἁμαρτίες, γίνονται ὑποχείριον καί δοῦλοι τοῦ διαβόλου. Οἱ ἁμαρτίες ἐπίσης ἔχουν τό βασίλειό τους, τόν κόσμο τους· ὁ διάβολος εἰσῆλθε καί στόν κόσμό μας μέ τήν ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου^[1]. Ἄρχισε δέ νά κατακτᾶ αὐτόν τόν κόσμον, νά βασανίζει τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ὥσπου κατάφερε νά τήν κατακτήσει ὁλοκληρωτικά ὅπως ἀκριβῶς ἀκούσαμε σήμερα, στήν Εὐαγγελική Περικοπή. Γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός ἀποκαλεῖ τόν διάβολο ἄρχοντα αὐτοῦ τοῦ κόσμου^[2] καί ἐνηνθρώπησε γιά νά καταγγείλει καί νά ξεσκεπάσει τήν κακία του ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων· τόν ἀποκάλεσε «ψεύστην καί ἀνθρωποκτόνον».

Πρίν τόν Χριστό, χωρίς Αὐτόν, καί ἐκτός Αὐτοῦ, οἱ ἄνθρωποι πορεύονταν μέσα στήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο· διανύοντας τίς ἡμέρες καί τίς νύχτες γυμνοί, χωρίς ἐνδύματα, χωρίς οἰκία, ἀλλά μέσα στά μνήματα. Στήν πραγματικότητα ὁ ἄνθρωπος ζῶντας στήν ἁμαρτία, ἀπονεκρώνει κάθε σχέση του μέ τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους γιά νά καταλήξει στό τέλος, πνευματικά νεκρός.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΜΟΥ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 

ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΜΟΥ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ» (Γαλ. 2, 20)
«Κι ἡ τωρινὴ σωματική μου ζωὴ εἶναι ζωὴ βασισμένη στὴν πίστη μου στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἀγάπησε καὶ πέθανε ἑκούσια γιὰ χάρη μου». 

            Οι άνθρωποι ζούμε στηριγμένοι στις σχέσεις, στα προγράμματά μας, στα χρήματά μας, στον πολιτισμό μας, στον καιρό μας. Έχουμε μια πορεία ζωής, την οποία ακολουθούμε, βάζοντας στην άκρη, όσο το δυνατόν, τους φόβους και τις φοβίες μας. Φόβοι, που έχουν να κάνουν με τις περιστάσεις της ζωής, τον χρόνο που κυλά, τη μοναξιά που ζούμε ή μας περιμένει, τον θάνατο που είναι ο έσχατος εχθρός μας. Φοβίες, που έχουν να κάνουν με τους λογισμούς μας, με τα άγχη μας που μας κάνουν να μην μπορούμε να κοιμηθούμε ή να ησυχάσουμε, με κυριότερο άγχος ότι ακόμη κι αν η ζωή μας πάει καλά, όπως το θέλουμε, θα έρθει η ανατροπή και θα φανούμε ανήμποροι, διότι δεν έχουμε μάθει να χάνουμε ούτε και το θέλουμε.  Μοιάζουμε κάποτε με τους πολιτικούς, που προσπαθούν να υπολογίσουν σενάρια, για να αντιμετωπίσουν το κακό που φοβούνται ότι έρχεται, είτε από πράξεις ή παραλείψεις τους είτε από τις συγκυρίες που τους κάνουν να αισθάνονται ευάλωτοι.

Διαφήμιση του θαύματος - Δημήτριος Τσαντήλας

 

Ομιλεί ο κ. Δημήτριος Τσαντήλας, ιατρός - χειρουργός και θεολόγος.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΓΑΔΑΡΗΝΩΝ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΓΑΔΑΡΗΝΩΝ (Λουκ. 8, 26-39)

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Γοργόμυλο, στις 12/10/1999)

Η χειρότερη μεθοδεία

Το Ευαγγέλιο που διαβάσαμε, μας λέγει ότι ο Ιησούς, πήγε σε μία χώρα, που δεν διακρινόταν για την αρετή των κατοίκων της, στη χώρα των Γεργεσηνών. Εκεί, οι άνθρωποι αμαρτωλοί, μακριά από τον Χριστό, χωρίς καλά έργα, ήταν υποδουλωμένοι στον διάβολο. Κάποιος, ο Θεός ξέρει για ποιο λόγο, είχε δαιμονιστεί. Και μάλιστα σε βαθμό θλιβερό. Δεν έμενε πια στο σπίτι του. Δεν μπορούσε κανείς να τον κουμαντάρει. Έμενε στα βουνά και στα μνήματα. Είχε καταντήσει φόβος και τρόμος των περαστικών.

Ίσως μερικοί κάνουν την σκέψη: «Καλά υπάρχουν δαιμόνια, ώστε να υπάρχουν και δαιμονισμένοι;».

Ο Χριστός, το φως και η αλήθεια, μας λέγει, «ναι, υπάρχουν». Και έχουν ένα σκοπό: Να βλάψουν. Γιατί όντας άγγελοι πρώτα, έφυγαν από το θέλημα του Θεού, και αντί για αγάπη που είχαν πριν, γέμισαν την καρδιά τους με φθόνο και κακία. Όπως άλλωστε γίνεται σε κάθε άνθρωπο που φεύγει από τον Θεό. Κυριαρχεί μέσα του εγωισμός. Και όσο πιο μεγάλος ο εγωισμός, τόσο πιο μεγάλη και η κακία εναντίον των άλλων. Μη θίξεις εγωιστή… Αν το κάνεις, καλύτερα να σβήσεις και να χαθείς από το πρόσωπο της γης. Το ίδιο είναι και με τα δαιμόνια. Έφυγαν από τον Θεό από εγωισμό και γέμισαν φθόνο, κακία, εκδικητικότητα. Θέλουν να κάνουν κακό σε όλους τους ανθρώπους. Και όπως κάθε κακός άνθρωπος, χρησιμοποιούν μεθοδείες. Δηλαδή τα κάνουν όλα ύπουλα και κρυφά.

«Πῦρ ἐξ οὐρανοῦ» - Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

 

«Πῦρ ἐξ οὐρανοῦ»

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«Κύριε, θέλεις εἴπωμεν πῦρ καταβῆναι ἀπὸ οὐρανοῦ καὶ ἀναλῶσαι αὐτούς, ὡς καὶ Ἠλίας ἐποίησε;» (Λουκ. 9,54)

Ἡ Γαλιλαία, ἔχουμε πεῖ, ἦταν ἡ ἀγαπητὴ στὸν Ἰησοῦ ἐ­παρχία τῆς Παλαιστίνης. Στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Γεν­νησαρὲτ ἀκούστηκε γιὰ πρώτη φορὰ ἡ γλυκειὰ φω­νὴ τοῦ Κυρίου ποὺ καλοῦσε σὲ μετάνοια. Ἀπὸ τὸ λαό της διά­λεξε τοὺς πρώτους μαθητὰς καὶ ἀποστόλους. Τὶς πόλεις καὶ τὰ χωριά της διέσχισε κατ᾽ ἐπανάληψιν κηρύττον­τας τὸ εὐαγγέλιο τῆς βασιλείας τῶν οὐρα­νῶν. Τὴν Καπερνα­ούμ, μία ἀπὸ τὶς σπουδαιότερες πόλεις της, εἶχε κάνει κέν­­τρο τῆς δράσεώς του, «ἰ­δί­αν πόλιν», πόλι του (Ματθ. 9,1). Τὰ νε­­ρὰ τῆς λίμνης δι­έσχισε πολλὲς φορές, πάνω στὰ κύμα­­τά της περπάτησε καὶ στὴ φουρτουνιασμένη θάλασσα εἶ­πε τὸ περίφημο «Σιώπα, πεφίμωσο» (Μάρκ. 4,39). Πόσες εὐ­ερ­γε­σίες χάρηκε αὐτὸ τὸ μέρος! Ὁποιοδήποτε σημεῖο αὐ­τῆς τῆς γῆς καὶ ἐὰν ἐπισκεφθῇ κανείς, τὸν Ἰησοῦ παντοῦ βλέπει νοερὰ νὰ περπατάῃ, νὰ διδάσκῃ, νὰ εὐλογῇ.

Ἀλλὰ ἔφτασε τώρα ὁ καιρὸς νὰ ἐγκαταλείψῃ ὁ Ἰησοῦς τὴ Γαλιλαία. Ἔπρεπε νὰ πάῃ στὴν πρωτεύ­ουσα, τὴν προ­φη­τοκτόνο πόλι, τὰ Ἰεροσόλυμα, γιὰ νὰ προσφέρῃ ἐκεῖ τὴν ὑψίστη, τὴ μοναδι­κὴ θυσία «ὑ­πὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτη­ρί­­ας» (Λειτ. Μ. Βασ., καθαγ.). Ἔπρεπε νὰ πάθῃ καὶ νὰ σταυ­ρωθῇ. Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, γιὰ νὰ ἐκθέσῃ τὸ νέο αὐτὸ γεγονὸς τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου, τὴν ἀναχώ­ρησι ἀπὸ τὴ Γαλι­λαία στὴν Ἰουδαία, μεταχειρίζεται λέξι ποὺ ἐκ­φράζει ζω­ηρὰ τὴν ἀποφασιστικότητα καὶ σταθερότητα μὲ τὴν ὁ­ποία ἄρχισε τὴν πορεία του πρὸς τὴν Ἰερουσαλήμ. «Ἐστήρι­ξε», λέει, «τὸ πρόσωπον αὐτοῦ τοῦ πορεύεσθαι εἰς Ἰερου­σαλήμ» (Λουκ. 9,51).

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΜΠΙΛΑΛΗ Πρότυπο πιστής χριστιανής γυναίκας με αρχοντική καρδιά και υπόδειγμα αγάπης και διακονικής προσφοράς - π. Ευαγγέλου Κ. Πριγκιπάκη

 

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ  ΜΠΙΛΑΛΗ

Πρότυπο πιστής χριστιανής γυναίκας με αρχοντική καρδιά

 και υπόδειγμα αγάπης και διακονικής προσφοράς

 

του

π. Ευαγγέλου Κ. Πριγκιπάκη

 

         1. Περί τα τέλη του τρίτου δεκαήμερου του Οκτωβρίου του 2026 πρόκειται να συμπληρωθούν σαράντα ημέρες από την προς Κύριον εκδημία της μακαριστής Αικατερίνης, γνωστής και αγαπητής σε όλους μας ως Νίνας, συζύγου Αθανασίου Μπιλάλη, το γένος Κολοκυθά, γι’ αυτό και σήμερα, Σάββατο 24 Οκτωβρίου, τελέστηκε στην Ιερά Μονή Παναγίας της Ελεούσης Πατρών το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνό της, αλλά και βλέπει το φώς της δημοσιότητας το παρόν ταπεινό αφιέρωμα στη μνήμη της.

        Η αείμνηστη Νίνα αναδείχθηκε με τον «τρόπο βίου» που ακολούθησε σε μια σπάνια και αυθεντικά γνήσια χριστιανική γυναικεία παρουσία στην πόλη και την τοπική Εκκλησία των Πατρών, προικισμένη πλούσια και κοσμημένη αφειδώλευτα από τον Θεό με όλα εκείνα τα σπουδαία χαρίσματα των μεγάλων βιβλικών γυναικείων μορφών, επιστρατευμένα στο σύνολό τους και διατεθειμένα εξ ολοκλήρου στην ιερή της αποστολή, που ήταν η φροντίδα και η παντοειδής στήριξη της οικογένειάς της, σε συνδυασμό με την πλούσια φιλανθρωπική της προσφορά στην Εκκλησία του Χριστού. Η μακαριστή Αικατερίνη, υπήρξε, κατά κοινή ομολογία, μια σπουδαία και ενάρετη γυναίκα με βαθιά πίστη και απέραντη εμπιστοσύνη στον Θεό, αφοσιωμένη στην Αγία μας Εκκλησία και στολισμένη με ζωντανή και θερμή αγάπη, την οποία μετέβαλε διαρκώς, με αρχοντική απλότητα, βαθιά ταπείνωση, πολλή και λεπτή διάκριση, ηρεμία και γλυκύτητα, σε διακονική προσφορά προς τον κάθε πάσχοντα συνάνθρωπο που συναντούσε στην πορεία της ζωή της, καθώς «ήταν» όντως «ένας άνθρωπος ευγενικός με διάκριση, σεβασμό, προσφορά και ανιδιοτελή αγάπη προς όλους».