Οι γυναίκες πίσω από τις κλειστές πόρτες της δυτικής συνείδησης - Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

Οι γυναίκες πίσω από τις κλειστές πόρτες της δυτικής συνείδησης

Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

Το Αφγανιστάν παραμένει η μοναδική χώρα όπου απαγορεύεται στις γυναίκες η φοίτηση μετά την πρωτοβάθμια βαθμίδα.

Στο Αφγανιστάν, εκατομμύρια γυναίκες δεν ζουν απλώς περιορισμένες. Σβήνουν αργά από τον δημόσιο χώρο. Δεν επιτρέπεται να σπουδάσουν, δυσκολεύονται να εργαστούν, εμποδίζονται να μετακινηθούν ελεύθερα και μαθαίνουν να χαμηλώνουν ακόμη και τη φωνή τους. Πέντε χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, τα μισά πρόσωπα μιας χώρας έχουν σχεδόν εξαφανιστεί πίσω από τοίχους, υφάσματα και απαγορεύσεις. Τα νεότερα στοιχεία της υπηρεσίας του ΟΗΕ για τις γυναίκες είναι σοκαριστικά. Οι Αρχές έχουν εκδώσει περισσότερα από εκατό διατάγματα που περιορίζουν κορίτσια και γυναίκες, ενώ οι μισές από όσες ερωτήθηκαν δηλώνουν ότι βγαίνουν από το σπίτι μόλις μία ή δύο φορές τον μήνα. Δεν πρόκειται για αυστηρό έθιμο ούτε για πολιτισμική ιδιαιτερότητα. Είναι συστηματική αφαίρεση της ανθρώπινης υπόστασης.

Η εκπαίδευση υπήρξε από τους πρώτους στόχους. Το Αφγανιστάν παραμένει η μοναδική χώρα όπου απαγορεύεται στις γυναίκες η φοίτηση μετά την πρωτοβάθμια βαθμίδα. Περίπου 2.200.000 κορίτσια στερούνται το σχολείο, ενώ περισσότερες από 100.000 νέες αποκλείστηκαν από τα πανεπιστήμια, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Περί ήθους εκκλησιαστικού - Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

«Οι χριστιανοί δεν έχουν το δικαίωμα να πραγματοποιούν στο όνομα του Χριστού εκβιαστικές πράξεις, ακόμα και επάνω στους ίδιους τους εκβιαστές τους. Μπορούν όμως ή και οφείλουν να ελέγχουν με παρρησία και αυτοθυσία την αδικία, για να υπερασπίζονται την δικαιοσύνη προς όλους, όταν βλέπουν όφελος από τον λόγο και την μαρτυρία τους».
 

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

(Το μυστήριο της χριστιανικής ζωής, Έσσεξ Αγγλίας 2011, σελίδες 235-236)

Διαλέξτε πλευρά !

Σε μια χώρα που μετράει -για ένα ακόμα καλοκαίρι- καμένες εκτάσεις ξεκινά αύριο η κυνηγετική περίοδος. Περιλαμβάνει είδη όπως ο λαγός, η αλεπού, το πετροκούναβο, το ορτύκι, το τρυγόνι, η μπεκάτσα. 

Όσα από αυτά τα πλάσματα κατάφεραν να επιβιώσουν από τις φωτιές, αλλά και άλλα, σε άλλες περιοχές, εξαντλημένα από τους καύσωνες και τη λειψυδρία και πεινασμένα, θα κυνηγηθούν ανηλεώς. 

Στον αντίποδα, μια αλεπουδίτσα, με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από τροχαίο, δέχεται τη φροντίδα των εθελοντών στις εγκαταστάσεις της ΑΝΙΜΑ. 

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ - Μετόχιον Ιεράς Μονής Μαρίτσης

 

Κληρικοί, πανηγύρεις και χορός: τι λένε πραγματικά οι ιεροί Κανόνες - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

  Κληρικοί, πανηγύρεις και χορός: 

τι λένε πραγματικά οι ιεροί Κανόνες

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η συζήτηση για τη συμμετοχή κληρικών σε πανηγύρεις, ιδίως κατά τους θερινούς μήνες, όταν τιμώνται άγιοι ή η Υπεραγία Θεοτόκος, χρειάζεται σοβαρότητα, ορθή ερμηνεία των ιερών Κανόνων και ποιμαντική διάκριση. Συχνά προβάλλεται η άποψη ότι «οι ιεροί Κανόνες απαγορεύουν γενικώς στους κληρικούς να χορεύουν σε κάθε πανηγύρι». Άλλοτε μάλιστα γίνεται επίκληση Αποστολικών Κανόνων, Κανόνων της Συνόδου της Λαοδικείας και Κανόνων της Καρθαγένης με τρόπο γενικό, χωρίς να εξετάζεται το ακριβές περιεχόμενό τους.

Το θέμα, όμως, δεν λύνεται με αφοριστικά συνθήματα. Οι Κανόνες της Εκκλησίας δεν είναι απλές απαγορευτικές διατάξεις αποκομμένες από το εκκλησιαστικό ήθος. Είναι ποιμαντικοί κανόνες θεραπείας, ευταξίας και προστασίας του εκκλησιαστικού σώματος. Γι’ αυτό πρέπει να διαβάζονται κυρίως σύμφωνα με το πνεύμα των Πατέρων που τους θέσπισαν.

Το Kανονικό πλαίσιο

Οι βασικοί Κανόνες που σχετίζονται με το θέμα είναι κυρίως οι 53ος, 54ος και 55ος της Συνόδου της Λαοδικείας, καθώς και οι συγγενείς διατάξεις της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου.

Ο 53ος Κανών της Λαοδικείας λέγει:

«Οὐ δεῖ Χριστιανοὺς εἰς γάμους ἀπερχομένους βαλλίζειν ἢ ὀρχεῖσθαι, ἀλλὰ σεμνῶς δειπνεῖν ἢ ἀριστᾷν, ὡς πρέπει Χριστιανοῖς».

Θεόδωρος Κ. Γραμματικόπουλος, - Γεώργιος Διον. Κουρκούτας

Θεόδωρος Κ. Γραμματικόπουλος, 1937-2026

 
Ένας ακούραστος πνευματικός δημιουργός της Ηλείας
Στις 13 Ιουλίου 2026 έφυγε από την ζωή ένας ακούραστος πνευματικός δημιουργός της Ηλείας, ο Θεόδωρος Κων. Γραμματικόπουλος, σε ηλικία 89 ετών. Η εξόδιος ακολουθία του έλαβε χώρα στον κοιμητηριακό Ιερό Ναό Αγίων Πάντων Πύργου, το απόγευμα της Τρίτης 14 Ιουλίου 2026, όπου συγγενείς, γείτονες και φίλοι τον αποχαιρέτησαν. Η σύντροφος της ζωής του κ. Χριστίνα Αργυρίου, με λόγια βγαλμένα από την καρδιά, διατύπωσε τον δικό της αποχαιρετισμό, λιτό και γεμάτο ειλικρίνεια,  για την μορφή και την κοινωνική παρουσία του εκλιπόντος, μέσα σε κλίμα συγκίνησης.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσε στον Πύργο, επί της οδού Παπαφλέσσα, συνεχίζοντας να διαβάζει, να ενημερώνεται και να παρεμβαίνει με την γραφίδα του.

Ποτέ μήν προσεύχεσθε βιαστικά. - Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

Ποτέ μήν προσεύχεσθε βιαστικά. 

Νά προσεύχεσθε μέ ἔντονη συμμετοχή τοῦνοῦ 

καί τῆς καρδιᾶς στά νοήματα τῆς προσευχῆς.

Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

Παραμένει ευγενής και έντιμος άνθρωπος - Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Αν και δεν υπάρχει νομικό δικαίωμα εδώ,
Υπάρχει, ωστόσο, ένα φυσικό, ανθρώπινο δικαίωμα,
Το δικαίωμα της κοινής λογικής και η φωνή της συνείδησης,
Και παρόλο που αυτό το δικαίωμά μας δεν προβλέπεται από κανέναν άθλιο αστικό κώδικα,
Ένας ευγενής και έντιμος άνθρωπος, δηλαδή ένας λογικός άνθρωπος,
Έχει την υποχρέωση να παραμένει ευγενής και έντιμος άνθρωπος ακόμη και σε περιπτώσεις που δεν καλύπτονται από τους κώδικες.

 Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Ο Ηλίθιος

Και γενικότερα στο Ίντερνετ !

 

Μνήμη του Αγίου ενδόξου Προφήτου Σαμουήλ (20 Αυγούστου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος εκατάγετο από την Αρμαθαίμ Σιφά, εκ του βουνού του Εφραίμ, υιός Ελκανά και Άννης της Προφήτιδος. Ο δε Ελκανά είχε δύω γυναίκας, από τας οποίας η μεν μία, ωνομάζετο Άννα, η δε άλλη, Φενάνα. Και η μεν Φενάνα είχε παιδίον, η δε Άννα δεν είχεν. Ανέβη δε ο Ελκανά μαζί με την γυναίκα του Άνναν εις τον τόπον Σηλώμ, οπού ήτον τότε η Σκηνή και η Κιβωτός. Εκεί δε ήτον και ο ιερεύς Ηλεί, και οι δύω υιοί του, ο Οφνεί και ο Φινεές. Ο δε Κύριος απέκλεισε την μήτραν της Άννας, και δεν εγέννα παιδίον. Όθεν δια την αιτίαν ταύτην ελυπούσεν αυτήν η αντίζηλός της Φενάνα. Η δε Άννα επροσευχήθη εις τον Θεόν μετά πόνου καρδίας, και δια τούτο ενθυμήθη αυτήν ο Θεός, και εγέννησεν υιόν τον μέγαν τούτον Προφήτην Σαμουήλ, (το οποίον ερμηνεύεται Θεαίτητος) αφιέρωσε δε αυτόν εις τον Θεόν η μητέρα του. Όθεν όταν αυξήνθη κατά την ηλικίαν, ελειτούργει εις τον Θεόν, και έγινε Προφήτης μεγάλος. Ο δε Ηλεί και οι υιοί του, εσυντρίφθησαν από την οργήν του Κυρίου και ηφανίσθησαν, διατί επαρώργιζον τον Θεόν. Έκρινε δε Σαμουήλ τον λαόν του Ισραήλ εις όλας τας ημέρας της ζωής του, και δώρα από κανένα δεν επήρεν.

Μνήμη του Προφήτου Σαμουήλ (20 Αυγούστου)

Σήμερα η Αγία μας Ορθοδόξου Εκκλησία, 20 Αυγούστου, τιμά τη μνήμη των Αγίων Ρηγίνου και Ορέστου, από τη Χαλκηδόνα. Τους συνέδεε βαθιά αδελφική φιλία. Η ομολογία της χριστιανικής τους ταυτότητας ήταν η αιτία να βρεθούν στη φυλακή. Αργότερα, μετά την αποφυλάκισή τους, ήρθαν στη νήσο μας και έζησαν στην περιοχή της Λεμεσού, όπου και τελικά μαρτύρησαν για χάρη του αναστημένου Χριστού.
Στο όνομα των Αγίων Ρηγίνου και Ορέστου έχουν αφιερωθεί ναοί στις κοινότητες Φασούλα Λεμεσού, Απλίκι στην Ορεινή Λευκωσία και Τρεμιθούσα της επαρχίας Πάφου.
Ο προφήτης Σαμουήλ, ήταν ο τελευταίος από τους Κριτές του Ισραήλ και αυτός που έχρισε ως βασιλείς τον Σαούλ και κατόπιν τον Δαυίδ. Καταγόταν από τη φυλή του Λευί και η γέννησή του έγινε με θαυμαστό τρόπο, αφού οι γονείς του Ελκανά και Άννα ήσαν άτεκνοι. Υπηρέτησε τον Θεό και τον λαό Του για σαράντα χρόνια και πέθανε σε βαθιά γεράματα, προσμένοντας την έλευση του Μεσσία.

ΜΟΝΑΧΟΣ ΕΡΗΜΙΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ Ο ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

Δέκα χρόνια μετά το του αοίδιμου Παναγιώτη Μαρτίνη, φίλε κ. Αναστάσιε, και εντελώς ανίδεα σε σχέση μ' αυτό-τώρα το βλέπω πρώτη φορά- δεν είναι άσχετο και το ακόλουθο δικό μου με ιδιαίτερο τόνο  στα "Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ Ο ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ" ο  Όσιος Παϊσιος.

ΜΟΝΑΧΟΣ  ΕΡΗΜΙΤΗΣ  ΓΕΡΟΝΤΑΣ  ΠΑΪΣΙΟΣ  

Ο  ΤΑΠΕΙΝΟΣ  Ο  ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

     Επιστολή 23.01.1969, ήτοι πώς ένας απλός «μοναχός ερημίτης γέροντας», άγιος πριν αγιοκαταταχθεί,  εκφράζει και απηχεί λόγω και έργω «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι»-ταπείνωση, συν «μακάριοι οι ειρηνονοποιοι ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται». Μερικά ενδιαφέροντα από παλιά ανάρτηση.

Για την συνέχεια του άρθρου διάβασε ΕΔΩ

Ένας χρόνος χωρίς τον Χρυσόστομο

Ένας χρόνος.

Κι ακόμη δυσκολεύομαι να γράψω για σένα στον παρελθοντικό χρόνο.

Πέρυσι τέτοιες μέρες γράφαμε για τον πιο ζωντανό άνθρωπο που έφυγε ξαφνικά. Για τον Χρυσόστομο που δεν χωρούσε εύκολα σε καμία περιγραφή: θεολόγο, δάσκαλο, μουσικό, συγγραφέα, μα πάνω απ’ όλα άνθρωπο με μια απίστευτη δύναμη ζωής.

Ένα χρόνο μετά, δεν θέλω να ξαναπώ ποιος ήσουν.

Τα είπαμε τότε.

Θέλω μόνο να πω πόσο παράξενο είναι να συνηθίζει ο κόσμος την απουσία ενός ανθρώπου που δεν ήταν φτιαγμένος για να λείπει.

Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν φεύγουν, αφήνουν πίσω τους ένα κενό.

Κι υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν έναν ολόκληρο τρόπο να βλέπεις τον κόσμο.

Όταν η αγένεια περισσεύει

Επιστροφή για λίγο στην Αθήνα.
Και μαζί με τις βαλίτσες, τα ρούχα και όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που κουβαλάς επιστρέφοντας από λίγες μέρες μακριά, με περίμενε κι ένα δέμα στο ταχυδρομείο. 
Πήγα λοιπόν να το παραλάβω, με χαρά και με εκείνη τη διάθεση του τουρίστα που ανακαλύπτει την άδεια πόλη του σαν να τη βλέπει για πρώτη φορά. Μάλλον όμως η επιστροφή στη μεγάλη πόλη και η σκληρότητά της μού κάθισαν αυτή τη φορά κάπως βαριά.
 
Μπροστά μου στην ουρά στεκόταν ένας ηλικιωμένος κύριος. Ένας γλυκός παππούς, γύρω στα ογδόντα με ενενήντα. Ευγενικός, περιποιημένος, περήφανος. Με λευκά μαλλιά και ακουστικά βαρηκοΐας και στα δύο του αυτιά.
Προσπαθούσε να στείλει ένα δέμα.
Μιλούσε με ευγένεια και σεβασμό. Προσπαθούσε να εξηγήσει τι ήθελε, έδειχνε τα χαρτιά του, επαναλάμβανε ότι είχε στείλει το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά.
Απέναντί του, όμως, συναντούσε έναν τρόπο απότομο. Ψυχρό. Απαξιωτικό. Σχεδόν χωρίς ένα βλέμμα. 

Η εθνική μας σταρ κι ο άγιος Αθανάσιος Χαμακιώτης

Το 1934, στο Μαρούσι, όταν η νεογέννητη Αλίκη Βουγιουκλάκη αρρώστησε βαριά από πνευμονία και οι γονείς της έσπευσαν να τη βαπτίσουν, ο ιερέας που τη βάπτισε ήταν ο Αθανάσιος Χαμακιώτης, ο μετέπειτα Όσιος Αθανάσιος ο εν Αμαρουσίω και Ροδοπόλει ασκήσας. 
Δεν χρειάζεται να φορτώσουμε τη σύμπτωση με συμβολισμούς που δεν της ανήκουν. 
Αρκεί η εικόνα. 
Ένας άγνωστος ακόμη ιερομόναχος σκύβει επάνω από ένα άρρωστο βρέφος και προφέρει το όνομά του μέσα στο νερό του βαπτίσματος. 
Το παιδί θα γίνει αργότερα η διασημότερη ίσως εικόνα της μεταπολεμικής Ελλάδας. 
Ο ιερέας θα περάσει τη ζωή του ακολουθώντας σχεδόν την αντίθετη πορεία: μαθαίνοντας να αποσύρεται από την εικόνα του.

Ο κατά κόσμον Γεώργιος Χαμακιώτης γεννήθηκε το 1891 στην Τουρλάδα των Καλαβρύτων και μπήκε δεκαπέντε ετών στην Αγία Λαύρα. Το 1913 έγινε μοναχός Αθανάσιος, σπούδασε στην Ιερατική Σχολή της Άρτας, χειροτονήθηκε διάκονος το 1916 και πρεσβύτερος το 1921. Το 1931 κατέβηκε στην Αθήνα και λίγα χρόνια αργότερα, το 1936, ανέλαβε τη Νερατζιώτισσα στο Μαρούσι. 
Εκεί αρχίζει ουσιαστικά η μεγάλη, αφανής περίοδος της ζωής του. 

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ - Γεώργιος Λουκάκης

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ

Γεώργιος Λουκάκης

‘’ Και το καλόν ου καλόν όταν μη καλώς γίνηται’’ (Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος)

Από το πλήθος των περιπτώσεων επί των οποίων ισχύει το ανωτέρω απόφθεγμα , εξέχουσα θέση κατέχει, σε μία ‘’διάκριση’’ ντροπής, η διοργάνωση πανηγυρικών εκδηλώσεων – στην Επαρχία ιδίως – προς τιμήν (υποτίθεται) της Παναγίας μας την παραμονή (14/8) της εορτής της Κοιμήσεώς Της, στον περίβολο – κατά κανόνα – των αφιερομένων σε Εκείνη Ιερών Ναών. Και ασφαλώς ουδείς αντιλέγει ότι είναι ‘’καλόν’’ η διοργάνωση τέτοιων εκδηλώσεων δια των οποίων δεν αναπτύσσεται βεβαίως το θρησκευτικό συναίσθημα και η κατάνυξη, όπως αρκετοί ισχυρίζονται , όμως αναπτύσσονται και αναζωογονούνται οι δεσμοί των μετεχόντων μεταξύ τους και με την πατρογονική ή απλώς την φιλοξενούσα γη. Μεταβάλλεται όμως το ‘’καλόν’’ σε ‘’ου καλόν’’ επειδή ‘’μη καλώς γίνηται’’ εφόσον καταργείται η αυστηρή νηστεία της παραμονής κατά την οποία δεν καταλύεται ούτε λάδι εάν δεν συμπίπτει με Σάββατο ή Κυριακή.

Είπε το Πάτερ ημών και ξεψύχησε. Ήταν ένας άλλος Βασίλης

«Το αμάρτημά μου ήταν βαρύ»: Το τέλος του χαρισματικού μόδιστρου που σταυρώθηκε απ' όσους δεν τον κατάλαβαν ποτέ
 
Είναι Ιανουάριος του 1987 όταν κυκλοφορεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα τεύχη του περιοδικού «Ταχυδρόμος». Φιλοξενεί την μεγαλύτερη, σημαντικότερη και δυστυχώς τελευταία συνέντευξη του Μπίλι Μπο. Του σχεδιαστή μόδας που υπήρξε influencer και δίδαξε τι σημαίνει trend και viral πριν καν ανακαλυφθούν και χρησιμοποιηθούν ευρέως οι συγκεκριμένοι όροι, όπως τους γνωρίζουμε σήμερα.
 
«Από το άλλοτε πιο ωραίο αγόρι της Αθήνας είχε μείνει μόνο μια σκιά» επισημαίνει η δημοσιογράφος Λένα Ζαννιδάκη. Η γυναίκα την οποία ο ίδιος γνώριζε πολύ καλά και την εμπιστεύτηκε για μία ιδιαίτερη αποστολή. Να ανοίξει την καρδιά και τις σκέψεις του μέσω των σελίδων του περιοδικού σε όλους τους Έλληνες και παράλληλα να τους φέρει για πρώτη φορά σε επαφή με το πραγματικό πρόσωπο του AIDS… Βλέπετε, εκτός από όλα τα άλλα κατορθώματά του, ο ένας και μοναδικός Μπίλι Μπο, είχε και το θλιβερό «προνόμιο» να είναι ο πρώτος διάσημος συμπατριώτης μας που «έφευγε» από αυτήν την ακόμα άγνωστη ασθένεια.

Πανεπιστήμια στον αέρα, οικογένειες στον λογαριασμό - Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

Πανεπιστήμια στον αέρα, οικογένειες στον λογαριασμό

Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

Η διοικητική αστοχία γίνεται κοινωνική αδικία και εθνική απώλεια

Ηδικαστική εμπλοκή στις άδειες τριών μη κρατικών ιδρυμάτων αποκαλύπτει ξανά μια γνώριμη ελληνική παθογένεια. Άλλοι σχεδιάζουν, άλλοι αποφασίζουν και ο πολίτης πληρώνει την αβεβαιότητα. Λίγες εβδομάδες πριν να αρχίσει η νέα ακαδημαϊκή χρονιά, χιλιάδες νέοι και οι οικογένειές τους βρίσκονται μπροστά σε ένα ερώτημα που δεν θα έπρεπε ποτέ να τίθεται τόσο αργά. Θα λειτουργήσουν κανονικά τα ιδρύματα στα οποία εγγράφηκαν, κατέβαλαν χρήματα και επένδυσαν το μέλλον τους;

Σύμφωνα με όσα γνωστοποίησε ο καθηγητής Διοικητικού Δικαίου, Πάνος Λαζαράτος, έγιναν δεκτές αιτήσεις ακυρώσεως κατά αδειών λειτουργίας και προγραμμάτων σπουδών μη κρατικών πανεπιστημίων. Η εξέλιξη φέρεται να αφορά τα ιδρύματα του York, του Keele και του Anatolia. Επειδή οι δικαστικές αποφάσεις δεν έχουν ακόμη καθαρογραφεί και δημοσιοποιηθεί, κάθε κατηγορηματική ερμηνεία θα ήταν πρόωρη. Η ανησυχία, ωστόσο, είναι ήδη πραγματική.

"Τι είναι ο μεταθεϊσμός;" - Παντελή Αντ. Τομάζου

   "Τι είναι ο μεταθεϊσμός;" 

Υπό Παντελή Αντ. Τομάζου

Θεολόγου – Υποψηφίου Διδάκτορος Δογματικής Θεολογίας στο ΕΚΠΑ

Δισαρχιερετικὸς Ἑσπερινὸς στὴν «Κόκκινη Ἐκκλησιά», στοῦ Λουκᾶ Τριπόλεως

Μὲ κατάνυξη ἐτελέσθη, στὶς 17 Αὐγούστου ἐ. ἒ. ὁ Ἑσπερινὸς στὴν «Κόκκινη Ἐκκλησιά», στὸ χωριὸ Λουκᾶ τῆς Τριπόλεως. Πρόκειται γιὰ Ναό – Μνημεῖο, τοῦ 10ου αἰῶνος, τὸ ὁποῖον ἐρειπωθέν, ἐγκατελείφθη, ἐως ὅτου πρὸ ὀλίγων ἐτῶν, ἄρχισαν οἱ προσπάθειες ἀποκαταστάσεώς του καὶ ἀναδείξεώς του στὸ ἀρχαῖο κάλλος. Εἶναι Ναὸς ἀφιερωμένος στὴν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Τὴν χορηγία γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ μνημειακοῦ Ναοῦ, μοναδικοῦ στὸ εἶδος του γιὰ τὴν Ἀρκαδία, κατὰ τὴν Ἀρχαιολογικὴ Ὑπηρεσία, ἀνέλαβε ὁ εὐλαβέστατος καὶ φιλόπατρις, μέγας εὐεργέτης τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Πατρίδος μας, Ἄρχων Ὀφφικιάλιος τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας κ. Ἀθανάσιος Μαρτῖνος.

Στὸ Ἑσπερινό, ὁ ὁποῖος τελεῖται κατ’ ἔτος, στὶς 17 Αὐγούστου ἐχοροστάτησε, τῇ εὐγενεῖ παραχωρήσει καὶ τῇ φιλαδὲλφῳ ἀγάπῃ τοῦ οἰκείου Ἱεράρχου Σεβ. Μητροπολίτου Μαντινείας καὶ Κυνουρίας κ.κ. Ἐπιφανίου, ὁ ἐκ Λουκᾶ ἕλκων τὴν καταγωγὴ Σεβ. Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος, μετὰ τοῦ ὁποίου συνεχοροστάτησε ὁ ἅγιος Μαντινείας καὶ Κυνουρίας.

Τὸν θεῖο λόγο ἐκήρυξε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πατρῶν, ὁ ὁποῖος ἀνεφέρθη στὴ μεγάλη Ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ στὴν εὐλάβεια τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸ Πάνσεπτο Πρόσωπο τῆς Θεομήτορος.

Άκουσε γέρου συμβουλή, - π. Νικόλαος Ε. Μήτσος

Άκουσε γέρου συμβουλή,

και παιδεμένου γνώση,

γιατί αυτή μεσ’ τη ζωή,

μπορεί και να σε σώσει.

π. Νικόλαος Ε. Μήτσος

Απότομη αύξηση στη ζήτηση για μεταχειρισμένα βιβλία – Υποψίες ότι χρησιμοποιούνται για εκπαίδευση ΑΙ

Απότομη αύξηση στη ζήτηση για μεταχειρισμένα βιβλία – Υποψίες ότι χρησιμοποιούνται για εκπαίδευση ΑΙ

Τα βιβλία καταλήγουν σε αποθήκες μακριά από τον τόπο αγοράς τους, χωρίς οι πωλητές να γνωρίζουν ποιος είναι ο τελικός προορισμός τους

Τι παρατηρούν ανεξάρτητοι βιβλιοπώλες – Μεγάλες παραγγελίες για τίτλους που παρέμεναν απούλητοι – Δεν γνωρίζουν οι πωλητές ποιος είναι ο τελικός προορισμός

Κάτι παράξενο συμβαίνει του τελευταίους μήνες στην αγορά των μεταχειρισμένων βιβλίων. Ανεξάρτητοι βιβλιοπώλες σε διαφορετικές χώρες παρατηρούν ξαφνικά ασυνήθιστα μεγάλες παραγγελίες, συχνά για τίτλους που επί χρόνια παρέμεναν απούλητοι.

Τα βιβλία καταλήγουν σε αποθήκες μακριά από τον τόπο αγοράς τους, χωρίς οι πωλητές να γνωρίζουν ποιος είναι ο τελικός προορισμός τους. Ο Στιούαρτ Μάνλεϊ, από το βιβλιοπωλείο Barter Books στο Νορθάμπερλαντ της Βρετανίας, πουλά συνήθως δύο έως τρεις χιλιάδες βιβλία την εβδομάδα, αναφέρει στο BBC News. Πρόσφατα, όμως, μία και μόνο μαζική παραγγελία από καναδική εταιρεία αντιστοιχούσε σε ολόκληρο τον συνηθισμένο εβδομαδιαίο τζίρο του. Όπως λέει, στα 30 χρόνια που δραστηριοποιείται στο εμπόριο μεταχειρισμένων βιβλίων δεν έχει ξαναδεί κάτι παρόμοιο.

Οι άνθρωποι είναι σαν τα ρούχα...

 

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΠΑΤΡΩΝ - ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

 

  ΣΤΙΣ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΩΡΑ 6:30 ΜΜ ΕΟΡΤΗ ΑΠΟΔΟΣΕΩΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΘΑ ΤΕΛΕΣΘΟΥΝ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.

Ι. Ν. ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΥΤΩΝ - ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΑΓ. ΚΟΣΜΑ

 

Μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ανδρέου του στρατηλάτου, και των συν αυτώ τελειωθέντων δισχιλίων πεντακοσίων εννενήκοντα τριών (19 Αυγούστου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ήτον κατά τους καιρούς του ασεβεστάτου Μαξιμιανού, εν έτει σπθ’ [289], στρατιώτης ευρισκόμενος εν τη Ανατολή υπό κάτω εις τον αρχιστράτηγον όλων των βασιλικών ταγμάτων, Αντίοχον ονομαζόμενον. Ούτος λοιπόν απεστάλθη από τον ρηθέντα αρχιστράτηγόν του μαζί με άλλους συστρατιώτας, δια να πολεμήση τους Πέρσας, οίτινες επέρασαν τα όριά των, και ελθόντες εις τα όρια των Ρωμαίων, εκούρσευον αυτά και ηφάνιζον. Κατά τούτων, λέγω, σταλείς, επικαλέσθη τον Χριστόν, πείσας δε και τους συντρόφους του να επικαλεσθούν και εκείνοι τον Χριστόν, ενίκησε τους Πέρσας, και διώξας αυτούς, τους έφθειρεν. Όθεν με την ανέλπιστον ταύτην νίκην, ετράβιξεν εις την πίστιν του Χριστού τους συντρόφους του στρατιώτας. Εδιαβάλθη λοιπόν ο Άγιος και οι τούτου σύντροφοι, προς τον αρχιστράτηγόν τους Αντίοχον.

Μνήμη του Αγίου Ανδρέα του στρατηλάτη (19 Αυγούστου)

Η αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά σήμερα, 19 Αυγούστου, τη μνήμη του Αγίου Ανδρέου του στρατηλάτου και των 2.593 Χριστιανών που μαρτύρησαν μαζί του, για την αγάπη του Χριστού.
Ο απόστολος των Εθνών Παύλος μίλησε για νέφος μαρτύρων κατά την εποχή του, και είναι ασφαλώς πολύ περισσότεροι στη συνέχεια, αφού ο αριθμός αυτών που θυσιάστηκαν, μόνο κατά τους τρεις πρώτους αιώνες μ.Χ., υπολογίζονται σε έντεκα εκατομμύρια. Συνεπώς, δεν είναι παράδοξο το γεγονός ότι στα ημερολόγιά μας συναντούμε συχνά μνήμες δεκάδων, εκατοντάδων, χιλιάδων και μυριάδων μαρτύρων.

Μέ ἀφορμή τά Εὐχέλαια στίς ἐνορίες - π. Βασιλείου Μπακογιάννη

 
Μέ ἀφορμή τά Εὐχέλαια στίς ἐνορίες

Ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Πάτερ, ἐλᾶτε στό σπίτι μας νά μᾶς κάνετε Εὐχέλαιο» εἶπε στόν Ἱερέα τῆς ἐνορίας μιά γνωστή μου πατρινή οἰκογένεια, ὅταν (1990) μετακόμισε στήν Κύπρο (Λευκωσία). «Εἶστε ὅλοι καλά;Συμβαίνει κάτι σοβαρό;», ρώτησε ἔκπληκτος ὁ Ἱερέας. «Ὄχι, ἁπλά νοικιάσαμε σπίτι, καί ἀντί γιά «Ἁγιασμό», θέλουμε νά κάνουμε Εὐχέλαιο».

          Εἶναι πανορθόδοξη πρακτική τό Εὐχέλαιο νά γίνεται ἔκτακτες περιπώτησεις. Περληπτικά.

      Ἀρχικῶς τό Εὐχέλαιο γινόταν σέ σωματικά  ἀσθενεῖς (Ἰακ.5:15). Στή μεταβυζαντινή ἐποχή γινόταν καί γιά  τούς  πνευματικά ἀσθενεῖς,  γιά  ὅσους  ἔπεφταν σέ βαριές ἁμαρτίες. Συμεών Θεσσαλονίκης: «Ἀφ' οὗ ἁμαρτήσωμεν προσερχόμεθα εἰς ἁγίους ἀνθρώπους (Ἱερεῖς) (...) διά προσταγῆς τῶν ὁποίων προσφέρομεν εἰς τόν Θεόν ἅγιον ἔλαιον»·  «ἐξαλείφει τάς πληγάς τῆς ἁμαρτίας καί ἀποδιώκει τά ἀρρωστήματα καί μᾶς καθαίρει ἀπό τοῦ βορβόρου τῶν ἁμαρτιῶν καί μᾶς προξενεῖ ἔλεος παρά τοῦ Θεοῦ καί εὐμένειαν καί συγχώρισιν» (Ἅπαντα, σελ. 81,232, 233). «Εἶμαι γιά Εὐχέλαιο» ἔλεγαν  παλιά, ὅταν ἁμάρταναν βαριά. Καί  οἱ Ἱερεῖς σέ αὐτές περιπτώσεις  ἔβαζαν ὡς « κανόνα» στούς ἐξομολογουμένους, πρίν κοινωνήσουν, νά κάνουν Εὐχέλαιο.

      Καί ἐπειδή οἱ περισσότεροι κοινωνοῦσαν  Μ. Πέμπτη,  Μ. Σάββατο, ἤ  Πάσχα, καθιερώθηκε  ὥστε Μ. Τετάρτη νά ἐπιτελεῖται στούς Ναούς Εὐχέλαιο γιά ὅλους τούς πιστούς. Καί ἔτσι ἐπικράτησε ὥστε κάθε Μ. Τετάρτη νά γίνεται Εὐχέλαιο σέ ὅλες τις ἐνορίες.   Ὅμως, σήμερα φθάσαμε στό σημεῖο  ἀπό μιά φορά τό χρόνο πού γινόταν   Εὐχέλαιο στίς ἐνορίες, νά γίνεται,  σέ κάποιες  ἐνορίες,  ἀκόμα καί κάθε ἑβδομάδα!

Της κόστισε την πρωτοπορία, αλλά …

Το 2010, κατά τη διάρκεια του Μαραθωνίου Zheng-Kai στην Κίνα, η Κενυάτισσα δρομέας Jacqueline Nyetipei Kiplimo ήταν μεταξύ των κορυφαίων και είχε μια πραγματική ευκαιρία για τη νίκη.

Γύρω στα 10 χιλιόμετρα, παρατήρησε έναν συναθλητή της. Ο Κινέζος αθλητής ήταν διπλά ακρωτηριασμένος — του έλειπαν και τα δύο χέρια — και δυσκολευόταν να πιει νερό στους σταθμούς βοήθειας. Χωρίς χέρια, δεν μπορούσε να ανοίξει μπουκάλια ή να τα κρατήσει σταθερά ενώ έτρεχε.

Η Jacqueline δεν συνέχισε στον ρυθμό της. Επιβράδυνε, ακολούθησε τον ρυθμό του και έμεινε δίπλα του. Από περίπου τα 10 χιλιόμετρα έως τα 38 χιλιόμετρα — περισσότερα από 17 χιλιόμετρα — έτρεξε μαζί του, δίνοντάς του προσεκτικά νερό σε κάθε σταθμό για να μπορέσει να συνεχίσει.

Η απόφασή της τής κόστισε την πρωτοπορία. Άλλοι δρομείς την προσπέρασαν. Όταν τελικά μπήκε στην τελική ευθεία, τερμάτισε δεύτερη, χάνοντας το πρώτο βραβείο και ένα μεγαλύτερο χρηματικό έπαθλο.

Μετά τον αγώνα, είπε ότι δεν είχε καμία μεταμέλεια. Το να βοηθήσει κάποιον που το χρειαζότανείχε μεγαλύτερη σημασία για εκείνη από τη νίκη.

Η γη της Μεσσηνίας δέχθηκε τον αιωνόβιο Λάμπρο Γιαλαμά - ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΙΟΝ. ΚΟΥΡΚΟΥΤΑΣ

Η γη της Μεσσηνίας δέχθηκε τον αιωνόβιο Λάμπρο Γιαλαμά

Ένας ακούραστος υπηρέτης των Παραδόσεων του τόπου μας

Ένας από τους τελευταίους θεράποντες των παραδόσεων και της τοπικής ιστορίας στην βόρεια Μεσσηνία, ο Λάμπρος Γιαλαμάς, έφυγε από την ζωή στις αρχές του Αυγούστου 2026, σε ηλικία 99 ετών. Η εξόδιος ακολουθία του, παρουσία των εφημερίων της περιοχής, έλαβε χώρα την Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026 στον κατάμεστο Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Διαβολιτσίου, που βρίσκεται ολίγα μέτρα από την οικία του, ενώ η ταφή έγινε στο Κοιμητήριο Διαβολιτσίου. Το παρών έδωσαν φίλοι, συγχωριανοί και συγγενείς, με πρώτους την σύζυγό του Ναυσικά, τα παιδιά και τα εγγόνια τους.

Αποχαιρετισμός σε έναν θεράποντα των Ελληνικών Παραδόσεων

Αποχαιρετιστήριους λόγους εκφώνησαν ο ανιψιός του, Θεολόγος και τ. Λυκειάρχης κ. Κωνσταντίνος Αθανασόπουλος και ο εκ Πύργου Καθηγητής κ. Γεώργιος Κουρκούτας. Ο κ. Κ. Αθανασόπουλος τόνισε την βαθιά πίστη του αειμνήστου Λάμπρου σε αξίες, όπως η πίστη στον Θεό και η αγάπη στην Πατρίδα, που προσπαθούσε με την φλόγα της ψυχής του να μεταλαμπαδεύσει στους νεότερους. Ο κ. γ. Κουρκούτας απηύθυνε τον δικό του χαιρετισμό από τους φίλους του από την Ηλεία που ήρθαν να αποχαιρετήσουν έναν αγωνιστή της ζωής και θεράποντα των Ελληνικών παραδόσεων. Μαζί περπάτησαν στα μέρη του Μητροπέτροβα, στην Γαράντζα-Άνω Μέλπεια, εκεί που επιζούνε αναμνήσεις ηρωικών εποχών.

Ιωάννης Παπαδόπουλος, 1923 - 2026 - ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΙΟΝ. ΚΟΥΡΚΟΥΤΑΣ

Ιωάννης Παπαδόπουλος, 1923 - 2026 

Αυτοί που διασώζουν το ιστορικό μας παρελθόν

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιόμαστε πώς επιβιώνει η Μνήμη του τόπου, πώς δεν ξεφεύγουν ριπτόμενα στο φρέαρ της Λήθης τα Ιστορικά γεγονότα που καθόρισαν την πορεία του τόπου και έδωσαν υπόσταση στο ιστορικό παρελθόν του. Μία απλή έρευνα θα έδειχνε ότι κάτι τέτοιο (δηλαδή η επιβίωση και η ανάδειξη της Εθνικής Μνήμης) οφείλεται σε πρωτοβουλίες Ελλήνων που νιώθουν αυτοβούλως το χρέος τους προς τον τόπο. Και, ιδιαίτερα, αν έχουν πολεμήσει γι’ αυτόν τον τόπο και την Λευτεριά του, σε δύσκολες εποχές. Αν έχουν δει να πέφτουν νεκροί δίπλα τους συγγενείς ή φίλοι ή συμπολεμιστές.

Βαίνων στο 104^ο έτος της ηλικίας του έφυγε από την ζωή προ ολίγων ωρών ο τελευταίος μαχητής της Χωροφυλακής στην Μάχη της Δημητσάνας. Ο Ιωάννης Παπαδόπουλος του Ηρακλέους, ο θρυλικός κυρ-Γιάννης για όσους τον γνώριζαν και έβλεπαν σε αυτόν μέχρι την τελευταία στιγμή το βλέμμα ενός γνησίου Έλληνα μαχητή. Γεννημένος το 1923 στην Δαφνούλα Ανδρίτσαινας Ηλείας, η Δημητσάνα έγινε η νέα του πατρίδα.

Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Φλώρου και Λαύρου (18 Αυγούστου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτοι οι Άγιοι ήτον κατά σάρκα αδελφοί δίδυμοι, πετροπελεκηταί κατά την τέχνην, την οποίαν έμαθον από τον Άγιον Πάτροκλον, και Άγιον Μάξιμον, οίτινες εμαρτύρησαν δια τον Χριστόν. Αφ’ ου δε οι διδάσκαλοί των εμαρτύρησαν, αφήκαν τας εν Βυζαντίω διατριβάς, και επήγαν εις το Ιλλυρικόν, ήτοι εις την Σλαβονίαν, εις την χώραν της Δαρδανίας, εις πόλιν Ουλπιανά καλουμένην. Εκεί δε ευρισκόμενοι, ερευνούσαν δια να εύρουν μεταλλικάς πέτρας, κοντά εις τον ηγεμόνα Λουκίωνα, όπου και εδούλευον την τέχνην τους. Έπειτα εστάλθησαν από αυτόν εις τον Λικίνιον, ο οποίος ήτον υιός της βασιλίσσης Ελπιδίας. Ο δε Λικίνιος έδωκεν εις τους Αγίους άσπρα, και τους επρόσταξε να κτίσουν ένα ναόν εις τα είδωλα, τον οποίον εσχημάτισεν επάνω εις διάγραμμα και χαρτίον, πώς πρέπει να γένη. Πέρνοντες δε τα άσπρα οι Άγιοι, τα εμοίρασαν εις τους πτωχούς, και την νύκτα μεν, εκαταγίνοντο εις την προς Θεόν προσευχήν, την ημέραν δε, δουλεύοντες την τέχνην τους, εκατασκεύαζαν ογλίγωρα τον ναόν.

Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Φλώρου και Λαύρου (18 Αυγούστου)

Η Εκκλησία τιμά σήμερα, 18 Αυγούστου, τη μνήμη των Μαρτύρων Λέοντος, των δίδυμων αδελφών Φλώρου και Λαύρου και των διδασκάλων τους Πάτροκλου και Μάξιμου.
Η πορεία των Φλώρου και Λαύρου είναι βαθύτατα διδακτική για το πώς, μέσα από την οικογενειακή ή συγγενική σχέση, οι πιστοί πρέπει να αλληλοστηρίζονται και να συμπορεύονται προς την εν Χριστώ σωτηρία.
Ήσαν άριστοι τεχνίτες λιθοξόοι, βρέθηκαν για επαγγελματικούς λόγους στο Ιλλυρικό, όπου ο τοπικός άρχοντας Λικίνιος τους έδωσε χρήματα και τους ανέθεσε την ανέγερση περικαλλούς ειδωλολατρικού ναού. Εκείνοι, αφού μοίρασαν τα χρήματα στους φτωχούς, προσευχήθηκαν στον Σωτήρα Χριστό, με τη βοήθεια του Οποίου αποπεράτωσαν τον ναό σε ελάχιστες μέρες.

Από τα όνειρα που ανάθρεψα...

 

«Ἂν δὲν τὴν παντρευτῶ, θὰ πέσω στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου!» (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου Χαμακιώτη)

«Ἂν δὲν τὴν παντρευτῶ, θὰ πέσω στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου!» 

(ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου Χαμακιώτη)

Ἦταν βράδυ, περασμένη ὥρα. Ὁ νεωκόρος τῆς Νερατζιώτισσας ἦταν ἕτοιμος νὰ κλειδώσει τὴν ἐκκλησία, σὰν εἶδε κάτι ποὺ τοῦ τράβηξε τὴν προσοχή. Λίγα μέτρα πιὸ κεῖ μιὰ σκιὰ κινοῦνταν ἀργὰ πάνω στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου. «Ἕνας ἄνθρωπος!» φώναξε τρομαγμένος κι ἔτρεξε εὐθὺς πρὸς τὸ μέρος του.

«Εἶσαι καλά;» τὸν ρώτησε μὲ ἐνδιαφέρον. Ἕνα παλληκάρι ἴσαμε τριάντα χρονῶν γύρισε ἀργὰ τὸ πρόσωπο πρὸς τὸ μέρος του. Τὸν κοίταξε μ’ ἕνα βλέμμα ἀπόγνωσης καὶ δὲν μίλησε. «Παναγιά μου, σῶσε!» ψιθύρισε ἔντρομος, καθὼς ἀντιλήφθηκε πὼς τὸ νέο παιδὶ δὲν ἦταν καλὰ καὶ πώς –ἀλίμονο– ἂν περάσει τρένο, τὰ πράγματα θὰ γίνουν τραγικά.

«Παπούλη, παπούλη» φώναξε κι ἔσπρωξε τὴν πόρτα τοῦ κελλιοῦ τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου, δίχως νὰ περιμένει νὰ πάρει ἀπόκριση. «Ἕνα παλληκάρι εἶναι στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου. Δὲν εἶναι καλά!»

«Φέρε τον γρήγορα ἐδῶ!» τοῦ εἶπε ὁ Ἅγιος.

Γενική Σύναξη των Νέων της Ιεράς Μητροπόλεως Κινσάσας

Την Κυριακή μετά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το Γραφείο Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως Κινσάσας διοργάνωσε τη Γενική Σύναξη των νέων των ενοριών της πόλεως, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Ιεραποστολικό Κλιμάκιο του Αγίου Μάρκου.

Το πρωί τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κινσάσας κ. Θεοδόσιο, με τη συμμετοχή Ιερέων και Διακόνων.

Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος προέβη στην εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Θεολόγου π. Ιακώβου Loho, αποφοίτου της Θεολογικής Σχολής του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου του Κονγκό «Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης».

Ο νεοχειροτονηθείς Πρεσβύτερος, στην ομιλία του, αφού αναφέρθηκε σε πατερικές θέσεις σχετικά με το μυστήριο της Ιεροσύνης, ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη για το άνοιγμα της Ορθοδοξίας και στην ιδιαίτερη πατρίδα του, στην Επαρχία Μαιντόμπε, όπου η Ιεραποστολή ξεκινά ουσιαστικά από μηδενική βάση.

Παράλληλα, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για τη δυνατότητα που του προσφέρθηκε να σπουδάσει στη Θεολογική Σχολή, καθώς και για την εμπιστοσύνη με την οποία τον περιέβαλε ο Μητροπολίτης, εντάσσοντάς τον στις τάξεις του Ιερού Κλήρου.

Αφιέρωμα στη μνήμη του Γέροντος Νικολάου Κουμεντάκη

Αφιέρωμα στη μνήμη του Γέροντος Νικολάου Κουμεντάκη

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Τὰ ξημερώματα τῆς 16ης Αὐγούστου τοῦ 2020, ἀκριβῶς πρὶν ἀπὸ ἕξη χρόνια, ὁ Γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης, ὁ πνευματικὸς τῆς Ἀνατολικῆς Ἀττικῆς καὶ ὄχι μόνο, ποὺ τώρα ἀναπαύεται στὸν Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ, στὴν Νέα Μάκρη, μεταβέβηκεν «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν».

Ὁ θάλαμος τοῦ νοσοκομείου, ὅπου νοσηλευόταν, ἀμέσως γέμισε μιὰ ὡραία μυρωδιά, ποὺ ἔμοιαζε μὲ μύρο.

Ὁ Γέροντας ἔφευγε γιὰ τὴν οὐράνια Βασιλεία καὶ οἱ ἄγγελοι μύρωναν τὴν ἀτμόσφαιρα.

Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία, ποὺ στὸ ὄνομά της εἶχε κτίσει περίλαμπρο Ναὸ στὸ πολύπαθο Μάτι Ἀττικῆς, τὸν ὑποδέχθηκαν γιὰ νὰ τὸν ἀναπαύσουν μετὰ τῶν Ἁγίων καὶ Δικαίων. Δύο συμβουλὲς τοῦ Γέροντα ἀξιοχρέως καταγράφουμε στὴν αἰώνια μνήμη του:

Ὁ ἥλιος λάμπει κι ἂς εἶναι κρυμένος.

Συμβούλευε παραβολικὰ ὁ Γέροντας τοὺς δοκιμαζομένους:

"Δὲν θὰ πτοούμεθα ἀπὸ τὶς δοκιμασίες ποὺ μᾶς ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς νὰ μᾶς συναντοῦν. Ἀκόμα κι ἐκεῖνες ποὺ μᾶς συμβαίνουν λόγῳ τοῦ ἐγωισμοῦ μας, κι αὐτὲς ἀκόμα τὶς μετριάζει -ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται. Πολλὲς φορὲς ὁ πιὸ σύντομος δρόμος γιὰ νὰ ἐξέλθουμε ἀπὸ μιὰ δοκιμασία εἶναι ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ αὐτοκριτική.

Άγιος Αθανάσιος Χαμακιώτης

 Ο Άγιος Αθανάσιος Χαμακιώτης, γεννήθηκε το 1891 στην Τουρλάδα  Σε ηλικία 15 χρόνων έγινε δόκιμος μοναχός στην Αγία Λαύρα. Σε ηλικία 25 ετών χειροτονήθηκε διάκονος και στις 14 Σεπτεμβρίου 1921 σε ηλικία 30 ετών πρεσβύτερος ενώ το 1931 πήγεε στην Αθήνα για λόγους υγείας, όπου υπηρέτησε για λίγο στην Ανάληψη, τη Γλυφάδα, τη Μάνδρα και το 1936 διορίστηκε εφημέριος σ την Παναγία τη Νερατζιώτισσα στο Μαρούσι.

Εκεί έζησε μέχρι το 1963 και ανεπανάληπτες έχουν μείνει οι Θείες Λειτουργίες και οι Ακολουθίες που τελούσε, η φιλανθρωπία του καθώς και αμέτρητο είναι το πλήθος των ανθρώπων που ανεπαύθησαν στο πετραχήλι του..

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια της αγίας του ζωής έζησε σε ένα μικρό μοναστηράκι, την «Παναγία τη Φανερωμένη», που το έφτιαξε ο ίδιος στη σημερινή Ροδόπολη (Μπάλα) Αττικής.