Από αξιόπιστες πηγές μου στη Σερβία παραθέτω ενημέρωση, μαζί με δικά μου σχόλια. Το φοιτητικό κίνημα, που γεννήθηκε από το αίτημα για αλήθεια και δικαιοσύνη, ξεκίνησε με μεγάλες συγκεντρώσεις και πεζοπορίες προς πόλεις και χωριά. Eνα ετοιμασμένο γεύμα, ένα προσφερόμενο κρεβάτι και μια υποδοχή στην άκρη του δρόμου επέτρεπαν στους πολίτες να συμβάλουν στην κοινή υπόθεση και γι’ αυτούς το κίνημα αποκτούσε πρόσωπο.
Φοιτητές ταξίδεψαν με ποδήλατα έως το Στρασβούργο, ενώ στο Βελιγράδι οργανώθηκε αποκλεισμός της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Υποστήριξη παρείχαν επίσης μεμονωμένοι δικαστές, δικηγόροι, σχολεία, πολιτιστικοί φορείς. Βόσνιοι μουσουλμάνοι και Σέρβοι ορθόδοξοι συμμετείχαν στον κοινό αγώνα. Υπήρχε παρουσία της κρατικής σημαίας, σημαιών πανεπιστημίων και σχολών, εθνικών μειονοτήτων, δήμων και πόλεων. Διαφορετικές ταυτότητες συνεργάσθηκαν για κοινό σκοπό. Η ενότητα έπρεπε να οικοδομηθεί ανάμεσα σε ανθρώπους με διαφορετικές πεποιθήσεις και εμπειρίες. Οι γενικές συνελεύσεις αποτέλεσαν πρακτικό σχολείο: ακρόαση, συζήτηση, ψηφοφορία και αποδοχή της κοινής απόφασης. Ο συντονισμός των σχολών διαφορετικών πόλεων απαιτούσε άριστη επικοινωνία, η δε συλλογικότητα του κινήματος επέβαλλε περιορισμό των προσωπικών φιλοδοξιών.










































