Ζωή: out of stock
γ.χ.γ.
Αυτή η νύχτα μένει. Στην παραβολή του άφρονος
πλουσίου, λίγο πριν γκρεμίσει και ξαναχτίσει αποθήκες, λίγο πριν προγραμματίσει
μια ζωή σε μελλοντικό χρόνο, στέκει μια φράση που μοιάζει αθώα και σχεδόν
αδιάφορη: «διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ». Συλλογιζόταν μέσα στον εαυτό του. Στα
Ευαγγέλια, το ρήμα αυτό και το ομόρριζο ουσιαστικό του —οι «διαλογισμοί»— δεν
είναι απλώς μια λεκτική διακόσμηση για να δηλώσει ότι κάποιος σκέφτεται. Απαντώνται
ξανά και ξανά, κυρίως στον Λουκά και στον Μάρκο, και σχεδόν πάντοτε περιγράφουν
μια εσωτερική διεργασία που κλείνεται στον εαυτό της: υπολογισμούς, δισταγμούς,
ανταγωνισμούς για το ποιος είναι μεγαλύτερος, κρυφές σκέψεις στην καρδιά που
αντιστέκονται ή φοβούνται, εσωτερικούς μονολόγους που γεννούν απορία ή
σκληρότητα. Κι εκεί όπου ο άνθρωπος μένει κλεισμένος σε αυτόν τον λογισμό,
παρεμβαίνει ο λόγος του Ιησού που δεν χαϊδεύει τη σκέψη αλλά τη διαπερνά: «Τί διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;».
Τι λογαριάζετε, τι υπολογίζετε, τι ανακυκλώνετε εκεί μέσα;
Υπάρχει κάτι βαθιά αποκαλυπτικό σε αυτή τη λέξη. Ο «διαλογισμός» της παραβολής δεν είναι η ανοιχτή συνομιλία που εκθέτει το «εγώ» στο «εσύ». Είναι η λογιστική του εαυτού. Ο πλούσιος μιλάει μόνος του, με τον εαυτό του και προς την ψυχή του, μέσα σε ένα κλειστό κύκλωμα κτητικών αντωνυμιών: οι καρποί μου, οι αποθήκες μου, τα γεννήματά μου, τα αγαθά μου, η ψυχή μου.
.jpg)













.jpg)
.png)
.png)
.png)
.png)











