Η διάβρωση των βεβαιοτήτων / Χρεία Προσώπου, όχι συστήματος - γ.χ.γ.

Η διάβρωση των βεβαιοτήτων

Χρεία Προσώπου, όχι συστήματος

γ.χ.γ.

«Ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὑτοῦ».

               Στην εναρκτήρια αυτή φράση (Λουκ. η΄ 5), η επιλογή των λέξεων από τον ιατρό και ακριβολόγο Λουκά δεν εξυπηρετεί καμία ποιητική αισθητική. Είναι μια κλινική, οντολογική καταγραφή. Η αλληλουχία «ὁ σπείρων – τοῦ σπεῖραι – τὸν σπόρον» καταρρίπτει εξαρχής την ιδέα ενός απόμακρου Θεού, ο οποίος στέλνει απλώς έναν κώδικα με οδηγίες χρήσης για τη ζωή. Υποδεικνύει την αδιάσπαστη ενότητα της θείας ενέργειας στο ένα Πρόσωπο του Θεού Λόγου. Ο Δημιουργός του αγρού, η αδιάκοπη ενέργεια της σποράς —το έργο της Εκκλησίας— και ο Ίδιος ο Σπόρος, δηλαδή η μόνη Αλήθεια, ταυτίζονται. Το υποκείμενο, η πράξη και το αντικείμενο γίνονται ένα. Ο Θεός δεν προσφέρει μια ιδεολογία. Σπέρνει τον Ίδιο Του τον Εαυτό.

               Και η κενωτική αγαπητική έξοδος του Λόγου αποκαλύπτεται στο ρήμα «Ἐξῆλθεν». Βγήκε. Όπως σημειώνει ο ιερός Χρυσόστομος (Ὑπόμνημα εἰς τὸν Ἅγιον Εὐαγγελιστὴν Ματθαῖον, ὁμιλία μδ΄), η έξοδος αυτή δεν είναι τοπική, αλλά κατ’ οικονομίαν οντολογική. Η Ενσάρκωση δεν είναι ένας ρομαντικός μύθος· είναι η έφοδος του Ακτίστου μέσα στα όρια της φθοράς μας. Επειδή εμείς αδυνατούσαμε να εισέλθουμε, καθώς μας έκλειναν την είσοδο τα αμαρτήματα και η αστοχία μας, βγαίνει Εκείνος προς εμάς. Δεν εφηύραμε εμείς ένα σύστημα για να γεφυρώσουμε το χάσμα. Ο Λόγος εισβάλλει στην ιστορία, ντύνεται τη σάρκα μας, περπατάει στον δικό μας αγρό.

«Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω» - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

«Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω»

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η σημερινή προτροπή του Χριστού στην παραβολή του Σπορέως: «ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω» μοιάζει αυτονόητη: όποιος έχει αυτιά, ας ακούσει. Ωστόσο, η ίδια η παραβολή μάς οδηγεί πέρα από τη φυσική ακοή. Το ζητούμενο είναι τι γίνεται ο λόγος του Θεού αφού ακουστεί· αν χάνεται, αν μένει επιφανειακός ή αν ριζώνει και καρποφορεί (Λουκ. 8:5–15).

Για να καταλάβουμε αυτή την πρόσκληση, χρειάζεται να θυμηθούμε το περιβάλλον μέσα στο οποίο ακούγεται. Ο Ιησούς απευθύνεται εδώ σε Ιουδαίους και χρησιμοποιεί τη βιβλική γλώσσα της δικής τους θρησκευτικής παραδόσεως. Οι εικόνες της ακοής, της καρδιάς και της ανταπόκρισης στον Θεό δεν εμφανίζονται ξαφνικά με το κήρυγμά Του· έχουν ήδη κεντρική θέση στο Δευτερονόμιο και στους Προφήτες. Η αναγνώριση αυτής της συνέχειας δεν σημαίνει ότι κάθε ακροατής ανακαλούσε συγκεκριμένους στίχους. Σημαίνει ότι ο Χριστός μιλά μέσα σε έναν γνώριμο ορίζοντα πίστεως και νοημάτων, όπως φανερώνει η σύγκριση των σχετικών χωρίων.

22 χρόνια Πατριαρχικής Διακονίας… 22 χρόνια προσφοράς, αγάπης και θυσίας. Επίσκοπος Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης Πρόδρομος

22 χρόνια Πατριαρχικής Διακονίας… 22 χρόνια προσφοράς, αγάπης και θυσίας.

Επίσκοπος Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης Πρόδρομος

Υπάρχουν αξιώματα που τιμούν τους ανθρώπους και υπάρχουν άνθρωποι που τιμούν το αξίωμα που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός.

Είκοσι δύο χρόνια τώρα, ο Μακαριώτατος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β΄ πορεύεται στον δρόμο της μεγάλης αποστολής του, έχοντας στην καρδιά του την Ορθοδοξία, την Αφρική και τους ανθρώπους της. Σε μια ήπειρο γεμάτη πόνο, δυσκολίες, αλλά και ελπίδα, η πατριαρχική του πορεία γίνεται μαρτυρία πίστεως και αγάπης, με την Εκκλησία να αγκαλιάζει κάθε άνθρωπο, χωρίς διακρίσεις.

Για εμάς που διακονούμε στην αφρικανική γη, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας δεν είναι απλώς ένας ιστορικός θεσμός. Είναι η πνευματική μας ρίζα, το σπίτι μας, η οικογένειά μας. Και ο Πατριάρχης μας είναι εκείνος που σηκώνει στους ώμους του την ευθύνη να κρατά αυτή την οικογένεια ενωμένη, να ενθαρρύνει, να στηρίζει και να δίνει δύναμη σε κάθε ιεραπόστολο που αγωνίζεται, συχνά μακριά από τα μάτια του κόσμου.

«ΕΞΗΛΘΕΝ Ο ΣΠΕΙΡΩΝ…» - «Κ.Π.»

 

«ΕΞΗΛΘΕΝ Ο ΣΠΕΙΡΩΝ…»

«Κ.Π.»   

   Φθινόπωρο. Καιρὸς τῆς σπορᾶς. Ἡ φύση προετοιμάζεται.Ὀ οὐρανος ρίχνει βροχὴ καὶ τὴν ποτίζει. Ἡ γῆ καθαρίζεται καὶ ὁ γεωργὸς χαρούμενος ὀργώνει, σπέρνει, καλλιεργεῖ τὸν ἀγρό του, μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα γιὰ πολλὴ καρποφορία, Θεοῦ θέλοντος. Ἀσταμάτητη ἡ κίνηση αὐτὴ τὴν ἐποχὴ στὰ μικρὰ καὶ μεγάλα χωράφια.Ἡ γεωργία στὰ καλύτερά της , στὶς δόξες της… Ὄμορφες φυσικὲς εἰκόνες, μὲ ποικίλη ἐξωτερικὴ  δράση.

   Αὐτὸ τὸ ὑπέροχο σκηνικὸ διάλεξε ὁ Μέγας Σποριάς, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.  Ἀγαπημένη ἡ  ὑπέροχη παραβολὴ τοῦ Σπορέως, διότι ἡ ψυχὴ μας ἐνθουσιάζεται ἀπὸ τὴ σπορὰ τῆς γῆς καὶ καλεῖ τὸν Σποριᾶ τοῦ Θείου Λόγου: Ἰδοὺ ἐγώ Κύριε! Ἰδοὺ ὁ ἀγρός μου! Κύριε, δικὸς Σου εἶναι ὁ ἀγρὸς τῆς καρδιᾶς μου, ἀνάλαβε τὴν καλλιέργειά του, διότι ταλαιπωρεῖται ἀπὸ τὴν ξηρασία τοῦ κακοῦ. Χρειάζεται τὴν σπορά Σου «ἴνα πλεΊονα καρπὸν φέρη».

  Μὲ αὐτὸν τὸν πόθο  καὶ αὐτὸ τὸ κάλεσμα ἀρχίζει ἡ πνευματικὴ καλλιέργεια τῆς ψυχῆς , ἡ ὁποία καλεῖ τὸν Σποριᾶ:

Νὰ τὴν ὀργώσει βαθιὰ μὲ τὸ ὑνὶ τοῦ θείου λόγου, νὰ ξεριζώσει τὰ ζιζάνια τῆς ἁμαρτίας, νὰ μαλακώσει τὸ χῶμα, νὰ ἀναπτυχθεῖ  ἡ ἀγάπη Του σὲ καθαρὸ πιὰ τοπίο.

«Στον Κυκεώνα των παραβάσεων κοιτώντας τους ανθρώπους στα μάτια»: Συζήτηση στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» μες τους π. Δημήτριο Λινό, π. Κλήμη Πυρουνάκη και Κωνσταντίνος Κορναράκη

Η πραγματική αντιμετώπιση της παραβατικότητας απαιτεί περισσότερα από την τιμωρία. Χρειάζεται εκπαίδευση, επαγγελματική αποκατάσταση, κοινωνική αποδοχή, προστασία των παιδιών, ουσιαστική ποιμαντική φροντίδα και ενεργή συμμετοχή της κοινωνίας.

Εκδήλωση - συζήτηση, στο πλαίσιο της σειράς «Ελεύθεροι διάλογοι», του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…», του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού.

Το θέμα της συζήτησης ήταν: «Στον Κυκεώνα των παραβάσεων κοιτώντας τους ανθρώπους στα μάτια» και συμμετείχαν ο π. Δημήτριος Λινός, Καθηγητής Χειρουργικής, Διευθυντής Χειρουργικής του Ομίλου ΥΓΕΙΑ και εθελοντής Ιερέας, ο π. Κλήμης Πυρουνάκης, Συντονιστής του Δικτύου Στήριξης Φυλακισμένων και Αποφυλακισμένων Γυναικών και εθελοντής Ιερέας και ο κ. Κωνσταντίνος Κορναράκης, Καθηγητής Χριστιανικής Ηθικής και Βιοηθικής στο Τμήμα Θεολογίας του ΕΚΠΑ.

Η συζήτηση επικεντρώθηκε στη ζωή των φυλακισμένων, στις αιτίες που οδηγούν έναν άνθρωπο στην παραβατικότητα και στη δυνατότητα ουσιαστικής επανένταξής του στην κοινωνία. Κεντρικό ερώτημα ήταν πώς μπορεί η κοινωνία, η Εκκλησία και ο κάθε πολίτης να σταθούν δίπλα στους ανθρώπους που βρίσκονται στη φυλακή, όχι αντιμετωπίζοντάς τους αποκλειστικά ως παραβάτες, αλλά αναγνωρίζοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τον πόνο και την ανάγκη τους για αγάπη και αποδοχή.

"Η έννοια του όντος στον Αβικέννα" - Παντελή Αντ. Τομάζου

 

 "Η έννοια του όντος στον Αβικέννα" 

Υπό Παντελή Αντ. Τομάζου

Θεολόγου – Υποψηφίου Διδάκτορος Δογματικής Θεολογίας στο ΕΚΠΑ

Δεν μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον ότι σε ταΐζει σκουπίδια όταν εσύ του ζητάς και δεύτερη μερίδα

 

Μνήμη του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου, ενός των επτά Διακόνων (11 Οκτωβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ήτον από την Καισάρειαν της Παλαιστίνης, τέσσαρας θυγατέρας έχων προφητευούσας (από τας οποίας ήτον η Ερμιόνη και η Ευτυχίς, και όρα εις την δ’ του Σεπτεμβρίου κατά την οποίαν εορτάζονται), καθώς περί τούτου αναφέρει ο θείος Λουκάς εις διάφορα μέρη των Πράξεων. Και Ευαγγελιστήν αυτόν ονομάζει, λέγων. «Τη επαύριον εξελθόντες οι περί τον Παύλον, ήλθομεν εις Καισάρειαν. Και εισελθόντες εις τον οίκον Φιλίππου του Ευαγγελιστού (του όντος εκ των επτά) εμείναμεν παρ’ αυτώ. Τούτω δε ήσαν θυγατέρες παρθένοι τέσσαρες προφητεύουσαι» (Πραξ. κα’, 08). Μαρτυρεί δε ο αυτός, και ότι ο Απόστολος ούτος κατεστάθη Διάκονος υπό των Αποστόλων επάνω εις τας χρείας και τραπέζας των πτωχών και χηρών, μαζί με τον Στέφανον και τους άλλους πέντε (Πραξ. ς’). Ούτος εγέμωσε την Σαμάρειαν από το κήρυγμα του Ευαγγελίου, και τον Σίμωνα Μάγον εβάπτισε, με το να υπεκρίθη εκείνος, ότι εδέχθη την πίστιν του Χριστού.

Μνήμη του Αγίου Φιλίππου εκ των επτά Διακόνων (11 Οκτωβρίου)

Σήμερα, τιμούμε τους Θεοφόρους Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που πραγματοποιήθηκε το 787 στη Νίκαια, και διατύπωσε τη διδασκαλία της τιμητικής προσκύνησης των εικόνων, καταδικάζοντας τους εικονομάχους. Το ίδιο γεγονός εορτάζεται την Κυριακή της Ορθοδοξίας.
Οι Οικουμενικές Σύνοδοι και ιδιαίτερα οι σήμερον τιμώμενοι Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου μάς δείχνουν τον Ορθόδοξο δρόμο. Επί του προκειμένου, περί της προσκύνησης των Εικόνων και των Λειψάνων, προς ενίσχυση και παρηγορία στον καθημερινό μας αγώνα. Χρειάζεται διάκριση, ταπείνωση και γνώση των εκκλησιαστικών πραγμάτων.
Προσκυνούμε και λατρεύουμε ουσιαστικά μόνο τον Τριαδικό Θεό. Προσκυνούμε την εικόνα του Θεανθρώπου Ιησού, του Υιού και Λόγου του Θεού. Απονέμουμε την κατά σχέση προσκύνηση στους Αγίους, τούς οποίους ο Θεός φανερώνει σε εμάς για την παρηγορία μας, ένεκα της παρρησίας αυτού στη Βασιλεία του Θεού.
Επίσης, εορτάζουμε τη μνήμη του Αποστόλου Φιλίππου, εκ των επτά Διακόνων, του επισκόπου Νικαίας Θεοφάνους του ποιητού και του οσίου Ιωνά από το Πέργαμος της Κύπρου.

Ειρήνη Τζανακάκη

Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου στη Β΄ προς Κορινθίους Επιστολή, «ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλή, ἐν κόποις, ἐν ἀγρυπνίαις, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ…, ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι» (στ΄ 4-9), βρίσκουν την εφαρμογή τους στην

Ειρήνη Τζανακάκη

Η κ. Ειρήνη Τζανακάκη έφυγε σήμερα το μεσημέρι αθόρυβα μετά από ασθένεια, ήταν πάντα ευγενική, ειλικρινής, πρόθυμη να βοηθήσει ολόψυχα, χαμογελαστή και αισιόδοξη, ένας ακέραιος χαρακτήρας, με λόγο καθαρό, κρυστάλλινο, ειλικρινή, γεμάτη ενέργεια, πάντοτε ευεργετική, μειλίχια, ανεπιτήδευτη, χωρίς κανένα κομπασμό, θαρραλέα, ισχυρή, και φιλόξενη. Έτοιμη να ακούσει, να αφουγκραστεί τα προβλήματα που υπήρχαν, με καλούς λόγους προσευχή και διάκριση έσπευδε να βοηθήσει, με λόγια λίγα... και έργα πολλά, για να δώσει λύσεις εκεί όπου άλλοι, ίσως, έβλεπαν αδιέξοδα. Ήταν γυναίκα σεμνή χωρίς υψηλοφροσύνη.

Με τον ευλαβή και με ζήλο ιεραποστολικό εξαίρετο σύζυγό της Κυριάκο Τζανακάνη δημιούργησαν μια ευλογημένη οικογένεια με δύο από τα παιδιά τους δοσμένα στο έργο της Εκκλησίας τον Αρχιμανδρίτη Μάρκο Τζανακάκη, Θεολόγο Μέλος της Αδελφότητος Θεολόγων "Ο Σωτήρ", Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας και συγγραφέα και την κ. Φλώρα Τζανακάκη, Φιλόλογο, συγγραφέα και Διευθύντρια του Γυμνασίου Αμαρουσίου "Η Ελληνική Παιδεία". Απέκτησαν επίσης τον  εξαίρετο φιλόλογο κ. Νίκο Τζανακάκη.

Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο ΚΥΡΙΑΚΗ 11/10/26 Δ΄ ΛΟΥΚΑ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΩΝ Ζ΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ, Θεία Λειτουργία....

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ: Τίτον 3, 8-15

 

Τέκνον Τίτε, πιστὸς ὁ λόγος· καὶ περὶ τούτων βούλομαί σε διαβεβαιοῦσθαι,	Παιδί μου Τίτε, αυτά τα λόγια είναι αληθινά και θέλω να τα βεβαιώνεις με την προσωπική σου μαρτυρία,
ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ.	ώστε όσοι έχουν πιστέψει στο Θεό να φροντίζουν να πρωτοστατούν σε καλά έργα.
Ταῦτά ἐστι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις·	Αυτά είναι τα καλά και τα χρήσιμα στους ανθρώπους.
μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιίστασο·	Από το άλλο μέρος, να αποφεύγεις τις ανόητες αναζητήσεις σε γενεαλογικούς καταλόγους, τις φιλονικίες και τις διαμάχες γύρω από τις διατάξεις του ιουδαϊκού νόμου,
εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι.	γιατί όλα αυτά είναι ανώφελα και μάταια.
Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ,	Τον άνθρωπο που ακολουθεί πλανερές διδασκαλίες συμβούλεψέ τον μια δυο φορές, κι αν δεν ακούσει άφησέ τον,
εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος.	με τη βεβαιότητα πως αυτός έχει πια διαστραφεί και αμαρτάνει, καταδικάζοντας έτσι ο ίδιος τον εαυτό του.
῞Οταν πέμψω ᾿Αρτεμᾶν πρός σε ἢ Τυχικόν, σπούδασον ἐλθεῖν πρός με εἰς Νικόπολιν· ἐκεῖ γὰρ κέκρικα παραχειμάσαι.	Όταν θα σου στείλω τον Αρτεμά ή τον Τυχικό, έλα το συντομότερο να με συναντήσεις στη Νικόπολη, γιατί εκεί αποφάσισα να περάσω το χειμώνα.

Κυριακή των Αγίων Πατέρων - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Κυριακή των Αγίων Πατέρων (11 Οκτωβρίου): Λουκάς 8:5–15

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Την Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου, στις 11 Οκτωβρίου 2026, η παραβολή του σπορέως (Λουκ. 8:5–15) προσφέρει έναν γόνιμο τρόπο να κατανοήσουμε τη σχέση της ορθής πίστης με την καρποφορία της χριστιανικής ζωής. Η συνάντηση του Ευαγγελικού αναγνώσματος με τη μνήμη των Αγίων Πατέρων μάς καλεί να αναρωτηθούμε πώς δεχόμαστε, διαφυλάσσουμε και βιώνουμε την αλήθεια που παραδίδει η Εκκλησία.

Ο Χριστός δίνει ο ίδιος την ερμηνεία της παραβολής: «ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ». Ο σπορέας δεν περιορίζει τη δωρεά του στην ήδη εύφορη γη· σκορπίζει τον σπόρο παντού. Η εικόνα φανερώνει την αφθονία της θείας προσφοράς, αλλά συγχρόνως και την ευθύνη της ανθρώπινης ανταπόκρισης. Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας αναγνωρίζει στον σπορέα τον ίδιο τον Χριστό, από τον οποίο προέρχεται κάθε πνευματικός καρπός. Η σωτηρία, επομένως, δεν αποτελεί αυτάρκες ανθρώπινο επίτευγμα· γεννιέται από τη θεία χάρη, την οποία ο άνθρωπος καλείται να δεχθεί ελεύθερα.

Τα διαφορετικά εδάφη περιγράφουν διαφορετικούς τρόπους ακρόασης. Στον δρόμο, ο λόγος παραμένει στην επιφάνεια και αφαιρείται πριν γίνει πίστη. Στην πέτρα, γίνεται δεκτός με χαρά, αλλά χωρίς βάθος· ο πειρασμός αποκαλύπτει την απουσία ρίζας. Στα αγκάθια, η πίστη δεν απορρίπτεται ευθέως, αλλά ασφυκτιά μέσα στις μέριμνες, στον πλούτο και στις ηδονές. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι απλώς η ύπαρξη καθημερινών υποχρεώσεων, αλλά η κυριαρχία τους στην καρδιά. Η αγαθή γη, αντίθετα, χαρακτηρίζεται από τρία αλληλένδετα στοιχεία: ακούει, συγκρατεί και καρποφορεί «ἐν ὑπομονῇ» (Λουκ. 8:12–15).

ΙΕΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ - π. Δημητρίου Μπόκου

ΙΕΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

π. Δημητρίου Μπόκου

Στην πανέμορφη παραβολή του Σπορέως ο Κύριός μας Ιησούς δίνει σαφείς και ξεκάθαρους συμβολισμούς. «Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού», λέει. Και συμπληρώνει αλλού, «ο Πατήρ μου ο γεωργός εστιν» (Ιω. 15, 1).

Ο Θεός μίλησε προς τους ανθρώπους «πολυμερώς και πολυτρόπως». Πολλές φορές και με πολλούς τρόπους. Πρωτίστως όμως «ελάλησεν ημίν εν Υιώ» (Εβρ. 1, 1). Ο Χριστός λοιπόν αναγγέλλει σε μας τον λόγο του Θεού, κάνει γνωστά όλα όσα «ήκουσε παρά του Πατρός» (Ιω. 15, 15), είναι ο κατ’ εξοχήν μεγάλος επουράνιος σποριάς (Κυριακή Δ΄ Λουκά).

Μα όχι ο μόνος. Σποριάδες του λόγου του Θεού υπήρξαν πολλοί. Ο Θεός μίλησε διά στόματος «προφητών, αποστόλων, κηρύκων, ευαγγελιστών, μαρτύρων, ομολογητών, διδασκάλων». Όλοι αυτοί είναι σποριάδες του Θεού, γιατί τα λόγια τους, ο καλός σπόρος του Θεού, έφτασαν «εις πάσαν την γην, και εις τα πέρατα της οικουμένης τα ρήματα αυτών».

Και ακόμα περισσότερο, σποριάδες είμαστε όλοι οι Χριστιανοί, αφού το καθήκον μας είναι να σπέρνουμε, έργω και λόγω, στις ψυχές των ανθρώπων τον λόγο του Θεού. Ιδιαίτερα όμως φέρουν την ευθύνη αυτή οι γονείς. Και το βάρος της ευθύνης αυτής είναι απροσμέτρητα μεγάλο.

ΟΙ ΔΟΚΗΣΙΣΟΦΟΙ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΟΙ ΔΟΚΗΣΙΣΟΦΟΙ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

  «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. 3, 10-11)
«Τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἀκολουθεῖ πλανερὲς διδασκαλίες συμβούλεψέ τον μιὰ δυὸ φορές, κι ἂν δὲν ἀκούσει ἄφησέ τον, μὲ τὴ βεβαιότητα πὼς αὐτὸς ἔχει πιὰ διαστραφεῖ καὶ ἁμαρτάνει, καταδικάζοντας ἔτσι ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του». 

Η Κυριακή Δ’ Λουκά είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στην μνήμη των 367 Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, αυτής που έδωσε θεολογικό και δογματικό τέλος στην Εικονομαχία, ξεκαθαρίζοντας ότι ο Χριστός και οι Άγιοι μπορούν να ιστορούνται στους ναούς και να τιμώνται από τους πιστούς. Ο Χριστός, διότι είναι ο Υιός του Θεού που προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, έγινε ένας από εμάς, και οι άγιοι, διότι είναι οι εικόνες του Θεού, τουτέστιν οι εικόνες του Υιού και Λόγου του Θεού και σωματικά και πνευματικά.

Ίσως αναρωτηθούμε κατά πόσον αυτή η εορτή έχει κάποιο νόημα στους καιρούς μας. Κι αυτό διότι έχουμε τη δυνατότητα, εφόσον είμαστε ενταγμένοι στην Εκκλησία και τη ζωή της, να γνωρίζουμε ποιες είναι οι αιρέσεις και να μην κινδυνεύουμε να πλανηθούμε. Τα χρόνια των Πατέρων οι αιρέσεις δίχαζαν την Εκκλησία. Ισχυρά πνευματικώς πρόσωπα είχαν ακολούθους και διέδιδαν τις πλανεμένες ιδέες τους στους πιστούς, με αποτέλεσμα να υπάρχουν μεγάλες διαμάχες και κίνδυνοι περί της αληθείας. Σήμερα κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα τον εκκλησιαστικό αναφορικά με τα δόγματα. Υπάρχουν όμως συμπεριφορές και νοοτροπίες, οι οποίες λειτουργούν ως αφορμήσεις πλάνης και δυσκολεύουν την μαρτυρία του μηνύματος της Εκκλησίας στους καιρούς μας, για τον πρόσθετο λόγο ότι οι φορείς τους διεκδικούν την αυθεντία, την βεβαιότητα ότι είναι οι σωστοί και αναζητούν και καταλογίζουν αιρετικές τοποθετήσεις σε όσους προσπαθούν να δώσουν το μήνυμα του Ευαγγελίου στη γλώσσα που καταλαβαίνει ο σύγχρονος άνθρωπος. Φανατίζουν οι προστάτες του Θεού και δημιουργούν κλίμα διχασμού στην Εκκλησία. Αντί να φωτίζουν και να επισημαίνουν θέσεις, αναζητούν εχθρούς, κάτι που είναι το σήμα κατατεθέν του φανατικού. Πρέπει να έχω εχθρούς, για να δικαιολογώ την ύπαρξη και παρουσία μου.

Δ’ ΛΟΥΚΑ (ΣΠΟΡΕΩΣ) - π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Δ’ ΛΟΥΚΑ (ΣΠΟΡΕΩΣ)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ὁ ἔχων ὧτα ἀκούειν ἀκουέτω»

Αὐτός πού ἔχει αὐτιά πνευματικά καί πνευματικό ἐνδιαφέρον διά νά ἀκούει τή διδασκαλία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἄς ἀκούει μέ καλή καί ἀγαθή προαίρεση. Ἡ βούληση τοῦ ἀνθρώπου, τό αὐτεξούσιον, ἀποτελεῖ τόν ἀκρογωνιαῖον λίθον γιά τό ἀνθρώπινο ὄν στόν κόσμον αὐτόν. Ἑπομένως, φθάνει κάποιος πλησίον ἤ μακράν τοῦ Θεοῦ, ὄχι μέ τά προσόντα ἀπό τήν φύσιν ἀλλά μέ τά προκαλούμενα ἀπό τήν προαίρεσιν· καί ἡ προαίρεσις εἶναι γνώρισμα μόνο τῶν λογικῶν.

Αὐτά λοιπόν εἶναι μόνον ἀπό ὅλα τά ἄλλα πού, ἤ ἀπομακρύνονται ἀπό τόν Θεόν μέ τίς κακίες, οἱ ἄνθρωποι, ἤ φθάνουν κοντά σ’ Αὐτόν, καρποφοροῦν μέ ὑπομονή τίς ἀρετές καί δέχονται μέ ἀγαθή προαίρεση τόν λόγο τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ἐκεῖνος, πού πληγώθηκε βαθιά ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δέν τοῦ φτάνει ἡ δύναμη τοῦ σώματός του νά ἀνταποκριθεῖ στό μέγεθος τῆς προθέσεώς του. Γιατί, δέν χορταίνει ἡ πρόθεσίς του ἀπό τούς κόπους καί τούς ἱδρῶτες τῆς ἀσκήσεως. Νιώθοντας δηλαδή, ὅπως οἱ πολλοί διψασμένοι, δέ βρίσκει μέ τί νά σβήσει τή φλόγα τῆς προαιρέσεώς του, ἀλλά ὅλη τήν ἡμέρα καί τή νύκτα, διψᾶ καί κοπιάζει μέ ὑπομονή καί δέν ἐπαρκεῖ ἡ δύναμη τοῦ σώματος.

Κήρυγμα του ιατρού - θεολόγου Δημητρίου Τσαντήλα για το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής Δ΄ Λουκά.

Κήρυγμα του ιατρού - θεολόγου Δημητρίου Τσαντήλα για το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής Δ΄ Λουκά.

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ (Λουκ. 8, 5-15)

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Γοργόμυλο, στις 16/10/1994)

 

Ο σπόρος που χάθηκε
 
Μας είπε ο Χριστός: «Υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού». Σε σας έχει δοθεί η δυνατότητα να μάθετε τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού.
Από πού; Από τον λόγο Του. Και για να μας εξηγήσει τι είναι ο λόγος Του, είπε την παραβολή που ακούσαμε σήμερα.
Ήταν ένας σπορέας. Βγήκε να σπείρει. Και έσπειρε όχι μόνο στην καλλιεργημένη γη, όπως σπέρνουν οι άνθρωποι, αλλά πέταξε τον σπόρο και στον δρόμο, και στις πέτρες, και στα αγκάθια, και στην γη την «αγαθή».
Τι είναι ο σπόρος; Όταν τον βλέπει κανείς, είναι σιτάρι ξερό, καλαμπόκι ξερό, άλλα τίποτε περισσότερο από σποράκια ξερά, κατάξερα.
Φαίνονται νεκρά! Και όμως έχουν μέσα τους ζωή.
Έτσι φαίνεται και ο Λόγος του Θεού για μερικούς ανθρώπους. Νεκρός! «Τι είναι αυτά;», λένε. «Να πάρω να διαβάσω Ευαγγέλιο; Άντε στο καλό σου, άνθρωπέ μου! Άσε με ήσυχο. Ευαγγέλιο να διαβάσω; Παλιές ιστοριούλες;» Νεκρά πράγματα του φαίνονται του «έξυπνου» ανθρώπου τα περιεχόμενα στο Ευαγγέλιο. Όπως φαίνεται και σε μερικούς άλλους ανθρώπους, κουτούς και ανόητους, νεκρός ο σπόρος των φυτών.
Αλλά ο σπόρος δεν είναι νεκρός. Άμα πέσει στη γη και ποτιστεί, φυτρώνει. Και βγαίνει όχι απλώς ένα μικρό φυτό, αλλά και τεράστια δέντρα, τα οποία δίνουν ομορφιά, ευωδία, τροφή, πλούτο.

Μακριά ἀπὸ αἱρετικούς! - Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Μακριά ἀπὸ αἱρετικούς!

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«Μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι» (Τίτ. 3,9)

Εἶνε ἀνάγκη νὰ τὸ ποῦμε, ἀγαπητοί μου, ὅ­τι ζοῦμε σὲ ἐποχὴ κρίσιμη γιὰ ὅλη τὴν ἀν­θρωπότητα; Ἡ γενεά μας εἶνε «γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη», ὅπως εἶπε ὁ Κύριος (Ματθ. 17,17). Στὰ παλιὰ εὐλογημένα χρόνια ἄκουγαν τὴ λέξι «ἁμαρτία» καὶ ἔτρεμαν. Τώρα, καὶ τὴν πιὸ μεγάλη ἁμαρτία, τὴν κάνουν καὶ σαρκάζουν καὶ εἰρωνεύονται τοὺς πιστούς.
Ἀλλὰ τὸ Εὐαγγέλιο, ὅπως ἡ ζυγαριὰ τοῦ φαρμακείου, τὰ ζυγίζει ὅλα. Καὶ τί μᾶς λέει ὁ Χριστός· ὅτι θὰ δώσουμε λόγο ὄχι μόνο γιὰ τὰ μεγάλα ἐγκλήματά μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἕναν «ἀργὸν» λόγο (Ματθ. 12,36), γιὰ ἕνα λόγο περιττὸ ποὺ λέμε. Καὶ γι᾿ αὐτὸ μᾶς συμβουλεύει, νὰ προσέχουμε τί λέμε καὶ τί συζητᾶμε.
Ὅσοι δὲν προσέχουν τὴ γλῶσσα κινδυνεύ­ουν. Καὶ ἀκριβῶς γιὰ τὸν κίνδυνο αὐτό, καὶ μάλιστα ἕνα ὡρισμένο ἁμάρτημα τῆς γλώσσης, φωνάζει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος (βλ. Τίτ. 3,8-15) καὶ μᾶς λέει· Προσέχετε τί συζητήσεις κάνετε μὲ τοὺς διαφόρους ἀνθρώπους, καὶ πρὸ παντὸς μὲ τοὺς αἱρετικούς. Μὴν ἀνοίγετε κουβέντες μ᾿ αὐτούς· διότι αὐτὲς οἱ συζητή­σεις «εἶνε ἀνωφελεῖς καὶ μάταιες» (ἔ.ἀ. 3,9). Ὅ­σο εἶνε ἐπικίνδυνο νὰ κουβεντιάζῃς μὲ ἕνα πόρνο ἢ ἕνα μοιχὸ ἢ ἕνα μέθυσο, ἄλλο τόσο εἶ­νε ἐπικίνδυνο νὰ μιλᾷς μὲ ἕναν αἱρετικό.

Από την αυτοβιογραφία του πάπα Φραγκίσκου «Ελπίδα»

Είναι περίεργη η γοητεία που ασκεί ό,τι δεν καταλαβαίνουμε, ό,τι φαίνεται λίγο σκοτεινό και μερικές φορές φαίνεται να ενδιαφέρει και τις νεότερες γενιές. Συχνά αυτή η εμμονή ταιριάζει με περίτεχνα και ακριβά ραφεία, με δαντέλες, στολίδια, υφαντά. Όχι λόγω αγάπης προς την παράδοση αλλά λόγω επίδειξης κληρικαλισμού, που βέβαια άλλο δεν είναι πάρα η εκκλησιαστική εκδοχή του ατομικισμού. Όχι επιστροφή στα ιερά, κάθε άλλο, αντίθετα σεχταριστική κοσμικότητα. Μερικές φορές αυτές οι μεταμφιέσεις κρύβουν ανισορροπίες, συναισθηματικές αποκλίσεις, συμπεριφορικές δυσχέρειες, μια προσωπική δυσφορία που μπορεί να εργαλειοποιηθεί. Πάνω σε αυτό το πρόβλημα, στα χρόνια της παπικής μου θητείας, χρειάστηκε να παρέμβω σε τέσσερις περιπτώσεις, τρεις στην Ιταλία και μία στην Παραγουάη: σε επισκοπές που δέχονταν σπουδαστές ιερατικών σχολών, οι οποίοι συχνά είχαν ήδη εκδιωχθεί από άλλες σχολές, και όταν αυτό συμβαίνει, συχνά κάτι δεν πάει καλά, κάτι που οδηγεί στο να συγκαλύπτεται η προσωπικότητα των σπουδαστών πίσω από κλειστές σεχταριστική ιδέες.