Αποχαιρετισμός
Σε αποχαιρέτησα
πριν λίγο
με μια “καληνύχτα”.
“Ομοίως” μου απάντησες,
θεωρώντας
πως η “καλημέρα”
σύντομα θα ακολουθήσει.
Κι όμως μία
καληνύχτα
μπορεί να είναι οριστική
αν νιώθεις μέσα σου
τη νύχτα
να απλώνεται
για πάντα.
Ζήνων
ΩΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
π. Ιωάννης
Σπιτέρης
Ζήτησα από τον αδελφό Ματθαίο να μου στείλει υλικό
από τη νυχτερινή του αποστολή, ώστε να μοιραστώ μαζί σας ένα μικρό μέρος από το
σπουδαίο έργο αυτού του μοναχού των Μαριανών Αδελφών της Αθήνας. Ανταποκρίθηκε
με γενναιοδωρία, στέλνοντάς μου έναν πραγματικό θησαυρό: δεκάδες άρθρα,
συνεντεύξεις, προσωπικές μαρτυρίες και κείμενα, γραμμένα στα ελληνικά και στα
γαλλικά, που καταγράφουν μια πορεία δεκαετιών δίπλα στα παιδιά του δρόμου και
στους ανθρώπους της νύχτας.
Μπροστά σε αυτόν τον πλούτο των μαρτυριών, το κείμενο που ακολουθεί δεν φιλοδοξεί παρά να αποτελέσει μια σύντομη περιήγηση και μια ταπεινή απόπειρα να αναδειχθεί ένα μικρό μόνο μέρος της συγκλονιστικής αυτής διακονίας, που ασκείται αθόρυβα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, εκεί όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δοκιμάζεται περισσότερο και η ελπίδα έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη από συνοδοιπόρους.
Ξέρω πως δεν "πουλάει" όσο ο γάμος μιας influencer...
Γνωρίζω πως ένα "καλογυαλισμένο "παιδί
από κάποιο ριάλιτι shaw
" θα απογείωνε τη διάθεση του φιλοθεαμονος κοινού...
Επιτρέψτε μου να σας συστήσω ένα κορίτσι που δεν
γνωρίζει τη δημοτικότητα που θα του άξιζε...
Τη Σοφία...
Aκολουθει,ρεπορτάζ του Kefalonia press.
Ένα περιστατικό που θα μπορούσε να είχε πάρει πολύ
διαφορετική τροπή σημειώθηκε την Παρασκευή 3 Ιουλίου στην παραλία της Αβύθου,
στη Νότια Κεφαλονιά.
Το γεγονός έγινε γνωστό στο KefaloniaPress από λουόμενους που βρίσκονταν εκείνη την
ώρα στην παραλία, έζησαν την αγωνία από κοντά και θέλησαν να ευχαριστήσουν
δημόσια τη ναυαγοσώστρια Σοφία για την άμεση επέμβασή της.
Η Άβυθος είναι από τις πιο αγαπημένες παραλίες της
Νότιας Κεφαλονιάς.
Με λεπτή άμμο, ρηχά νερά και εικόνα που συνήθως θυμίζει οικογενειακή παραλία, προσελκύει καθημερινά πολλούς επισκέπτες, ιδιαίτερα οικογένειες με παιδιά.
Το πρωί της Τετάρτης (8/7), το Άργος μετατράπηκε
σε σκηνικό ταινίας δράσης, αναδεικνύοντας για ακόμη μια φορά το θεσμικό
αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται οι Έλληνες αστυνομικοί. Ένας οδηγός αρνείται τον
έλεγχο, αναπτύσσει ιλιγγιώδη ταχύτητα, επιχειρεί να εμβολίσει πεζούς
αστυνομικούς και υπηρεσιακά οχήματα, και μετατρέπει το αυτοκίνητό του σε φονικό
όπλο.
Όταν τελικά εγκλωβίζεται, εγκαταλείπει το όχημα,
προσπαθεί να διαφύγει και, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, στη διαδρομή του
είχε πετάξει ένα αεροβόλο πιστόλι. Οι αστυνομικοί, αντιμετωπίζοντας έναν
προφανώς επικίνδυνο και απρόβλεπτο ύποπτο, ανοίγουν πυρ, με αποτέλεσμα τον
τραυματισμό του.
Και εδώ ξεκινάει το ελληνικό παράλογο.
Το παράδοξο του νόμου: Ποιος υπερασπίζεται τους υπερασπιστές μας;
Γιατί δεν μετανοούμε;
π. Βασίλειος Θερμός
Τι είναι, τέλος πάντων, αυτή η μετάνοια; Πως
πλησιάζεται και πως κατακτιέται;
Γιατί οι κληρικοί είμαστε οι πιο δύσκολοι σε
μετάνοια απ' όλους;
***
Ίσως θάπρεπε ν' αρχίσουμε από την τελευταία ερώτηση. Στα χρόνια του Χριστού οι πιο δυσκίνητοι προς μετάνοια ήταν οι θρησκευτικοί άνθρωποι και οι πιο πρόθυμοι ήταν οι κοσμικοί. Έχει κάτι ο τρόπος που θρησκεύουμε ώστε να μας εμποδίζη από το να μετανοήσουμε; Ποιο είναι το σκουλήκι που κατατρώγει την ψυχή μας και απομυζά την επιθυμία μας; Πως καταφέραμε να βάλουμε τον εαυτό μας σ' αυτό το οξύμωρο;
Οι ράθυμοι και αμελείς κοσμικοί, όσοι έχουν ενδώσει σε πάθη πολλά και σκληρά, τελικά βρίσκουν πιο εύκολα το δρόμο για τον Θεό. Οι εγκρατείς και αυτοκυριαρχημένοι, όσοι αρνήθηκαν χαρές του κόσμου υποτίθεται για την αγάπη Του, τους είναι πιο δύσκολο να Τον αγαπήσουν. Εκείνοι που χρησιμοποίησαν αδέξια και καταστροφικά την αγαπητική τους δύναμη φτάνουν κάποτε να το δούν και βρίσκουν το κουράγιο να τ' αλλάξουν. Εκείνοι που δεν είχαν το «προνόμιο» ν' αμαρτήσουν πολύ, αγνοούν ότι δεν αγαπούν. Και φαίνεται ότι όποιος δεν μπορεί ν' αγαπήση γίνεται ανίκανος να μετανοήση.
ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΡΟΝΟ
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Μία από τις συνήθεις φράσεις που ακούνε τα παιδιά από τους γονείς τους είναι το «δεν έχω χρόνο». Από την μία η εργασία, η οποία ξεπερνά τα προβλεπόμενα όρια, όχι μόνο τα χρονικά, αλλά και της έγνοιας γι’ αυτήν, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να αισθάνεται «ξεζουμισμένος», και από την άλλη ο φόβος για ποιότητα σχέσης που να ξεπερνά την αναγκαία συνοδοιπορία, η οποία εγκλωβίζεται στο να πάει ο γονιός το παιδί στο σχολείο, στο φροντιστήριο, σε άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες, να γεμίσει τον χρόνο του, να αποκτήσει εφόδια, να μπορεί να έχει πιθανότητες να είναι πιο καλλιεργημένο στη ζωή του. Η σχέση όμως προϋποθέτει διάλογο, παιχνίδι, κοινές δράσεις, βούτηγμα του μεγάλου στα εκκολαπτόμενα σκοτάδια του μικρού, ώστε να προλάβει να τον βοηθήσει να τα αντιμετωπίσει. Προϋποθέτει προσανατολισμό αγάπης, η οποία κάνει τον μεγάλο να αντιμετωπίσει τους δικούς του φόβους, τις ανασφάλειες για το αν είναι καλός γονιός ή όχι και τι πρέπει να κάνει για να είναι το παιδί του ευχαριστημένο.
Αφιέρωμα
έκανε η εβδομαδιαία πανελλήνιας κυκλοφορίας εφημερίδα "Ορθόδοξη
Αλήθεια" (8 Ιουλίου 2026, αρ. φύλλου 27) στο βιβλίο του π. Ηλία Μάκου, που
κυκλοφόρησε πρόσφατα, από τις εκδόσεις Σταμούλη, με τον τίτλο: Ανάσταση
από τον Αναστάσιο – Η πορεία της Εκκλησίας της Αλβανίας από το 1991 έως σήμερα
– Αναστημένοι βηματισμοί".
Στο αφιέρωμα, που επιμελήθηκε ο δημοσιογράφος ΣωτήρηςΛέτσιος, και όπου μιλάει ο π. Ηλίας Μάκος, περιέχονται, μεταξύ άλλων, διάφορα περιστατικά από το βιβλίο, τα οποία δείχνουν το θαυμαστό της προσωπικότητας και του έργου του Αναστασίου.
.jpg)
"Ο Αναστάσιος επιδόθηκε σε έναν γνήσιο αγαπητισμό. Χωρίς να υπολογίζει εθνικές ή θρησκευτικές ή κοινωνικές διαχωριστικές γραμμές. Ο αείμνηστος Δημήτριος Γλάρος, πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και καθηγητής της Ιατρικής Σχολής, του είχε δωρίσει ένα κρεβάτι νοσοκομείου, πλήρως εξοπλισμένο τεχνολογικά, προκειμένου να μπορεί να κοιμάται κάπως ανακουφισμένος, καθώς ήταν ασθενικά τα πνευμόνια του και επιπλέον πονούσε. Όμως δεν έκανε ο ίδιος χρήση του δώρου. Το αποδέχθηκε, αλλά το προσέφερε σε έναν φτωχό Αλβανό Μουσουλμάνο, ο οποίος το είχε ανάγκη, όπως και αυτός. Μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι είναι ασήμαντο το περιστατικό, αλλά δείχνει ότι η αγάπη ήταν στο DNA του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου".
Η Απολογία του Αγίου Προκοπίου
Μητροπολίτης
Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Η Απολογία του Αγίου Προκοπίου, όπως παρουσιάζεται
από τον Ευσέβιο Καισαρείας, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου
με τον οποίο οι πρώτοι χριστιανοί μιλούσαν θεολογικά μέσα σε έναν παγανιστικό
κόσμο. Ο Προκόπιος δεν περιορίζεται να επικαλεσθεί μόνο την Παλαιά Διαθήκη ή
τους Προφήτες, αλλά απευθύνεται στον εθνικό ανακριτή με όρους που εκείνος
μπορούσε να κατανοήσει. Χρησιμοποιεί έναν στίχο του Ομήρου και τον εντάσσει
μέσα σε μια χριστιανική ερμηνεία, δείχνοντας ότι ακόμη και η ελληνική γραμματεία
μπορεί, υπό το φως της αλήθειας του Χριστού, να γίνει μάρτυρας της πίστεως.
Αυτό έχει μεγάλη σημασία για τον τρόπο με τον οποίο η Εκκλησία μαρτυρεί την αλήθεια της. Οι Πατέρες δεν φοβήθηκαν να μιλήσουν τη γλώσσα της εποχής τους. Δεν εγκλωβίστηκαν σε έναν εσωτερικό θεολογικό λόγο, που θα ήταν κατανοητός μόνο σε όσους είχαν ήδη κατηχηθεί. Αντίθετα, χρησιμοποίησαν την ορολογία, τα σχήματα σκέψης και τα πολιτισμικά δεδομένα του περιβάλλοντός τους, χωρίς όμως να νοθεύσουν το περιεχόμενο της πίστεως. Έτσι, η χριστιανική απολογία έγινε ταυτόχρονα γέφυρα και μαρτυρία: γέφυρα προς τους μή Ιουδαίους, αλλά και μαρτυρία της ακεραιότητας της αληθείας.
Στον βίο του Αγίου Προκοπίου διαβάζουμε
για τη μητέρα του, τη Θεοδοσία, καθώς και για άλλες δώδεκα γυναίκες, συζύγους
συγκλητικών.
Μητροπολίτης
Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν αναφορές σε Ρωμαίους
ιστορικούς, καθώς και σε ένα σκωπτικό κείμενο, για την ύπαρξη ενός άτυπου
συλλόγου των γυναικών της τάξεως των συγκλητικών. Στις δημόσιες εμφανίσεις τους
φορούσαν ενδύματα ενδεικτικά της κοινωνικής τους τάξεως, χωρίς όμως τα διάσημα
που έφεραν οι άνδρες συγκλητικοί. Ο σύλλογος αυτός είναι γνωστός με την
ονομασία Conventus Matronarum. Τα μέλη του ασχολούνταν με θρησκευτικά
ζητήματα, όπως τελετές και θυσίες, αλλά και με θέματα ήσσονος πολιτικής
σημασίας. Πολλές φορές μετέφεραν αιτήματα στον αυτοκράτορα, ενώ φρόντιζαν και
για τις χήρες των συγκλητικών, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορούσε την περιουσία και τα
προνόμιά τους.
Στον βίο του Αγίου Προκοπίου, η μητέρα του, χήρα συγκλητικού, είναι εκείνη που τον προτρέπει, μετά τη στρατιωτική του νίκη, να προσφέρει θυσίες στους θεούς και να τους ευχαριστήσει για τη βοήθειά τους. Εκείνη επίσης αποκαλύπτει στον αυτοκράτορα ότι ο γιος της είναι χριστιανός. Προφανώς, όλες αυτές οι ενέργειες έγιναν με τη συμβουλή των δώδεκα γυναικών, συζύγων συγκλητικών.
Ο μέγας ούτος και περιβόητος εν μάρτυσι Προκόπιος, ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει σϞ’ [290]. Εκατάγετο δε από την πόλιν Αιλίαν, ήγουν την Ιερουσαλήμ, γεννηθείς από πατέρα μεν ευσεβή και Χριστιανόν, Χριστοφόρον ονόματι, από μητέρα δε ασεβή και τα είδωλα προσκυνούσαν, Θεοδοσίαν ονομαζομένην. Αφ’ ου λοιπόν ο πατήρ του Αγίου απέθανεν, έτρεφε τούτον η μήτηρ του με την ελληνικήν θρησκείαν. Όταν δε ο Άγιος έγινεν άνδρας εις την ηλικίαν, τότε επρόσφερεν αυτόν η μήτηρ του εις τον βασιλέα Διοκλητιανόν, ο οποίος τότε διέτριβεν εις την Αντιόχειαν, και παρακαλέσασα αυτόν και άσπρα πολλά δούσα, εκατάπεισε τον βασιλέα, και έκαμε τον υιόν της δούκα της Αλεξανδρείας. Ευθύς δε έδωκεν εις τον Προκόπιον ο βασιλεύς εντολάς, δια να διώκη και να τιμωρή τους Χριστιανούς. Και λοιπόν επήγαινε δια νυκτός ο Άγιος εις την Αλεξάνδρειαν, επειδή ήτον δύσκολος η εν ημέρα οδοιπορία, δια το υπερβολικόν καύμα οπού εις εκείνα τα μέρη γίνεται.
Η ταινία «Άγιος Παΐσιος – Οι ωραιότερες στιγμές» διαθέσιμη στην Pemptousia TV
Διαθέσιμη αποκλειστικά μέσω της υπηρεσίας on demand της Pemptousia.TV στην κατηγορία «Ταινίες», είναι η ταινία «Άγιος Παΐσιος – Οι ωραιότερες στιγμές», η οποία συγκίνησε και καθήλωσε το κοινό στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό.
Οι πιο συγκινητικές, φωτεινές και αξέχαστες στιγμές από τη σειρά που άγγιξε εκατομμύρια τηλεθεατές. Μια ξεχωριστή τηλεοπτική προβολή γεμάτη πίστη, αγάπη, ταπείνωση και ελπίδα, μέσα από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του Αγίου Παϊσίου.
Ένα "αλλιώτικο δέντρο" μέσα στον κήπο της Ορθοδοξίας
Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη
Η καταξιωμένη Αμερικανίδα συγγραφέας παιδικών
βιβλίων Maria Gianferrari σε ένα πόνημά της παρομοιάζει τον άνθρωπο
μ' ένα "δέντρο".
Συγκεκριμένα το τιτλοφορεί: "Γίνε δέντρο!" Παράξενος και συνάμα
υπερρεαλιστικός ως τίτλος. Κι όμως θέλοντας να τονίσει τη σπουδαιότητα της
στροφής του καθενός προς τη φύση, κάνει αυτόν τον ιδιότυπο συσχετισμό.
Ειδικότερα γράφει ότι "όλοι είμαστε
σαν δέντρα: η σπονδυλική μας στήλη, κορμός. Το δέρμα μας, ο φλοιός. Η καρδιά
μας που μας ζωοποιεί, μοιάζει με ξύλο στο κέντρο του κορμού." Και
μεις, όπως τα δέντρα, παίρνουμε ενέργεια από τον αέρα και τον ήλιο. Αλλά κι
όπως οι άνθρωποι κι αυτά μοιράζονται την τροφή και τους διαθέσιμους πόρους. Και
καταλήγει η συγγραφέας στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν
καλύτεροι, εάν εμπνευστούν από την ομορφιά και την αρμονία των υπέροχων
δέντρων.
Όμως θα δημιουργηθεί ο εύλογος προβληματισμός τι σχέση υπάρχει μεταξύ του δέντρου και της Αγίας μεγαλομάρτυρος Κυριακής που τιμά η Εκκλησία κατ' έτος στις 7 Ιουλίου; Την απάντηση μας τη δίδει ο ιερός υμνογράφος, όταν την ίδια την παρομοιάζει μ' ένα δέντρο με καρποφόρα κλαδιά. Θα σημειώσει: "Ῥίζης, εὐκλεοῦς Κυριακή, κλάδος ὡραιότατος ὤφθης, καρπὸν σωτήριον, φέρων τῆς ἀθλήσεως, τὰ κατορθώματα, καὶ μαραίνων ἐν χάριτι, φυτὰ ἀσεβείας." Η Αγία Κυριακή αναφέρει το στιχηρό του εσπερινού της 7ης Ιουλίου, προέρχονταν από ένδοξη "ρίζα" και φάνηκε σαν ένα πανέμορφο κλαδί το οποίο έφερε σωτήριο καρπό. Με τους αγώνες και το μαρτύριό της πρόσφερε τα κατορθώματα της πίστης και με τη χάρη του Θεού κατάφερε να μαράνει τα φυτά της ασεβείας. Επομένως κατανοείται πως συμβολικά χρησιμοποιείται η εικόνα του δέντρου προκειμένου να δηλωθεί η θεάρεστη βιωτή και οι μεγάλοι άθλοι της αγίας μέσα σε μια ειδωλολατρική εποχή.
Οικουμενικό Πατριαρχείο: Δεύτερος
Αθηναγόρας δεν ανέβηκε στο θρόνο
Βαγγέλης Στεργιόπουλος
Στις 6 Απριλίου 1886 γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό
της επαρχίας Πωγωνίου Ιωαννίνων, το Βασιλικό (παλαιότερη ονομασία του,
Τσαραπλανά), ο Οικουμενικός
Πατριάρχης Αθηναγόρας, κατά κόσμον Αριστοκλής Σπύρου.
Ο Αθηναγόρας, μια από τις επιφανέστερες προσωπικότητες
της Ορθοδοξίας κατά τον 20ό αιώνα, κατάφερε με τη διορατικότητα και την
πολύχρονη διοικητική πείρα του να λυτρώσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο από τις
εσωστρεφείς τάσεις του παρελθόντος και να του προσδώσει διεθνές κύρος.
Η πολιτεία του Αθηναγόρα ως ανώτατου πνευματικού ηγέτη της Ορθοδοξίας (από το 1948 έως το 1972) ήταν λαμπρή. Η δράση του χαρισματικού ιεράρχη (είχε χρηματίσει προηγουμένως Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής, από το 1930 έως το 1948) δεν περιορίστηκε στα θέματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά επικεντρώθηκε και στην υλοποίηση του οικουμενικού οράματός του επί τη βάσει του σεβασμού της πολιτισμικής ετερότητας, την οποία υπηρέτησε απαρέγκλιτα καθ’ όλη τη διάρκεια της εκκλησιαστικής διακονίας του.
Η πίστη, η ελευθερία και η παιδεία του προσώπου
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Η συζήτηση για τη θρησκευτική πίστη συχνά
εγκλωβίζεται σε ένα ψευδές δίλημμα: είτε η πίστη είναι αποτέλεσμα ελεύθερης και
ώριμης επιλογής είτε είναι προϊόν επιβολής και κοινωνικής κληρονομιάς. Η
χριστιανική παράδοση, όμως, προσεγγίζει το ζήτημα πιο βαθιά. Δεν αντιμετωπίζει
τον άνθρωπο ως ένα ον που καλείται απλώς να αποδεχθεί έτοιμες απαντήσεις, αλλά
ως πρόσωπο που πορεύεται προς την αλήθεια μέσα από την ελευθερία, τη σχέση και
την παιδεία της συνείδησης.
Καταρχάς, είναι αυτονόητο ότι κάθε άνθρωπος γεννιέται μέσα σε ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό και οικογενειακό περιβάλλον. Αυτό ισχύει για τη γλώσσα, τις συνήθειες, τις αξίες και, φυσικά, για τη θρησκευτική αγωγή. Όμως το γεγονός ότι κάποιος λαμβάνει την πίστη από το περιβάλλον του δεν σημαίνει πως η πίστη είναι απλώς προϊόν τυχαίας κληρονομιάς ή κοινωνικής συνήθειας. Όπως ο άνθρωπος μαθαίνει τη μητρική του γλώσσα πριν τη μελετήσει συνειδητά, έτσι και η θρησκευτική εμπειρία συχνά ξεκινά ως παράδοση που αργότερα καλείται να γίνει προσωπική επιλογή.
.jpg)
Κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει σπβ’ [282], ήτον ένα ανδρόγυνον Χριστιανικόν, Δωρόθεος και Ευσεβία ονομαζόμενον, οι οποίοι επειδή ήτον άτεκνοι, παρεκάλουν τον Θεόν να χαρίση εις αυτούς καρπόν και τέκνον, υποσχόμενοι ότι να χαρίσουν πάλιν το γεννηθέν παιδίον εις αυτόν. Όθεν επήκουσεν ο Θεός της δεήσεώς των, και εγέννησαν παιδίον θηλυκόν εν ημέρα Κυριακή, δια τούτο και ωνόμασαν το παιδίον Κυριακήν. Την οποίαν βαπτίσαντες, ανέθρεφαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου, κατά τον Απόστολον, και εφύλαττον αυτήν παρθένον, επειδή και έμελλον να την αφιερώσουν εις τον Θεόν. Όταν δε ο δυσσεβής Διοκλητιανός εκίνησε διωγμόν κατά των Χριστιανών, τότε παρεδόθησαν οι γονείς της Αγίας ομού με αυτήν εις τον τύραννον. Ο οποίος ανακρίνας, τους μεν γονείς της Αγίας έδειρε, και έστειλεν αυτούς εις τον δούκαν Ιούστον, τον ευρισκόμενον κατά τα μέρη της εν τη μικρά Αρμενία Μελιτινής, ήτις κοινώς Μαλατιά ονομάζεται. Την δε Κυριακήν, απέστειλεν εις τον Καίσαρα Μαξιμιανόν, τον ευρισκόμενον εις την Νικομήδειαν.
Ω ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΣΟΥ ΚΡΙΜΑΤΩΝ ΧΡΙΣΤΕ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ
Φθάνοντας χθες Κυριακή πρωί στην
Εκκλησία ακούω τον πρωτοψάλτη παλιό μου μαθητή να αρχίζει το ανωτέρω 5ο
Εωθινό Δοξαστικό Λέοντος Στ΄ του Σοφού, το και ιδιαίτερα αγαπημένο μου. Έμεινα
να το ακούω-απολαμβάνω άφωνος ! Πρόκειται για μια θαυμάσια ποιητική και μουσική
σύνθεση, εκδοχή και έκφραση απόδοση του περιστατικού των Λουκά και Κλεόπα
πορευομένων «εν αυτή τη ημέρα-απόγευμα της μιας των Σαββάτων- εις κώμην
απέχουσαν σταδίους εξήκοντα από Ιερουσαλήμ η όνομα Εμμαούς.»-Λουκ.24,13κε. Και
τι υπέροχη η συνακόλουθη ελαιογραφία με το Χριστό κάτω απ’ τα ψηλά δέντρα
ανάμεσα στους δυο! Που τι άλλο να συζητούσαν παρά, «περί πάντων των
συμβεβηκότων τούτων», δυσάρεστων γι αυτούς και άκρως απογοητευτικών !
Ο Αναστάς Ιησούς Χριστός επιταχύνει το βήμα, και αρχίζει να συμπορεύεται στο πλάι ως ένας άγνωστος συνοδοιπόρος τους-«ουκ εαυτόν φανεροίς». Και βλέποντας την κατήφεια τους, ζητάει να μάθει ως ήταν φυσικό και λογικό, «τίνες οι λόγοι που αντιβάλλετε προς αλλήλους-τι λέτε μεταξύ σας-περιπατούντες και εστέ σκυθρωποί»; Για να δεχτεί από τη μεριά τους, μέσω Κλεόπα, ως επίσης ήταν φυσικό και λογικό, καθώς πίστεψαν πως κι αυτός έρχεται από Ιερουσαλήμ αυστηρό ονειδισμό. «Διό και ονειδίζη, ως μόνος παροικών εν Ιερουσαλήμ και μη μετέχων των εν τέλει βουλευμάτων αυτής». Καλά, άνθρωπέ μου, μόνος κι έρημος ζεις και περνάς τις μέρες σου στην Ιερουσαλήμ; Και είδηση δεν πήρες για το μεγάλο κακό που έγινε αυτές τις μέρες εκεί; Που αρχιερείς και άρχοντες θανάτωσαν με Σταυρό το Χριστό τη μόνη ελπίδα μας να αναστήσει το λαό του Ισραήλ. «Ημείς δε ηλπίζαμεν ότι αυτός εστίν ο μέλλων λυτρούσθαι τον Ισραήλ». Τώρα πάει πια, χάθηκαν όλα !
.jpg)
Διπλή γιορτή στην Κινσάσα.
Η Ιερά Μητρόπολις Κινσάσας γιόρτασε εχθές τον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη στην ομώνυμη Ιερά Μονή και στο Ορθόδοξο Πανεπιστήμιο του Κονγκό το οποίο φέρει το όνομα του Αγίου Αθανασίου. Το απόγευμα της παραμονής τελέσθηκε πανηγυρικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κινσάσας κ Θεοδοσίου, τον δε Θείο Λόγο κήρυξε ο απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής Πρωτοπρεσβύτερος Ανδρέας Bukasa κληρικός της Μητροπόλεως Κανάνγκας.
Το πρωί τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολιτου Κινσάσας κ Θεοδοσίου, με συνιερουργούς τον Πρωτοσύγκελλο Αρχιμ Γεράσιμο Belesi ο οποίος κήρυξε τον Θείο Λόγο και άλλους πρεσβυτέρους και διακόνους. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας όπως κάθε χρόνο πραγματοποιήθηκε Ιερά Λιτανεία πέριξ του καθολικού της Ιεράς Μονής. Την Ελληνική Κοινότητα Κινσάσας εκπροσώπησε ο αντιπρόεδρος αυτής Αξιότιμος κ. Γεώργιος Αντύπας. Στην συνέχεια στην αίθουσα τελετών της Θεολογικής Σχολής πραγματοποιήθηκε εορταστική εκδήλωση με ψαλμούς, ύμνους και τραγούδια αλλά και με ταμπλό από τους φοιτητές με το οποίο τόνισαν τα εξής: Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο και τον τοποθέτησε στον Παράδεισο μέσα στο φώς. Η πτώση όμως στην αμαρτία έριξε τον άνθρωπο στο σκοτάδι.
Η ταυτότητα της Εκκλησίας
Του Χάρη Ανδρεόπουλου*
Η συζήτηση που αναπτύχθηκε το τελευταίο διάστημα
γύρω από το νέο μισθολογικό καθεστώς των Αρχιερέων της Εκκλησίας της Ελλάδος
ανέδειξε εύλογους προβληματισμούς και κριτικές προσεγγίσεις. Επειδή, ωστόσο,
προβλήθηκαν και αρκετές ανακρίβειες που προκάλεσαν σύγχυση τόσο της “εικόνας”
που έχει ο κόσμος για την Εκκλησία, όσο – και, κυρίως - για την ουσία, την αληθινή της ταυτότητα, γι’ αυτό και επιβάλλεται μια νηφάλια
αποσαφήνιση των όρων και των δεδομένων που αφορούν στο όλο θέμα. Ιδίως δε μετά
τη δημοσίευση του Φ.Ε.Κ. (102/Α/25.06.2026, αρθ. 56, Ν. 5313) για τις νέες
αποδοχές των αρχιερέων υπό τη θεσμική
ιδιότητά τους ως θρησκευτικών λειτουργών και ειδικότερα ως «οργάνων
διοικήσεως ΝΠΔΔ» (τουτέστιν των Ιερών Μητροπόλεων), ως η νομοθεσία και η
νομολογία ορίζουν.
Ας τα πάρουμε λοιπόν, ένα-ένα, αφού προηγουμένως
προσπαθήσουμε να διασαφηνίσουμε το διφυές του χαρακτήρος της Εκκλησίας μας, αφ΄
ενός μεν ως θείου καθιδρύματος (κυρίως και πρωτίστως), αφ΄ ετέρου δε ως «ΝΠΠΔ»
(νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου - δευτερευόντως και μόνο ως προς τις νομικές
της σχέσεις με την Πολιτεία). Έχουμε, λοιπόν, δύο έννοιες της «Εκκλησίας» με
διάφορο περιεχόμενο:
Πρώτον (και εξ επόψεως θεολογίας και εκκλησιολογίας), την θείας προελεύσεως – την ποιμαίνουσα – Εκκλησία, η οποία κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη «οὐκ ἔστι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου» (Ιωαν.18,36) και την ιερωσύνη (και αρχιερωσύνη), ως λειτούργημα που τελείται μεν στη γη έχει, όμως, «τάξιν... ἐπουρανίων..ταγμάτων» (Ιωάννου Χρυσοστόμου, «Περί Ιερωσύνης», Λόγος Γ’, PG 48,642). Αποτελεί επομένως ενιαίο θεανθρώπινο οργανισμό, κεφαλή του οποίου είναι ο ιδρυτής της, ο Χριστός, της Βασιλείας του οποίου «οὐκ ἔστaι τέλος» (Λουκ. 1,33).
Ο Αββάς Σισώης μπροστά στον τάφο του
Μεγάλου Αλεξάνδρου
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Μια μεταβυζαντινή εικόνα της μνήμης θανάτου, της
ταπείνωσης και της ματαιότητας
Ανάμεσα στις πιό «παράξενες» παραστάσεις της
Ορθόδοξης εικονογραφίας ξεχωρίζει η μορφή του Αββά Σισώη μπροστά στον ανοιγμένο
τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο ασκητής της ερήμου σκύβει πάνω από τα οστά του
πιο ένδοξου στρατηλάτη της αρχαιότητας και θρηνεί όχι για ένα συγκεκριμένο
ιστορικό πρόσωπο, αλλά για το ίδιο το ανθρώπινο τέλος. Η εικόνα αυτή δεν
φαίνεται να προέρχεται από αγιολογική διήγηση, αλλά από ένα σύντομο επίγραμμα
περί θανάτου, το οποίο αποτέλεσε το λογοτεχνικό της υπόβαθρο και πιθανότατα διαμόρφωσε
την εικονογραφική της μορφή. Η παράσταση φαίνεται να σχηματίστηκε στα τέλη του
15ου αιώνα και να διαδόθηκε ευρέως στον μεταβυζαντινό ορθόδοξο κόσμο τον 16ο
και 17ο αιώνα.
Το αρχαιότερο βέβαιο παράδειγμα που έχει εντοπιστεί βρίσκεται στη Μολδαβία, στη Μονή του Αγίου Νικολάου στο Μπαλινέστι, το 1499. Από εκεί και πέρα, το θέμα εμφανίζεται σε Μολδαβικά, Αγιορείτικα, Σερβικά και Ελληνικά μνημεία, γεγονός που δείχνει ότι δεν επρόκειτο για τοπική ιδιορρυθμία, αλλά για ένα ευρύτερα αποδεκτό μοναστικό εικονογραφικό θέμα. Στο Άγιον Όρος, το παλαιότερο σωζόμενο παράδειγμα χρονολογείται στο 1546, και η παράσταση απαντά στη Μεγίστη Λαύρα, στη Ξενοφώντος και στη Δοχειαρίου.
Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ.
Χρύσανθος, την Παρασκευή 3 Ιουλίου 2026, χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου
και τέλεσε, εν πληθούση εκκλησία, Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ι.Ν. Οσίου
Ιωακείμ, Ηγουμένου της Μονής των Νοτενών, στην Έξω Αγυιά Πατρών.
Στην ομιλία του, ο Θεοφιλέστατος μεταξύ άλλων είπε: "Εορτάζει σήμερα άπασα η Ορθοδοξία,
ιδιαιτέρως η Αγιοτόκος Αποστολική Εκκλησία των Πατρών. Ευφραίνεται η Ιερά Μονή
των Νοτενών, της οποίας ο Άγιος χρημάτισε Ηγούμενος. Εορτάζει και η ενορία
αυτή, η έχουσα προστάτη και βοηθό τον Όσιο Ιωακείμ τον νέο Ασκητή.
.JPG)