Η ΝΟΗΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ - Ευτυχία Γερ. Μάστορα

Η ΝΟΗΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Ευτυχία Γερ. Μάστορα

Δασκάλα Κωφών

Ο Μητροπολίτης 

Νικόδημος Γραικός 

και το πρωτοποριακό έργο του 

για τους Κωφούς αδελφούς του.

 2^η έκδοση - Εκδόσεις "Έαρ"

 
Η νοηματική της αγάπης
Απ᾿ όλων των Κωφών τα μάτια ρέουν δάκρυα· δάκρυα συγκίνησης και ευγνωμοσύνης. Όλων οι ψυχές ξεσπούν και σε λίγο αναφωνούν κι αυτοί μαζί με το πλήθος: «Ἄξιος! Ἄξιος!» Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος κρατά από τον βραχίονα τον π. Νικόδημο και στέκεται μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ιερού. Ακούει τις χαρούμενες φωνές που προέρχονται από τον κατάμεστο με Κωφούς γυναικωνίτη. Σηκώνει τα μάτια του ψηλά, και βλέπει όλο αυτό το πλήθος των Κωφών που κουνούν τα χέρια τους και φωνάζουν με τον δικό τους τρόπο το «Ἄξιος». Κατασυγκινημένος σταματά το τυπικό της ενδύσεως του χειροτονούμενου Επισκόπου με τα αρχιερατικά άμφια και δείχνοντας προς τον γυναικωνίτη φωνάζει: «“Τρανή ἔσται γλῶσσα μογιλάλων” (Ησ. λε΄ [35] 6) σήμερα με τη χειροτονία του πατρός Νικοδήμου, του πατέρα των Κωφαλάλων».

Πατήρ Νικόδημος Γραικός· Ένα όνομα συνυφασμένο με μια αγάπη ανιδιοτελή, ευρηματική, σιωπηλή…

«Νοηματική της αγάπης»· Η γλώσσα που διαλύει τη σιωπή και αθόρυβα αποκαλύπτει στις ψυχές των Κωφών τις αλήθειες του Ευαγγελίου…

Ένα βιβλίο που ακολουθεί τα βήματα του πνευματικού πατέρα των Κωφών στο πρωτοποριακό του έργο και παρακολουθεί την πορεία του σωματείου «Φίλοι των Κωφών ο Προφήτης Ζαχαρίας» που εκείνος ίδρυσε.

Πνευματικὰ πικραίνεται καὶ πεθαίνει - Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος

«Στὴν Παλαιστίνη ὑπάρχουν δύο λίμνες. Ἡ Λίμνη τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἡ Νεκρὰ Θάλασσα. Καὶ οἱ δύο τροφοδοτοῦνται ἀπ’ τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ Ἰορδάνη. Ὡστόσο, οἱ δύο λίμνες διαφέρουν. Ἡ πρώτη, τῆς Γαλιλαίας, δέχεται τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ Ἰορδάνη καὶ στὴ συνέχεια τὰ ἀφήνει νὰ βγοῦν ἀπὸ αὐτήν, ποτίζοντας τὰ γειτονικὰ ἐδάφη, κάνοντάς τα ἔτσι πλούσια ἐδάφη σὲ βλάστηση. Ἡ δεύτερη λίμνη, ἡ Νεκρὰ Θάλασσα, ὅπως ὀνομάζεται, δέχεται καὶ αὐτὴ τὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη, ἀλλὰ τὰ κρατάει γιὰ τὸν ἑαυτό της!!! Καὶ γίνεται ἔτσι μιὰ πικρὴ θάλασσα. Ἔτσι εἶναι καὶ ὁ ἄνθρωπος.

«Οι γυναίκες της Κρήτης στων αιώνων το διάβα»: Αφιέρωμα στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»

 Από τα βάθη της Μινωικής Κρήτης έως τη σύγχρονη εποχή, οι γυναίκες της Κρήτης πορεύονταν στο χρόνο αφήνοντας το δικό τους ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία, την κοινωνία και τον πολιτισμό του νησιού.
 
Ένα αφιέρωμα σε όλες τις γυναίκες της Κρήτης, γνωστές και άγνωστες, που με την παρουσία, το έργο και την προσφορά τους, κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της πατρίδας τους, μέσα στους αιώνες, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 31 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς,  από την Αδελφότητα Κρητών Πειραιά «Η ΟΜΟΝΟΙΑ».

Την επιμέλεια των κειμένων και την παρουσίαση έκανε η κα Αντωνία-Μαρία Ντουντουνάκη. Συμμετείχε αντιπροσωπευτικό τμήμα των μουσικοχορευτικών συγκροτημάτων της Αδελφότητας και συνόδευσαν οι Θοδωρής Ποθουλάκης, Λύρα – Τραγούδι,  Εφραίμ Ποθουλάκης, Κιθάρα, Ταξιάρχης Ποθουλάκης, Λαούτο και Χαράλαμος Αμανατίδης, Τραγούδι.
 
Από τα βάθη της Μινωικής Κρήτης έως τη σύγχρονη εποχή, οι γυναίκες της Κρήτης πορεύονταν στο χρόνο αφήνοντας το δικό τους ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία, την κοινωνία και τον πολιτισμό του νησιού. Με δύναμη, αξιοπρέπεια, σοφία και ψυχικό μεγαλείο στάθηκαν μητέρες, σύζυγοι, εργάτριες, αγωνίστριες, επιστήμονες, καλλιτέχνιδες και πολλές φορές πρωτοπόρες σε διάφορους τομείς. Η πορεία τους δεν υπήρξε εύκολη. Άλλοτε με τη σιωπηλή τους δύναμη και άλλοτε με τη δυναμική τους παρουσία, ύψωσαν το ανάστημά τους, άνοιξαν νέους δρόμους και έγιναν πηγή έμπνευσης για τις επόμενες γενιές, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διαμόρφωση της κρητικής ταυτότητας.

ROOM SERVICE ΣΤΟΝ ΑΔΗ – Ex Grege

Κήρυγμα στὴν Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ 

ὁ πλούσιος καὶ ὁ Λάζαρος (Λουκ. ιϛ΄ 19-31)

Ex Grege

Ὑπάρχει ἕνας τύπος πελάτη ποὺ κάθε σερβιτόρος τὸν ξέρει. Δὲν εἶναι ὁ κακός. Εἶναι ὁ συνηθισμένος. Ἐκεῖνος ποὺ μπαίνει στὸ μαγαζὶ καὶ ὅλα γύρω του —τὸ τραπέζι, τὸ νερό, ὁ ἄνθρωπος ποὺ τὸ φέρνει— ὑπάρχουν γιὰ νὰ τὸν ἐξυπηρετήσουν. Δὲν τὸ σκέφτεται κἂν· εἶναι βαθιὰ πεποίθηση. Σηκώνει τὸ χέρι χωρὶς νὰ κοιτάξῃ, καὶ περιμένει. Καὶ τὸ πιὸ ἐνδιαφέρον: ἂν κάποια στιγμὴ σβήσουν τὰ φῶτα καὶ κλείσῃ τὸ μαγαζί, αὐτὸς ὁ τύπος θὰ ἐξακολουθῇ, γιὰ ὥρα, νὰ σηκώνῃ τὸ χέρι. Γιατὶ ἡ συνήθεια νὰ σὲ ὑπηρετοῦν εἶναι τὸ τελευταῖο πρᾶγμα ποὺ πεθαίνει μέσα σου. Πρώτα βγαίνει ἡ ψυχὴ καὶ μετὰ τὸ χούι.Ἴσως καὶ νὰ μὴν πεθαίνῃ καθόλου.

Αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν πελάτη περιγράφει ἡ σημερινὴ παραβολή — μόνο ποὺ τὸν παρακολουθεῖ καὶ μετὰ τὸν θάνατο. Καὶ ἐκεῖ εἶναι ὅλο τὸ ζουμί της.

Στὴ γῆ, τὰ πράγματα εἶναι ὅπως τὰ περιμένουμε. Ὁ πλούσιος «ἐνεδιδύσκετο πορφύραν», εὐφραινόταν «καθ' ἡμέραν λαμπρῶς». Στὴν πύλη του, πεταμένος σὰν σκουπίδι, ὁ Λάζαρος, μὲ τὰ σκυλιὰ νὰ γλείφουν τὶς πληγές του. Μιὰ φυσιολογικὴ εἰκόνα τοῦ κόσμου: ὁ ἕνας μέσα, ὁ ἄλλος ἔξω, καὶ μιὰ πόρτα ἀνάμεσά τους ποὺ κανεὶς δὲν τὴν ἀνοίγει. Ὣς ἐδῶ, τίποτε τὸ παράδοξο. Ὁ πλούσιος δὲν βασανίζει τὸν Λάζαρο· ἁπλῶς δὲν τὸν βλέπει. Τὸν προσπερνάει ὅπως προσπερνᾶς στὶς ταβέρνες τὸ τραπέζι ποὺ δὲν εἶναι τὸ δικό σου.

«Έρχου και Ίδε»: Συζήτηση με τον π. Θεοδόσιο Μουρτζούχο και τον Θανάσαση Παπαθανασίου στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»

Η Εκκλησία καλείται να προσκαλεί τον κόσμο με την ίδια της τη ζωή. Το «Έρχου και Ίδε» δεν είναι σύνθημα ούτε επικοινωνιακή στρατηγική. Είναι πρόσκληση αυθεντικότητας, αυτοκριτικής, ελευθερίας, μετάνοιας και αγάπης.
 
Στο «Ενοριακό Αρχονταρίκι» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς και στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…», την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, διοργανώθηκε συζήτηση με θέμα: «Έρχου και Ίδε». Συμμετείχαν ο Αρχιμανδρίτης  π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης, ο κ. Πέτρος Παναγιωτόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. και ο κ. Θανάσης Παπαθανασίου, τ. Καθηγητής Ιεραποστολικής στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθήνας.
Η συζήτηση πραγματεύτηκε ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της σύγχρονης εκκλησιαστικής ζωής: κατά πόσο η Εκκλησία αποτελεί έμπρακτη μαρτυρία του Χριστού και όχι απλώς έναν θεσμό που διακηρύσσει την αλήθεια χωρίς πάντοτε να την εφαρμόζει στην καθημερινότητά του, με κεντρικό προβληματισμό τη σχέση μεταξύ λόγων και έργων, πίστης και ζωής, παράδοσης και ανανέωσης, εξουσίας και αγάπης.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ - ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΥΠΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΙΝΣΑΣΑΣ κκ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ 

ΚΥΡΙΑΚΉ 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΥΠΟ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΙΝΣΑΣΑΣ κκ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ

Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΠΑΤΡΩΝ

       Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και τέλεσε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ι.Ν. Αγίων Αναργύρων, Παρεκκλήσιον του Ι.Ν. Παντοκράτορος Πατρών.
Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος, μεταξύ άλλων, είπε: «Ευσεβείς μου αδελφοί, η σημερινή Ευαγγελική περικοπή του Πλουσίου και του Λαζάρου, όπως μας τη διηγήθηκε ο Ευαγγελιστής Λουκάς, μας διδάσκει πώς να διαχειριζόμαστε τα δώρα που μας εμπιστεύτηκε ο Θεός.
Στην παραβολή που ακούσαμε, η αμαρτία του πλουσίου δεν ήταν η κατοχή του πλούτου, αλλά η αυτάρεσκη αδιαφορία του για αυτούς που υπέφεραν. Έβλεπε καθημερινά τον ασθενή και ταλαιπωρημένο Λάζαρο στην πόρτα του, αλλά η καρδιά του παρέμεινε σκληρή και κλειστή. Δεν είδε στο πρόσωπο του φτωχού Λαζάρου την εικόνα του Θεού.

Η καταδίκη του στην αιωνιότητα ήταν το αποτέλεσμα της απομονώσεως στην οποία ο ίδιος περιήγαγε τον εαυτό του, μετατρέποντας τα αγαθά του σε τείχος εγωισμού.
Στον αντίποδα αυτής της στάσης, οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, που εορτάζουν σήμερα,  ενσαρκώνουν την ευαγγελική επιταγή: "Δωρεάν ἐλάβετε, δωρεάν δότε“.

Προικοννήσου Ιωσήφ: Από την ασπλαχνία στην αιώνια ζωή

Το μεγαλύτερο δώρο που μας έχει δώσει ο Θεός και το οποίο δείχνει και το μέγεθος της μακροθυμίας του, είναι ο χρόνος. Μας τον δίνει το χρόνο αυτό για να καθαριστούμε, να μετανοήσουμε, να φωτιστούμε, να αγιαστούμε, να γίνουμε μικροί Χριστοί κατά τη χάρη Του μέσα από τη ζωή και τα μυστήρια της Εκκλησίας Του.
 
Ιερά αγρυπνία τελέσθηκε το Σάββατο 31 Οκτωβρίου (Κυριακή Ε´ Λουκά, Κοσμά και Δαμιανού των αναργύρων και της μητρός αυτών Θεοδότης, Δαυίδ οσίου του εν Ευβοία, Ιακώβου ιερομάρτυρος του εν Αιτωλία και των μαθητών αυτού), στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, στην οποία προεξήρχε και κήρυξε τον θείο λόγο, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προικοννήσου κ. Ιωσήφ.
Η   αγρυπνία   και   η   ομιλία   εντάσσονται   στο   πλαίσιο   του προγράμματος   «ΕΝΟΡΙΑ   εν   δράσει».
 
Το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου ήταν αφιερωμένο στην ευαγγελική παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, όπως αυτή περιγράφεται από τον Ευαγγελιστή Λουκά. Η παραβολή παρουσιάζει δύο εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους. Από τη μία πλευρά βρίσκεται ένας πλούσιος άνθρωπος, ο οποίος ζει μέσα στην πολυτέλεια, διαθέτει μεγάλα αγαθά, απολαμβάνει καθημερινά πλούσια γεύματα και περνά τη ζωή του με ανέσεις και διασκεδάσεις. Παρά την κοινωνική και οικονομική του επιφάνεια, το όνομά του δεν διασώζεται στην ευαγγελική διήγηση.

Κοίταξε τον εαυτόν σου - ἅγιος Παΐσιος

«Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὸν ἑαυτό του, ὁ πειρασμὸς θὰ τοῦ ἀνοίξει δουλειὰ νὰ ἀσχολεῖται μὲ τοὺς ἄλλους. Ἂν ὅμως κάνει δουλειὰ στὸν ἑαυτό του, γνωρίζει καὶ τὸν ἄλλο. Διαφορετικά, μὲ τὰ λανθασμένα συμπεράσματα ποὺ βγάζει ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, κρίνει λανθασμένα καὶ τοὺς ἄλλους»

ἅγιος Παΐσιος

Μνήμη των Αγίων και Θαυματουργών Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού (1 Νοεμβρίου) -

Ούτοι οι Άγιοι είχον το γένος από την γην της Ασίας, ήτοι της Ανατολής, υιοί όντες γονέων φιλαρέτων και ευσεβών, από τους οποίους η μήτηρ των ωνομάζετο Θεοδότη, ήτις αφ’ ου έμεινε χήρα από άνδρα, εμεταχειρίζετο πολιτείαν ενάρετον. Όθεν με το παράδειγμά της, εδίδαξε και τους υιούς της τούτους κάθε είδος τελείας αρετής. Ούτοι λοιπόν έμαθον μεν και κάθε άλλην επιστήμην, αφήσαντες δε τας άλλας, ηγάπησαν την ιατρικήν, και με αυτήν ιάτρευον κάθε νόσον, ήτοι κάθε ασθένειαν πολυχρόνιον, και κάθε μαλακίαν, ήτοι κάθε ασθένειαν ολιγοχρόνιον. Και όχι μόνον ανθρώπους εθεράπευον, αλλά και τα άλογα κτήνη.

Μνήμη των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού (1 Νοεμβρίου)

Σήμερα, μέσα στην αναστάσιμη υμνολογία της Κυριακής, η Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αγίων Μαρτύρων γυναικών Κυριαίνης και Ιουλιανής, των Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, και του Οσίου Δαβίδ του εν Ευβοία.
Οι εξ Ασίας Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός ένεκα της απώλειας του πατέρας, η χήρα μητέρα τους Θεοδότη τους ανέθρεψε με παιδεία και ευαγγελική ανατροφή.
Επιδόθηκαν στην ιατρική με επιμέλεια, αφού ήδη καλλιέργησαν στη ψυχή τους τις αρετές. Πρόσφεραν τις γνώσεις τους αφιλοκερδώς, προς τους ασθενείς, με αγάπη και σεβασμό. Στην υμνογραφία ονομάζονται «Ανάργυροι» ως αντανάκλαση της συνείδησης των πιστών για το απαράμιλλο παράδειγμά τους.

Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο ΚΥΡΙΑΚΗ 1η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΑΙ Ε΄ ΛΟΥΚΑ, Θεία Λειτουργία....

Αποστολικό Ανάγνωσμα

Μνήμης τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, Κοσμά καὶ Δαμιανού

Κορινθίους Α΄ 12:27-13:8

 

Ἀδελφοί, ὑμεῖς ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους.	Εσείς όλοι μαζί αποτελείτε το σώμα του Χριστού, και είστε μέλη του, ο καθένας σας χωριστά.
Καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους,	Γι’ αυτό στην εκκλησία ο Θεός τοποθέτησε τον καθένα στην ορισμένη του θέση: πρώτα έρχονται οι απόστολοι, σε δεύτερη θέση οι προφήτες, σε τρίτη οι διδάσκαλοι,
ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν.	και ακολουθούν οι θαυματουργοί, οι θεραπευτές, αυτοί που παραστέκονται στις ανάγκες, οι διαχειριστές, όσοι λαλούν διάφορα είδη γλωσσών.
Μὴ πάντες ἀπόστολοι;	Δεν είναι όλοι απόστολοι
μὴ πάντες προφῆται;	ούτε όλοι προφήτες
μὴ πάντες διδάσκαλοι;	ούτε όλοι διδάσκαλοι.
Μὴ πάντες δυνάμεις;	Δεν είναι όλοι θαυματουργοί
Μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων;	ούτε όλοι θεραπευτές
Μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσι;	ούτε όλοι λαλούν γλώσσες
Μὴ πάντες διερμηνεύουσι;	κι ούτε όλοι ξέρουν πώς να τις εξηγούν.
Ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα.	Ο ζήλος σας, μάλιστα, πρέπει να στρέφεται προς τα σημαντικότερα χαρίσματα.

Πέμπτη Κυριακή του Λουκά: Λουκάς 16:19-31 - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Πέμπτη Κυριακή του Λουκά: Λουκάς 16:19-31

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου, που ακούμε την Πέμπτη Κυριακή του Λουκά, θέτει ένα ερώτημα που αγγίζει την καθημερινότητά μας: μπορούμε να πλησιάζουμε τον Θεό, ενώ προσπερνούμε τον άνθρωπο που υποφέρει δίπλα μας; Ο Χριστός παρουσιάζει δύο ανθρώπους που ζουν σε ελάχιστη απόσταση, αλλά τους χωρίζει ήδη ένας ολόκληρος κόσμος. Ο ένας απολαμβάνει καθημερινά την αφθονία· ο άλλος, πληγωμένος και πεινασμένος, περιμένει στην πόρτα του λίγα ψίχουλα. Η συνάντησή τους θα μπορούσε να γίνει αφορμή αγάπης. Παραμένει όμως μια δυνατότητα που ο πλούσιος αφήνει ανεκπλήρωτη.

Το Ευαγγέλιο δεν αναφέρει ότι ο πλούσιος άρπαξε την περιουσία του Λαζάρου ή τον κακοποίησε. Φανερώνει, ωστόσο, κάτι βαθιά ανησυχητικό: μπορούμε να πληγώνουμε τον άλλον χωρίς να στρέφουμε το χέρι εναντίον του· αρκεί να του κλείνουμε την καρδιά μας. Η εντολή να μη σκληρύνουμε την καρδιά απέναντι στον φτωχό υπήρχε ήδη στον Νόμο, ενώ οι προφήτες συνέδεαν την αληθινή λατρεία με το μοίρασμα του ψωμιού στον πεινασμένο.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για μια απλουστευτική καταδίκη κάθε εύπορου ανθρώπου ούτε για την παρουσίαση της στέρησης ως αυτόματου εισιτηρίου σωτηρίας. Το ζήτημα είναι τι γίνεται η καρδιά μας μέσα στις συνθήκες της ζωής μας και πώς χρησιμοποιούμε όσα μας έχουν δοθεί. Η πίστη που δεν αποκτά έμπρακτη έκφραση αγάπης παραμένει νεκρή. Ο πλούσιος δεν καταδικάζεται επειδή χαιρόταν τη ζωή, αλλά η στάση του αποκαλύπτει μια χαρά κλεισμένη στον εαυτό της, χωρίς χώρο για τον αδελφό.

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ - π. Δημητρίου Μπόκου

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ

π. Δημητρίου Μπόκου

Στην ωραιότατη παραβολή του Χριστού για τον πλούσιο και τον φτωχό Λάζαρο, διαφαίνεται η μεγάλη δυσκολία του ανθρώπου να αποδεχθεί πράγματα που διαφεύγουν τον άμεσο έλεγχό του, είτε διά της λογικής, είτε διά των αισθήσεών του. Και αυτό ισχύει ιδιαίτερα για όσα ανήκουν στον επέκεινα κόσμο, τον μη βλεπόμενο, που δεν εμπίπτει στην άμεση παρατήρηση ή στην αναντίρρητη λογική απόδειξη, στις μόνες δηλαδή προσιτές και αποδεκτές μεθόδους που προσπορίζουν πιστοποιημένη γνώση στον άνθρωπο.

Διδασκαλίες για υπερφυσικές πραγματικότητες, για ουράνιες ή υποχθόνιες υποστάσεις, για θεϊκή αποκάλυψη ή πλάνη δαιμονική, αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερο σκεπτικισμό (Κυριακή Ε΄Λουκά).

Μπροστά στη δυσκολία αυτή πολλοί καταλήγουν στην προχειρότερη λύση, την απόρριψη. Όσα δεν μπορούν να επαληθευτούν με τους συνήθεις τρόπους που ισχύουν στον φυσικό κόσμο, πάνε στο περιθώριο. Δεν υπάρχουν. Ή δεν αξίζει να ασχολείται κάποιος με αυτά. Θεωρούνται αποκύημα παρωχημένων εποχών, καρπός της αδυναμίας του ανθρώπου μπρος στις ατιθάσευτες δυνάμεις του σύμπαντος. Διακωμωδούνται σήμερα, στον αιώνα της επιστήμης.

ΜΙΑ ΟΔΟΣ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΞΕΝΗ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΜΙΑ ΟΔΟΣ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΞΕΝΗ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι» (Α’ Κορ. 12,30)

«Και ακόμα σας δείχνω μια οδό υπερβολικά έξοχη». 

            Χαρακτηριστικό της εποχής μας η σκληροκαρδία. Ο άνθρωπος δείχνει να νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του και αφήνει τον συνάνθρωπό του στην άκρη. Δεν τον ενδιαφέρει αν τον πληγώνει. Αν θα μπορούσε να τον στηρίξει και να του δώσει χαρά, εφόσον ο ο ίδιος δεν έχει να κερδίσει κάτι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ενδιαφέρον για τη ζωή να έχει να κάνει με το «εγώ» μας και τη δική μας άνεση και απόλαυση, την εκπλήρωση των δικών μας στόχων, ακόμη κι αν χρειαστεί να περάσουμε επί πτωμάτων. Ίσως μοιάζει σκληρή αυτή η διατύπωση. Τη ζούμε όμως ιδιαίτερα στον χώρο των παιδιών και των εφήβων, καθώς μεγάλη μερίδα αυτών είτε αδιαφορούν είτε προσπαθούν να λειτουργήσουν εξουσιαστικά πληγώνοντας και απογοητεύοντας.

            Φαίνεται πως και στην πρώτη Εκκλησία, εκεί όπου η χάρις υπερεπλεόναζε και υπήρχαν πολλά χαρίσματα ανάμεσα στους χριστιανούς, όπως περιγράφει ο απόστολος Παύλος γράφοντας στους Κορινθίους, το ενδιαφέρον των χαρισματούχων ήταν να χρησιμοποιούν τις δωρεές του Θεού για να ξεχωρίζουν ανάμεσα στους άλλους και να διεκδικούν θέση ανώτερη, να τονίζουν την ικανότητα και τη δωρεά τους για να δοξάζονται από τους άλλους και να έχουν λόγο κεντροβαρή στην εκκλησιαστική κοινότητα. Ο απόστολος Παύλος δεν μένει ευχαριστημένος από αυτήν την αντίληψη, διότι νιώθει ότι τα χαρίσματα κάνουν τους χριστιανούς να ξεχνούνε ότι τίποτε δε μας ανήκει, αλλά τα πάντα είναι δωρεά του Χριστού όχι για να εξουσιάζουμε, αλλά για να διακονούμε με βάση το τι μας δόθηκε το σώμα της Εκκλησίας, στο οποίο είμαστε μέλη Του και ξεχωριστά ο καθένας και, ταυτόχρονα, όλοι μαζί. Έτσι, ο απόστολος δείχνει την οδό που μοιάζει υπερβολική, αλλά είναι το κλειδί της όντως χριστιανικής ζωής, που είναι η αγάπη, και προχωρεί στον περίφημο ύμνο της, διά του οποίου μας δείχνει ότι όσα χαρίσματα κι αν έχουμε, όσα έργα κι αν κάνουμε, αν δεν υπάρχει η αγάπη στην καρδιά και το καθετί που πράττουμε δεν είναι καρπός της, τότε μοιάζει μάταιο και πρόσκαιρο.

Ε’ ΛΟΥΚΑ (ΦΤΩΧΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ) - π. ΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ε’ ΛΟΥΚΑ (ΦΤΩΧΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...μεταξύ ἡμῶν καί ὑμῶν  χάσμα μέγα ἐστήρικται,...»

Μεγάλο βάραθρο ἔχει πλέον στηριχθῆ μεταξύ μας· ἐάν ἤθελες ἐσύ μποροῦσες νά τό γεφυρώσεις ἐν ὅσῳ ζοῦσες στή γῆ, μιμούμενος τόν Πατριάρχη Ἀβραάμ πού καί αὐτός ἦταν πλούσιος.

Ὁ Λάζαρος ἦταν μέν γεμάτος πληγές, ἀλλά αὐτό προεῖχε, τό ὅτι εἶχε μέσα του ψυχή πολυτιμότερη ἀπό κάθε χρυσάφι ἤ καλύτερα ὄχι μόνο τήν ψυχή, ἀλλά καί τό σῶμα του· διότι ἀρετή τοῦ σώματος δέν εἶναι ἡ πολυσαρκία, ἡ εὐρωστία καί τά πολυτελῆ ἐνδύματα, ἀλλά τό νά ἀντέχει τόσα πολλά καί τέτοιου εἴδους βάσανα.

Καθ’ ὅσον δέν εἶναι ἀποκρουστικός ἐκεῖνος πού ἔχει τέτοια τραύματα-ἕλκη στό σῶμα, ἀλλά ἐκεῖνος πού, ἐνῶ ἔχει πάρα πολλές πληγές στήν ψυχή του, δέν ἐνδιαφέρεται καθόλου γιά αὐτές· ὅπως ἀκριβῶς ἀκούσαμε σήμερα μέ τόν Πλούσιο τῆς Παραβολῆς. Συμβαίνει δηλαδή ὁ Πλούσιος νά μήν εἶναι συνδεδεμένος μέ τήν ἀγάπη· ἡ ἀγάπη οἰκοδομεῖ, συνενώνει, προσεγγίζει καί συναρμόζει τούς ἀνθρώπους.

Γι’ αὐτό, ἄν θέλουμε νά λάβουμε τό Πνεῦμα ἀπό τήν Κεφαλή-τόν Χριστό, ἄς εἴμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας μέ τόν σύνδεσμο τῆς εὐσπλαχνίας καί ἐλεημοσύνης. Ὁ Λάζαρος «ἀπήλαυσε» στή ζωή αὐτή, πολλά βάσανα καί στερήθηκε τήν ἀγκαλιά καί τήν εὐσπλαχνία τοῦ Πλουσίου.

Η παραβολή της σκληρότητας - Δημήτριος Τσαντήλας

 

 Ομιλεί ο ιατρός - θεολόγος κ. Δημήτριος Τσαντήλας για το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής 1ης Νοεμβρίου 2026, Ε΄ Λουκά, παραβολή πλουσίου και Λαζάρου.

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΤΩΧΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΤΩΧΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ (Λουκ. 16, 19-31)

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στον Αρχάγγελο, στις 2/11/2003)

 
Τι ζηλεύουμε; Τι επιθυμούμε;
 
Τι ζηλεύουν οι άνθρωποι; Τι επιθυμούν;
Να έχουν υγεία, πλούτη, καλό φαγητό, διασκέδαση. Και να έχουν τη δυνατότητα να κάνουν εντύπωση στους άλλους. Αυτό είναι το φρόνημα που αναπτύσσεται μέσα μας. Μας αρέσει ακόμη κάνοντας εντύπωση, να «σκάζουμε» τους άλλους, σαν πιο επιτυχημένοι από αυτούς.
Ο Χριστός μάς λέγει, ότι έχοντας τέτοια μυαλά κάνουμε λάθος. Και μας διηγείται την παραβολή του πλουσίου και του πτωχού Λαζάρου.
Ο πλούσιος είχε όλα εκείνα τα καλά, για τα οποία όσοι δεν διαθέτουν πνευματικά κριτήρια, θα μπορούσαν να τον ζηλεύουν και να τον καλοτυχίζουν. Ο φτωχός Λάζαρος ήταν τόσο ταλαίπωρος, που μόνο τον λυπούνταν. Κανείς δεν του έδινε σημασία. Και πρώτος απ’ όλους ο πλούσιος, έξω από το σπίτι τού οποίου ήταν ριγμένος.
 
Σύντομα άλλαξε το σκηνικό
 
Αλλά μια και η πρόσκαιρη ζωή φεύγει πολύ γρήγορα, ήλθε η ώρα που πέθαναν και οι δυο. Όμως στη ζωή πέρα από τον τάφο, τα πράγματα γύρισαν ανάποδα. Ο φτωχός Λάζαρος ζει στην αγκαλιά του Αβραάμ. Είναι στον Παράδεισο. Ο πλούσιος βρίσκεται στην κόλαση και υποφέρει. Υποφέρει τόσο, όσο δεν μπορεί να υποφέρει ποτέ άνθρωπος πάνω στη γη. Είναι τόσο φτωχός, που ζητά μια σταγόνα νερό. Είδατε ποτέ άνθρωπο σε τέτοια δυστυχία; Τι θέλει να μας πει το Ευαγγέλιο;

Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, κ. Volodymyr Zelenskyy στο Οικουμενικό Πατριαρχείο

Επίσκεψη στην Έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στο Φανάρι, την πέμπτη από την εκλογή του, πραγματοποίησε σήμερα, Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2026, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Εξοχ. κ.Volodymyr Zelenskyy. Η αμέσως προηγούμενη επίσκεψή του ήταν στις αρχές του περασμένου Απριλίου.

Η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, υποδέχθηκε με εγκαρδιότητα τον Εξοχ. Πρόεδρο και ακολούθως είχαν κατ’ ιδίαν συνάντηση στο Πατριαρχικό Γραφείο που διήρκεσε περίπου μία ώρα, κατά την οποία ο Παναγιώτατος, επανέλαβε την στήριξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου προς τον δοκιμαζόμενο από τον πόλεμο Ουκρανικό λαό. Πρόσθεσε δε ότι η Μητέρα Εκκλησία προσεύχεται για την επικράτηση της ειρήνης και της δικαιοσύνης στην Ουκρανία, αλλά και για την ειρηνική επίλυση όλων των συγκρούσεων, ενθαρρύνοντας κάθε πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξέφρασε, επίσης, όπως σε κάθε ευκαιρία, την ευχή να επιστρέψουν σύντομα στην πατρίδα τους τα χιλιάδες απαχθέντα ουκρανόπαιδα και να ενωθούν και πάλι με τις οικογένειές τους. 

Από την πλευρά του ο κ. Πρόεδρος εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της Χώρας του για τη συνεχή στήριξη και τις προσευχές του Οικουμενικού Πατριαρχείου και προσωπικά της Α. Θ. Παναγιότητος του Πατριάρχου, τον οποίο συνεχάρη και ευχήθηκε θερμά για τα 35 χρόνια της πατριαρχίας του.