Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

ΤΑ ΑΔΕΙΑ ΣΕ ΑΓΑΠΗ ΧΕΡΙΑ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ


ΤΑ  ΑΔΕΙΑ  ΣΕ  ΑΓΑΠΗ  ΧΕΡΙΑ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ 

       Μπορεί να είναι και ευχής έργο που όσα ακολουθούν, συμπίπτουν με την αύριο της Κυριακής του Καλού Σαμαρείτη.

      Στην ανάρτηση : «Η οδός της αγάπης στον πλησίον το ανώτερο και καθολικό χάρισμα-χρέος», με βάση την εξήγηση Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου : «Την αγάπην λέγων, την προς τον πλησίον … καθολικὸν-όλων-δώρον ἐστι», επισήμαινα : «Το όλων-«καθολικόν»-θα πει, σε όποια χριστιανική παραλλαγή κι αν έχει γεννηθεί, βαπτιστεί  στο Όνομα της Αγίας Τριάδας και μεγαλώσει κανείς ! Ακόμα και της Εκκλησίας μακράν ή εκτός. Μπορεί, αν το θελήσει στην οδό της αγάπης του πλησίον να κινηθεί κι ένας Καθολικός ή Προτεστάντης, κι ένας μακριά από την Εκκλησία ή και εκτός αυτής, δηλαδή, άλλης θρησκείας οπαδός.

     Και οι κεραίες κάποιου που θεωρεί όλη την πέρα από την Ορθόδοξη Εκκλησία Χριστιανοσύνη ως αιρετική, το έπιασαν κι απάντησε με ένα σχόλιο ως το συνηθίζει μακροσκελές. Όπου παρέθεσε επίσης Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο στο πρωτότυπο και νεοελληνικά να τονίζει περίπου ότι, όχι πολλές αγάπες με τους αιρετικούς, είναι επικίνδυνο !

       Ακολούθησε δικό μου αντί-σχόλιο με εξηγήσεις, που αν κρίνει κανείς από εκείνο το : «Ορθή επανάληψη», κατά το μάλλον και ήττον του φάνηκαν επαρκείς. Πλην επειδή δεν αφήνει τέτοια πράγματα-ευκαιρίες να περάσουν χωρίς να καταστήσει τη θέση του ως την επιβαλλόμενη, πιάνεται από έτερο γραφόμενό μου. «Πάντα τα λοιπά, μπορεί να είναι κάτι, αλλά δεν είναι αυτό το καίριο και ουσιαστικό», και ζητεί πλαγίως, πλην σαφώς. «Ἴσως μιά ἐπεξήγηση τοῦ τί ἐννοεῖτε «καίριο και ουσιαστικό» στό Ἱερό Εὐαγγέλιο, νά βοηθοῦσε στήν κατανόηση τοῦ ἰσχυρισμοῦ σας καί τήν ἀποφυγή παρανοήσεων».

Όταν δεν περισσεύουν χρήματα και όνειρα - Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

Όταν δεν περισσεύουν χρήματα και όνειρα

Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

Κάποτε οι γονείς μάς μάθαιναν να βάζουμε λίγα χρήματα στην άκρη. Έναν μικρό κουμπαρά, έναν τραπεζικό λογαριασμό, κάτι για μια δύσκολη στιγμή. Όχι απαραίτητα για να πλουτίσουμε. Για να μπορούμε κάποτε να πραγματοποιήσουμε μια επιθυμία, να κάνουμε ένα ταξίδι, να αποκτήσουμε ένα σπίτι, να βοηθήσουμε τα παιδιά μας. Σήμερα η συμβουλή ακούγεται σχεδόν σαν ανέκδοτο. Διότι, για να αποταμιεύσεις, πρέπει πρώτα να περισσεύει κάτι. Και στον οικογενειακό προϋπολογισμό περισσεύουν συνήθως μόνο οι λογαριασμοί.

Οι Γερμανοί εξακολουθούν να συγκαταλέγονται στους πρωταθλητές της ευρωπαϊκής αποταμίευσης. Στην Ελλάδα, αντιθέτως, τα νοικοκυριά συνολικά δαπανούν περισσότερα από το διαθέσιμο εισόδημά τους. Και αυτή η διαφορά δεν εξηγείται απλώς από την περίφημη γερμανική πειθαρχία ή την υποτιθέμενη ελληνική επιπολαιότητα. Είναι πολύ εύκολο να παραδίδεις μαθήματα οικονομικής υπευθυνότητας από ένα γραφείο με εξασφαλισμένο μισθό. Δοκίμασε όμως να τα επαναλάβεις σε κάποιον που μετρά τα κέρματα στο ταμείο του σουπερμάρκετ. Δεν μπορείς να κατηγορείς έναν άνθρωπο ότι δεν αποταμιεύει όταν ο μισθός του τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.

Η ιστορία της πιο άσχημης γυναίκας του κόσμου

Η Mary Ann Bevan γεννήθηκε το 1874 στο Λονδίνο σε μια μεσοαστική οικογένεια.
Με την οικογένειά της να αποτελείται από οκτώ παιδιά, τα μεγαλύτερα παιδιά στέλνονταν στη δουλειά για να τρέφονται όλοι.
Μόλις τελείωσε τις ιατρικές της σπουδές, έγινε νοσοκόμα το 1894(φωτό 1).
Το 1903 παντρεύτηκε τον Thomas Bevan με τον οποίο δημιούργησε μια οικογένεια τεσσάρων παιδιών(φωτο 4).
Η οικογένεια ήταν πολύ χαρούμενη, ειδικά καθώς ζούσαν σε ευημερούσες εποχές στο Λονδίνο.
Τρία χρόνια αργότερα, το 1906, η Mary Ann χτυπήθηκε από μια σπάνια ασθένεια για την οποία οι γιατροί εκείνη την εποχή δεν γνώριζαν πολλά, την ακρομεγαλία.

Η Νηστεία των Χριστουγέννων ξεκινά - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

15 Νοεμβρίου: Η Νηστεία των Χριστουγέννων ξεκινά

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Στις 15 Νοεμβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία εισέρχεται στη σαρανταήμερη Νηστεία των Χριστουγέννων, προσκαλώντας τους πιστούς σε πνευματική προετοιμασία για το μυστήριο της Ενανθρωπήσεως. Ο Υιός και Λόγος του Θεού γίνεται άνθρωπος, φανερώνοντας την αγάπη του Θεού και ανοίγοντας στον άνθρωπο τον δρόμο της κοινωνίας μαζί Του. Μπροστά σε αυτό το δώρο, η νηστεία δεν αποτελεί απλώς αλλαγή διατροφής, αλλά πρόσκληση σε μετάνοια, προσευχή και έμπρακτη αγάπη. Με πνεύμα ταπεινώσεως, χωρίς επίδειξη της άσκησής μας, καλούμαστε να προετοιμάσουμε την καρδιά μας για την υποδοχή του Χριστού.

Η αληθινή νηστεία συνδέει την εγκράτεια του σώματος με την ανακαίνιση της καρδιάς. Η αποχή από ορισμένες τροφές αποκτά πνευματικό νόημα όταν συνοδεύεται από αγώνα εναντίον της κατάκρισης, του θυμού και της αδιαφορίας. Ο προφήτης Ησαΐας συνδέει τη νηστεία που ευαρεστεί τον Θεό με την άρση της αδικίας και την προσφορά ψωμιού στον πεινασμένο (Ησαΐας 58:6–7). Έτσι, το λιτό τραπέζι γίνεται αφορμή για μοίρασμα και η προσωπική άσκηση καρποφορεί ως αγάπη.

Ο ΑΓΙΟΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΚΛΑΡΑ: ΔΥΟ ΖΩΕΣ, ΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ - Ιωάννης Σπιτέρης

Ο ΑΓΙΟΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΚΛΑΡΑ: ΔΥΟ ΖΩΕΣ, ΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Ιωάννης Σπιτέρης

Γιορτάζουμε την οκτακοσιοστή επέτειο της εκδημίας του Αγίου Φραγκίσκου, και σε όλο τον κόσμο πραγματοποιούνται εκδηλώσεις προς τιμήν του. Κι εμείς, στη χώρα μας, θελήσαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στον «Φτωχούλη του Θεού». Πιστεύω, ωστόσο, ότι δεν μπορούμε να τιμήσουμε τον Φραγκίσκο χωρίς να θυμηθούμε και την Αγία Κλάρα, εκείνη που θεωρείται η «γυναικεία εκδοχή» του φραγκισκανικού χαρίσματος.

Ο Φραγκίσκος εγκαινίασε ένα κίνημα πνευματικής ανανέωσης, βασισμένο στη φτώχεια, την αδελφοσύνη και το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Η Κλάρα παρέλαβε αυτή την κληρονομιά και το βίωσε με το δικό της τρόπο ριζοσπαστικά όπως κανένας άλλος. Πρόκειται για δύο προσωπικότητες τόσο στενά συνδεδεμένες, ώστε η μία να φωτίζει την άλλη. Παράλληλα, όμως, καθεμία διατηρεί τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα και το δικό της ιδιαίτερο χάρισμα.

Προφέρονται από δύο διαφορετικούς κόσμους.

Οι κοινωνικές τους αφετηρίες διέφεραν ριζικά. Ο Φραγκίσκος ήταν γιος του εύπορου εμπόρου Πιέτρο ντι Μπερναρντόνε. Η Κλάρα, γεννημένη το 1193 ή το 1194, καταγόταν από μία από τις πιο επιφανείς αριστοκρατικές οικογένειες της Ασίζης, με πατέρα τον Φαβαρόνε ντι Οφφρεντούτσιο. Στις αρχές του 13ου αιώνα η πόλη συγκλονιζόταν από συγκρούσεις ανάμεσα σε ευγενείς και λαό· το 1202 ο Φραγκίσκος πολέμησε στο πλευρό της λαϊκής παράταξης και έμεινε αιχμάλωτος περίπου έναν χρόνο, ενώ η αριστοκρατική οικογένεια της Κλάρας αναγκάστηκε τότε να καταφύγει στην Περούτζια. Οι δύο νέοι ζούσαν στην ίδια πόλη, όμως οι δρόμοι τους δεν είχαν ακόμη συναντηθεί — γεγονός που αντικρούει τις μεταγενέστερες ρομαντικές αφηγήσεις για τη σχέση τους.

Δήλωση της Α.Μ. του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Γεωργίου με αφορμή τη συμπλήρωση 43 χρόνων από την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους

Δήλωση της Α.Μ. του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Γεωργίου με αφορμή τη συμπλήρωση 43 χρόνων από την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους

Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Γεώργιος  καταδικάζει την  ανακήρυξη του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, που συμπληρώνει σήμερα 43 χρόνια παράνομης ύπαρξης. Ήταν μια ενέργεια της οποίας οι συνέπειες  παραμένουν, ως ανοιχτές πληγές, στο σώμα της πατρίδας μας.

Στις 15 Νοεμβρίου 1983, συνετελέσθη ένα ανοσιούργημα κατά της ειρήνης και της δικαιοσύνης προς τον Κυπριακό Ελληνισμό και τη διεθνή νομιμότητα. Με την πράξη αυτή, αποκαλύφθηκαν από νωρίς οι μεθοδεύσεις και ο τελικός στόχος της κατοχικής δύναμης στην Κύπρο.

Η Εκκλησία της Κύπρου στέκεται ακλόνητη δίπλα στον λαό και στην Κυπριακή Δημοκρατία, υποστηρίζοντας κάθε προσπάθεια που αποσκοπεί στη δίκαιη λύση του Κυπριακού, με βάση τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με πλήρη σεβασμό προς το διεθνές δίκαιο.

"Spirituque: Το νέο Filioque του οικουμενισμού" - Παντελή Αντ. Τομάζου


 "Spirituque: Το νέο Filioque του οικουμενισμού"
Υπό Παντελή Αντ. Τομάζου
Θεολόγου – Υποψηφίου Διδάκτορος Δογματικής Θεολογίας στο ΕΚΠΑ

«Ψηλαφώντας το τραύμα»: Συζήτηση στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» με τον π. Σεβαστιανό Ζερβό

Όλοι οι άνθρωποι φέρουν, σε διαφορετικό βαθμό, τραυματικές εμπειρίες. Το ζητούμενο δεν είναι η απουσία τραύματος, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το αναγνωρίζουμε και το διαχειριζόμαστε. Το τραύμα δεν αποτελεί το τέλος της ανθρώπινης πορείας. Η ελπίδα, η αγάπη και η προοπτική της Ανάστασης προσφέρουν τη δυνατότητα μιας νέας αρχής.
 
Στο «Ενοριακό Αρχονταρίκι» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς και στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…», την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, ο κ. Ηλίας Λιαμής, Δρ. Θεολογίας – Μουσικολόγος – Συγγραφέας, φιλοξένησε τον Αρχιμανδρίτη π. Σεβαστιανό Ζερβό, Υπεύθυνο του Συμβουλευτικού Σταθμού της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, σε μία συζήτηση με θέμα: «Ψηλαφώντας το τραύμα».
 
Η συζήτηση με τον π. Σεβαστιανό προσέγγισε το ζήτημα του ψυχικού τραύματος μέσα από τη συνάντηση της ψυχολογίας με την ορθόδοξη ανθρωπολογία. Κεντρική θέση της συζήτησης ήταν ότι το τραύμα αποτελεί μια βαθιά ρήξη στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, η οποία επηρεάζει όχι μόνο τη συναισθηματική του κατάσταση αλλά και τη σωματική υγεία, τη μνήμη, τη συμπεριφορά, τις διαπροσωπικές σχέσεις και τη σχέση του με τον Θεό.

Προσέξτε να μην είστε υπερβολικά λογικοί.

Προσέξτε να μην είστε υπερβολικά λογικοί. 
Στη χώρα των τρελών, 
ο μυαλωμένος άνθρωπος δεν γίνεται βασιλιάς. 
Τον λιντσάρουν.

Άλντους Χάξλεϋ

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, ΣΥΜΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, τον μέγα θεολόγο του Ακτίστου Φωτός, τον φωστήρα της Ορθοδοξίας και το καύχημα της πόλης των Θεσσαλονικέων, τίμησε και φέτος η τοπική μας Εκκλησία κατά την ετήσια Πανήγυρη του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού στις 13 και 14 Νοεμβρίου.
Το απόγευμα της 13ης Νοεμβρίου τελέσθηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, στον οποίο χοροστάτησε και κήρυξε τον θείο λόγο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ. Πρόδρομος.


Στον Εσπερινό συγχοροστάτησαν ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ευγένιος και ο Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεος, συμμετείχαν πολλοί κληρικοί της Μητροπόλεώς μας και παρέστη συμπροσευχόμενος ο Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., π. Αθανάσιος Γκίκας.

Δεῦτε φιλομάρτυρες πάντες τούς τοῦ Χριστοῦ ἀριστέας ὕμνοις τιμήσωμεν, Γουρίαν, Ἄβιβον καί Σαμωνᾶν

«Δεῦτε φιλομάρτυρες πάντες τούς τοῦ Χριστοῦ ἀριστέας ὕμνοις τιμήσωμεν, Γουρίαν, Ἄβιβον καί Σαμωνᾶν, ὅτι παραδόξως ἐνεργοῦσι τοῖς θαύμασιν. Ὅρκῳ γάρ οὐ παρεῖδον μεταναστεῦσαι κόρην, ἀλλ’ ἐκπληροῦντες τό αἴτημα τήν παῖδα διεσώσαντο, παρανόμῳ Γότθῳ ἄμυναν ποιήσαντες. Δι’ ὧν Χριστέ ὁ Θεός, ὡς ἀγαθός καί φιλάνθρωπος, σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν» (Δοξαστικό τῶν Αποστίχων τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Γουρία, Σαμωνᾶ καί Ἀβίβου, πού ἑορτάζουν τήν 15η Νοεμβρίου)

«Ελάτε όλοι όσοι αγαπούμε τους μάρτυρες του Χριστού να τιμήσουμε με ύμνους εκείνους που αρίστευσαν για τον Χριστό, τον Γουρία, τον Άβιβο καί τον Σαμωνά, διότι κάνουν παράδοξα θαύματα! Δεν αδιαφόρησαν για τον όρκο εξαιτίας του οποίου μία κόρη (η Ευφημία) μετανάστευσε, αλλά εκπληρώνοντας το αίτημά της διέσωσαν το κορίτσι, αμυνόμενοι στον παράνομο Γότθο. Δια των προσευχών τους Χριστέ ο Θεός, ως αγαθός και φιλάνθρωπος, σώσε τις ψυχές μας».

Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων και Ομολογητών Γουρία, Σαμωνά, και Αβίβου (15 Νοεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Από τους Αγίους Μάρτυρας τούτους, ο μεν Σαμωνάς και Γουρίας, εμαρτύρησαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού και του δουκός Αντωνίνου, εν έτει σπη’ [288]. Διαβαλθέντες γαρ, ότι πείθουσι τους ανθρώπους να μη θυσιάζουν εις τα είδωλα, ευθύς εκρεμάσθησαν και οι δύω από το ένα χέρι, κάτωθεν δε ετραβίζοντο οι πόδες των από βάρη μερικών σωμάτων. Και έτζι έμειναν κρεμασμένοι από την τρίτην ώραν έως την έκτην. Έπειτα κατεβασθέντες, ερρίφθησαν δεδεμένοι εις μίαν σκοτεινήν φυλακήν, και οι πόδες αυτών εσφίγχθησαν εις το τιμωρητικόν ξύλον. Εκεί δε διεπέρασαν στενοχωρούμενοι και κακοπαθούντες από την πείναν, τέσσαρας ολοκλήρους μήνας.

Μνήμη των Αγίων Ομολογητών Γουρία, Αβίβου και Σαμωνά (15 Νοεμβρίου)

Η πρωτεύουσα Λευκωσία, σήμερα, πανηγυρίζει τους τρεις Αγίους Ομολογητές και μάρτυρες στον ομώνυμο ναό που η ευσέβεια του λαού του Θεού οικοδόμησε προς τιμή των Ομολογητών: Γουρία, Άβιβο και Σαμωνά.
Ο Γουρίας ο ένδοξος και ο Σαμωνάς ο θαυμάσιος, μαρτύρησαν επί Διοκλητιανού αγωνιζόμενοι τον Ιερό αγώνα της χριστιανικής πίστης. Συνελήφθησαν από τον ηγεμόνα Αντωνίνο και κατάφεραν να πείσουν πολλούς να μη λατρεύουν τα είδωλα. Υπέστησαν με θαυμαστή υπομονή πολλά βασανιστήρια και στο τέλος αποκεφαλίσθηκαν.
Ο Άβιβος ο πάνσοφος έζησε επί Λικινίου, λίγα χρόνια αργότερα, και καταγόταν από ένα χωριό της Έδεσσας της Συρίας. Χειροτονήθηκε Διάκονος και διακρινόταν για τη μεγάλη ευσέβεια και για τη θερμή αγάπη του στο Ιερό κήρυγμα.

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο ΚΥΡΙΑΚΗ 15/11/26 ΚΔ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΚΑΙ Η΄ ΛΟΥΚΑ, Θεία Λειτουργία...

 

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΔ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ,  Εφεσίους 2: 14-22 

Ἀδελφοί, Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν

Αδελφοί, ο Χριστός πραγματικά είναι για μας η ειρήνη. Αυτός έκανε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους ένα λαό

καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας·

και γκρέμισε με το σταυρικό του θάνατο ό,τι σαν τείχος τούς χώριζε και προκαλούσε έχθρα μεταξύ τους. 

τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ, τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασιν καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν αὑτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην,

Κατήργησε δηλαδή τον ιουδαϊκό νόμο των εντολών και των διατάξεων, για να δημιουργήσει με το έργο του από τα δύο εχθρικά μέρη, από τους Ιουδαίους και τους εθνικούς, μία νέα ανθρωπότητα, φέρνοντας την ειρήνη. 

καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ.

Κι αφού θανάτωσε με το σταυρό του την έχθρα, ένωσε τους δύο πρώην εχθρούς σε ένα σώμα και τους συμφιλίωσε με το Θεό. 

Η΄ Κυριακή του Λουκά: - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η΄ Κυριακή του Λουκά: Λουκάς 10:25-37

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη, που διαβάζεται την Η΄ Κυριακή του Λουκά, φανερώνει ότι η σχέση με τον Θεό δεν μπορεί να αποσπαστεί από τη σχέση με τον πάσχοντα άνθρωπο. Το ερώτημα του νομικού, «τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;», προσδίδει στη συζήτηση σωτηριολογική διάσταση: το ζητούμενο δεν είναι απλώς η ηθική συμπεριφορά, αλλά η μετοχή στη ζωή του Θεού. Ο Χριστός τον παραπέμπει στον Νόμο, όπου η ολόψυχη αγάπη προς τον Κύριο συνδέεται με την αγάπη προς τον πλησίον (Δευτερονόμιο 6:5· Λευιτικό 19:18). Το «τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ» καλεί τον άνθρωπο να μεταβάλει τη γνώση της εντολής σε τρόπο υπάρξεως. Η αγάπη προς τον αόρατο Θεό δοκιμάζεται στη στάση απέναντι στον ορατό αδελφό (Α΄ Ιωάννου 4:20).

Το ερώτημα «καὶ τίς ἐστί μου πλησίον;» εκφράζει την προσπάθεια του νομικού να δικαιώσει τον εαυτό του, προσδιορίζοντας μέχρι πού φτάνει η υποχρέωση της αγάπης. Ο Ιησούς, όμως, δεν απαντά με έναν κατάλογο ανθρώπων που δικαιούνται τη συμπόνια μας. Μιλά για έναν τραυματισμένο άνθρωπο, χωρίς να δηλώνει την καταγωγή, τη θρησκεία ή την κοινωνική του θέση. Η ανάγκη του προηγείται κάθε διάκρισης. Απέναντι στον άνθρωπο που κινδυνεύει, το ουσιώδες δεν είναι αν ανήκει στον δικό μας κύκλο, αλλά αν εμείς θα σταθούμε δίπλα του.

Η ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΠΛΟΥΤΙΖΕΙ - π. Δημητρίου Μπόκου

Η ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΠΛΟΥΤΙΖΕΙ

π. Δημητρίου Μπόκου

Η παραβολή του καλού Σαμαρείτου δεν είναι απλώς μια όμορφη διδακτική ιστορία του Χριστού, αλλά μια παραβολή-ορόσημο. Πέρα από τους βαθείς συμβολισμούς της, αποτελεί την ωραιότερη έκφραση της θεϊκής αγάπης για τον άνθρωπο. Στο πρόσωπο του Σαμαρείτη ο Χριστός κατέρχεται αυτοπροσώπως από το μεγαλείο του, έρχεται με έκδηλο ενδιαφέρον κοντά στον ημιθανή άνθρωπο και φροντίζει για τη θεραπεία του με ιδιαίτερη επιμέλεια (Κυριακή Η΄Λουκά).

Όλα αυτά από καθαρή αγάπη. Εξ αρχής φέρνει τον κόσμο σε ύπαρξη από αγάπη και μόνο, για να δοθεί ευκαιρία και σε άλλα όντα να ζήσουν μέσα στην ανέκφραστη χαρά της δικής του ζωής. Ακολουθεί τον άνθρωπο σε όλη την πορεία της πτώσης του, βοηθώντας τον και δημιουργώντας τις συνθήκες για σωτηρία και αποκατάστασή του.

Και τέλος λαμβάνει χώρα «η απόρρητος Λόγου Θεού κατάβασις». Με τρόπο μυστικό και ακατανόητο ο Χριστός έρχεται στον τόπο, όπου ριγμένοι και εγκαταλειμμένοι ψυχορραγούμε. «Τα πάντα προσίεται, ίνα σώση τον άνθρωπον». Από την αρχή ως το τέλος της επίγειας πορείας του υποφέρει για χάρη μας τα πάνδεινα. Διωγμούς, πόνους, κόπους, μάστιγες, εμπτυσμούς, κολαφισμούς, σταύρωση, θάνατο. Δεν θα υπάρξει ποτέ στον κόσμο ανώτερη αγάπη από αυτήν.

ΕΝΑΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 

ΕΝΑΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ» (Εφεσ. 2, 15-16)
«Γιὰ νὰ δημιουργήσει μὲ τὸ ἔργο του ἀπὸ τὰ δύο ἐχθρικὰ μέρη, ἀπὸ τοὺς ᾿Ιουδαίους καὶ τοὺς ἐθνικούς, μία νέα ἀνθρωπότητα, φέρνοντας τὴν εἰρήνη. Κι ἀφοῦ θανάτωσε μὲ τὸν σταυρό του τὴν ἔχθρα, ἕνωσε τοὺς δύο πρώην ἐχθροὺς σὲ ἕνα σῶμα καὶ τοὺς συμφιλίωσε μὲ τὸν Θεό». 

            Στην εποχή μας δεσπόζουν δύο κυρίως στάσεις ζωής έναντι του Θεού: η μία είναι η αδιαφορία και η άλλη είναι η αθεΐα. Και οι δύο έχουν ως κοινό τους στοιχείο την πεποίθηση ότι ο Θεός ή δεν υπάρχει ή δεν μας χρειάζεται. Και δεν είναι μόνο τα βιοτικά που μας κάνουν να στρεφόμαστε στον εαυτό μας και στο περιβάλλον μας. Είναι η αίσθηση ότι ο χρόνος μας είναι πολύτιμος για να μην τον ζήσουμε όπως το θέλουμε εμείς. Ότι δεν μπορεί να χάνουμε τον καιρό μας με μία υπερβατική πραγματικότητα, η οποία δεν είναι ορατή και εμφανής σε μας.

ΚΥΡΙΑΚΗ Η’ ΛΟΥΚΑ (ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ) - π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ Η’ ΛΟΥΚΑ (ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ)

 ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«· οἵ καί ἐκδύσαντες αὐτόν καί πληγάς ἐπιθέντες...».

Ἀπέκδυσαν οἱ δαίμονες τόν Ἀδάμ παγγενῆ ἀπό τά δῶρα τῆς ἀρχεγόνου δικαιοσύνης· τό πρωτόκτιστον κάλλος καί τήν ὡραιότητα τήν πρώτην, ἐξαιτίας τῆς φιλαυτίας-φιλαμαρτίας. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός δέν ἦταν δυνατόν νά δεχθεῖ τήν διαιώνιση αὐτῆς τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους· «...ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός,γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν».

Ὁ Χριστός, ἁγία γερόντισσα, ἐπιθυμεῖ τό πλάσμά Του ὄχι νά κατεβαίνει, ὄχι ἀπό «Ἱερουσαλήμ εἰς Ἰεριχώ» καί νά πληγώνεται ἀπό τούς δαίμονες· ἀλλά νά ἀνεβαίνει, χάριτι Θεοῦ, στήν εἰρήνη, στό κάλλος, στόν θρόνο τῆς θεολογίας, θεατής τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ. Κάλλος ἀληθινό καί ἐρασμιώτατο πού θεωρεῖται μόνο ἀπό τόν καθαρμένο στό νοῦ, τοῦ ὁποίου κάλλους, ὅποιος τό ἀντικρύσει δέχεται κάτι ἀπό αὐτό σάν νά ξαναχρωματίζεται στό πρόσωπό του μέ μιά χαριτωμένη λάμψη, ἡ ἀρχική Δημιουργία.

Η αγάπη προς τον συνάνθρωπο - κ. Δημητρίου Τσαντήλα

 

Κήρυγμα του κ. Δημητρίου Τσαντήλα (ομότιμου καθηγητή χειρουργικής της ιατρικής σχολής Α.Π.Θ. και θεολόγου) πάνω στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακή η΄ Λουκά για τον καλό Σαμαρείτη.

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ (Λουκ. 10, 25-37)
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στην Καμπή, στις 13/11/2005
 
Ποιός είναι ο πλησίον μου;
 
Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη απαντά στο ερώτημα: «Ποιός είναι ο πλησίον μου;»
Λέει ο νόμος του Θεού: Καλός χριστιανός, πιστός, είναι εκείνος που αγαπά τον Θεό με όλη του την ψυχή, με όλη του την καρδιά, με όλη του την διάνοια και τον πλησίον του σαν τον εαυτό του. Αλλά ποιός είναι ο πλησίον μας που πρέπει τόσο πολύ να αγαπάμε; Η απάντηση που έδιναν οι Εβραίοι νομικοί την εποχή του Χριστού ήταν: Πλησίον μας είναι μόνον ο Εβραίος. Ο δικός μας. Σαν να λέγαμε εμείς σήμερα: Ποιός είναι πλησίον που έχουμε χρέος να τον βοηθάμε; Μόνον ο Έλληνας ο ορθόδοξος. Και οι άλλοι; Τίποτε. Αυτή ήταν η απάντηση των Εβραίων νομικών τότε. Και εκείνος που ρωτούσε τον Χριστό ήταν νομικός και είχε αυτή την ιδέα. Αλλά ρωτούσε γιατί κάτι δεν του άρεσε. Και ο Χριστός του είπε:
Κάποιος άνθρωπος κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ και πήγαινε στην Ιεριχώ. Στο δρόμο έπεσε σε ληστές. Οι ληστές τού προξένησαν πολλές πληγές, του τα πήραν όλα όσα είχε, τον άφησαν μισοπεθαμένο και έφυγαν παίρνοντας τα πράγματά του. Συνηθισμένα πράγματα. Αλλά ο μισοπεθαμένος μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του; Όχι! Κρέμεται μόνο από την καλωσύνη του άλλου. Πράγμα το οποίο μας λέει: Άμα βλέπεις άνθρωπο που κρέμεται στην καλωσύνη σου, πώς είναι δυνατόν να στέκεις από μακριά; Αλλά να που έγινε και αυτό. Πέρασε ένας παπάς Εβραίος. Μετά ένας λευΐτης. Δηλαδή άνθρωπος που υπηρετούσε στην Εκκλησία των Εβραίων. Και ο παπάς και ο λευΐτης πέρασαν, κοίταξαν, έφυγαν. Έκαναν φαίνεται τη σκέψη: Είναι άραγε αυτός Εβραίος; Αξίζει να τον βοηθήσουμε;

Από την επίσκεψη ενός φοιτητή με πολλά προβλήματα στον Όσιο Παΐσιο - (Β. Χαραλάμπους)

Από την επίσκεψη ενός φοιτητή με πολλά προβλήματα στον Όσιο Παΐσιο
(Β. Χαραλάμπους)
____________________
Κοντά στο έτος 1980 στη Θεσσαλονίκη, ένας συμφοιτητής μου επισκέφθηκε τον Όσιο Παΐσιο με ένα φίλο του φοιτητή ο οποίος είχε πολλά προβλήματα και ερωτηματικά και αυτό τον οδηγούσε σε μεγάλο αδιέξοδο.  Ο συμφοιτητής μου επισκέφθηκε και άλλη φορά τον Όσιο Παΐσιο, ενώ ο φίλος του πρώτη φορά θα επισκεπτόταν το Άγιο Όρος και τον Όσιο Παΐσιο.
 
Το Κελί της Παναγούδας όπου ασκήτευε ο Όσιος Παΐσιος ήταν περιφραγμένο και βρισκόταν σ’ ένα μικρό ύψωμα.  Υπήρχαν δύο παράλληλα σχοινιά περίπου ένα μέτρο απόσταση το ένα από το άλλο, δεμένα στη μικρή καγκελόπορτα της περίφραξης μέχρι το Κελί. Τραβούσες το ένα σχοινί στο οποίο ήταν δεμένο ένα μικρό κουδουνάκι, με το οποίο ειδοποιούσες τον Γέροντα και από το άλλο σχοινί σου έριχνε το κλειδί για να ανοίξεις. Ο Όσιος Παΐσιος δεν άνοιγε πάντοτε, γιατί υπήρχαν και πολλοί που πήγαιναν από περιέργεια από τα τόσα θαυμαστά που άκουγαν για τον Όσιο. 
 
Εκείνη την ημέρα ο Όσιος Γέροντας δεν έριξε το κλειδί, αλλά κατέβηκε ο ίδιος και άνοιξε.  Αυτό συνέβαινε όταν κάποιος είχε ανάγκη από πολλή βοήθεια.  Ο Γέροντας στην ουσία είχε το διακόνημα να παρηγορεί τους πονεμένους.  Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν ο Γέροντας των πονεμένων.

"Χαρά Θεού – ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΕΡΤ-3

Δημοσιογραφική εβδομαδιαία επιμορφωτική εκπομπή παραγωγής ΕΡΤ3 2018 (Γ’ ΚΥΚΛΟΣ)
Η Χαρά Θεού είναι μία εκπομπή για τη Χαρά της Ορθόδοξης Μαρτυρίας, για τη Χαρά της Προσφοράς, ως στάση ζωής. Τόποι και Άνθρωποι, Σύμβολα και Ιστορία, παραδείγματα καθημερινού βίου και Πνευματικής Πορείας που εμπνέουν και γεμίζουν Χαρά, στις δύσκολες για όλους μας μέρες.
 
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ:
 
Η Χαρά Θεού συναντά τους Χάρη Ανδρεόπουλο, Ανδρέα Αργυρόπουλο και Κλήμη Πυρουνάκη και συζητά για την στάση της Εκκλησίας στα δύσκολα χρόνια της επταετίας.
 
Παραγωγή: ERT3

Ἐπίσημη ἀναγνώριση τοῦ Ὀρθοδόξου Πανεπιστημίου τοῦ Κονγκό ἀπό τόν ΔΟΑΤΑΠ

 Ἐπίσημη ἀναγνώριση τοῦ Ὀρθοδόξου Πανεπιστημίου τοῦ Κονγκό ἀπό τόν  ΔΟΑΤΑΠ 

Ὕστερα ἀπό 20 χρόνια σπορᾶς, ὑπομονῆς καί ἀθόρυβης προσφορᾶς στήν καρδιά τής Ἀφρικῆς, στήν Κινσάσα, τό  Ὀρθοδοξο Πανεπιστήμιο τοῦ Κονγκό « Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης», ἔλαβε καί ἐπίσημα τήν ἀναγνώριση  ἀπό τόν ΔΟΑΤΑΠ ( Διεπιστημονικός Ὀργανισμός Ἀναγνώρισης Τίτλων Ἀκαδημαϊκῶν καί Πληροφόρησης).

 Ἕνα ἔργο πνοῆς βρίσκει τήν ἀκαδημαϊκή καί θεσμική του κατοχύρωση! Δέν εἶναι ἁπλῶς μιά γραφειοκρατική δικαίωση τῶν ἐνεργειῶν  τοῦ Μητροπολίτου Κινσάσας κ. Θεοδοσίου, πού βαδίζει στά ἴχνη τῶν προκατόχων του, τῶν ἀειμνήστων Μητροπολιτῶν κυροῦ Ἰγνατίου καί κυροῦ Νικηφόρου, μέ τήν εὐλογία τοῦ Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεοδώρου ΙΙ, ἀλλά ἕνας φωτεινός σταθμός, πού σφραγίζει τό σπουδαῖο ἐκπαιδευτικό καί πνευματικό ἔργο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσ/νίκης - Παναγιώτης Σπ. Μαρτίνης

Μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσ/νίκης


Παναγιώτης Σπ. Μαρτίνης
Διδάκτωρ Θεολογίας
Άρχων Ιερομνήμων της Μ.τ.Χ.Ε. 


Στις 14 Νο­εμ­βρί­ου η Εκ­κλη­σί­α τι­μά τη μνή­μη του Α­γί­ου Γρη­γο­ρί­ου του Πα­λα­μά, Αρ­χιε­πι­σκό­που Θεσ­σα­λο­νί­κης. Ε­πί­σης, ι­διαί­τε­ρα τον τι­μά και τη Β’ Κυ­ριακή των Νη­στειών, ως πρό­μα­χο της Ορ­θό­δο­ξης πί­στης και θε­ο­λο­γί­ας.

Ο Ά­γιος Γρη­γό­ριος έ­ζη­σε τον 14ο αιώ­να (1296-1359). Υ­πήρ­ξε γό­νος αρ­χο­ντι­κής οι­κο­γέ­νειας της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης. Ο πα­τέ­ρας του ή­ταν συ­γκλη­τι­κός και σύμ­βου­λος του αυ­το­κρά­το­ρα Αν­δρο­νί­κου Β’ Πα­λαιο­λό­γου (1282 –1328), άν­δρας μεγά­λης α­ρε­τής, που ε­πι­δι­δό­ταν στη «νο­ε­ρά προ­σευ­χή».

Ο Γρη­γό­ριος έ­λα­βε με­γά­λη μόρ­φω­ση, ι­διαί­τε­ρα γνώ­ρι­σε τη φι­λο­σο­φί­α του Α­ριστο­τέ­λη, τη «λο­γι­κή» του ο­ποί­ου θε­ω­ρού­σε «ως μια κα­θα­ρή ά­σκη­ση του νου». Όμως, κυ­ρί­ως, ε­πέ­δρα­σαν στη με­τέ­πει­τα ζω­ή και πο­ρεί­α δύ­ο ο­πα­δοί της λε­γό­μενης «νη­πτι­κής» πα­ρά­δο­σης, ο Πα­τριάρ­χης Κων­στα­ντι­νου­πό­λε­ως Α­θα­νά­σιος Α’, και ο Μη­τρο­πο­λί­της Φι­λα­δελ­φεί­ας Θε­ό­κλη­τος, που τον ε­μύ­η­σε στην «κα­θαρά προ­σευ­χή». Γι’ αυ­τό σε νε­α­ρή η­λι­κί­α α­κο­λού­θη­σε τον μο­να­χι­κό βί­ο, α­φού ε­πί 20 χρό­νια έ­ζη­σε ως ε­ρη­μί­της και κοι­νο­βιά­της μο­να­χός στο Ά­γιο Ό­ρος. Με δι­δα­σκά­λους τους με­γά­λους «γε­ρο­ντά­δες» α­σκή­θη­κε στην «καρ­δια­κή» προ­σευχή και στη συ­νε­χή ε­πί­κλη­ση του ο­νό­μα­τος του Ι­η­σού.

«Διαμάντια της Ελληνικής Μουσικής Παράδοσης» Μουσικές ομορφιές της πατρίδας μας στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»

 Και εμείς από πού θα βρούμε χαρά εκτός από την παράδοση, από την μουσική μας η οποία είναι αρχαία μουσική και έφτασε μέχρι τις μέρες μας. Κανένας άλλος λαός δεν έχει τις κλίμακες, τα λόγια, τους ρυθμούς που έχει η ελληνική μουσική χιλιάδες χρόνια τώρα.
 
Το μουσικό σχήμα "Παρά θίν’ αλός", (Κωνσταντίνος Κίκιλης βιολί, Γιώργος Παπαϊωάννου λαούτο, Βασιλική Κίκιλη και Αγγελική Κίκιλη τραγούδι), σε σταθερή συνεργασία με τους δεξιοτέχνες - δασκάλους: Στέλιο Κατσιάνη λαούτο και Μαρία Θεοφανίδου πολίτικο λαούτο, παρουσίασαν μουσικές ομορφιές της Παράδοσής μας, την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς. Σχολιασμός - Παρουσίαση: Παναγιώτης Κίκιλης.
Η μουσική εκδήλωση αποτέλεσε ένα πολυδιάστατο ταξίδι στην ελληνική παραδοσιακή μουσική, αναδεικνύοντας τον πλούτο και την ποικιλία των ήχων που έχουν διαμορφώσει την πολιτιστική ταυτότητα του τόπου μας. Το πρόγραμμα περιέλαβε τραγούδια και μουσικά κομμάτια από πολλές ελληνικές περιοχές και η παρουσία των έμπειρων μουσικών συνέβαλε καθοριστικά στη ζωντάνια και την αυθεντικότητα της εκδήλωσης.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ - Ομιλία π. Γεράσιμου Στανίτσα

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Ανακοινώνεται, ότι τη προσεχή ΔΕΥΤΕΡΑ 16 Νοεμβρίου και στην αίθουσα του Πνευματικού μας Κέντρου, θα ομιλήσει ο Πρωτοπρεσβύτερος
π. ΓΕΡΑΣΙΜΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΝΙΤΣΑΣ ΜΕ ΘΈΜΑ:
«ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ»
ΩΡΑ: 6 μ. μ.
 Παρακαλούμε για την παρουσία σας
ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

Μνήμη του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου ενός των Δώδεκα (14 Νοεμβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ο Απόστολος εκατάγετο από την Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, συμπολίτης ων Ανδρέου και Πέτρου των Αποστόλων. Πολύς δε ήτον ο θείος Απόστολος ούτος κατά την σύνεσιν, σχολάζων εις τας βίβλους των Προφητών, και παρθένος εις όλην του την ζωήν γνωριζόμενος. Τούτον ευρών ο Κύριος μετά το βάπτισμα εν τη Γαλιλαία, εκάλεσεν αυτόν εις το να του ακολουθήση, αυτός δε πάλιν απαντήσας τον Ναθαναήλ «Ον έγραψε, του είπε, Μωσής εν τω νόμω και οι Προφήται, ευρήκαμεν Ιησούν τον υιόν του Ιωσήφ τον από Ναζαρέτ» (Ιω. α’, 46). Και άλλα δε πολλά ρητά ευρίσκονται εις τα Άγια Ευαγγέλια, περί του Αποστόλου τούτου διαλαμβάνοντα.

Μνήμη του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (14 Νοεμβρίου)

Σήμερα η Εκκλησία, μαζί με την εύοσμη ανθοδέσμη των αναστάσιμων ύμνων, τιμά τη μνήμη του Αποστόλου Φιλίππου, του Αγίου Γρηγορίου, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά, του Οσίου Ευφημιανού της Λύσης στην πεδιάδα της Μεσαορίας και του νεομάρτυρος Κωνσταντίνου του Υδραίου, πολιούχου της Ρόδου.
Πανηγυρίζουν οι κοινότητες, Άρσος Λεμεσού, Όμοδος και η τουρκοκρατούμενη κωμόπολη της Λύσης, η ενορία του Αγίου Φιλίππου στα Λατσιά και η πόλη της Θεσσαλονίκης.
Ο Γρηγόριος Παλαμάς καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Γεννήθηκε το 1296 από γονείς ενάρετους με έμφυτα χαρίσματα. Ο πατέρας του ήταν αρχικά συγκλητικός και κατόπιν μοναχός. Ένεκα ευφυΐας και επιμέλειας δεν άργησαν να προβάλουν και τα επίκτητα χαρίσματα γνώσης και επιστημοσύνης.

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΕΞΟΡΙΑ Α΄ ΕΞΟΡΙΑ Β΄ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΑ ΚΟΙΜΗΣΗ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

ΑΓΙΟΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ  Ο  ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΕΞΟΡΙΑ  Α΄ ΕΞΟΡΙΑ Β΄ ΚΑΙ  ΜΑΚΑΡΙΑ  ΚΟΙΜΗΣΗ  

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

     Έτος 404, από αδίστακτη συμπαιγνία της αυτοκράτειρας Ευδοξίας και της Επισκοπικής της ξυνωρίδας, ο Κωνσταντινουπόλεως Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παίρνει το δρόμο της πρώτης εξορίας στη μακρινή Κουκουσό της Αρμενίας, «χωρίον πάσης της οικουμένης ερημότατον», όπου φτάνει μετά από εβδομήντα ημέρες οδυνηρή οδοιπορία υπό στρατιωτική συνοδεία …

    Το ταξίδι έχει στιγμές αρκετά καλές … Σε πολλά σημεία της πορείας κληρικοί, μοναχοί, και λαϊκοί, ανώνυμοι κι επώνυμοι υποδέχονται τον ιερό δέσμιο με τιμές Μάρτυρα και Αγίου και προσφέρονται να τον ανακουφίσουν με κάθε τρόπο… «Όσοι σπεύδουν να με συναντήσουν συνεχίζοντα την οδοιπορία στον τόπο της εξορίας, άλλοι από την Ανατολή, άλλοι από την Αρμενία, άλλοι από διάφορα μέρη της οικουμένης, με το που με αντικρίζουν, λύνονται σε ποτάμια δάκρυα, και θρήνους απανωτούς, καθώς αυτοί που με συνοδεύουν, με παραδίδουν στους επόμενους, που αρχίζουν με τη σειρά τους να οδύρονται δεινώς. Αυτά σας τα γράφω για να μάθετε ότι πολλοί άνθρωποι με συμπονούν, πράγμα που αποτελεί για μένα όχι μικρή παραμυθία»-5η Επιστολή στην Ολυμπιάδα. 

      Έχει όμως και στιγμές πόνου και εξάντλησης … Οι εναλλαγές των κλιματολογικών συνθηκών, ο καύσωνας την ημέρα, το ψύχος κι η υγρασία τη νύχτα, η κούραση απ’ την πεζοπορία, η απουσία στοιχειώδους ιατρικής βοήθειας, η έλλειψη των αναγκαίων προμηθειών, ανακαλούν πονοκεφάλους του,  βασανιστικά στομαχικά προβλήματα, κάνουν μαρτυρικό το μακρύ οδοιπορικό.