Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026

Ζωή: out of stock - γ.χ.γ.

 

Ζωή: out of stock

γ.χ.γ.

Αυτή η νύχτα μένει. Στην παραβολή του άφρονος πλουσίου, λίγο πριν γκρεμίσει και ξαναχτίσει αποθήκες, λίγο πριν προγραμματίσει μια ζωή σε μελλοντικό χρόνο, στέκει μια φράση που μοιάζει αθώα και σχεδόν αδιάφορη: «διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ». Συλλογιζόταν μέσα στον εαυτό του. Στα Ευαγγέλια, το ρήμα αυτό και το ομόρριζο ουσιαστικό του —οι «διαλογισμοί»— δεν είναι απλώς μια λεκτική διακόσμηση για να δηλώσει ότι κάποιος σκέφτεται. Απαντώνται ξανά και ξανά, κυρίως στον Λουκά και στον Μάρκο, και σχεδόν πάντοτε περιγράφουν μια εσωτερική διεργασία που κλείνεται στον εαυτό της: υπολογισμούς, δισταγμούς, ανταγωνισμούς για το ποιος είναι μεγαλύτερος, κρυφές σκέψεις στην καρδιά που αντιστέκονται ή φοβούνται, εσωτερικούς μονολόγους που γεννούν απορία ή σκληρότητα. Κι εκεί όπου ο άνθρωπος μένει κλεισμένος σε αυτόν τον λογισμό, παρεμβαίνει ο λόγος του Ιησού που δεν χαϊδεύει τη σκέψη αλλά τη διαπερνά:  «Τί διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;». Τι λογαριάζετε, τι υπολογίζετε, τι ανακυκλώνετε εκεί μέσα;

Υπάρχει κάτι βαθιά αποκαλυπτικό σε αυτή τη λέξη. Ο «διαλογισμός» της παραβολής δεν είναι η ανοιχτή συνομιλία που εκθέτει το «εγώ» στο «εσύ». Είναι η λογιστική του εαυτού. Ο πλούσιος μιλάει μόνος του, με τον εαυτό του και προς την ψυχή του, μέσα σε ένα κλειστό κύκλωμα κτητικών αντωνυμιών: οι καρποί μου, οι αποθήκες μου, τα γεννήματά μου, τα αγαθά μου, η ψυχή μου.

Κιτ - Αλεξανδρεύς

Κιτ

Λέω απόψε να γκρεμίσω κάτι αποθηκάκια
έχω ’κει μέσα μαζεμένες του βίου τις οικονομίες
μου ’πανε ότι ανεβαίνει η απόδοση ανά στρέμμα
και δεν θα έχω πού να βάλω τους καρπούς μου.

Μα πάλι
μήπως πρέπει απλώς απέξω να τ’ αφήσω;
Να πάρουνε ελεύθερα όσοι θένε
να χορταστούν τα πλήθη
και για μένα ό,τι περσέψει.

Λένε όλοι για εβδομήντα δύο
ώρες να ’χω τ’ αναγκαία
να πίω και να φάω.

Το ψωμί που γίνεται συνάντηση - π. Σιλουανός Λ. Λάμπρου

  22 Νοεμβρίου

Το ψωμί που γίνεται συνάντηση

Αρχιμανδρίτης Σιλουανός Λ. Λάμπρου

«Εἷς ἄρτος, ἓν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμεν».  (Α΄ Κορ. 10,16–17)

Στη Θεία Λειτουργία δεν ερχόμαστε απλώς να βρούμε μια ατομική παρηγοριά. Ο Απόστολος Παύλος συνδέει τη συμμετοχή στον έναν Άρτο με την ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος. Ο Χριστός προσφέρεται πραγματικά στους πιστούς, και η κοινωνία μαζί Του μάς καλεί να αναγνωρίσουμε ότι δεν είμαστε απομονωμένα πνευματικά άτομα. Ανήκουμε σε μια κοινότητα που ζει από τη δωρεά Του.

Ο άνθρωπος της εποχής μας έχει μάθει να λέει: «Η ζωή μου, οι ανάγκες μου, τα δικαιώματά μου». Όλα αυτά μπορεί να έχουν θεμιτή θέση. Όταν όμως γίνουν ο μοναδικός ορίζοντας της υπάρξεώς του, ο διπλανός εμφανίζεται μόνο ως ανταγωνιστής ή εξυπηρετητής. Η Ευχαριστία ανατρέπει αυτόν τον τρόπο σκέψεως. Ο πλησίον δεν είναι εμπόδιο στην προσωπική μου σωτηρία· είναι εκείνος με τον οποίο καλούμαι να ζήσω την κοινωνία της Εκκλησίας.

Η ευχαριστιακή ενότητα δεν επιτρέπει να μεταφέρουμε στον ναό τις διακρίσεις κοινωνικής τάξεως σαν να αποτελούν μέτρο πνευματικής αξίας.

Το Σώμα του Χριστού δεν διαιρείται σε ανθρώπους περισσότερο και λιγότερο πολύτιμους. Ο τρόπος με τον οποίο παραχωρούμε χώρο στον αδύναμο αποκαλύπτει αν αντιλαμβανόμαστε αυτή την αλήθεια ως διδασκαλία ή ως ζωή.

Ο Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ στις Φιλιππίνες

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ βρέθηκε στις Φιλιππίνες για συνέδριο που διοργάνωσε το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Σήμερα, Κυριακή, επισκέφθηκε τον Ορθόδοξο Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Παρανάκε, όπου συμμετείχε στη Θεία Λειτουργία.

His Eminence Elder Metropolitan Emmanuel of Chalcedon visited the Philippines for a conference organized by the World Council of Churches. Today, Sunday, he visited the Orthodox Church of the Annunciation of the Theotokos in Parañaque, where he participated in the Divine Liturgy.

Δεν μισώ εσένα, την αμαρτία μισώ (από τη ζωή του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη)

Δεν μισώ εσένα, την αμαρτία μισώ 

(από τη ζωή του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη)

Ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε ἡγούμενος ὁ π. Ἰάκωβος, ἐπὶ ὧρες καθόταν στὸ ἐξομολογητήριο γιὰ νὰ προλάβει τὰ πλήθη τῶν προσκυνητῶν ποὺ ζητοῦσαν νὰ ἀναπαυθοῦν στὸ πετραχήλι του. Μέχρι τὴν τελευταία του πνοή. Δὲν ἦταν τυχαῖο, ἄλλωστε, ὅτι ὑπῆρξε ὁ μοναδικὸς σύγχρονος ἅγιος ποὺ ἔφυγε ἀπὸ τὸν κόσμο τὴν ὥρα τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολόγησης. Παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Θεό, φορώντας τὸ πετραχήλι του, τὸ πετραχήλι ποὺ ἀνέπαυσε χιλιάδες ψυχές, κάποιες ἀρκετὰ δύσκολες.

Μιὰ τέτοια ψυχὴ εἶχε πάει κάποτε στὸ μοναστήρι. Ἦταν μιὰ κοπέλα μὲ κοντὸ ἀγορίστικο μαλλὶ κι ἕνα παράξενο φέρσιμο. Τὴν εἶχαν φέρει δύο ἀγόρια. «Πάτερ» τοῦ ἐκμυστηρεύτηκαν, «ἡ κοπέλα εἶναι… gay. Δεῖξτε της ἀγάπη, τὴν πήγαμε πρὶν ἀπὸ σᾶς καὶ σὲ ἄλλον πνευματικό, ἀλλά...»

«Καλῶς την!» τῆς εἶπε σὲ λίγο μὲ καλοσύνη ὁ παπούλης. «Πῶς σὲ λένε;»

«Ἕλενα!» ἀπάντησε ἐκείνη καὶ συμπλήρωσε: «Εἶμαι λεσβία!», θέλοντας ἀπὸ τὴ μιὰ νὰ ξεκαθαρίσει τὴ θέση της (καὶ ἔμμεσα ἴσως νὰ τὸν τεστάρει;) κι ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ διώξει ἀπὸ πάνω της τὸ πιὸ βαρὺ ποὺ ἤθελε νὰ πεῖ.

Χειροτονία Πρεσβυτέρου του π. Διονυσίου Αναγνωστόπουλου



Αρχιερατική Θεία Λειτουργία  22.11.2026
Κυριακής Θ  Λουκά εορτής Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη
Χειροτονία Πρεσβυτέρου του π. Διονυσίου Αναγνωστόπουλου
από τον Σεβασμιώτα τον Μητροπολίτη  
Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσοστόμου

Μια ιδιαίτερα χαρμόσυνη και ευλογημένη ημέρα έζησε η τοπική μας Εκκλησία την Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026, καθώς στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Σαραγίων Τρικάλων τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσοστόμου, κατά τη διάρκεια της οποίας πραγματοποιήθηκε η εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Ιεροδιακόνου π. Διονυσίου Αναγνωστοπούλου.

«Στην αυλή της Παναγιάς» Λόγος, ύμνος και χορός στην αγκαλιά της Μεγάλης Μάνας, στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…

Στην αυλή της Μάνας μας, τι πιο φυσικό από το να εκδηλώνουμε τη χαρά μας με όποιον τρόπο μπορούμε; Ακόμη χορεύοντας σαν να θέλουμε και με τις ρυθμικές του σώματος κινήσεις μας να αναφερθούμε σ’ Εκείνην που χαίρεται να μας βλέπει, όπως η μάνα χαίρεται να βλέπει τα παιδιά της να παίζουν και να χορεύουν στην αυλή της.
 
Ο Πολιτιστικός Όμιλος ΔΩΔΩΝΗ πραγματοποίησε μια ξεχωριστή μουσικοχορευτική εκδήλωση με αφορμή την εορτή της Παναγίας, το Σάββατο 21 Νοεμβρίου, στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιά και στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…».
Για το πρόσωπο της Παναγίας μίλησε ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Δορμπαράκης. Την εκδήλωση πλαισίωσαν οι ομάδες χορού της ΔΩΔΩΝΗΣ υπό τη διδασκαλία του Παύλου Γκολέμη και Γιώργου Γκολέμη ο οποίος και συντόνισε την εκδήλωση.
Η εκδήλωση, αφιερωμένη στο πιο σεπτό πρόσωπο της πίστης και της παράδοσής μας, στην Υπεραγία Θεοτόκο, περιελάμβανε δημοτικά τραγούδια με κυρίαρχο πρόσωπο των τραγουδιών την Παναγία, αλλά και ελληνικούς χορούς από τον Μοριά, τον Πόντο, τα Δωδεκάνησα, την Ήπειρο, τη Θράκη, τις Κυκλάδες και την Κρήτη, που αποδόθηκαν από ομάδες χορού της Δωδώνης, συνθέτοντας μία ξεχωριστή παρουσίαση. Μαζί τους ο π. Γεώργιος Δορμπαράκης που μίλησε για το πρόσωπο, τη χάρη και τη σκέπη της Παναγίας στη ζωή όλων μας.

«Μητροπολίτης Θεοδωρουπόλεως Γερμανός: Ἕνας Ἱεράρχης τῆς σιωπηλῆς προσφορᾶς» - Μητροπολίτου Φιλαδελφείας Μελίτωνος Ἀνδρείας ὕμνος – σαλπίζειν δεῖ*

«Μητροπολίτης Θεοδωρουπόλεως Γερμανός:
Ἕνας Ἱεράρχης τῆς σιωπηλῆς προσφορᾶς»

Ομιλία του Μητροπολίτου Φιλαδελφείας Μελίτωνος

Ἀνδρείας ὕμνος – σαλπίζειν δεῖ*

Εἶναι ἀσφαλῶς δυσχερές νά ἐπιχειρήσῃ κανείς νά σκιαγραφήσῃ, πολύ περισσότερον νά περιγράψῃ, ἱερόν ἄνδρα τῆς περιωπῆς καί τοῦ διαμετρήματος, ἰδιαιτέρως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος καί τοῦ ἤθους, τοῦ Θεοδωρουπόλεως Γερμανοῦ -συγχρόνου κλεΐσματος ὁσιό­τητος τῆς Μητρός Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως-, ὁ ὁποῖος διά βίου ἐμερίμνησεν τό ἑαυτοῦ σκεῦος κτᾶσθαι ἐν ἁγιασμῷ καί τιμῇ[1].

Καί εἶναι ἀληθές, ὅτι τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον ἐκόσμησαν ὄχι μόνον Ἅγιοι καί Ὅσιοι Πατριάρχαι, ἀλλά καί κλεινοί μαρτυρικοί Ἱεράρ­χαι, οἱ ὁποῖοι διηκόνησαν καί ἐτίμησαν ἑαυτούς καί τήν μαρτυρίαν των, καί οἱ ὁποῖοι τήν τῶν προσκαίρων δόξαν εἰς οὐδέν ἐλογίσαντο. Περι­βληθέντες δέ τό τριβώνιον τοῦ «χαρμοσύνου πένθους», γενναιοφρό­νως ἐστήριξαν ἐν λόγῳ ἀληθείας τόν Θεσμόν καί τόν λαόν, ὡς φυτουρ­γοί φυτῶν ὡραίων. Πολλοί ἐξ αὐτῶν προετίμησαν τήν ἀνήφορον τοῦ Γολγοθᾶ, αἴροντες πολλάκις -ἄν ὄχι πάντοτε- τόν σταυρόν τοῦ μαρτυ­ρίου, ἐπιδεικνύοντες τοῖς πᾶσιν, οἰκείοις καί ἀλλοτρίοις, σπλάγχνα οἰ­κτιρμῶν, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνην, πρᾳότητα, μακροθυμίαν, ἀγάπην γνησίαν-σύνδεσμον τελειότητος[2].

Ἔνιοι τῶν Ἱεραρχῶν τούτων συνεκέρασαν τήν ἱερουργίαν τοῦ Φρικτοῦ Θυσιαστηρίου μέ τήν κενωτικήν προσφοράν, τήν ἄθλησιν ἐν τῷ πεδίῳ τῆς διοικήσεως, ἄλλοι δέ προετίμησαν τόν μονήρη βίον. Καίτοι δέ ζῶντες ἐν τῷ κόσμῳ ἀπέφυγον τόν συγχρωτισμόν μέ τά τοῦ κόσμου.

Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026, χοροστάτησε στην Ακολουθία του Πανηγυρικού Εσπερινού στον Ι.Ν. των Εισοδίων της Θεοτόκου Πατρών.
Ο Θεοφιλέστατος στην ομιλία του ανέφερε:
«Αγαπητοί μου αδελφοί, πνευματική ευφροσύνη πλημμυρίζει τις καρδιές των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, καθώς εορτάζουμε την είσοδο της Υπεραγίας Θεοτόκου στα Άγια των Αγίων.
Ο Άγιος Ιωακείμ και η Αγία Άννα προσφέρουν στον Ναό του Σολομώντος την τρίχρονη Υπεραγία Θεοτόκο, εκπληρώνοντας την ιερή τους υπόσχεση προς τον Θεό.


Η Υπεραγία Θεοτόκος, την οποία η ιερή μας υμνολογία ανυμνεί ως τον «καθαρώτατο ναό του Σωτήρος» και την «πολυτίμητη παστάδα», εισέρχεται στα Άγια των Αγίων, εκεί όπου εισερχόταν μόνο ο Αρχιερέας μία φορά τον χρόνο. Η Θεοτόκος περνά το κατώφλι του παλαιού Ναού προετοιμαζόμενη να γίνει η ίδια ο έμψυχος Ναός του Αχωρήτου Θεού.
Έτσι, η Παναγία μας ανοίγει τη θύρα της χάριτος και θα γίνει η γέφυρα που θα ενώσει τη γη με τον Ουρανό.

Έτσι πεθαίνουμε, ο ένας για τον άλλο.

Έτσι πεθαίνουμε, ο ένας για τον άλλο. 
Πρώτα πεθαίνει ο αριθμός τηλεφώνου. 
Μετά η ανάμνηση μιας ευωδιάς. 
Μετά το σώμα στο οποίο ανήκουν ο αριθμός τηλεφώνου και η ευωδιά.
Μετά όλα.

Απόσπασμα από το βιβλίο μεγάλοι συγγραφείς γράφουν τις πιο μικρές ιστορίες του κόσμου
Ο αριθμός τηλεφώνου

Λαμπρή Πανήγυρη των Εισοδίων της Θεοτόκου στο Ρέθυμνο

Λαμπρή Πανήγυρη των Εισοδίων της Θεοτόκου στο Ρέθυμνο

20–21 Νοεμβρίου 2026

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και κατάνυξη εορτάσθηκε, κατά το διήμερο 20ής και 21ης Νοεμβρίου 2026, η μεγάλη Θεομητορική εορτή των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της πόλεως Ρεθύμνης, ο οποίος επαναλειτούργησε μετά την ολοκλήρωση της πρώτης φάσεως των εργασιών ανακαινίσεως στο εσωτερικό του.

Το απόγευμα της Παρασκευής, 20ής Νοεμβρίου, κατά τον Μέγα Πανηγυρικό Αρχιερατικό Εσπερινό, χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγος, συγχοροστατούντων του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ. Ευγενίου και του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ. Προδρόμου.



Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Πρόδρομος, με συγκίνηση, δόξασε τον Θεό για τα νέα «εισόδια» όλων στον ανακαινισθέντα Ιερό Μητροπολιτικό Ναό και εξέφρασε θερμές ευχαριστίες προς όλους όσοι συνέβαλαν στην έως σήμερα πρόοδο των εργασιών, ιδιαιτέρως δε προς την Περιφέρεια Κρήτης, η οποία έχει αναλάβει τις εργασίες εξωτερικού καλλωπισμού του Ιερού Ναού.

Γηρατειά μοναξιά.

Πρέπει να αποφασίσουμε τι πρέπει να κάνει ο γέρος με τη μοναξιά.

Τι είναι πιο ταιριαστό: να είναι κανείς μόνος του, ή να είναι μόνος ενώ βρίσκεται ανάμεσα σε άλλους; Εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο, ζω σε μια μοναξιά που σημαίνει να είμαι εντελώς μόνος.

Δεν είναι εύκολο —δεν είναι καν, στην πραγματικότητα, «ζωή»—, κι όμως είναι πιο υποφερτό από τη μοναξιά που βιώνει κανείς έχοντας άλλους γύρω του.

Σάντορ Μάραϊ

Αντικομφορμισμός είναι...

 

«Τόσα καλοκαίρια… Σ’ έναν ουρανό μ’ αστέρια» Αφιέρωμα στον Μίμη Πλέσσα, στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»

Η πραγματική αξία ενός δημιουργού δεν βρίσκεται μόνο στον αριθμό των έργων του, ούτε στις διακρίσεις που συγκέντρωσε. Βρίσκεται σε εκείνη τη μοναδική στιγμή που η τέχνη συναντά τη ζωή και ο Μίμης Πλέσσας κατάφερε να κάνει αυτή τη συνάντηση ξανά και ξανά.
 
Μουσικό αφιέρωμα στον κορυφαίο μουσικοσυνθέτη Μίμη Πλέσσα και τα τραγούδια του, παρουσιάστηκε από την Μικτή Χορωδία του Δήμου Νέας Ιωνίας, την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.
Τη διδασκαλία, διεύθυνση, χορωδιακή επεξεργασία και επιμέλεια κειμένων είχε η μαέστρος Μαρία Κάτσαρη και την Χορωδία συνόδευσαν οι: Λευτέρης Συμιανάκης στην κιθάρα, Λάμπρος Πανταζόπουλος στο μπουζούκι, Δημήτρης Τσούνης στην Αφήγηση  και η μαέστρος στο πιάνο.
Η βραδιά περιελάμβανε τραγούδια που απέδωσε η Μικτή Χορωδία του Δήμου Νέας Ιωνίας και προέρχονταν από όλες τις φάσεις της πορείας του Έλληνα συνθέτη. Τραγούδια και μουσικές που άφησαν ένα μοναδικό αποτύπωμα στην ελληνική μουσική παραγωγή, συνδέθηκαν με ανεπανάληπτες ερμηνείες μεγάλων τραγουδιστών και σηματοδότησαν μία μακρά περίοδο της καλλιτεχνικής ζωής του τόπου μας.

Να σέβεσαι τη γνώμη μου

 

Σκέψεις του Επισκόπου Κερνίτσης Χρυσάνθου

 

ΥΠΟΔΟΧΗ ΙΕΡΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΟΤΟΚΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.




 

Μνήμη του Αγίου Αποστόλου Φιλήμονα (22 Νοεμβρίου)

Σήμερα, μέσα στην αναστάσιμη υμνολογία τιμούμε ταυτόχρονα τη μνήμη της Αγίας Κικιλίας, που μαρτύρησε στη Ρώμη επί Διοκλητιανού, του Αποστόλου Φιλήμονα, της συζύγου του Απφίας, του συγγενούς του Αρχίππου και του δούλου του Ονησίμου, των Οσίων Σωζομένου, στην Ποταμιά, και Ιακώβου (Τσαλίκη), ο ουράνιος άνθρωπος της συγγνώμης, Ηγούμενος της Μονής Οσίου Δαβίδ στην Εύβοια.
Ο Φιλήμων διδάχτηκε το Χριστιανισμό από τον Παύλο και είναι ο παραλήπτης της ομώνυμης επιστολής, που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης. Έζησε στις Κολοσσές της Μ. Ασίας και διακρίθηκε στο κήρυγμα και τη φιλανθρωπία. Σ’ αυτό τον συναγωνίστηκαν επάξια η σύζυγός του Απφία και ο Άρχιππος, τον οποίο ο Παύλος ονομάζει «στρατιώτη» του Χριστού. Στρατιώτης του Χριστού έγινε και ο Ονήσιμος ο δούλος του Φιλήμονα, αφού προηγουμένως μετανόησε για την ενέργειά του να κλέψει τον αφέντη του και να δραπετεύσει. Γνωρίζοντας τον Παύλο στη φυλακή της Ρώμης, κατηχήθηκε απ’ αυτόν και επέστρεψε στο Φιλήμονα, όχι ως δούλος αλλά ως αγαπητός αδελφός, όπως και προηγουμένως.

Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο ΚΥΡΙΑΚΗ 22/11/26 ΚΕ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΚΑΙ Θ΄ ΛΟΥΚΑ, Θεία Λειτουργία...

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΕ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ, Εφεσίους 4: 1-7
 

Ἀδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε,

Αδελφοί  σας παρακαλώ, λοιπόν, εγώ που είμαι φυλακισμένος για τον Κύριο, να ζείτε με τρόπο αντάξιο εκείνου που σας κάλεσε στη νέα ζωή.

μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πρᾳότητος, μετὰ μακροθυμίας,

Να ζείτε με ταπείνωση, πραότητα και υπομονή·

ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ,

σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης.

να ανέχεστε με αγάπη ο ένας τον άλλο και να προσπαθείτε να διατηρείτε, με την ειρήνη που σας συνδέει μεταξύ σας, την ενότητα που δίνει το Πνεύμα του Θεού.

῝Εν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα,

Ένα σώμα αποτελείτε όλοι κι ένα πνεύμα σάς ενώνει,

καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν·

όπως και μία είναι η ελπίδα σας για την οποία σας κάλεσε ο Θεός.

εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα·

Ένας Κύριος υπάρχει, μία πίστη, ένα βάπτισμα.

εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων,

Ένας Θεός και Πατέρας όλων,

που κυριαρχεί σε όλους,

καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν.

ενεργεί μέσα απ’ όλους και κατοικεί σε όλους σας.

Κυριακή Θ’ Λουκά - π. Βασίλειος Θερμός

Κυριακή Θ’ Λουκά

π. Βασίλειος Θερμός


Για να κατανοήσουμε καλύτερα το Ευαγγέλιο που ακούσαμε, αδελφοί μου, θα είναι χρήσιμο να προσέξουμε λίγους στίχους πριν αρχίσει η σημερινή περικοπή. Πλησιάζουν τον Χριστό δύο αδέλφια και ζητούν την συμβουλή Του επειδή δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν πώς να μοιράσουν την κληρονομιά που τους άφησε ο πατέρας τους. Και ο Χριστός τι κάνει; Αρνείται να λειτουργήσει ως «διαιτητής» μεταξύ τους, ή ως σοφός που θα αποκαλύψει ποιος πρέπει να λάβει περισσότερα. Γιατί το κάνει αυτό άραγε; Δεν θα ήταν πιο εύκολο;

Το κάνει διότι αμέσως μετά τους διηγείται μια παραβολή. Τους ξεδιπλώνει μπροστά τους τη στάση που λέγεται φιλαργυρία, και τους αφήνει να αποφασίσουν πώς θα πράξει ο καθένας. Αλλά δεν αφήνει ασχολίαστη την παραβολή – εισάγει ένα επίθετο για να χαρακτηρίσει τον φιλάργυρο: άφρων. Δηλαδή ανόητος, χωρίς μυαλό.

Έτσι ο Χριστός λέει σε όλους μας, όπως και στους δύο συνομιλητές Του: «Σας δίνω τα κριτήρια να σκεφθήτε. Κατόπιν πάρτε τις αποφάσεις σας υπεύθυνα ο καθένας». Δεν μας δίνει οικονομικές συμβουλές αλλά μας αφήσει την παραβολή αυτή ως πυξίδα προσανατολισμού, ώστε καθένας μας να ανιχνεύσει και να εντοπίσει την δική του πλεονεξία.

Η παραβολή του άφρονος πλουσίου - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Ενάτη Κυριακή του Λουκά: Λουκάς 12:16-21

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η παραβολή του άφρονος πλουσίου, που ακούμε την Θ΄ Κυριακή του Λουκά, δεν καταδικάζει την ευφορία της γης ούτε παρουσιάζει τα υλικά αγαθά ως κακό. Φανερώνει, όμως, πόσο εύκολα η ευλογία μπορεί να γίνει αφορμή πνευματικής τύφλωσης, όταν ο άνθρωπος απομονώνει το δώρο από τον Δωρητή και την ευημερία του από τις ανάγκες των αδελφών του. Το κλειδί της ερμηνείας βρίσκεται στην προειδοποίηση του Χριστού που προηγείται: η ζωή δεν εξαρτάται από την αφθονία των υπαρχόντων μας (Λκ. 12:15).

«Εὐφόρησεν ἡ χώρα». Η γη έδωσε άφθονο καρπό, υπενθυμίζοντάς μας ότι η ευημερία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα του ανθρώπινου μόχθου, αλλά και δώρο της πρόνοιας του Θεού. Ο πλούσιος, όμως, δέχεται αυτή την αφθονία όχι με ευχαριστία προς τον Θεό και διάθεση προσφοράς προς τον πλησίον, αλλά με έναν εγωιστικό μονόλογο. «Οι καρποί μου», «οι αποθήκες μου», «τα αγαθά μου», ακόμη και «η ψυχή μου»: η επανάληψη του «μου» φανερώνει έναν άνθρωπο που βλέπει τα πάντα ως κτήμα του, ακόμη και την ίδια του τη ζωή. Στα σχέδιά του δεν υπάρχει χώρος ούτε για τον Θεό ούτε για τον συνάνθρωπο. Οι αποθήκες του γεμίζουν, αλλά η καρδιά του παραμένει κλειστή· έχει περίσσευμα αγαθών, αλλά στερείται τη χαρά της κοινωνίας και της προσφοράς.

ΤΟ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ - π. Δημητρίου Μπόκου

ΤΟ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ένα βασικό λάθος επισημαίνει στον άφρονα (ανόητο) πλούσιο ο Χριστός, στη σχετική παραβολή. Ο άνθρωπος αυτός στηρίχτηκε αποκλειστικά στον πλούτο του. Τον θεώρησε ατράνταχτο στήριγμα, στη δύναμή του ένιωσε απόλυτη σιγουριά. Νόμισε πως τώρα έχει όλο τον κόσμο στο πιάτο του και δεν έχει πια να φοβηθεί τίποτε. Τέρμα οι αγωνίες και οι ανασφάλειες. Μπορούσε να ζει πλέον ανέμελα, να χαίρεται, να ευφραίνεται, να απολαμβάνει τα πάντα. Μια βαθειά ευφορία πλημμύρισε την ψυχή του.

Και τότε, πάνω στον απόλυτο θρίαμβο, στη μέθη της ολοκληρωτικής επιτυχίας, προκύπτει απρόσμενα η απόλυτη ανατροπή. Το νήμα της ζωής του, απροσδόκητα εντελώς και απότομα, κόβεται (Κυριακή Θ΄ Λουκά).

Ο άνθρωπος συχνά κυριαρχείται από την αλαζονεία της δύναμης, είτε του πλούτου, είτε της εξουσίας, είτε άλλων πραγμάτων. Άλλος έχει απόλυτη σιγουριά στη γνώμη του. Τη θεωρεί τελείως σωστή και πασχίζει πάση θυσία να την επιβάλει, μέχρις ότου καταποντισθεί ξαφνικά η σιγουριά του από κάποιο απρόβλεπτο δεδομένο, που θα αποδείξει λάθος τη μέχρι τότε ακλόνητη λογική του. Άλλος καμαρώνει για την αξιωσύνη, το ταλέντο, την ομορφιά του, μέχρις ότου κάποιο ανεξέλεγκτο συμβάν (ατύχημα, αρρώστια, αναπηρία) ανατρέψει το παν στη ζωή του.

Θ’ ΛΟΥΚΑ (ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ) - π ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Θ’ ΛΟΥΚΑ (ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ)

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καί μή εἰς Θεόν πλουτῶν»

Ἀκριβῶς ἔτσι θά τήν πάθῃ καί τέτοιο τέλος θά ἔχει ἐκεῖνος πού θησαυρίζει γιά τόν ἑαυτό του ἐγωϊστικά καί δέν ἀποταμιεύει μέ τά ἔργα τῆς ἀγάπης θησαυρούς πνευματικούς, τούς ὁποίους ἀρέσκεται ὁ Θεός.

Ὁ ἄνθρωπος, ἁγία γερόντισσα, ὀφείλει πρώτιστα νά καλλιεργεῖ τήν ψυχή του ὥστε νά δέχεται τά χαρίσματα τοῦ Παρακλήτου: Πνεῦμα σοφίας καί συνέσεως, Πνεῦμα βουλῆς καί ἰσχύος, Πνεῦμα γνώσεως καί εὐσεβείας, Πνεῦμα φόβου Θεοῦ. Μ’ αὐτά τά χαρίσματα τρέφεται ἡ ψυχή· καί ἁγιάζεται μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν-ἀρετῶν.  Ὑψώνεται δηλαδή μέ τήν ταπείνωση· τέρπεται μέ τήν προσευχή· εὐφραίνεται μέ τήν ἐλεημοσύνη· λαμπρύνεται μέ τήν φιλαδελφεία· ὀμορφαίνει μέ τήν ἀγάπη πρός τόν Θεόν καί τόν πλησίον. Ἡ ἐπιθυμία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιά τό πλάσμά Του, εἶναι ὁ ἁγιασμός τῆς ψυχῆς  καί τοῦ συνημμένου μ’ αὐτήν σώματος· γιά ὅλα τά ἄλλα ἔχει τήν φροντίδα ἡ ἀγαθή Πρόνοια τοῦ Δημιουργοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί τοῦ Θεανθρώπου Σωτῆρος, Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Αὐτή ἡ χριστοειδής τελείωση, ἀδελφοί μου, ἔχει τήν ἀρχή της ἀπό ἐδῶ, ἀπό τήν γῆ. Ὅμως, παρατείνεται σ’ ἐκεῖνον τόν κόσμον, ἀπείρως, διά μέσῳ τῆς αἰωνιότητας ἡ ὁποία δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τήν θεανθρωπότητα τοῦ Χριστοῦ. Ἐν τῷ Χριστῷ τῷ Θεῷ, ὁ ἄνθρωπος πάντοτε, καί αὐτόν καί σέ ἐκεῖνον τόν κόσμον, αἰσθάνεται θεοειδῶς ἄπειρος.