Πύργος ἐλέγχου
Οι αντιστασιακοί Αρχιεπίσκοποι
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Συμπληρώθηκαν
85 χρόνια από την είσοδο των χιτλερικών στρατευμάτων στην Αθήνα και τη γενναία
στάση του τότε Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου. Συμπληρώθηκαν επίσης 80 χρόνια από την
παραίτηση του διαδόχου του, Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, από τη θέση του
Αντιβασιλέως, η οποία του είχε ανατεθεί ομοφώνως από τα τότε Κόμματα και τους
Συμμάχους. Και οι δύο προσέφεραν σημαντικά στην αντίσταση των Ελλήνων έναντι
των εισβολέων και μένουν στην ιστορία χρονολογικά ως ο πρώτος και ο τελευταίος
των αντιστασιακών.
Στις 27 Απριλίου 1941 εισήλθαν στην πρωτεύουσα της Ελλάδος τα χιτλερικά στρατεύματα. Παρά τις απειλές που δέχθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος αρνήθηκε να μετάσχει στην παράδοση της ανοχύρωτης πόλης, λέγοντας: «Ο Αρχηγός της Εκκλησίας δεν παραδίδει την πρωτεύουσα της Πατρίδος του εις ουδένα ξένον. Ο Αρχηγός της Εκκλησίας έν καθήκον έχει: Να φροντίση δια την απελευθέρωσίν της». Στη συνέχεια του ζητήθηκε να ορκίσει την πρώτη κυβέρνηση της κατοχής. Επίσης αρνήθηκε λέγοντας: «Ο Βασιλεύς και η Ελληνική Κυβέρνησις ανεχώρησαν δια να συνεχίσουν τον αγώνα της Ελλάδος εις την Κρήτην. Ως εκ τούτου ο Αρχηγός της Εκκλησίας δεν δύναται να ορκίση κυβέρνησιν σχηματιζομένην υπό την διοίκησιν του εχθρού».
Σεξουαλική Ηθική και Μετάνοια
Πάπας Λέων ΙΔ
Η χριστιανική ηθική δεν περιορίζεται αποκλειστικά και μόνον, στενά στη σεξουαλική ηθική, μας υπενθύμισε ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ στην Αφρική.
«Είμαι συνεχώς έκπληκτος από την εξέχουσα θέση που έχει λάβει η σεξουαλική
ηθική στον εκκλησιαστικό διάλογο. Ανήκω σε εκείνη τη γενιά, που, ως έφηβοι,
μερικές φορές άκουγε περισσότερα για τα συναισθήματα, το σώμα, την επιθυμία και
τη σεξουαλικότητα – συχνά με αμηχανία, αμηχανία ή ανταγωνισμό – παρά για την
Αγία Τριάδα, την Ευχαριστία ή την αιώνια ζωή! Σαν το Ευαγγέλιο να είχε λίγα να
πει για τον Θεό, πολλά για την ανθρωπότητα και σχεδόν τα πάντα για την
κρεβατοκάμαρα! Ατυχώς, δεν αποτυγχάνει ποτέ να επανεμφανιστεί κάτι τέτοιο!
Υπάρχει πάντα ένας δημοσιογράφος, μια τοπική σύνοδος ή ένας Γερμανός επίσκοπος
έτοιμος να θέσει ξανά το θέμα, σαν το μέλλον της Εκκλησίας να εξαρτάται τελικά
από την ικανότητά της να ευθυγραμμιστεί με τις τελευταίες ηθικές εξελίξεις στη
φιλελεύθερη Δύση»
1. Η κολυμβήθρα.
Γιατί
αναφερόμαστε στην κολυμβήθρα; Διότι η περιγραφή της από τον ευαγγελιστή Ιωάννη
μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το ευαγγελικό κείμενο είναι αξιόπιστο και ο
ευαγγελιστής αυτόπτης μάρτυρας. Τον δέκατο όγδοο και δέκατο ένατο αιώνα, καθώς
η σύγχρονη ιστορική επιστήμη άρχιζε να αναπτύσσεται, πολλοί ιστορικοί στράφηκαν
στη Βίβλο για να ελέγξουν αν αποτελεί αξιόπιστη ιστορική μαρτυρία ή αν είναι
γεμάτη θρύλους. Ένα από τα ζητήματα που εξέτασαν ήταν το κεφάλαιο αυτό του
Ιωάννη.
Ο
ευαγγελιστής αναφέρεται σε μια κολυμβήθρα με πέντε στοές. Η πλειονότητα των
ιστορικών εκείνης της εποχής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η περιγραφή αυτή
αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της αναξιοπιστίας της Βίβλου, και τούτο για
δύο λόγους. Πρώτον, δεν υπήρχε τότε κανένα ιστορικό στοιχείο για την ύπαρξη
κολυμβήθρας στη Βηθεσδά της Ιερουσαλήμ. Δεύτερον, μια κολυμβήθρα με πέντε στοές
φαινόταν αρχιτεκτονικά αδύνατη, αφού μια τετράγωνη ή ορθογώνια δεξαμενή έχει
τέσσερις πλευρές και όχι πέντε, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους.
Η αρχαιολογική σκαπάνη όμως έδωσε διαφορετική απάντηση. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μία τέτοια κολυμβήθρα κάτω από έναν παλαιοχριστιανικό ναό, ο οποίος είχε ανεγερθεί ακριβώς για να σηματοδοτήσει τη θέση του θαύματος. Κατόπιν, στην ανασκαφή αποκαλύφθηκαν δύο λεκάνες που χωρίζονταν από φυσικό βραχώδη διαχωριστή.
Ἁγιασμὸς εἶναι τὸ σταθερὸ ἀποτέλεσμα
τῆς ἑνώσεως τῆς ψυχῆς μὲ τὸν Χριστό. Ἀποκτᾶ ὁ πιστὸς δυνατὴ προσωπικὴ σχέση μὲ
τὸν Νυμφίο τῆς ψυχῆς του, τὸν Κύριό του. Μένει στερεωμένος στὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς κυβερνάει τὸ νοῦ, τὴν
καρδιά, τὴ θέληση καὶ ὅλη του τὴν ὕπαρξη. «Ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος
φέρει καρπὸν πολύν» (Ἰωάν. ιε΄ 5).
Γι’ αὐτὸ παρουσιάζει καὶ καρποὺς πνευματικοὺς στὴ ζωή του. Ἁγιασμὸς εἶναι ἡ
κατασκήνωση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν καρδιὰ τοῦ Χριστιανοῦ. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο
κάνει φανερὴ τὴν παρουσία του μὲ τοὺς καρποὺς ποὺ παρουσιάζει ὁ Χριστιανὸς στὴν
καθημερινή του ζωή.
«Όπως η ξερή γη, αν δεν ποτισθεί δεν καρποφορεί, έτσι κι εμείς λόγω της
πτώσεως μοιάζουμε με ξερά ξύλα και δεν μπορούμε να καρποφορήσουμε την αληθινή ζωή
χωρίς την ουράνια βροχή». Και «όπως από σκέτο αλεύρι χωρίς νερό είναι αδύνατο να
φτιάξουμε φύραμα και ψωμί, έτσι κι εμείς δεν μπορούμε να πετύχουμε την εν Χριστώ
αρετή χωρίς την ουράνια χάρη».
Άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου
.png)
|
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἐγένετο
Πέτρον διερχόμενον διὰ πάντων κατελθεῖν καὶ πρὸς τοὺς ἁγίους τοὺς κατοικοῦντας
Λύδδαν. |
Εκείνες τις μέρες, περνώντας
ο Πέτρος απ’ όλες τις εκκλησίες, κατέβηκε και στους χριστιανούς που
κατοικούσαν στη Λύδδα. |
|
Εὗρε δὲ ἐκεῖ ἄνθρωπόν τινα ὀνόματι
Αἰνέαν ἐξ ἐτῶν ὀκτὼ κατακείμενον ἐπὶ κραβάττῳ, ὃς ἦν παραλελυμένος. Καὶ εἶπεν
αὐτῷ ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ἰᾶταί σε ᾽Ιησοῦς Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶσον σεαυτῷ.
Καὶ εὐθέως ἀνέστη. Καὶ εἶδον αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καὶ τὸν
Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον. |
Εκεί βρήκε κάποιον άνθρωπο
που λεγόταν Αινέας. Αυτός ήταν οκτώ χρόνια κατάκοιτος, επειδή ήταν παράλυτος.
Ο Πέτρος του είπε: «Αινέα, σε γιατρεύει ο Ιησούς Χριστός. Σήκω και στρώσε το
κρεβάτι σου». Και αυτός αμέσως σηκώθηκε. Όλοι όσοι κατοικούσαν στη Λύδδα και
στον Σάρωνα τον είδαν και δέχτηκαν τον Ιησού για Κύριό τους. |
|
᾽Εν ᾽Ιόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια
ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης ἔργων ἀγαθῶν
καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει. |
Στην Ιόππη ήταν μια μαθήτρια
που την έλεγαν Ταβιθά – στα ελληνικά που ερμηνεύεται ως «Δορκάδα». Αυτή είχε
κάνει πολλές αγαθοεργίες και ελεημοσύνες. |
|
Ἐγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις
ἀσθενήσασαν αὐτὴν ἀποθανεῖν· λούσαντες δὲ αὐτὴν ἔθηκαν ἐν ὑπερῴῳ. |
Εκείνες τις μέρες αρρώστησε και πέθανε. Την έλουσαν, λοιπόν, και την έβαλαν στο ανώγειο. |
Τά σημερινά ἁγιογραφικά ἀναγνώσματα, τόσο τό Εὐαγγελικό ὅσο καί τό Ἀποστολικό μᾶς περιέγραψαν τρία καταπληκτικά θαύματα. Τό πρῶτο εἶναι τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ πού ἐπετέλεσεν ὁ Κύριος δίπλα στήν «κολυμβήθρα», στή μικρή στέρνα τῆς Βηθεσδᾶ. Τά δύο ἄλλα τά ἐπετέλεσεν ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. Ἀνέστησε πρῶτα τήν Ταβιθά, τήν εὐλογημένη ἐκείνη ψυχή τῆς ἀνιδιοτελοῦς θυσιαστικῆς ἀγάπης καί στή συνέχεια θεράπευσε τόν παράλυτο Αἰνέα. Τό ἐρώτημα εἶναι: πράγματι τόν θεράπευσε ὁ Πέτρος; Μάλιστα, ἐκεῖνος τόν θεράπευσε. Ὡστόσο ὀ ἴδιος εἶχε ἄλλη αἰσθηση γιά τό θαῦμα. Ἀναγνώριζε ὅτι ὁ Χριστός θαυματουργεῖ, γι᾽αὐτό καί εἶπε στόν Αἰνέα: «ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός». Πρόσεξε Αἰνέα δέν σέ θεραπεύω ἐγώ, ἀλλά ὁ Ἰησοῦς Χριστός σέ ἀπαλλάσσει ἀπό τήν ἀρρώστεια σου. Ὁ Χριστός εἶναι ἐκεῖνος πού σοῦ χαρίζει τήν ὑγεία σου. Ἄς δοῦμε λοιπόν ποιές ἀρετές δείχνει ὁ λόγος αὐτός τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου.
Κυριακή του Παραλυτικού: Ιωάννης 5:1-15
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Η Κυριακή του Παραλυτικού παρουσιάζει ένα θαύμα
που δεν λειτουργεί ως απλή «απόδειξη δύναμης», αλλά ως αποκάλυψη τρόπου ζωής. Η
περικοπή (Ιω. 5:1-15) τοποθετείται σε έναν χώρο φορτισμένο από πόνο και
προσμονή: τη Βηθεσδά, εκεί όπου οι ασθενείς περιμένουν μια κίνηση του νερού ως
σημάδι ευκαιρίας για ίαση. Η εικόνα αυτή μοιάζει με μικρογραφία του κόσμου:
πολλοί πάσχουν, όλοι ελπίζουν, λίγοι θεραπεύονται, και αρκετοί μένουν για
χρόνια στο περιθώριο.
Στην Ευαγγελική διήγηση ο Χριστός πλησιάζει τον άνθρωπο χωρίς να προηγηθεί αίτημα θαύματος ή επίδειξη πίστης. Τον βλέπει, γνωρίζει τον χρόνο της ακινησίας του, και τον συναντά εκεί όπου η ιστορία του έχει γίνει συνήθεια και αδιαφορία. Η αρρώστια, ειδικά όταν είναι μακροχρόνια, δεν είναι μόνο σωματική κατάσταση· γίνεται ταυτότητα, τρόπος ύπαρξης. Ο παράλυτος δεν περιγράφεται απλώς ως πάσχων, αλλά ως εγκλωβισμένος σε μια ζωή «που δεν αλλάζει». Κι αυτό είναι, πολλές φορές, η πιο βαριά παράλυση.
Μια κοινωνία ανταγωνισμού η κοινωνία της εποχής μας. Οι άνθρωποι προσπαθούμε να υπερβούμε ο ένας τον άλλον, όχι μόνο ως προς τα υλικά αγαθά, αλλά κι ως προς τις επιτυχίες σε κάθε τομέα της ζωής. Μοιάζει η εποχή μας με ένα αγώνισμα διαδικτυακών παιχνιδιών, στο οποίο ο καθένας μας προσπαθεί να συγκεντρώσει περισσότερους πόντους και να περάσει περισσότερες πίστες σε σχέση με τους άλλους, για να είναι ευχαριστημένος. Δοξάζεται ο φθονερός πολύ πιο εύκολα, από ό,τι επικροτείται ο χαρούμενος, ο ταπεινός, ο μη εριστικός. Και αυτός ο ανταγωνισμός περνά σε κάθε πτυχή των ανθρώπινων σχέσεων. Τι άλλο είναι το bullying, παρά μια απόπειρα του ανθρώπου να ξεχωρίσει επιβάλλοντας τον εαυτό του, τη δύναμή του, την ικανότητά του να έχει ακολούθους στους άλλους που είναι αδύναμοι;
ΓΕΡΑ
ΣΩΜΑΤΑ, ΠΑΡΑΛΥΤΕΣ ΨΥΧΕΣ
π. Δημητρίου Μπόκου
Ένας άνθρωπος παράλυτος περίμενε τριάντα οκτώ
χρόνια τη θεραπεία του. Ο Χριστός τον συνάντησε κάποτε καθ’ οδόν, όχι τυχαία
βέβαια. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι επέστρεψε από τη Γαλιλαία στην
Ιουδαία και πήγε στα Ιεροσόλυμα ειδικά γι’ αυτόν. Ζήτησε μάλιστα διακριτικά την
άδειά του να τον θεραπεύσει, πράγμα που το έκανε αμέσως, λέγοντάς του να
σηκωθεί, να πάρει το κρεβάτι του στους ώμους του και να περπατήσει (Κυριακή
του Παραλύτου).
Αυτά όμως έγιναν ημέρα Σάββατο. Ο Χριστός προκαλούσε συχνά τους Ιουδαίους με τέτοιες ενέργειες. Οι σοφοί διδάσκαλοι του Ισραήλ, που μελετούσαν τον νόμο του Θεού μέρα και νύχτα, αν και είδαν το ασυνήθιστο αυτό θαύμα, αλλά και πολλά άλλα παρόμοια θαύματα του Χριστού, έβγαλαν όπως πάντα το ίδιο συμπέρασμα: Ο άνθρωπος αυτός, αφού καταργεί την αργία του Σαββάτου, είναι παραβάτης του νόμου του Θεού, αμαρτωλός. Γι’ αυτό και καταδίωκαν τον Ιησού οι Ιουδαίοι και ζητούσαν να τον φονεύσουν, γιατί έκανε τα θαύματά του ημέρα Σάββατο (Ιω. 5, 16).
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι
γένηται».
Ἄνθρωπε, πρόσεξε μήπως καί εἰς συμφοράν τοῦ
σώματος χειροτέραν ἐμπέσεις, συγχρόνως δέ καί τήν ψυχή σου ἀπολέσεις. Σήκω ὄρθιος
καί ἄπλωσε τά χέρια στόν οὐρανό καί τά μάτια σου στόν Τριαδικό Θεό· ὥστε μέ τήν
ἐνέργεια τῆς προσευχῆς νά σώσεις τόν ἑαυτό σου ἀπό τίς κακίες τῆς ἀκηδίας καί
τοῦ πορνικοῦ φρονήματος.
Γιατί, τό νά εἶναι ὁ νοῦς στήν ἐκπλήρωση τῶν ἀρετῶν
καί ἡ καρδιά νά ἐπιθυμεῖ τόν πολύτιμον μαργαρίτην-Χριστόν, αὐτό εἶναι ἰδίωμα τῶν
καθαρῶν καί τελείων ἀγωνιστῶν, οἱ ὁποῖοι μποροῦν νά φυλάξουν τίς ψυχοσωματικές
αἰσθήσεις χωρίς βλάβη.
Φυλάξου, χριστιανέ μου, γιατί ἡ ἀκηδία κυριαρχεῖ
ψηλά στό ἡγεμονικό τῆς ψυχῆς, δηλαδή στόν νοῦ καί περισφίγγει ὅλην τήν ψυχή καί
ὅλη τήν σάρκα, σάν κισσός, κάνοντας τήν ἀνθρώπινη φύση νωθρή, ἀδρανή καί
παράλυτη.
Ἐπίσης, πρόσεχε: τό πάθος τῆς πορνείας πλεονάζει στό ἐπιθυμητικό μέρος τῆς ψυχῆς καί ἀπό τή φύση του ἀγκαλιάζει ἀδιαχώριστα τήν ὕλη καί τῶν δύο· τῆς ψυχῆς δηλαδή καί τοῦ σώματος κι ἔχει ἀναμεμειγμένη ὅλη τήν ἡδονή της σέ ὅλα τά μέλη.
Γιατί ο Χριστός θεράπευσε μόνο έναν παράλυτο στην
κολυμβήθρα της Βηθεσδά; Τόσοι άνθρωποι περίμεναν εκεί.... Σ' αυτό και άλλα
ερωτήματα απαντά στο κήρυγμά του ο Δημήτριος Τσαντήλας, ομότιμος καθηγητής
ιατρικής σχολής Α.Π.Θ. και θεολόγος.
.jpg)
Ἀνάστασις, τὸ μεγαλύτερο ἱστορικὸ γεγονός!
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου
Καντιώτου
Προσφιλέστατοι ἀκροαταί, σᾶς χαιρετῶ ἐν Χριστῷ τῷ ἀναστάντι
Κυρίῳ. Ἂν ὑπάρχουν δυὸ λέξεις, μέσα στὶς ὁποῖες συνοψίζεται ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο,
αὐτὲς εἶνε «Χριστὸς ἀνέστη»!
Τὸ ἀκούσατε τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως. Τὰ παλιὰ τὰ χρόνια τὸ «Χριστὸς ἀνέστη»
δὲν ἀκουγόταν μόνο τότε· 40 μέρες, μέχρι τὴν Ἀνάληψι, αὐτὸ καταργοῦσε κάθε
ἄλλο χαιρετισμό. Τὸ ἔλεγαν οἱ
πρόγονοί μας μὲ θερμὴ καρδιά. Οἱ σημερινοὶ χριστιανοὶ ντρέπονται.
Ἀλλὰ μέσα σ᾽ αὐτὸ τὸν κόσμο «ὅσοι πιστοί», «στῶμεν καλῶς»! Ἂς δοξάσουμε τὸ Θεὸ
γιὰ τὴν πίστι στὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ ἂς τὴν κρατήσουμε σφιχτά. Δὲν
εἶνε «ἐφεύρεσι παπάδων»· εἶνε δεντρὶ ποὺ τὸ φύτευσε ἡ ἁγία Τριάδα, μὲ ῥίζα
βαθειὰ ποὺ κανένας διάβολος δὲν θὰ μπορέσῃ ποτὲ νὰ τὴν ξερριζώσῃ. Καὶ ἡ ῥίζα εἶνε
οἱ δυὸ αὐτὲς λέξεις, «Χριστὸς ἀνέστη»! Ἢ ἀνέστη, ἢ δὲν ἀνέστη.
Των Αρχόντων Οφφικιάλιων της Μ.τ.Χ.Ε.
Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι ισότιμος με τους λοιπούς επισκόπους, διότι είναι και ο ίδιος επίσκοπος, διάδοχος των Αποστόλων στη διακονία και στη διοίκηση της Εκκλησίας. Η Α.Θ. Παναγιότης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, είναι, επομένως, ισότιμος με τους επισκόπους ως προς τα πνευματικά χαρίσματα και τις ιερές ευθύνες του επισκοπικού αξιώματος: χειροτονεί επισκόπους, πρεσβυτέρους και διακόνους, ενώ παράλληλα φέρει την ευθύνη της εκκλησιαστικής επαρχίας που υπάγεται στη δικαιοδοσία του, διασφαλίζοντας την αδιάλειπτη και ορθή κήρυξη του Ευαγγελίου.
Μνήμη Αγίου Αθανασίου Αλεξανδρείας: Ματθαίος 5:14–19
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Η ευαγγελική περικοπή που διαβάζεται στη Θεία
Λειτουργία της 2ας Μαΐου μιλά για την ευθύνη του χριστιανού μέσα στην ιστορία.
Δεν περιγράφει μια θρησκευτική «ιδιωτική υπόθεση», αλλά μια αποστολή που δίνει
μαρτυρία. Ο Χριστός παρουσιάζει τους μαθητές Του ως φορείς φωτισμού για τους
άλλους. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πιστός καλείται να γίνει το κέντρο της
προσοχής. Σημαίνει ότι η ζωή που γεννιέται από τη σχέση με τον Χριστό έχει
χαρακτήρα μαρτυρίας: δείχνει το δρόμο που οδηγεί στον Θεό, διακρίνει το αληθινό
από το ψεύτικο, ξεσκεπάζει τη σύγχυση χωρίς να συντρίβει τον άνθρωπο.
Το πρώτο μήνυμα, λοιπόν, είναι ότι η πίστη δεν μπορεί να μένει κρυμμένη ως απλό συναίσθημα ή ως εσωτερική ιδέα. Ό,τι αληθινά ζει μέσα μας, αργά ή γρήγορα παίρνει μορφή: στο ήθος, στις επιλογές, στον τρόπο που μιλάμε, στη στάση απέναντι στον αδύναμο, στη συγχώρηση, σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής. Αυτό το φως δεν έχει σκοπό να δοξάσει εκείνον που το φέρει. Αντίθετα, όταν η χριστιανική ζωή είναι υγιής, στρέφει το βλέμμα προς τον Θεό. Ο πιστός γίνεται κατά κάποιον τρόπο «διαφανής», ώστε να φαίνεται μέσα από εκείνον η αγαθότητα του Πατέρα.
Χρῆστος Ἀνδρούτσος
Η ρωγμή στην εικόνα της αρμονίας
Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας,
Κωνσταντίνος
Η πρόκληση για κάθε σύγχρονη κοινωνία είναι να
μετατρέψει τη διαφορετικότητα σε πηγή ισχύος και όχι σε αφορμή διαχωρισμού
Ένα πρόσφατο συμβάν στη Σιγκαπούρη προκάλεσε δημόσια συζήτηση. Οδηγός ταξί ανάρτησε
πινακίδα ζητώντας από επιβάτες κινεζικής καταγωγής να του μιλούν μόνο στα
κινεζικά. Οι αρμόδιες υπηρεσίες αντέδρασαν άμεσα, θέτοντάς τον σε αναστολή. Ωστόσο, το ουσιαστικό ζήτημα δεν είναι η
πειθαρχική κύρωση αλλά η απήχηση που είχε η πράξη του. Χιλιάδες επιδοκιμασίες
σε ψηφιακές πλατφόρμες μέσα σε λίγες ώρες έδειξαν ότι η στάση αυτή δεν ήταν
περιθωριακή.
Η Σιγκαπούρη έχει οικοδομήσει διεθνώς μια φήμη ευταξίας, αρμονίας και πολυπολιτισμικής συνύπαρξης. Κινέζοι, Μαλαισιανοί, Ινδοί και άλλες κοινότητες συνυπάρχουν σε ένα πλαίσιο που προβάλλεται ως επιτυχημένο πρότυπο. Η αγγλική γλώσσα ως επίσημη του κράτους λειτουργεί ως κοινός διοικητικός και εκπαιδευτικός κώδικας. Ακριβώς για να εξασφαλίζεται ισορροπία ανάμεσα σε διαφορετικές ρίζες. Κι όμως, το περιστατικό αυτό αποκάλυψε ότι κάτω από την επιφάνεια της αρμονίας υπάρχουν εντάσεις.
ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ
χριστιανοί ποὺ
μᾶς στέλνουν μηνύματα προωθημένα, καὶ μάλιστα ἀπὸ ὁμάδες μὲ βαρύγδουπους
τίτλους "Στρατὸς Προσευχῆς", "Ἀδέλφια τοῦ Ἰησοῦ" κλπ μὲ
παράκληση γιὰ βαρέως ἀσθενεῖς ἀδελφούς μας, στὸ τελευταῖο στάδιο ἀνίατων
συνήθως ἀσθενειῶν. Παράκληση νὰ προσευχηθοῦμε γιὰ νὰ ζήσουν. Καὶ δὲν σκέπτονται
τὴν πιὸ λογικὴ προσευχὴ γιὰ ἕναν πιστὸ Χριστιανό: Κύριε, γεννηθήτω τὸ θέλημά
Σου γιὰ τὸν ἀδελφὸ τάδε. Θὰ εἶναι ὅ,τι
καλύτερο γι΄ αὐτόν, καὶ ἂν χρειαστεῖ δῶσε καὶ ὑπομονὴ στοὺς δικούς του.
Πρέπει ὅλοι νὰ συστρατευθοῦμε δηλαδὴ κατὰ τὴ λογική τους γιὰ νὰ γίνει τὸ θαῦμα. Λὲς καὶ κάθε φορὰ ποὺ ἕνας ἄνθρωπος φεύγει ἀπὸ τὴ ζωὴ (καὶ ὁ Θεὸς στὴν καλύτερη ὥρα γιὰ ἐμᾶς μᾶς παίρνει), δὲν εἶναι θαῦμα ποὺ ὁ Θεὸς τὸν παίρνει σύμφωνα μὲ τὴν ἀνεξιχνίαστη βουλή Του.
1976-2026, 50 χρόνια από τον θάνατο ενός σπάνιου
ανθρώπου,
1. Δεν ήταν αριστερός,
από βενιζελική οικογένεια, με πατέρα συνταγματάρχη και αδελφό ανθυπολοχαγό στο
στρατό. Είχε φάκελο στην αστυνομία από το 1957 όταν συμμετείχε σε διαδήλωση για το Κυπριακό, οργανώθηκε πολιτικά ως φοιτητής στο
Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και εντάσσεται στην νεολαία της Ενώσεως Κέντρου το
1960-1961.
2. 27 ετών το 1966 παρουσιάστηκε στο στρατό, στην Κόρινθο όπου τολμάει να διορθώσει τον διοικητή που κάνει τα πρωινά κηρύγματα ότι νόμιμος πρωθυπουργός της χώρας είναι ο Γεώργιος Παπανδρέου και όχι ο αποστάτης. Παίρνει δυσμενή μετάθεση στη Βέροια, ασφυκτιά, αποφασίζει να λιποτακτήσει. Παραμονές Πάσχα παρουσιάζεται στον διοικητή του και λέει ότι είναι ο Εσταυρωμένος, παίρνει 10 μέρες αναρρωτική να κοιταχτεί σε ψυχίατρο.
3. Έρχεται στην Αθήνα, καταφέρνει να εξασφαλίσει πλαστό διαβατήριο για την Κύπρο, εκεί γίνεται το απίστευτο. Ο Υπουργός Άμυνας και Εσωτερικών Γιωρκάτζης ψάχνει τον λιποτάκτη που κυνηγά η χούντα και μόλις συναντιούνται αντί να τον συλλάβει πάραυτα και να τον απελάσει, στρατολογείται στον σκοπό του, ο στρατιώτης γοητεύει τον Υπουργό. Ο Γιωρκάτζης, αγωνιστής θρύλος της ΕΟΚΑ “ο Χουντίνι της ΕΟΚΑ” γιατί είχε δραπετεύσει 3 φορές από τα χέρια των Βρετανών “είμαι υποχρεωμένος να σε παραδώσω στη Χούντα” του απαντά “ δεν θα το κάνεις, γιατί έκανα ό,τι έκανες εσύ” . Ως Μάριος Ανδρέου φθάνει στη Ρώμη ιδρύει οργάνωση και δρομολογεί το σχέδιο του για την δολοφονία του τυρράνου, το ψευδώνυμο του “Ανίκητος”.
*ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ*
Μετά την μεγάλη απήχηση των πρώτων προβολών, το
ντοκιμαντέρ *Το καταφύγιο στην Ομόνοια*, μια ταινία της *Φένιας Παπαδόδημα* για τον *Άγιο Πορφυριο*
και την Πολυκλινική Αθηνών, *προβάλλεται ξανά το Σάββατο 2 Μαΐου στις 6:00 μ.μ. και την
Κυριακή 3 Μαΐου στις 4:10 μ.μ. στις μεγάλες αίθουσες του
σινεμά Δαναός!*
Μην το
χάσετε!
Αυτό ακριβώς μου μετέφερε Συντονιστής Διευθυντής του ΚΑΤ. Έχει άδικο;
Φτάνει πια με τα πατίνια. Απαγορεύστε τα τώρα και
στις εταιρείες που τα νοικιάζουν και στις εταιρείες που τα πουλάνε. Θα σας
εξηγήσω το σκεπτικό μου….
Σας γράφω αυτό το άρθρο με αφορμή τον τραγικό
θάνατο ενός παιδιού 13
ετών!
Ο Κωνσταντίνος από την Ηλεία χάθηκε εντελώς
άδικα, όπως ακριβώς χάνονται και σακατεύονται δεκάδες νέοι από τα πατίνια.
400 άτομα μόνο την φετινή χρονιά.
Αυτό που λίγοι γνωρίζουν είναι πως το πατίνι το έκαναν δώρο μέλη της
οικογένειας στον Κωνσταντίνο, αυτό είπε η γιαγιά του παιδιού.
Το να κάνεις δώρο πατίνι στο παιδί σου και να το αφήνεις να κυκλοφορεί στην Ελλάδα χωρίς κράνος ,αυτό αποτελεί εγκληματική αμέλεια.
.JPG)