«Οὐ μή γάρ τό Μυστήριον εἴπω…»
ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη
Ἕνας εἰρηνικός διάλογος-ἀντίλογος,
μπορεῖ νά ὠφελήσει καί νά ὁδηγήσει τόν καλοπροαίρετο στήν εὕρεση τῆς ἀληθείας, «τή σωστή πλευρά τῆς ἱστορίας».
«Οὐ μή γάρ τοῖς ἐχθροῖς Σου τό Μυστήριο εἴπω», ὑποσχόμαστε στόν Κύριο, κάθε φορά
πού κοινωνοῦμε. Δέν Τοῦ ὑποσχόμαστε, ὅτι δέν θά ἐπιτρέψουμε
στούς ἐχθρούς τοῦ
Χριστοῦ (ἀπίστους, ἀμετανόητους) νά μετάσχουν στό Μυστήριο, ἀλλά δέν θά τούς μιλήσουμε κἄν γιά τό
Μυστήριο· γιά νά μήν τό
«βεβηλώσομε» παραδίδοντάς το, σέ ἄσχετους, ἀνευλαβεῖς ἀνθρώπους (Μτ.7:6).
Εἶναι γνωστό, ὅτι οἱ εὐχές τῆς Θ. Λειτουργίας (τῶν Πιστῶν) μέχρι περίπου καί τόν 4ον αἰ., λέγονταν ἐκφώνως, γιατί, ὅσοι παρέμειναν στό Μυστήριο ἦταν ὅλοι καθαροί-ἄξιοι πρός Θ. Κοινωνία. Χρυσόστομος:«Ἄν δέν εἶσαι ἄξιος νά κοινωνήσεις, δέν εἶσαι ἄξιος οὔτε νά ἀκούσεις τίς εὐχές» (Ὁμιλία Γ΄ στήν πρός Ἐφεσίους. P.G. 62: 29).

%20(1).jpg)











.webp)












.png)


















