Μήπως γίναμε τόσο επιδέξιοι στο να υπερασπιζόμαστε τον Θεό, ώστε ξεχάσαμε να αγαπάμε εκείνους για τους οποίους ο Θεός σταυρώθηκε;
Μιλούμε για την Ορθοδοξία. Υπερασπιζόμαστε τα δόγματα. Επικαλούμαστε τους Ιερούς Κανόνες. Διαφωνούμε για λειτουργικές λεπτομέρειες, για εκκλησιαστικές παραδόσεις, για την ακρίβεια της πίστεως.
Και ορθώς ενδιαφερόμαστε για όλα αυτά.
Αλλά αναρωτιέμαι:
Πόσες φορές υπερασπιστήκαμε με το ίδιο πάθος έναν άνθρωπο που αδικήθηκε;
Πόσες φορές σταθήκαμε δίπλα σε κάποιον που η κοινωνία περιφρόνησε;
Πόσες φορές εγκαταλείψαμε την ασφάλεια της θρησκευτικής μας βεβαιότητας για να συναντήσουμε τον πόνο ενός ανθρώπου;
Δεν υποστηρίζω ότι η αλήθεια της πίστεως πρέπει να υποχωρήσει μπροστά στις απαιτήσεις της εποχής.











































