[...[ Την ορθόδοξη παράδοση, λοιπόν, απὸ την οποία
αντλούσα τις θεραπευτικές δυνατότητές μου, δεν την γνώρισα στις αίθουσες της
θεολογικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου άκουσα μόνο διανοητικοὺς
ορισμούς για την αγάπη, την ταπεινοφροσύνη, την κοινωνία, και όπου βίωνα την πιὸ
ψυχρή αδιαφορία του ανθρώπου για τον άνθρωπο, την υποκρισία της εξωτερικής
ευπρέπειας και ευσέβειας και την ιδιοτέλεια των ανθρώπων ποὺ ησχολούντο ακόμη
και με τη θεολογία γιά να έχουν τη θέση ποὺ θα τους εξασφάλιζε μια άνετη ζωή,
στην οποία και μόνο έδειχναν να πιστεύουν παρὰ τις λεκτικές θεολογικές κορώνες.
Την ορθόδοξη παράδοση απο την οποία αντλούσα τις θεραπευτικές μου δυνατότητες την είχα βιώσει με τις εκδιδόμενες και τους εξαρτημένους της Τρούμπας στον Πειραιά, οπου ήταν το κουρείο του πατέρα μου στο οποίο εκείνος με πήρε να δουλέψω όταν ήμουν έντεκα χρονών, όχι για λόγους οικονομικούς, αλλὰ γιατί πίστευε ότι εκεί θὰ αποκτούσα πολύτιμες γνώσεις για τη ζωή. Οι εκδιδόμενες και οι εξαρτημένοι της Τρούμπας δεν εστηρίζοντο στην δική τους δικαιοσύνη οπως οι καθὼς πρέπει ευσεβείς και γι' αυτὸ οχι μόνο δεν είχαν έπαρση αλλὰ είχαν μια αυθόρμητη ταπεινοσύνη.

















































