Σοφία Κατάρα
Είναι εκπληκτικό λοιπόν πόσο γρήγορα περνά ο
καιρός. Άλλη μια σχολική χρονιά ξεκινά. Το καλοκαίρι πέρασε πριν καν το
καταλάβουμε. Κι εγώ, όπως κάθε χρονιά, ξανά στις επάλξεις. Φέτος έχω αναλάβει
την Ε’ Τάξη. Ξέρω ότι μοιάζει ανακόλουθο στα ίδια μου τα μάτια πρώτα απ’
όλα, αλλά, όταν με ρωτούν ποια τάξη
απολαμβάνω περισσότερο να διδάσκω, δεν μπορώ να απαντήσω απευθείας,
γιατί…εκτίθεμαι! Πότε λέω την Α’, πότε την Γ’ και πάει λέγοντας. Κατέληξα
λοιπόν στο συμπέρασμα ότι αγαπάω περισσότερο την τάξη που έχω αναλάβει κάθε
χρονιά. Έτσι για φέτος, είμαι φανατικός «πεμπτάκιας»!
Το Ε1 είναι το τμήμα μου. Είκοσι παιδιά, το καθένα
με τις ιδιαιτερότητές του, τις ανάγκες του, τα δυνατά μα και τα αδύνατα σημεία
του. Ανάμεσά τους σχεδόν από την πρώτη εβδομάδα, ξεχώρισα τον Στέφανο. Ένα
μικροκαμωμένο, λεπτό παιδί, με μαύρα μαλλιά και μάτια απροσδιορίστου χρώματος,
καθώς ποτέ δεν με έχει κοιτάξει απευθείας.
Ο Στέφανος είναι κατά βάση μέτριος μαθητής. Ανήκει δηλαδή σε αυτή την ομάδα, που ιδανικά αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της τάξης, επιτρέποντας την ισορροπία ανάμεσα στα άκρα, τους άριστους και τους αδιάφορους. Ο ίδιος όμως δεν μοιάζει και πολύ σταθερός, όπως θα περίμενε κάποιος από μια «σπονδυλική στήλη». Παραπαίει ήδη από το τέλος της προηγούμενης χρονιάς και φέτος η επίδοσή του προδιαγράφεται με μάλλον μελανά χρώματα. Δε γινόταν να αφήσω το πράγμα να χρονίσει, θα ήταν πολύ αργά να περιμένω αλλαγή από μέρους του έτσι, χωρίς κάποια ενίσχυση. Κανόνισα στο κενό μου να έρθει στο γραφείο, να μιλήσουμε «κλέβοντάς» τον από τον συνάδελφο της γυμναστικής.







.jpg)









.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)














