Μέ ἀφορμή τά Εὐχέλαια στίς ἐνορίες - π. Βασιλείου Μπακογιάννη

 
Μέ ἀφορμή τά Εὐχέλαια στίς ἐνορίες

Ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Πάτερ, ἐλᾶτε στό σπίτι μας νά μᾶς κάνετε Εὐχέλαιο» εἶπε στόν Ἱερέα τῆς ἐνορίας μιά γνωστή μου πατρινή οἰκογένεια, ὅταν (1990) μετακόμισε στήν Κύπρο (Λευκωσία). «Εἶστε ὅλοι καλά;Συμβαίνει κάτι σοβαρό;», ρώτησε ἔκπληκτος ὁ Ἱερέας. «Ὄχι, ἁπλά νοικιάσαμε σπίτι, καί ἀντί γιά «Ἁγιασμό», θέλουμε νά κάνουμε Εὐχέλαιο».

          Εἶναι πανορθόδοξη πρακτική τό Εὐχέλαιο νά γίνεται ἔκτακτες περιπώτησεις. Περληπτικά.

      Ἀρχικῶς τό Εὐχέλαιο γινόταν σέ σωματικά  ἀσθενεῖς (Ἰακ.5:15). Στή μεταβυζαντινή ἐποχή γινόταν καί γιά  τούς  πνευματικά ἀσθενεῖς,  γιά  ὅσους  ἔπεφταν σέ βαριές ἁμαρτίες. Συμεών Θεσσαλονίκης: «Ἀφ' οὗ ἁμαρτήσωμεν προσερχόμεθα εἰς ἁγίους ἀνθρώπους (Ἱερεῖς) (...) διά προσταγῆς τῶν ὁποίων προσφέρομεν εἰς τόν Θεόν ἅγιον ἔλαιον»·  «ἐξαλείφει τάς πληγάς τῆς ἁμαρτίας καί ἀποδιώκει τά ἀρρωστήματα καί μᾶς καθαίρει ἀπό τοῦ βορβόρου τῶν ἁμαρτιῶν καί μᾶς προξενεῖ ἔλεος παρά τοῦ Θεοῦ καί εὐμένειαν καί συγχώρισιν» (Ἅπαντα, σελ. 81,232, 233). «Εἶμαι γιά Εὐχέλαιο» ἔλεγαν  παλιά, ὅταν ἁμάρταναν βαριά. Καί  οἱ Ἱερεῖς σέ αὐτές περιπτώσεις  ἔβαζαν ὡς « κανόνα» στούς ἐξομολογουμένους, πρίν κοινωνήσουν, νά κάνουν Εὐχέλαιο.

      Καί ἐπειδή οἱ περισσότεροι κοινωνοῦσαν  Μ. Πέμπτη,  Μ. Σάββατο, ἤ  Πάσχα, καθιερώθηκε  ὥστε Μ. Τετάρτη νά ἐπιτελεῖται στούς Ναούς Εὐχέλαιο γιά ὅλους τούς πιστούς. Καί ἔτσι ἐπικράτησε ὥστε κάθε Μ. Τετάρτη νά γίνεται Εὐχέλαιο σέ ὅλες τις ἐνορίες.   Ὅμως, σήμερα φθάσαμε στό σημεῖο  ἀπό μιά φορά τό χρόνο πού γινόταν   Εὐχέλαιο στίς ἐνορίες, νά γίνεται,  σέ κάποιες  ἐνορίες,  ἀκόμα καί κάθε ἑβδομάδα!

Της κόστισε την πρωτοπορία, αλλά …

Το 2010, κατά τη διάρκεια του Μαραθωνίου Zheng-Kai στην Κίνα, η Κενυάτισσα δρομέας Jacqueline Nyetipei Kiplimo ήταν μεταξύ των κορυφαίων και είχε μια πραγματική ευκαιρία για τη νίκη.

Γύρω στα 10 χιλιόμετρα, παρατήρησε έναν συναθλητή της. Ο Κινέζος αθλητής ήταν διπλά ακρωτηριασμένος — του έλειπαν και τα δύο χέρια — και δυσκολευόταν να πιει νερό στους σταθμούς βοήθειας. Χωρίς χέρια, δεν μπορούσε να ανοίξει μπουκάλια ή να τα κρατήσει σταθερά ενώ έτρεχε.

Η Jacqueline δεν συνέχισε στον ρυθμό της. Επιβράδυνε, ακολούθησε τον ρυθμό του και έμεινε δίπλα του. Από περίπου τα 10 χιλιόμετρα έως τα 38 χιλιόμετρα — περισσότερα από 17 χιλιόμετρα — έτρεξε μαζί του, δίνοντάς του προσεκτικά νερό σε κάθε σταθμό για να μπορέσει να συνεχίσει.

Η απόφασή της τής κόστισε την πρωτοπορία. Άλλοι δρομείς την προσπέρασαν. Όταν τελικά μπήκε στην τελική ευθεία, τερμάτισε δεύτερη, χάνοντας το πρώτο βραβείο και ένα μεγαλύτερο χρηματικό έπαθλο.

Μετά τον αγώνα, είπε ότι δεν είχε καμία μεταμέλεια. Το να βοηθήσει κάποιον που το χρειαζότανείχε μεγαλύτερη σημασία για εκείνη από τη νίκη.

Η γη της Μεσσηνίας δέχθηκε τον αιωνόβιο Λάμπρο Γιαλαμά - ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΙΟΝ. ΚΟΥΡΚΟΥΤΑΣ

Η γη της Μεσσηνίας δέχθηκε τον αιωνόβιο Λάμπρο Γιαλαμά

Ένας ακούραστος υπηρέτης των Παραδόσεων του τόπου μας

Ένας από τους τελευταίους θεράποντες των παραδόσεων και της τοπικής ιστορίας στην βόρεια Μεσσηνία, ο Λάμπρος Γιαλαμάς, έφυγε από την ζωή στις αρχές του Αυγούστου 2026, σε ηλικία 99 ετών. Η εξόδιος ακολουθία του, παρουσία των εφημερίων της περιοχής, έλαβε χώρα την Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026 στον κατάμεστο Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Διαβολιτσίου, που βρίσκεται ολίγα μέτρα από την οικία του, ενώ η ταφή έγινε στο Κοιμητήριο Διαβολιτσίου. Το παρών έδωσαν φίλοι, συγχωριανοί και συγγενείς, με πρώτους την σύζυγό του Ναυσικά, τα παιδιά και τα εγγόνια τους.

Αποχαιρετισμός σε έναν θεράποντα των Ελληνικών Παραδόσεων

Αποχαιρετιστήριους λόγους εκφώνησαν ο ανιψιός του, Θεολόγος και τ. Λυκειάρχης κ. Κωνσταντίνος Αθανασόπουλος και ο εκ Πύργου Καθηγητής κ. Γεώργιος Κουρκούτας. Ο κ. Κ. Αθανασόπουλος τόνισε την βαθιά πίστη του αειμνήστου Λάμπρου σε αξίες, όπως η πίστη στον Θεό και η αγάπη στην Πατρίδα, που προσπαθούσε με την φλόγα της ψυχής του να μεταλαμπαδεύσει στους νεότερους. Ο κ. γ. Κουρκούτας απηύθυνε τον δικό του χαιρετισμό από τους φίλους του από την Ηλεία που ήρθαν να αποχαιρετήσουν έναν αγωνιστή της ζωής και θεράποντα των Ελληνικών παραδόσεων. Μαζί περπάτησαν στα μέρη του Μητροπέτροβα, στην Γαράντζα-Άνω Μέλπεια, εκεί που επιζούνε αναμνήσεις ηρωικών εποχών.

Ιωάννης Παπαδόπουλος, 1923 - 2026 - ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΙΟΝ. ΚΟΥΡΚΟΥΤΑΣ

Ιωάννης Παπαδόπουλος, 1923 - 2026 

Αυτοί που διασώζουν το ιστορικό μας παρελθόν

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιόμαστε πώς επιβιώνει η Μνήμη του τόπου, πώς δεν ξεφεύγουν ριπτόμενα στο φρέαρ της Λήθης τα Ιστορικά γεγονότα που καθόρισαν την πορεία του τόπου και έδωσαν υπόσταση στο ιστορικό παρελθόν του. Μία απλή έρευνα θα έδειχνε ότι κάτι τέτοιο (δηλαδή η επιβίωση και η ανάδειξη της Εθνικής Μνήμης) οφείλεται σε πρωτοβουλίες Ελλήνων που νιώθουν αυτοβούλως το χρέος τους προς τον τόπο. Και, ιδιαίτερα, αν έχουν πολεμήσει γι’ αυτόν τον τόπο και την Λευτεριά του, σε δύσκολες εποχές. Αν έχουν δει να πέφτουν νεκροί δίπλα τους συγγενείς ή φίλοι ή συμπολεμιστές.

Βαίνων στο 104^ο έτος της ηλικίας του έφυγε από την ζωή προ ολίγων ωρών ο τελευταίος μαχητής της Χωροφυλακής στην Μάχη της Δημητσάνας. Ο Ιωάννης Παπαδόπουλος του Ηρακλέους, ο θρυλικός κυρ-Γιάννης για όσους τον γνώριζαν και έβλεπαν σε αυτόν μέχρι την τελευταία στιγμή το βλέμμα ενός γνησίου Έλληνα μαχητή. Γεννημένος το 1923 στην Δαφνούλα Ανδρίτσαινας Ηλείας, η Δημητσάνα έγινε η νέα του πατρίδα.

Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Φλώρου και Λαύρου (18 Αυγούστου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτοι οι Άγιοι ήτον κατά σάρκα αδελφοί δίδυμοι, πετροπελεκηταί κατά την τέχνην, την οποίαν έμαθον από τον Άγιον Πάτροκλον, και Άγιον Μάξιμον, οίτινες εμαρτύρησαν δια τον Χριστόν. Αφ’ ου δε οι διδάσκαλοί των εμαρτύρησαν, αφήκαν τας εν Βυζαντίω διατριβάς, και επήγαν εις το Ιλλυρικόν, ήτοι εις την Σλαβονίαν, εις την χώραν της Δαρδανίας, εις πόλιν Ουλπιανά καλουμένην. Εκεί δε ευρισκόμενοι, ερευνούσαν δια να εύρουν μεταλλικάς πέτρας, κοντά εις τον ηγεμόνα Λουκίωνα, όπου και εδούλευον την τέχνην τους. Έπειτα εστάλθησαν από αυτόν εις τον Λικίνιον, ο οποίος ήτον υιός της βασιλίσσης Ελπιδίας. Ο δε Λικίνιος έδωκεν εις τους Αγίους άσπρα, και τους επρόσταξε να κτίσουν ένα ναόν εις τα είδωλα, τον οποίον εσχημάτισεν επάνω εις διάγραμμα και χαρτίον, πώς πρέπει να γένη. Πέρνοντες δε τα άσπρα οι Άγιοι, τα εμοίρασαν εις τους πτωχούς, και την νύκτα μεν, εκαταγίνοντο εις την προς Θεόν προσευχήν, την ημέραν δε, δουλεύοντες την τέχνην τους, εκατασκεύαζαν ογλίγωρα τον ναόν.

Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Φλώρου και Λαύρου (18 Αυγούστου)

Η Εκκλησία τιμά σήμερα, 18 Αυγούστου, τη μνήμη των Μαρτύρων Λέοντος, των δίδυμων αδελφών Φλώρου και Λαύρου και των διδασκάλων τους Πάτροκλου και Μάξιμου.
Η πορεία των Φλώρου και Λαύρου είναι βαθύτατα διδακτική για το πώς, μέσα από την οικογενειακή ή συγγενική σχέση, οι πιστοί πρέπει να αλληλοστηρίζονται και να συμπορεύονται προς την εν Χριστώ σωτηρία.
Ήσαν άριστοι τεχνίτες λιθοξόοι, βρέθηκαν για επαγγελματικούς λόγους στο Ιλλυρικό, όπου ο τοπικός άρχοντας Λικίνιος τους έδωσε χρήματα και τους ανέθεσε την ανέγερση περικαλλούς ειδωλολατρικού ναού. Εκείνοι, αφού μοίρασαν τα χρήματα στους φτωχούς, προσευχήθηκαν στον Σωτήρα Χριστό, με τη βοήθεια του Οποίου αποπεράτωσαν τον ναό σε ελάχιστες μέρες.

Από τα όνειρα που ανάθρεψα...

 

«Ἂν δὲν τὴν παντρευτῶ, θὰ πέσω στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου!» (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου Χαμακιώτη)

«Ἂν δὲν τὴν παντρευτῶ, θὰ πέσω στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου!» 

(ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου Χαμακιώτη)

Ἦταν βράδυ, περασμένη ὥρα. Ὁ νεωκόρος τῆς Νερατζιώτισσας ἦταν ἕτοιμος νὰ κλειδώσει τὴν ἐκκλησία, σὰν εἶδε κάτι ποὺ τοῦ τράβηξε τὴν προσοχή. Λίγα μέτρα πιὸ κεῖ μιὰ σκιὰ κινοῦνταν ἀργὰ πάνω στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου. «Ἕνας ἄνθρωπος!» φώναξε τρομαγμένος κι ἔτρεξε εὐθὺς πρὸς τὸ μέρος του.

«Εἶσαι καλά;» τὸν ρώτησε μὲ ἐνδιαφέρον. Ἕνα παλληκάρι ἴσαμε τριάντα χρονῶν γύρισε ἀργὰ τὸ πρόσωπο πρὸς τὸ μέρος του. Τὸν κοίταξε μ’ ἕνα βλέμμα ἀπόγνωσης καὶ δὲν μίλησε. «Παναγιά μου, σῶσε!» ψιθύρισε ἔντρομος, καθὼς ἀντιλήφθηκε πὼς τὸ νέο παιδὶ δὲν ἦταν καλὰ καὶ πώς –ἀλίμονο– ἂν περάσει τρένο, τὰ πράγματα θὰ γίνουν τραγικά.

«Παπούλη, παπούλη» φώναξε κι ἔσπρωξε τὴν πόρτα τοῦ κελλιοῦ τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου, δίχως νὰ περιμένει νὰ πάρει ἀπόκριση. «Ἕνα παλληκάρι εἶναι στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου. Δὲν εἶναι καλά!»

«Φέρε τον γρήγορα ἐδῶ!» τοῦ εἶπε ὁ Ἅγιος.

Γενική Σύναξη των Νέων της Ιεράς Μητροπόλεως Κινσάσας

Την Κυριακή μετά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το Γραφείο Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως Κινσάσας διοργάνωσε τη Γενική Σύναξη των νέων των ενοριών της πόλεως, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Ιεραποστολικό Κλιμάκιο του Αγίου Μάρκου.

Το πρωί τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κινσάσας κ. Θεοδόσιο, με τη συμμετοχή Ιερέων και Διακόνων.

Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος προέβη στην εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Θεολόγου π. Ιακώβου Loho, αποφοίτου της Θεολογικής Σχολής του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου του Κονγκό «Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης».

Ο νεοχειροτονηθείς Πρεσβύτερος, στην ομιλία του, αφού αναφέρθηκε σε πατερικές θέσεις σχετικά με το μυστήριο της Ιεροσύνης, ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη για το άνοιγμα της Ορθοδοξίας και στην ιδιαίτερη πατρίδα του, στην Επαρχία Μαιντόμπε, όπου η Ιεραποστολή ξεκινά ουσιαστικά από μηδενική βάση.

Παράλληλα, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για τη δυνατότητα που του προσφέρθηκε να σπουδάσει στη Θεολογική Σχολή, καθώς και για την εμπιστοσύνη με την οποία τον περιέβαλε ο Μητροπολίτης, εντάσσοντάς τον στις τάξεις του Ιερού Κλήρου.

Αφιέρωμα στη μνήμη του Γέροντος Νικολάου Κουμεντάκη

Αφιέρωμα στη μνήμη του Γέροντος Νικολάου Κουμεντάκη

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Τὰ ξημερώματα τῆς 16ης Αὐγούστου τοῦ 2020, ἀκριβῶς πρὶν ἀπὸ ἕξη χρόνια, ὁ Γέροντας Νικόλαος Κουμεντάκης, ὁ πνευματικὸς τῆς Ἀνατολικῆς Ἀττικῆς καὶ ὄχι μόνο, ποὺ τώρα ἀναπαύεται στὸν Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ, στὴν Νέα Μάκρη, μεταβέβηκεν «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν».

Ὁ θάλαμος τοῦ νοσοκομείου, ὅπου νοσηλευόταν, ἀμέσως γέμισε μιὰ ὡραία μυρωδιά, ποὺ ἔμοιαζε μὲ μύρο.

Ὁ Γέροντας ἔφευγε γιὰ τὴν οὐράνια Βασιλεία καὶ οἱ ἄγγελοι μύρωναν τὴν ἀτμόσφαιρα.

Ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία, ποὺ στὸ ὄνομά της εἶχε κτίσει περίλαμπρο Ναὸ στὸ πολύπαθο Μάτι Ἀττικῆς, τὸν ὑποδέχθηκαν γιὰ νὰ τὸν ἀναπαύσουν μετὰ τῶν Ἁγίων καὶ Δικαίων. Δύο συμβουλὲς τοῦ Γέροντα ἀξιοχρέως καταγράφουμε στὴν αἰώνια μνήμη του:

Ὁ ἥλιος λάμπει κι ἂς εἶναι κρυμένος.

Συμβούλευε παραβολικὰ ὁ Γέροντας τοὺς δοκιμαζομένους:

"Δὲν θὰ πτοούμεθα ἀπὸ τὶς δοκιμασίες ποὺ μᾶς ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς νὰ μᾶς συναντοῦν. Ἀκόμα κι ἐκεῖνες ποὺ μᾶς συμβαίνουν λόγῳ τοῦ ἐγωισμοῦ μας, κι αὐτὲς ἀκόμα τὶς μετριάζει -ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται. Πολλὲς φορὲς ὁ πιὸ σύντομος δρόμος γιὰ νὰ ἐξέλθουμε ἀπὸ μιὰ δοκιμασία εἶναι ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ αὐτοκριτική.

Άγιος Αθανάσιος Χαμακιώτης

 Ο Άγιος Αθανάσιος Χαμακιώτης, γεννήθηκε το 1891 στην Τουρλάδα  Σε ηλικία 15 χρόνων έγινε δόκιμος μοναχός στην Αγία Λαύρα. Σε ηλικία 25 ετών χειροτονήθηκε διάκονος και στις 14 Σεπτεμβρίου 1921 σε ηλικία 30 ετών πρεσβύτερος ενώ το 1931 πήγεε στην Αθήνα για λόγους υγείας, όπου υπηρέτησε για λίγο στην Ανάληψη, τη Γλυφάδα, τη Μάνδρα και το 1936 διορίστηκε εφημέριος σ την Παναγία τη Νερατζιώτισσα στο Μαρούσι.

Εκεί έζησε μέχρι το 1963 και ανεπανάληπτες έχουν μείνει οι Θείες Λειτουργίες και οι Ακολουθίες που τελούσε, η φιλανθρωπία του καθώς και αμέτρητο είναι το πλήθος των ανθρώπων που ανεπαύθησαν στο πετραχήλι του..

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια της αγίας του ζωής έζησε σε ένα μικρό μοναστηράκι, την «Παναγία τη Φανερωμένη», που το έφτιαξε ο ίδιος στη σημερινή Ροδόπολη (Μπάλα) Αττικής.

ΣΑΡΑΝΤΑ ΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

ΣΑΡΑΝΤΑ  ΕΝΑ  ΧΡΟΝΙΑ  ΠΡΙΝ  ΚΑΙ  ΜΕΤΑ  

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

       Χθες Σάββατο, 15 Αυγούστου 2026, η  Μεγάλη Θεομητορική Γιορτή, η Κοίμηση  της Παναγίας Θεοτόκου Μαρίας … Μετά τον Εκκλησιασμό και τα πανίερα λοιπά τρέχω, παίρνω ως τακτικά την εφημερίδα, «Η Καθημερινή». Όπου εξώφυλλο και σελίδα 18 τραβάει την προσοχή μου φωτογραφία, υπέροχη προσωπική έκπληξη. «Άγιο Όρος, 1987, και Στέλιος Ράμφος,  π. Αρτέμιος, και Χρήστος Μαρσέλλος. Το τρίτο πρόσωπο είναι-δεν είναι, δεν μπορεί, οπωσδήποτε είναι εκείνος ο τότε ήρεμος, στοχαστικός, ενδιαφέρον, σαράντα ένα χρόνια πριν,  τελειόφοιτος μαθητής μου της Ιωνιδείου Προτύπου-Πειραματικής Σχολής Πειραιά.

    Μου είχε εγχειρίσει ένα απλό μικρό ιδιόχειρο τεύχος, και κάπου το έχω κρατημένο αυτό. Ψάχνω, το βρίσκω, διαβάζω την αφιέρωση-με δυσκολεύει πολύ ο τρόπος-τύπος γραφής. «Μετάφραση ποιήματος του Παύλου Κλωντέλ εκπονηθείσα και «συρμαιογραφηθείσα»*για το Θεολόγο Καθηγητή Α. Κοτταδάκη από τον μαθητή του Χ. Α. Μαρσέλλο. Πάσχα ͵͵αϡπε, 1985. Άξιος θαυμασμού νέος για όλα όσα βγαίνουν ακόμα και ως εδώ. Πράγμα που επικυρώνεται μέσα μου βλέποντας τον δυο χρόνια μετά, στη φωτογραφία στο Άγιο Όρος με Ράμφο και Αγιορείτη Κληρικό.

Στέλιος Ράμφος: Με την ευγένεια του πολεμιστή και την απάθεια του σοφού - Χρήστος Μαρσέλλος

Ο Στέλιος Ράμφος με τον Χρήστο Μαρσέλλο και τον πατέρα Αρτέμιο, στο Αγιον Ορος το 1987. Δεκατρία χρόνια μετά, στην αυγή του 21ου αιώνα, έγραφε στην «Κ»: «Για να ανταποκριθεί η Ορθόδοξη Εκκλησία στα νέα δεδομένα θα πρέπει να γίνει περισσότερο ανθρωποκεντρική, να απομακρυνθεί από τον εθνοκεντρισμό των δύο τελευταίων αιώνων και τον αυτοκρατορικό οικουμενισμό των άνισων μεταξύ τους λαών».

Στέλιος Ράμφος: Με την ευγένεια του πολεμιστή και την απάθεια του σοφού

Χρήστος Μαρσέλλος*

Η απώλεια του Στέλιου Ράμφου κλείνει πενήντα πάνω-κάτω χρόνους πνευματικής ζωής, στη διαμόρφωση της οποίας η συμβολή του θα μείνει απαράγραπτη. Στόχος της ήταν η αυτοσυνειδησία μιας Ελλάδας που, μεγαλωμένη επί δεκαετίες με ένα αίσθημα καθυστέρησης και κατωτερότητας σε σχέση με τη Δύση, ήθελε να κερδίσει την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση που της έλειπαν. Στην τέχνη, στη λογοτεχνία, η προσπάθεια μιας συμπόρευσης που να μην είναι δουλική μίμηση είχε αρχίσει από νωρίτερα. Η καθολικότητα της τέχνης και της λογοτεχνίας είναι, όμως, άρρητη επειδή ευδοκιμεί περισσότερο εκεί όπου τα έργα γίνονται πιο ιδιαίτερα, ενώ η ρητή καθολικότητα που διεκδικεί η αφηρημένη σκέψη έλειπε, και ακόμη υστερεί. Τον δρόμο είχαν ανοίξει ήδη κάποιοι διανοητές που πρώτοι έστρεψαν την προσοχή σε θέματα υποστηρικτικά μιας ελληνικής ιδιαιτερότητας: πρόσωπο, κοινότητες, ησυχασμό κ.λπ. Η σκέψη τους είχε διαμορφωθεί, όμως, σε ένα παρελθόν στιγματισμένο από τη διανοητική υποτέλεια και στη δίνη της Μεταπολίτευσης οι χαμηλότονες φωνές τους σκεπάστηκαν από τις πολεμικές ιαχές εκείνων που διεκδικούσαν ριζοσπαστικότητα.

Η επιστροφή στην Πόλη: ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος και η Παναγία Οδηγήτρια - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η επιστροφή στην Πόλη: ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος και η Παναγία Οδηγήτρια

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1261 υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα της ύστερης βυζαντινής ιστορίας. Ύστερα από πενήντα επτά χρόνια λατινικής κυριαρχίας, που είχε αρχίσει με την Άλωση του 1204 από τους σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας, η Βασιλεύουσα επέστρεφε σε βυζαντινά χέρια. Το γεγονός δεν σήμαινε απλώς την κατάλυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας· σήμαινε την αποκατάσταση του ιστορικού κέντρου της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Η είσοδος των βυζαντινών δυνάμεων στην πόλη έγινε στις 25 Ιουλίου 1261 από τον στρατηγό Αλέξιο Στρατηγόπουλο. Επικεφαλής μικρής δύναμης, ο Στρατηγόπουλος εκμεταλλεύθηκε την απουσία του λατινικού στόλου και την αδυναμία της φρουράς, εισήλθε αιφνιδιαστικά στην Κωνσταντινούπολη και έθεσε τέλος στη λατινική κατοχή της. Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, όταν πληροφορήθηκε την είδηση φέρεται να την υποδέχθηκε αρχικά ως κάτι σχεδόν απίστευτο.

Για τον Μιχαήλ, η ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης είχε βαρύτητα πολύ μεγαλύτερη από μια στρατιωτική επιτυχία. Από το 1204, η Αυτοκρατορία της Νίκαιας, το Δεσποτάτο της Ηπείρου και η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας διεκδικούσαν, με διαφορετικούς τρόπους, τη συνέχεια της βυζαντινής αυτοκρατορικής παράδοσης. Όμως η κατοχή της Κωνσταντινούπολης είχε ασύγκριτη συμβολική δύναμη. Μόνο μέσα στη Βασιλεύουσα μπορούσε η αυτοκρατορική ιδέα να εμφανιστεί πλήρως αποκατεστημένη.

Αν θέλεις να μάθεις ...

 

Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Μύρωνος (17 Αυγούστου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου, και Αντιπάτρου άρχοντος Αχαΐας, ήτοι της Λιβαδίας, εν έτει σν’ [250]. Πρεσβύτερος κατά το αξίωμα, αγαθός κατά την γνώμην, έντιμος κατά το γένος, πλούτον έχων πολύν, και παρά Θεού και ανθρώπων φιλούμενος. Επειδή λοιπόν ο ρηθείς Αντίπατρος επήγεν εις την Εκκλησίαν κατά την ημέραν των Χριστού Γεννών, με σκοπόν δια να πιάση πολλούς Χριστιανούς, και να τιμωρήση αυτούς, δια τούτο ο Άγιος ούτος Μύρων, ζήλου θείου πλησθείς, ύβρισε τον Αντίπατρον. Τούτου χάριν εκρέμασαν αυτόν και εξέσχισαν. Έπειτα τον έρριψαν μέσα εις ένα καμίνι, το οποίον τόσον πολλά ανάφθη, ώστε οπού ο κτύπος της φωτίας ηκούετο εις πολύ διάστημα τόπου. Αλλ’ όμως το καμίνι δεξάμενον τον Άγιον, εφύλαξεν αυτόν αβλαβή.

Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Μύρωνος (17 Αυγούστου)

Η Αγία μας Εκκλησία σήμερα, 17 Αυγούστου, τιμά τη μνήμη του Μάρτυρος Μύρωνος, που έζησε στην Αχαΐα επί Δεκίου. Εξαιτίας της σθεναρής του στάσης απέναντι στον έπαρχο Αντίπατρο, που ήθελε να εξαφανίσει κάθε τι το χριστιανικό, ο Μύρων συνελήφθη και υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια.
Όμως, η χάρη του Χριστού και οι πρεσβείες της Θεοτόκου τον διέσωσαν, με αποτέλεσμα πολλοί ειδωλολάτρες να οδηγηθούν στην αληθινή πίστη. Τελικά, ο Άγιος Μύρων εστάλη σιδηροδέσμιος στην Κύζικο, όπου αποκεφαλίσθηκε μαρτυρικά.
Ο Νεομάρτυρας Δημήτριος, έζησε τέλος του 18^ου αιώνα μ.Χ., στη Σαμαρίνα της Δυτικής Μακεδονίας. Παιδιόθεν αφιερώθηκε στον Νυμφίο Χριστό και κατόπιν πήγε σε μοναστήρι στην Ήπειρο. Ασκούσε με ζήλο τα μοναχικά του καθήκοντα, σύμφωνα με τον ψαλμωδό «ὡσεὶ ἄνθρωπος οὐκ ἀκούων καὶ οὐκ ἔχων ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ ἐλεγμούς» (Ψαλμ. 37, 15), αλλά ταυτόχρονα δεν παρέλειπε και να διδάσκει με θάρρος το Ευαγγέλιο στα τουρκοκρατούμενα χωριά της Θεσσαλίας.

Οι φιλάνθρωπες απειλές του Θεού - Άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ

Οι φιλάνθρωπες απειλές του Θεού

Άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ

Μέσα στην Αγία Γραφή συναντάμε γραμμένες απειλές του Θεού· απειλεί με προσωρινές και αιώνιες τιμωρίες τον αμετανόητο αμαρτωλό.

Κάθε επίγειος βασιλιάς, που φροντίζει για την ομαλή ζωή του κράτους του, εκδίδει ωφέλιμα διατάγματα, που καθορίζουν τα καθήκοντα των υπηκόων του, καθώς επίσης και τις τιμωρίες για όσους τα παραβαίνουν. Έτσι ακριβώς και ο ουράνιος Βασιλιάς, ο Κύριος και Θεός, γνωστοποιεί τον άγιο και δίκαιο νόμο Του σε όλους. Οι άνθρωποι οφείλουν να ζήσουν σύμφωνα μ’ αυτόν, αποφεύγοντας ό,τι απαγορεύει και εκτελώντας ό,τι προστάζει. Όσοι τον καταπατούν, απειλούνται με προσωρινές και αιώνιες τιμωρίες:

«Το τσεκούρι βρίσκεται ήδη στη ρίζα των δένδρων. Κάθε δένδρο που δεν δίνει καλό καρπό, θα κοπεί σύρριζα και θα ριχθεί στη φωτιά» (Ματθ. 3:10).

«Οι δειλοί, οι άπιστοι, οι βδελυροί, οι φονιάδες, οι πόρνοι, οι μάγοι, οι ειδωλολάτρες και όσοι αντιστρατεύονται την αλήθεια, θα έχουν το μερίδιό τους στη λίμνη που καίγεται με φωτιά και θειάφι. Αυτός είναι ο δεύτερος θάνατος» (Αποκ. 21:8).

Πράξη ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στο Σουφλί – Χτίζουν εθελοντικά σπίτι για νέα οικογένεια

Στη Ρούσσα, έναν οικισμό στο Σουφλί του Έβρου, έχει μαζευτεί όλο το χωριό και χτίζει εθελοντικά σπίτι για ένα ζευγάρι που θέλει να ζήσει εκεί.

Οι κάτοικοι της Ρούσσας δείχνουν την αλληλεγγύη τους στην πράξη με όποιες δυνάμεις διαθέτει και μπορεί ο καθένας.

Την είδηση έκανε γνωστή μέσω social media ο Δήμαρχος, Παναγιώτης Καλακίκος.

«Υπάρχουν στιγμές που μια εικόνα αξίζει περισσότερο από χίλιες λέξεις… Tο βίντεο από τη Ρούσσα είναι μία από αυτές. Ένα ολόκληρο χωριό, μια γειτονιά, μια μεγάλη οικογένεια, όλοι μαζί, σύσσωμοι, να προσφέρουν με την καρδιά τους στην ανέγερση μιας κατοικίας για μια νέα οικογένεια. Στη Ρούσσα, οι άνθρωποι δεν μένουν απλοί θεατές στις χαρές και στις ανάγκες του διπλανού τους. Στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον. Προσφέρουν, βοηθούν, μοιράζονται και προχωρούν μαζί. Αυτή είναι η πραγματική δύναμη του τόπου μας. Η δύναμη της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης και της αγάπης που ενώνει τους ανθρώπους.

Δημήτρης Σταρόβας: Επισκέφθηκε την Ιερά Μονή της Παναγίας Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό – «Ποτέ δεν είναι αργά»

Φωτογραφία: Instagram/kalimeraeipame_ert

Ο μουσικός Δημήτρης Σταρόβας επισκέφθηκε την Ιερά Μονή της Παναγίας Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό, αποκαλύπτοντας μέσω ανάρτησης στο Instagram ότι, παρά τις προηγούμενες επισκέψεις του στο νησί, δεν είχε ανεβεί ποτέ στο μοναστήρι. Στα 63 του χρόνια, αξιώθηκε να το κάνει, τονίζοντας ότι «ποτέ δεν είναι αργά».

Εύη Κατσώλη

Στην Ιερά Μονή της Παναγίας Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό ανέβηκε ο Δημήτρης Σταρόβας. Ο μουσικός εξομολογήθηκε μέσω ανάρτησής του στο Instagram, ότι αν και είχε επισκεφθεί και σε μικρότερη ηλικία το νησί, δεν είχε βρεθεί στο μοναστήρι.

Ο Δημήτρης Σταρόβας ανέβασε στον προσωπικό λογαριασμό του ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου μια χαρακτηριστική φωτογραφία από την Ιερά Μονή που είναι χτισμένη σε απόκρημνο σημείο της Αμοργού.

Στη λεζάντα της δημοσίευσής του έγραψε: «Το μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας. Πήγα στα 20, πήγα στα 30, δεν ανέβηκα. Αξιώθηκα να ανεβώ φέτος το καλοκαίρι στα 63. Ποτέ δεν είναι αργά.

Ὁ φθισικὸς Βασίλης (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἰωσὴφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ)

Ὁ φθισικὸς Βασίλης 

(ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἰωσὴφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ)

Ἐξερράγη σὰν ἡφαίστειο ὁ πατέρας σὰν ἄκουσε ἀπὸ τὰ χείλη τῆς γυναίκας του τὸ μαντάτο. Ὁ Βασίλης του, τὸ μονάκριβό τους παιδὶ δὲν θὰ γυρνοῦσε ξανὰ στὸ σπίτι. Εἶπε πὼς θὰ πάει μιὰ βόλτα στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπως ἔκανε συχνὰ τὰ τελευταῖα χρόνια. Ὅταν ἔφυγε καὶ πῆγε τὸ ἑπόμενο πρωὶ ἡ μάνα νὰ συγυρίσει τὸ δωμάτιο, βρῆκε ἕναν φάκελο στὸ προσκεφάλι τοῦ κρεβατιοῦ. Μέσα εἶχε ἕνα λιτὸ σημείωμα: «Ἀγαπημένοι μου γονεῖς, φεύγω γιὰ πάντα. Πάω νὰ μονάσω. Θὰ προσεύχομαι γιὰ σᾶς. Ἡ Παναγία μητέρα μας νὰ σᾶς σκεπάζει. Βασίλης».

«Ἐσύ! Ἐσύ! Τὰ ἤξερες ὅλα καὶ μοῦ τὸ ἔκρυβες!» οὔρλιαζε ὁ πατέρας. «Τί θὰ κάνουμε τώρα, μοῦ λές; Ποιός θὰ μᾶς γηροκομήσει; Ἐμεῖς τὸν πήραμε ἀπὸ τὸ ὀρφανοτροφεῖο γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε στὴν ψάθα στὰ γεράματα. Νὰ ἔχουμε ἕνα χέρι!». Εἶπε, εἶπε καὶ τί δὲν εἶπε. Ὕστερα ἔβαλε σὲ ἐφαρμογὴ τὸ σχέδιο ἐπιστροφῆς τοῦ «ἀσώτου». Πῆρε τὸ ὑπεραστικὸ λεωφορεῖο, πῆγε στὴν Οὐρανούπολη κι ἀπὸ κεῖ κατευθείαν στὴ συνοδεία ποὺ σύχναζε τὸν τελευταῖο καιρὸ ὁ Βασίλης. Ἀνήμπορος ἐκεῖνος νὰ ἀντισταθεῖ στὸν φουρτουνιασμένο πατέρα, τὸν ἀκολούθησε χωρὶς ἀντίρρηση.

Ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος επί τη Κοιμήσει της Θεοτόκου (15 Αὐγούστου 2026, Ἱερός Ναός Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Ἀγριδίων Ἴμβρου)

Πεποικιλμένη ἐπ᾽ ἀληθείας τῇ θείᾳ δόξῃ ἀνέτειλε σήμερον ἡ εὐκλεής καί ἱερά μνήμη τῆς Παναγίας τῆς Ἰμβριωτίσσης, τῆς ἀεί εὐαγγελιστρίας τῆς χαρᾶς. Καί πάντας τούς ὅπου γῆς Ἰμβρίους, μάλιστα δέ τούς εἰς τήν πάτριον γῆν παραμένοντας  συμπατριώτας μας, «συνηγάγετο εἰς εὐφροσύνην». 

Ἐστολισμένη ἱμάτιον πορφυροῦν εὐπρεπείας καί φιλοτιμίας ἡ Ἴμβρος, καί ἰδιαιτέρως   ἡ «Ἀετοφωληά» της, τά Ἀγρίδια, τήν παροῦσαν ἡμέραν λαμπροφοροῦν «νικητικά βραβεῖα»: τήν παρουσίαν τοῦ ἁγιάζοντος καί εὐλογοῦντος καί τόν τόπον τόν ἅγιον καί τόν ἀκαταπαύστως ρέοντα  χρόνον καί τήν ἱεράν ἑορτήν καί τό προμνηστευόμενον διά τῆς θανῆς  ζωήν χαροποιόν πένθος,  Ἀγγέλου τῆς Ἁγιωτάτης Μητρός μας Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος, συνοδευομένης ὑπό τοῦ Ἀγγέλου τῆς τετιμημένης ἀναδενδράδος τοῦ Ἁγιωτάτου Ἀποστολικοῦ καί Πατριαρχικοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων καί πάσης Ἀλβανίας κυρίου Ἰωάννου, καί λοιπῶν ἐκ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ καί τοῦ θύραθεν στερεώματος, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ὁ Μέγας Εὐεργέτης καί τῆς νήσου μας ῎Αρχων Ἀθανάσιος Μαρτῖνος, ὁ πιστός καί εὐσεβής καί φιλόθεος, καί φίλος τοῦ καλοῦ καί τοῦ ἀγαθοῦ, καθώς καί ὁ διαπρεπής ἐφοπλιστής καί πρόθυμος ἐν πάσαις ἀγαθαῖς πράξεσι, ὡσαύτως εὐεργέτης τῆς Ἴμβρου, Ἄρχων  Γεώργιος Προκοπίου.

Η ανάμνησις της εισόδου της αχειροτεύκτου μορφής του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού εκ της Εδεσσηνών πόλεως, εις ταύτην την θεοφύλακτον και βασιλίδα ανακομισθείσης (16 Αυγούστου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Όταν ο Κύριος και μέγας Θεός και Σωτήρ ημών Ιησούς Χριστός επί της γης ευρισκόμενος, εποίει θαύματα πολλά και εξαίσια, δια της αυτού αγαθότητας, καθώς ταύτα αναφέρονται εις τα θεία και Ιερά Ευαγγέλια, όθεν η φήμη αυτών εδιαλαλείτο εις κάθε μέρος του κόσμου, τότε και ο τοπάρχης της Εδέσσης, Αύγαρος ονομαζόμενος, ακούσας την τοιαύτην φήμην, επιθύμησε να υπάγη εις την Ιερουσαλήμ, δια να ιδή τον Κύριον με τους ιδίους του οφθαλμούς. Δεν εδύνετο όμως, επειδή έπεσεν εις ασθένειαν και πάθος ανιάτρευτον. Διότι λέπρα μαύρη ευγήκεν εις όλον το σώμα του, η οποία κατέτρωγεν αυτό και κατέφθειρε. Και προς τούτοις ετυράννει αυτόν και μία άλλη ασθένεια, αρθρίτις ονομαζομένη, διατί ευρίσκεται εις όλα τα άρθρα, ήτοι εις τας αρμονίας και κλειδώσεις του σώματος. Και η μεν λέπρα, επροξένει εις αυτόν ασχημίαν, και ταλαιπωρίαν μεγάλην, η δε αρθρίτις, επροξένει πόνους δριμυτάτους.

Μνήμη του Αγίου Διομήδη (16 Αυγούστου)

Σήμερα, Κυριακή 16 Αυγούστου, η Εκκλησία, μέσα στην αναστάσιμη χαρά και διαρκούσης της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, εορτάζει την ανακομιδή της αχειροποιήτου εικόνας του Κυρίου, του Αγίου Μανδηλίου. Η εικόνα σχηματίστηκε σε τεμάχιο υφάσματος, με το οποίο ο Ιησούς σκούπισε το πρόσωπό Του. Βρισκόταν στην Έδεσσα της Συρίας, και το 959 μ.Χ., επί Ρωμανού Β΄, μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη.
Τιμούμε τη μνήμη των Μαρτύρων Δημητριανού του Νέου και Διομήδους από την Ταρσό, Ανάργυρος Ιατρός που μαρτύρησε επί Διοκλητιανού.
Επίσης, των Αγίων Αλκιβιάδη και του νεομάρτυρα Σταμάτη, από τον Βόλο, ο οποίος μαρτύρησε στη Βασιλεύουσα, το έτος 1680, μη υποκύπτοντας στις πιέσεις άρνησης του Αναστάντος Χριστού.

Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο της ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΚΑΙ ΙΑ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 16/8/26 , Θεία Λειτουργία....

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ: Κορινθίους Α' 9, 2 – 12

 

Ἀδελφοί, εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι·	Αδελφοί , κι αν ακόμα άλλοι αρνούνται να με αναγνωρίσουν ως απόστολο, για σας οπωσδήποτε είμαι·
ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ.	γιατί η ίδια η ύπαρξη της εκκλησίας σας είναι η απόδειξη πως είμαι απόστολος.
ἡ ἐμὴ ἀπολογία τοῖς ἐμὲ ἀνακρίνουσιν αὕτη ἐστί.	Να πώς απολογούμαι σ’ αυτούς που αμφισβητούν και συζητούν την αυθεντία μου ως αποστόλου:
Μὴ οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν φαγεῖν καὶ πιεῖν;	Δεν έχω τάχα δικαίωμα να συντηρούμαι με δαπάνη της εκκλησίας που υπηρετώ;
μὴ οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν ἀδελφὴν γυναῖκα περιάγειν, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι καὶ οἱ ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου καὶ Κηφᾶς;	Μήπως δεν έχω δικαίωμα να έχω μαζί στα ταξίδια μου αδερφή χριστιανή ως σύζυγο, όπως κάνουν και οι άλλοι απόστολοι και τα αδέρφια του Κυρίου και ο Κηφάς;
ἢ μόνος ἐγὼ καὶ Βαρνάβας οὐκ ἔχομεν ἐξουσίαν τοῦ μὴ ἐργάζεσθαι;	Ή μήπως είμαστε οι μόνοι, εγώ κι ο Βαρνάβας, που δεν έχουμε δικαίωμα συντηρήσεως, αλλά πρέπει να ζούμε με την εργασία μας;
τίς στρατεύεται ἰδίοις ὀψωνίοις ποτέ; τίς φυτεύει ἀμπελῶνα καὶ ἐκ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ οὐκ ἐσθίει; ἢ τίς ποιμαίνει ποίμνην καὶ ἐκ τοῦ γάλακτος τῆς ποίμνης οὐκ ἐσθίει;	Ποιος πάει ποτέ στρατιώτης στον πόλεμο με δικά του έξοδα; ποιος φυτεύει αμπέλι και δεν τρώει από τον καρπό του; ή ποιος βόσκει πρόβατα και δεν τρώει από το γάλα του κοπαδιού;
Μὴ κατὰ ἄνθρωπον ταῦτα λαλῶ; ἢ οὐχὶ καὶ ὁ νόμος ταῦτα λέγει;	Μήπως αυτά που λέω είναι σύμφωνα μόνο με την ανθρώπινη καθημερινή πείρα; Κι ο νόμος δε λέει τα ίδια;

Χειροτονία Πρεσβυτέρου στη Μητρόπολη Κινσάσας

Ανήμερα της μεγάλης εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κινσάσας κ. Θεοδόσιος, συνοδευόμενος από κληρικούς και λαϊκούς συνεργάτες του, ταξίδεψε νωρίς το πρωί στην πόλη Κισάντου, όπου κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας πραγματοποιήθηκε η εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Διακόνου της ενορίας, π. Ιωάννου.

Στην πόλη Κισάντου η Ορθόδοξη Εκκλησία έφθασε πριν από περίπου δύο χρόνια. Εκεί ανεγέρθηκε Ιερός Ναός προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου υπό του μακαριστού,πλέον, Μητροπολίτου Ροδοστόλου κυρού Χρυσοστόμου του Αγιορείτου. Ο Ιερός Ναός ανεγέρθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα και εγκαινιάστηκε κατά το παρελθόν έτος από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κινσάσας κ. Θεοδόσιο.

Σήμερα το πρωί τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Σεβασμιώτατος προέβη στην εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Διακόνου της ενορίας, π. Ιωάννου, ο οποίος αποτελεί γέννημα και θρέμμα του Κισάντου και είναι απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου του Κονγκό «Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης».

ΑΓΑΘΗ ΚΑΙ ΠΟΝΗΡΗ ΚΑΡΔΙΑ - π. Δημητρίου Μπόκου

ΑΓΑΘΗ ΚΑΙ ΠΟΝΗΡΗ ΚΑΡΔΙΑ

π. Δημητρίου Μπόκου

Σε μια παραβολή του ο Χριστός λέει, ότι σε κάποιον δούλο που χρωστούσε το υπέρογκο ποσό των μυρίων (δέκα χιλιάδων) ταλάντων (εκατομμύρια σημερινά λεφτά), έγινε παραγραφή του χρέους από τον κύριό του. Ο δούλος όμως δεν χάρισε ένα μηδαμινό χρέος (εκατό δηνάρια) σε κάποιον συνάδελφό του. Το αφεντικό του τότε ακύρωσε την παραγραφή του χρέους και τον φυλάκισε μέχρι να εξοφλήσει τα πάντα έως και το τελευταίο λεπτό (Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου).

Ο κύριος του δούλου αγανάκτησε, διότι ο δούλος δεν διδάχτηκε τίποτε από τη δική του μεγαλοψυχία και αγαθότητα. Δεν παραδειγματίστηκε από την ευσπλαχνία του αφεντικού του. Χαρακτήρισε τον δούλο ως πονηρό, γιατί έδειξε κακία και τον καταδίκασε ακριβώς γι’ αυτό. «Ουκ έδει και σε ελεήσαι τον σύνδουλόν σου, ως και εγώ σε ηλέησα;» Δεν έπρεπε και συ να δείξεις ευσπλαχνία στον σύνδουλό σου, όπως σπλαχνίστηκα και εγώ εσένα;

Η ασπλαχνία του δούλου είναι κάτι παράλογο, τη στιγμή που ο ίδιος δέχεται «το μέγα έλεος» από τον κύριό του. Δούλος είναι ο κάθε άνθρωπος, κύριος είναι ο Θεός και χρέος είναι οι αμαρτίες μας. Όλοι μας χρωστάμε υπέρογκα χρέη στον Θεό, αλλά και κάποια χρέη, μικρά ή μεγαλύτερα, μεταξύ μας.

Αυτό που ενδιαφέρει τον Θεό είναι η κατάσταση της καρδιάς μας. Αν έχουμε σπλαχνική ή άσπλαχνη καρδιά. Δεν τον ενδιαφέρει το μικρό ή μεγάλο χρέος μας απέναντί του. Ούτε καν οι καλές μας πράξεις τον ενδιαφέρουν, αν γίνονται για τον τύπο.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τήν ὀφειλήν ἐκείνην ἀφῆκά σοι...»

Χρεῶστες εἴμεθα ἀναριθμήτου χρέους· ὀφείλουμε στόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἀδελφοί, χρέος τόσον μεγάλο, πού εἶναι ἀδύνατον νά τό ξεπληρώσουμε. Βλέπουμε, τό μέγεθος τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ; Στήν ἀρχή, δέν χρησιμοποιεῖ δίκαια καταδίκη ἐναντίον μας γιά τήν ἀπείθειά μας, ἀλλά  δείχνοντας μακροθυμία παραχωρεῖ τόν καιρό τῆς ἐπιστροφῆς· καί σ’ αὐτόν τόν καιρό τῆς μακροθυμίας μᾶς δίνει ἐξουσίαν, ἄν θελήσωμε, νά υἱοποιηθοῦμε  ἀπό Αὐτόν.

Ἐν τούτοις, ἄν σ’ αὐτόν τόν καιρό τῆς μακροθυμίας, ἄν ἐμεῖς βαδίσωμε τόν ἀντίθετο δρόμο τῆς σκληροκαρδίας καί μνησικακίας, τότε ἐπιτρέπει ὁ Θεός τήν μάστιγα τῶν ἀνεκδιηγήτων πειρασμῶν καί τήν βάσανον τῆς συνειδήσεως· μᾶς παραδίδει στούς βασανιστάς δαίμονας, ἕως ὅτου σπλαχνισθοῦμε καί μακροθυμήσουμε χάριν τῶν συνδούλων ἀδελφῶν μας. 

Ὁ Θεός, ἁγία γερόντισσα, ἐν τῇ μακροθυμίᾳ Αὐτοῦ περιέρχεται ζητῶντάς μας καί ἐπαναφέροντάς μας, πρός τά ἔργα τῆς ζωῆς^[1], ἀρκεῖ νά τό θελήσωμε. Ἀπό τό πρωΐ μέχρι τήν ἑσπέρα τοῦ βίου μας, ὁ Πατήρ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί Θεός πάσης παρακλήσεως^[2] καλεῖ ἕνα ἕκαστον γιά ἐργασία στήν Ἄμπελον τήν ἀληθινήν.

Παραβολή των μυρίων ταλάντων - από τον κ. Δημήτριο Τσαντήλα

 

Ανάλυση της παραβολής των μυρίων ταλάντων (Κυριακή ια΄ Ματθαίου) από τον κ. Δημήτριο Τσαντήλα, ομότιμο καθηγητή χειρουργικής της ιατρικής σχολής Α.Π.Θ. και θεολόγο - ιεροκήρυκα.

ΜΥΡΙΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

 

ΜΥΡΙΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ (Ματθ. 18, 23-35)

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στη Φιλιππιάδα, στις 10/8/1980)

 
Μη ξεχνάμε τις δωρεές του Θεού
 
Ακούσαμε στο ευαγγέλιο ότι ένας άνθρωπος με μεγάλο αξίωμα, αποφάσισε να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τους χρεωφειλέτες του. Άρχισε ο έλεγχος και του παρουσίασαν κάποιον δούλο του που του χρωστούσε 10.000 τάλαντα. Με τόσα χρήματα, εκείνη την εποχή, αγόραζες ολόκληρη πόλη. Ο χρεωφειλέτης δεν είχε να τα δώσει, και άρχισε να παρακαλεί τον άρχοντα να του δώσει προθεσμία. Και τρομοκρατημένος καθώς ήταν, μια και ο άρχοντας είχε το δικαίωμα να τον πουλήσει δούλο -αυτόν, τους δικούς του- και να βγάλει σε πλειστηριασμό ό,τι είχε, έκλαιγε και υποσχόταν ότι θα εξοφλούσε το χρέος. Αλλά ο Κύριός του ήταν εύσπλαγχνος και ξέροντας ότι ο άνθρωπος αυτός δεν πρόκειται να του δώσει τίποτε, του φέρθηκε μεγαλόψυχα και του χάρισε ολόκληρο εκείνο το ποσό.
Θα περίμενε κανείς ότι ο άνθρωπος αυτός, δεν θα ξεχνούσε την ευεργεσία που δέχθηκε και θα προσπαθούσε να μιμηθεί και αυτός το εύσπλαγχνο φρόνημα του Κυρίου του και την απρόσμενη καλωσύνη του, την τόσο αντίθετη στο φρόνημα του κόσμου τούτου.

Σκέψου νὰ πέσῃς στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ… - Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Σκέψου νὰ πέσῃς στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ…

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«Φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος» (Ἑβρ. 10,31)

Δόξα τῷ Θεῷ, ὅλοι ὅσοι βρισκόμαστε ἐδῶ, δὲν εἴμαστε ζῷα, εἴμαστε ἄν­θρωποι. Μεγάλο πρᾶγμα νά ᾽νε κανεὶς ἄνθρωπος. Καὶ παραπάνω ἀπὸ ἄν­θρωποι εἴμαστε Ἕλληνες. Μεγάλο πρᾶγμα νά ᾽νε κανεὶς Ἕλληνας. Μὰ παρα­πά­νω ἀπὸ Ἕλληνες εἶνε κάτι ἄλλο, ἀ­στέ­­ρι φωτεινό. Ποιός θὰ τὸ πῇ; Χριστιανοὶ Ὀρ­θόδοξοι. Ἅμα σβήσῃ αὐτό, σβήνουν τὰ πάντα. Αὐτὸ πρέπει νὰ φωτίζῃ πάν­τοτε τὸ λαό μας.
Ὅλοι μας, ὅμως, συγχρόνως εἴμαστε καὶ ἁ­μαρτωλοί. Ἂν ὑπάρχῃ καν­εὶς ποὺ λέει ὅτι δὲν εἶνε ἁμαρτωλὸς κ᾽ εἶνε ἅγιος, δὲν ἔχει θέσι ἐ­­δῶ. Ἐμεῖς εἴ­μαστε ὅλοι ἁμαρτωλοί. Ἕνας μό­­νο εἶνε ἐκτὸς ἁμαρτίας, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός· ἀμήν» (Φιλ. 2,11 & θ. Λειτ.). Εἴμαστε ἁμαρτωλοί, καὶ μακάρι νὰ τὸ κα­ταλάβουμε αὐτό. Δὲν τὸ νιώθουμε. Ποιός δὲν εἶνε ἁμαρτωλός; Ἁμαρτωλοὶ εἶνε οἱ γέροι, ἀλλὰ καὶ τὰ νήπια. Ὅπως τὸ παπὶ μόλις γεννη­­θῇ πέ­φτει στὸ νερὸ καὶ κολυμ­­πάει, ἔτσι κι ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μάνας του μα­­θαίνει ν᾽ ἁ­μαρ­τάνῃ· μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι οἱ με­γάλοι τρῶνε τὴν ἁμαρτία μὲ τὴν κουτάλα, ἐνῷ τὰ παιδιὰ μὲ μικρὸ κουταλάκι. Ἀμαρτωλοὶ εἶνε οἱ ἄντρες ἀλλὰ καὶ οἱ γυναῖκες, οἱ πλούσιοι ἀλλὰ καὶ οἱ φτωχοί, οἱ σοφοὶ ἀλλὰ καὶ οἱ ἀγράμματοι· ἁμαρτωλοὶ αὐτοὶ ποὺ κατοικοῦν στὸν Βόρειο Πόλο ἀλλὰ καὶ στὸ Νότιο Πόλο, στὸν οὐ­ρανοξύστη τῆς Νέας Ὑόρκης ἀλλὰ καὶ στὴν καρδιὰ τῆς ῾Ρωσίας· ὅπου κι ἂν ζοῦμε, ὅλοι εἴμαστε ἁμαρτωλοί, καὶ ἀλ­λοίμονό μας τί θὰ γινόμασταν.

Πατρῶν Χρυσόστομος: «Ὑπό τήν σήν εὐσπλαγχνίαν καταφεύγομεν Θεοτόκε...»

Στό περίπυστο καί ἱστορικό Μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Γηροκομήτισσας Πατρῶν, τό ὁποῖο κατεκλύσθη ἀπό χιλιάδες προσκυνητῶν, προέστη τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, τῆς Ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος.
Στόν Ἑσπερινό συνεχοροστάτησαν μετά του Σεβασμιωτάτου , ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρ. Ατλάντας κ. Αλέξιος, ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος καί συμμετεῖχαν ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Ἀρχιμ. π. Συμεών Χατζῆς, οἱ Πατέρες τῆς Μονῆς καί ἂλλοι Κληρικοί τῆς πόλεως καί Μητροπόλεως Πατρῶν.
Ἡ Θεία Λειτουργία τῆς Ἱερᾶς Ἀγρυπνίας τήν ὁποία ἐτέλεσε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ἐπερατώθη τίς πρωινές ὧρες μέ τήν προσέλευση ἑκατοντάδων εὐσεβῶν Χριστιανῶν, κυρίως νέων στήν Θεία Κοινωνία, τήν ὁποίαν μετέδιδαν πολλοί Ἱερεῖς.

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος ανέλυσε το απολυτίκιο της Εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και εστίασε στο Αειπάρθενον της Παναγίας και στην νίκη της ζωής εναντίον του θανάτου που δηλώνεται με την Κοίμηση και με την εις Ουρανούς Μετάστασίν Της.