Τι διδάσκουν οι Πατέρες σχετικά με την απαγγελία των ευχών της Λειτουργίας;
Β μέρος
π. Βασίλειος Θερμός
3. Πατέρες και νεότεροι θεολόγοι δείχνουν τον παραλογισμό
Ίσως δεν υπάρχει πιο σοφά περιεκτική διατύπωση για το ζήτημα από εκείνο που
ακούσαμε μόλις χθες στην δεύτερη ευχή της Γονυκλισίας: «δι’ ων (Αποστόλων) παν
γένος ανθρώπων την θεογνωσίαν, ιδία διαλέκτω, εις ακοήν ωτίου δεξάμενοι, φωτί
του Πνεύματος εφωτίσθημεν, και της πλάνης ως εκ σκότους απηλλάγημεν, και τη των
αισθητών και πυρίνων γλωσσών διανομή, και υπερφυεί ενεργεία, την εις σε πίστιν
εμαθητεύθημεν». Πρώτα ακούμε στα αυτιά μας την διδαχή και κατόπιν ο
Παράκλητος μας φωτίζει και μας καθιστά
μαθητές Του (εκτός από τους ελάχιστους εκείνους που γίνονται διδακτοί Θεού
απευθείας). Επιτέλους, ποιος
νομιμοποιείται να αποσυνδέει ακοή και κατανόηση από την μετέπειτα δράση του
Αγίου Πνεύματος; Ποιος τολμά να λησμονεί την συνεργία και να φέρνει σε αντιπαράθεση τα φυσικά και τα υπερφυσικά;
Μετά την Ενανθρώπηση του Χριστού ζούμε στο συναμφότερον! Ασυγχύτως και
αδιαιρέτως!
Το σχόλιο της 30/5 για την οχλαγωγία στον γάμο και στην βάπτιση παρά την απαγγελία των ευχών εις επήκοον, θεωρώ ότι δεν αποτελεί σοβαρό επιχείρημα. Το εκκλησίασμα σε αυτά τα μυστήρια είναι αλειτούργητο και αναλφάβητο, οι δε ψυχολογικές συνθήκες είναι εντελώς ειδικές, ενώ εδώ μας απασχολεί τι πρέπει να γίνεται με τους τακτικά εκκλησιαζόμενους.



















.png)


















