Υπάρχει τα τελευταία χρόνια μια τάση να θέλουν οι πιστοί να βρουν έναν
Άγιο πνευματικό, και να κάνουν υπακοή σε κάποιον «γέροντα».
Δεν τους κάνει ο πνευματικός της ενορίας ή της
περιοχής τους και θέλουν κάποιον που στην ουσία θα αποθέσουν την ευθύνη και την
ελευθερία τους και στην κάθε στραβή θα λένε την εξής φράση: «Δεν φταίω εγώ, το
είπε ο γέροντας». Μάλιστα όταν λένε τη φράση αυτή, παίρνουν ένα υφάκι χιλίων
καρδιναλίων. Άλλοι κοκορεύονται σε καφέδες και τραπέζια ότι είναι
πνευματικοπαίδια του τάδε γέροντα, ώστε με αυτή την ανακοίνωση να μπορέσουν να
ανέβουν στην υπόληψη του συνομιλητή τους.
Μάλιστα αυτό τον τρόπο αναζήτησης πνευματικού τον
συναντάμε κι εμείς οι ιερείς: «Πάτερ, μήπως ξέρετε κάποιον που να -βλέπει- για
να εξομολογηθώ, κανέναν Άγιο γέροντα;».
Αυτή η κατάσταση είναι συνήθης στα μοναστήρια και στο Άγιον Όρος ιδιαίτερα. Όταν οι άνθρωποι ακούσουν κάτι καλό για κάποιον γέροντα, γίνονται ουρές στο κελί του πνευματικού, με τα ερωτήματα να είναι κυρίως «μαγικής φύσεως» και όχι πνευματικής. Ουρές, ουρών για το πότε θα πάρουμε την Κων/πόλη, πότε θα γίνει μεγάλος σεισμός, αν έχουν ευλογία να αλλάξουν δουλειά και πολλά άλλα τραγελαφικά.



















.jpg)

















