μ. Θεόκτιστος ο Κρης
Μπαίνεις σήμερα σε έναν ναό και, πριν προλάβεις να
κάνεις τον σταυρό σου, βλέπεις κάποιον να σηκώνει το κινητό του. Άλλος
φωτογραφίζει την Ωραία Πύλη, άλλος τον επίσκοπο, άλλος τον ιερέα την ώρα που
θυμιάζει. Κάποιος μεταδίδει ζωντανά. Κάποιος άλλος αναζητεί την κατάλληλη γωνία
για να φαίνεται καλύτερα το πρόσωπο ενός Γέροντα. Και μέσα σε αυτή την αδιάκοπη
κινητικότητα των συσκευών, εκείνο που λιγοστεύει είναι η προσοχή μας προς όσα
τελούνται ενώπιόν μας.
Μα, παιδί μου, στον ναό ήρθες να συναντήσεις
τον Χριστό ή να πληροφορήσεις τους άλλους ότι βρέθηκες κοντά Του;
Δεν πρόκειται απλώς για την απρέπεια μιας φωτογραφίας ούτε για την ενόχληση που προκαλεί ένας ήχος την ώρα της Θείας Λειτουργίας. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο, γιατί αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο πλησιάζουμε το ιερό, τη διάθεση της καρδιάς, την αδυναμία μας να παραμείνουμε έστω και λίγο ενώπιον του Θεού χωρίς να αναζητούμε την προσοχή των ανθρώπων. Σαν να μην αρκεί πια η ίδια η συνάντηση, αν δεν αποκτήσει μια δεύτερη ζωή στην οθόνη κάποιου άλλου.

.jpg)



.jpg)









.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)







.jpg)








