Φωτογραφία:
Γιάννης Μπεχράκης
Τετάρτη 25 Μαρτίου 2026
«Ευαγγελισμός» -- Τάσος Λειβαδίτης
«Ήταν βέβαια πάντα λίγο παράξενος, έμενε στο
διπλανό δωμάτιο, όμως εκείνη τη νύχτα βγήκε στο δρόμο κρατώντας μια λάμπα, «τί
γυρεύεις;» του λέω, «τη Θεοτόκο» μου λέει -στην ακατάληπτη γλώσσα εκείνων που
δίνουν νόημα σε μια εποχή...».
Τάσος Λειβαδίτης
«Ευαγγελισμός»
25 Μαρτίου 1821
25 Μαρτίου 1821
Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν,
ὁ τὰ σύμπαντα τῷ σῷ κράτει συνέχων καὶ τῇ θείᾳ σου καὶ πανσθενεῖ βουλῇ κυβερνῶν
τὸν κόσμον· ὁ ἑκάστῳ ἔθνει τὰς ἰδίας ὁροθεσίας θέμενος, τὸ δὲ εὐσεβὲς ἡμῶν ἔθνος
ἐξαιρέτως εὐεργετήσας, τὴν ἐπίγνωσιν τῆς σῆς ἀληθείας αὐτῷ χαρισάμενος, καὶ πρὸς
τὸ φῶς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καθοδηγήσας, ἐξ αὐτοῦ δὲ μεγάλους τῇ Ἐκκλησίᾳ
πατέρας καὶ διδασκάλους ἀναδείξας, καὶ εἰς ἐλεύθερον αὖθις βίον ἐξαναστήσας· αὐτὸς
Πανάγιε Δέσποτα, πρόσδεξαι τὰς εὐχαριστηρίους ἡμῶν δεήσεις ἐπὶ τῇ ἀπελευθερώσει
καὶ παλιγγενεσίᾳ τοῦ ἡμετέρου ἔθνους, καὶ ἐπάκουσον ἡμῶν ἐν πίστει δεομένων σου
ἐκτενῶς.
Καὶ τὰς μὲν ψυχὰς τῶν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος ἡρωϊκῶς ἀγωνισαμένων καὶ ἐνδόξως ἐν τοῖς ἱεροῖς ἡμῶν ἀγῶσι πεσόντων, ἢ ὑπὸ τῶν πολεμίων ἐν αἰχμαλωσίᾳ καὶ κακουχίᾳ ἀποθανόντων πατέρων καὶ ἀδελφῶν ἡμῶν μετὰ τῶν ἀπ ̓ αἰῶνός σοι εὐαρεστησάντων ἀνάπαυσον· ἡμᾶς δὲ πάντας, ὁ ὑπερασπιστὴς τῶν σωτηρίων ἡμῶν, ἀξίους τῆς ἐλευθερίας ἀνάδειξον, ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ διατήρησον, καὶ εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν καὶ σοὶ εὐάρεστον καθοδήγησον. Τοὺς πιστοὺς ἄρχοντας ἡμῶν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ διατήρησον, καὶ λάλησον ἀγαθὰ ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας σου καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ σου.
25 Μαρτίου: Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου
25 Μαρτίου:
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου
Την ημέρα αυτή που ακολουθεί λίγο μετά την εαρινή
ισημερία, καθώς το σκοτάδι της νύχτας φθάνει στο τέρμα της υπεροχής του έναντι
της ημέρας και αρχίζει να υπερτερεί το φως, η Εκκλησία εορτάζει τη σύλληψη του
Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και την κάθοδο, στο σκότος και τον ζόφο του κόσμου,
του Ηλίου της Δικαιοσύνης, η οποία ανέστρεψε τον ρου του χρόνου και της
ιστορίας και από κάθοδο προς τον άδη τον έκανε ανύψωση προς την οριστική άνοιξη
της αιωνιότητας.
Ρίζα και αρχή όλων των δεσποτικών εορτών, στις οποίες μνημονεύουμε κατ’ έτος τη Σωτηρία μας, η εορτή αυτή του Ευαγγελισμού πρέπει να εορτάζεται πάντα στην ίδια ημερομηνία, επειδή σύμφωνα με αρχαία παράδοση ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον Θεό κατά τον μήνα Μάρτιο και στις 25 Μαρτίου ακριβώς ο Αδάμ, πλανηθείς από την υπόσχεση του όφεως και θέλοντας να γίνει θεός, παρέβη τη θεία εντολή και εξορίστηκε από τον Παράδεισο. Άρμοζε λοιπόν η ίαση της φύσεώς μας να επιτελεστεί, ως δεύτερη δημιουργία, δια των ιδίων μέσων και τις ίδιες ημέρες όπως η πτώση μας. Και καθώς το ανθρώπινο γένος υποδουλώθηκε στον θάνατο δια της παρακοής της Εύας, στην άνοιξη του κόσμου, άρμοζε να λυτρωθεί κατά τον Μάρτιο μήνα δια της υπακοής της Παρθένου.
Ο Ευαγγελισμός της Υπεραγίας Θεοτόκου (25 Μαρτίου)
Σήμερα, 25η Μαρτίου, εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Σήμερα ανακεφαλαιώνεται και αποκαλύπτεται το απ’ αιώνος Μυστήριο της σάρκωσης του Υιού του Θεού.
Με την άσπορη σύλληψη της Παρθένου Μαρίας, εκπληρώνεται η υπόσχεση του Θεού Πατέρα προς τους πρωτοπλάστους, και στους Δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης. Θα έστελνε τον Υιό Του, για να συντρίψει το κράτος του διαβόλου και να επαναφέρει τον εκπεσόντα άνθρωπο στον Παράδεισο.
Η είσοδος του Θεού στην ιστορία, ξεκίνησε με το πανίερο γεγονός του Ευαγγελισμού
από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, το οποίο σηματοδοτεί την έναρξη της λύτρωσης της ανθρωπότητας και της επανασύνδεσής της με τον Θεό.
Για τον Χριστό, αυτή η υπέρλογη εκδήλωση αγάπης ισοδυναμεί με ταπείνωση ή κένωση (άδειασμα-συγκατάβαση). Εξασφαλίστηκε η σωτηρία των ανθρώπων με τρόπο ελεύθερο και συνάμα καταληπτό. «Ο Υιός του Θεού Υιός της Παρθένου γίνεται». Και αυτό, καταγράφεται ως θεμελιώδης διδασκαλία της Χριστιανικής Πίστης.
Τρίτη 24 Μαρτίου 2026
Ευαγγελισμός της Θεοτόκου - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Ευαγγελισμός της Θεοτόκου: Λουκάς 1:24–38
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Η περικοπή Λουκάς 1:24–38 μάς οδηγεί στο κατώφλι
του μεγάλου μυστηρίου: πώς ο Θεός εισέρχεται στην ανθρώπινη ιστορία χωρίς να
την καταργεί, αλλά για να την θεραπεύσει και να την ανακαινίσει. Ξεκινά με τη
σιωπηλή κύηση της Ελισάβετ, που κρύβεται πέντε μήνες. Η κρυφή αυτή χαρά δεν
είναι απλώς ένα οικογενειακό γεγονός· είναι σημάδι ότι ο Θεός εργάζεται πρώτα
στην ταπείνωση και στην αφάνεια. Η χάρη Του δεν κάνει θόρυβο, αλλά ωριμάζει
μέσα στον χρόνο, όπως ωριμάζει μια ζωή στην κοιλιά της μητέρας.
Έπειτα ο Ευαγγελιστής μάς μεταφέρει στη Ναζαρέτ, μια μικρή και ασήμαντη πόλη. Εκεί, «ἀπεστάλη ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ». Η αποστολή του αγγέλου φανερώνει πως το γεγονός του Ευαγγελισμού είναι πρωτοβουλία του ίδιου του Θεού. Ο Θεός κατέρχεται, όχι για να επιβληθεί, αλλά για να ζητήσει την ελεύθερη συγκατάθεση της ανθρώπινης καρδιάς.
Λαμπρὸς ὁ Ἑσπερινὸς στὸν Μητροπολιτικὸ Ναό, Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν.
Μὲ λαμπρότητα ἐτελέσθη τήν Τρίτη 24 Μαρτίου 2026, ὁ
πανηγυρικός Ἑσπερινός στὸν ἱστορικὸ Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Ναό, Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν,
χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου,
κατόπιν εὐγενοῦς προσκλήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ.
Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος συνεχοροστάτησε μετὰ τοῦ προσκεκλημένου Ἱεράρχου.
Τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεο, ὑπεδέχθη καὶ καλωσόρισε μὲ θερμοτάτους λόγους καὶ εὐγνώμονες εὐχαριστίες ὁ οἰκεῖος Ἱεράρχης, ὁ ὁποῖος ἐχαρακτήρισε τόν τῆς Ναυπάκτου κλεινὸν Ἀρχιερέα, Γείτονα πολύτιμον καὶ πολυσέβαστον, Ἀρχιερέα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διακεκριμένον καὶ κόσμημα τῆς Ἱεραρχίας καὶ μέγα θεολόγον Πανορθοδόξου ἐμβελείας.
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου στὸν καταπληκτικὸ θεολογικό του λόγο, εἶπε, μεταξὺ ἄλλων, γιά τό μυστήριο τῆς συνέργειας μεταξύ τοῦ Θεοῦ καί τῆς Παναγίας στόν Εὐαγγελισμό Της, σύμφωνα μέ τήν ἀρχή, «τό μέν θεόθεν, τό δέ τῆς ἡμετέρας σπουδῆς». Τόνισε δύο σημεῖα.
ΤΑ ΕΠΙΓΕΙΑ ΓΕΓΟΝΕΝ ΟΥΡΑΝΟΣ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
ΤΑ ΕΠΙΓΕΙΑ ΓΕΓΟΝΕΝ ΟΥΡΑΝΟΣ
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
«Ἰδού ἡ ἀνάκλησις νῦν ἐπέφανεν ἡμῖν. Ὑπέρ λόγον ὁ Θεός τοῖς ἀνθρώποις
ἑνοῦται. Ἀρχαγγέλου τῇ φωνῇ ἡ πλάνη ἐκμειοῦται. Ἡ Παρθένος γάρ δέχεται τὴν
χαράν. Τά ἐπίγεια γέγονεν οὐρανός. Ὁ κόσμος λέλυται τῆς ἀρχαίας ἀρᾶς. Ἀγαλλιάσθω
ἡ κτίσις καὶ φωναῖς ἀνυμνείτω, ὁ Ποιητής καὶ Λυτρωτής ἡμῶν, Κύριε, δόξα Σοι» (Στιχηρό
τῶν Ἀποστίχων τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ σὲ ἦχο δ’).
Γιορτή νέου ξεκινήματος της ανθρωπότητας ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Μία γλώσσα αλλιώτικη μπορεί να μιλήσει πλέον ο κόσμος, τη γλώσσα της συνάντησης με τον Θεό όχι στο επίπεδο της παροχής, της ευεργεσίας, της εκζήτησης αγαθών, αλλά στον τρόπο της ένωσης του Θεού με τον άνθρωπο, καθώς ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός προσλαμβάνει τη φύση μας, γίνεται ένα μαζί μας, ζει όπως εμείς, χωρίς όμως την αμαρτία, και έρχεται για να μας δώσει την ανάσταση και την αιωνιότητα. Και γεννιέται αυτή η νέα γλώσσα, η οποία, ταυτόχρονα, γίνεται συνέχεια εκείνης της πρώτης, της γλώσσας του Παραδείσου, στον οποίο Θεός και άνθρωπος μοιράζονταν τη χαρά της αγάπης, της κοινωνίας, πάντοτε στο πλαίσιο της ελευθερίας, καθώς ο άνθρωπος είχε και έχει τη δυνατότητα να αρνηθεί τον Θεό και να θεοποιήσει τον εαυτό του.
Τὸ γεννώμενο νὰ εἶναι ἅγιο, Υἱὸς Θεοῦ - Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς
Ο ἀρχάγγελος
λέγει πρὸς αὐτή, «Πνεῦμα ἅγιο θὰ ἔλθη σʼ ἐσένα καὶ δύναμις τοῦ Ὑψίστου θὰ σʼ ἐπισκιάση·
γιʼ αὐτὸ καὶ τὸ ἅγιο ποὺ θὰ γεννηθῆ θὰ ὀνομασθῆ Υἱὸς Θεοῦ». Ἁγία βέβαια εἶσαι ἐσύ,
λέγει, καὶ χαριτωμένη, Παρθένε· Πνεῦμα δὲ πάλι ἅγιο θὰ ἔλθη σʼ ἐσένα, ποὺ θὰ ἑτοιμάση
καὶ καταρτίση τὴν θεουργία μέσα σου μὲ ὑψηλότερα προσθήκη ἁγιασμοῦ· καὶ θὰ σὲ ἐπισκιάση
δύναμις Ὑψίστου, ἡ ὁποία συγχρόνως θὰ σὲ ἐνδυμαμώνη καὶ διὰ τῆς ἐπισκιάσεως σʼ ἐσένα
καὶ τῆς συνάφειας μὲ τὸν ἑαυτό της θὰ μορφώνη τὴν ἀνθρωπότητα, ὥστε τὸ
γεννώμενο νὰ εἶναι ἅγιο, Υἱὸς Θεοῦ καὶ δύναμις Ὑψίστου μορφωμένη κατὰ ἄνθρωπο...
Άγιος Γρηγόριος
Παλαμάς
ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΔΙΧΟΝΟΙΑ π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
ΟΜΟΝΟΙΑ ΚΑΙ ΔΙΧΟΝΟΙΑ
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Μία από τις πιο σκληρές δοκιμασίες των
Ελλήνων κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, αλλά και μετέπειτα, υπήρξε η
διχόνοια. Είτε προσωπικές φιλοδοξίες είτε διαφορετικές γνώμες είτε οι
παρεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων, όπως αυτές εκφράστηκαν με τα «δάνεια της
Αγγλίας», αλλά και με τα τρία κόμματα- αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό-, έκαναν τους
Έλληνες να μην πιστεύουν στις δυνάμεις τους και στη βοήθεια του Θεού, αλλά να
έχουν διπλό πόλεμο. Ο πρώτος ήταν εναντίον των Τούρκων και, στη συνέχεια, και
εναντίον των Αιγυπτίων του Ιμπραήμ. Ο δεύτερος ήταν ο εμφύλιος πόλεμος, η
έκβαση του οποίου αποτελούσε το μεγάλο εμπόδιο στην πορεία για ελευθερία. Οι
Μεγάλες Δυνάμεις ήθελαν να ρυθμίσουν τα της περιοχής, ήθελαν και την Οθωμανική
Τουρκία εξαρτημένη ή λιγότερο ισχυρή, ήθελαν και την Ελλάδα να παλέψει να
στήσει κράτος, αλλά όχι στην πραγματικότητα ανεξάρτητο από αυτές. Και το
πέτυχαν.
Η διχόνοια, η διχοστασία, η διάσπαση αποτελούν χαρακτηριστικά της πεπτωκυίας φύσης μας. Τα πάθη που αναπτύσσει η ύπαρξη, όταν δεν κοινωνεί με τον Θεό και την αγάπη Του, όταν δεν θέλει να συνυπάρξει με τον πλησίον με ανοχή και κατανόηση και διάθεση συμπόρευσης, ακόμη κι αν χρειαστεί θυσία στην κυριαρχία του «εγώ», είναι αυτά που οδηγούν σε συγκρούσεις.
Ενημέρωσις - νέον ιστολόγιον
Αὐτὲς τὶς ἡμέρες
ἐμφανίστησε στὸν διαδικτυακὸ ὁρίζοντα καὶ ξεκίνησε τὴν ψηφιακὴ πορεία του ἕνα
νέο ἱστολόγιο μὲ τὸ ὄνομα:
῾Ομιλιάριον Συμβολῆς
(https://homiliarion.blogspot.com/).
Στὸ ἱστολόγιο αὐτὸ ἔχουν ἤδη ἀναρτηθῆ λίγες ὁμιλίες
γιὰ τὸν Εὐαγγελισμό, γιὰ τὸ ἐρχόμενο 5ο Σάββατο τῶν νηστειῶν καὶ γιὰ τὴν 5η
Κυριακὴ τῶν νηστειῶν, ἐνῷ ὅσον οὔπω ἐντάσσονται καὶ ὁμιλίες γιὰ τὴν Μεγάλη ῾Εβδομάδα.
Σταδιακὰ δημοσιεύονται ἐκ νέου ὅλοι οἱ
λόγοι-κηρύγματα (πάνω ἀπὸ 270 συνολικὰ) ποὺ ὑπῆρχαν στὴν παλαιὰ ἱστοσελίδα τῆς
Συμβολῆς, ἐνῷ ταυτόχρονα τὸ ὑλικὸ ἐμπλουτίζεται καὶ μὲ ἄλλες ὁμιλίες διαφόρων ἱεροκηρύκων
καὶ συγγραφέων.
Τόσο οἱ ἀνα-δημοσιευόμενες ὅσο καὶ οἱ νεο-δημοσιευόμενες ὁμιλίες εἶναι ὠργανωμένες σὲ κατηγορίες, οἱ ὁποῖες εἶναι ὁρατὲς στὸ κάτω κάτω τμῆμα τῆς σελίδος, ὥστε ὁ ἐνδιαφερόμενος νὰ μπορῇ νὰ βρῇ σχετικὰ εὔκολα τὴν δημοσίευσι ποὺ τὸν ἐνδιαφέρει.
24/03/1999! Την έλεγαν «Γιουγκοσλαβία»…
24/03/1999!
Την έλεγαν «Γιουγκοσλαβία»…
Ήταν 24 Μαρτίου 1999 όταν άρχιζε το μακελειό, το στυγερό έγκλημα, που κράτησε 78 μέρες. Ήταν το οριστικό τέλος για την Γιουγκοσλαβία. Μια Ορθόδοξη χώρα που ο λαός της όρθωσε το ανάστημά του στις μεραρχίες του Χίτλερ, δεν υπάρχει πια. Τη διέλυσε το ΝΑΤΟ σε συνεργασία με την Ε.Ε. κτυπώντας ανελέητα και την ημέρα του Πάσχα.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 2026 - π. Νικόλαος Πρίντεζης
ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 2026
π. Νικόλαος Πρίντεζης
Αδελφοί μου και αδελφές μου,
Τα βιβλικά αναγνώσματα που μας προσφέρει η
σημερινή εορτή και πανήγυρη του Ευαγγελισμού μας δίνουν μία σύνθεση της
ιστορίας της σωτηρίας, δηλαδή του μυστηρίου της αγάπης του Θεού για τον
άνθρωπο, γράφει πράγματι ο Απόστολος Παύλος: "Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον
άνθρωπο, ώστε έδωσε τον Μονογενή Υιό του ".
Ο Θεός δεν έρχεται ανάμεσά μας για να κάνει
επίδειξη της παντοδυναμίας του, αλλά «γίνεται κατά πάντα όμοιος προς εμάς εκτός
της αμαρτίας». Ήδη η έναρξη του Μυστηρίου της ενσάρκωσης ξεκινά με μία πράξη
ταπεινότητας και απλότητας του ίδιου του Θεού ο οποίος θέλησε να εξαρτήσει το
Μυστήριο της ενσάρκωσης από την ελεύθερη συγκατάθεση ενός ανθρώπινου πλάσματος,
μιας νέας γυναίκας, της Μαριάμ από τη Ναζαρέτ.
Το «γένοιτο» της Μαρίας αποτελεί προϋπόθεση για να πραγματοποιήσει το περιεχόμενο της Διαθήκης, της Συμφωνίας που σύναψε ο Θεός με το λαό του, πάνω στο όρος Σινά. Στο ταπεινό σπιτάκι της Ναζαρέτ μαζί με τη Μαρία είναι νοερά παρών όλος ο λαός του Ισραήλ και ταυτόχρονα όλος ο νέος λαός της Καινής Διαθήκης που είναι η μέλλουσα Εκκλησία του Χριστού.
Η μνήμη είναι ευθύνη, δεν είναι πολυτέλεια - Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας Κωνσταντίνος
Η μνήμη είναι ευθύνη, δεν είναι πολυτέλεια
Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας
Κωνσταντίνος
Οι ήρωες του ’21 δεν μας καλούν να τους μοιάσουμε.
Μας καλούν να τολμήσουμε. Να υπερβούμε τη μετριότητα, τη μιζέρια, τον μικρό
εαυτό μας
Κάθε χρόνο η 25η Μαρτίου επιστρέφει σαν μια τελετουργική υπενθύμιση.
Σημαίες, παρελάσεις, λόγοι. Και όμως, πίσω από τη μορφή της εορτής κρύβεται ένα
ερώτημα που όλο και πιο συχνά αποφεύγουμε. Τι σημαίνει για εμάς σήμερα η
ιστορική μνήμη;
Ζούμε σε μια εποχή που δείχνει να βιάζεται να
ξεχάσει. Να σχετικοποιεί τα πάντα, να αποδομεί χωρίς να κατανοεί, να κρίνει
χωρίς να σέβεται. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η αξία της θυσίας των ανθρώπων της Επανάστασης του 1821 συχνά υποβαθμίζεται ή αντιμετωπίζεται με
μια ψυχρή, σχεδόν λογιστική ματιά. Σαν να ήταν απλώς μια ιστορική συγκυρία και
όχι μια υπέρβαση ανθρώπινη.
Κι όμως, οι άνθρωποι εκείνοι δεν ήταν μυθικά πρόσωπα. Ήταν σαν κι εμάς. Με αδυναμίες, με πάθη, με αντιφάσεις. Δεν ήταν άγιοι ούτε τέλειοι. Ήταν όμως ικανοί για κάτι που σήμερα μοιάζει σπάνιο. Να ξεπεράσουν τον εαυτό τους. Να αφήσουν τον μικρόκοσμό τους και να θυσιαστούν για κάτι μεγαλύτερο από αυτούς. Την ελευθερία.
Η Διήγηση περί του Ευαγγελισμού στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο και το Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου. - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον
Κατὰ δὲ τὸν ἕκτον μῆνα ἀπεστάλη ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς πόλιν τῆς Γαλιλαίας, ποὺ ὠνομάζετο Ναζαρέτ, πρὸς παρθένον,
ἡ ὁποία ἦτο μνηστευμένη μὲ ἄνδρα ὀνομαζόμενον Ἰωσὴφ ἀπὸ τὸν οἶκον τοῦ Δαυΐδ καὶ τὸ ὄνομα τῆς παρθένου ἦτο Μαριάμ.
Καὶ ὅταν παρουσιάσθηκε εἰς αὐτὴν ὁ ἄγγελος τῆς εἶπε, «Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου, εὐλογημένη εἶσαι σὺ μεταξὺ τῶν γυναικῶν».
Αὐτὴ δὲ μόλις τὸν εἶδε, ἐταράχθηκε μὲ τὰ λόγια αὐτὰ καὶ ἐσκέπτετο τί σημαίνει ὁ χαιρετισμὸς αὐτός.
Καὶ ὁ ἄγγελος τῆς εἶπε, «Μὴ φοβᾶσαι, Μαριάμ, διότι εὑρῆκες χάριν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.
Θὰ μείνῃς ἔγκυος καὶ θὰ γεννήσῃς υἱὸν καὶ θὰ τὸν ὀνομάσῃς Ἰησοῦν. Αὐτὸς θὰ εἶναι μέγας καὶ θὰ ὀνομασθῇ Υἱὸς τοῦ Ὑψίστου καὶ θὰ τοῦ δώσῃ ὁ Θεὸς τὸν θρόνον τοῦ Δαυΐδ τοῦ πατέρα του, καὶ θὰ βασιλεύσῃ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Ἰακὼβ αἰωνίως καὶ ἡ βασιλεία του δὲν θὰ ἔχῃ τέλος».
Εἶπε δὲ ἡ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον, «Πῶς θὰ γίνῃ αὐτὸ, ἀφοῦ δὲν ἔχω ἄνδρα;».
Ο Προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας τέλεσε μνημόσυνο για τον εκλιπόντα επίτιμο Πατριάρχη Φιλάρετο
Μετά τη λειτουργία, ο Μητροπολίτης Επιφάνιος συναντήθηκε με τον Προϊστάμενο, Πρωτοπρεσβύτερο Μπόρις Ταμπάτσεκ, και τους λοιπούς κληρικούς του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Βλαδιμήρου. Βάσει των αιτήσεων που υπέβαλαν, ο Προκαθήμενος τους παρέδωσε Διατάγματα που πιστοποιούν τη συνέχιση της διακονίας τους στο κλήρο του καθεδρικού ναού, ο οποίος αποτελεί θρησκευτική κοινότητα στο πλαίσιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, σύμφωνα με τις αποφάσεις της Τοπικής Συνόδου της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας (Πατριαρχείο Κιέβου) και της Ενωτικής Συνόδου στην Αγία Σοφία στις 15 Δεκεμβρίου 2018.
Εταιρεία Χριστιανικού Θεάτρου: ένα λησμονημένο μοντέλο χριστιανικής πολιτισμικής επιμέλειας
Το γεγονός ότι ο ελληνικός τηλεοπτικός χώρος
φαίνεται να επανέρχεται, με αυξανόμενη επιμονή, στους βίους των αγίων δεν είναι
ένα αθώο συμβάν της πολιτιστικής βιομηχανίας, ούτε μια απλή ένδειξη ότι ένα
θρησκευτικό είδος «πουλά». Είναι, αντιθέτως, ένα από εκείνα τα φαινόμενα μέσα
από τα οποία διακρίνεται η βαθύτερη κρίση ενός πολιτισμού που, έχοντας εξαντλήσει τις μεγάλες κοσμικές
του αφηγήσεις, αναζητεί
πλέον μορφές εντάσεως εκεί όπου άλλοτε έβλεπε μόνο κατάλοιπα παραδόσεως.
Ο βίος του αγίου επανέρχεται όχι επειδή η εποχή
έγινε ξαφνικά ευσεβέστερη, αλλά επειδή οι κυρίαρχες ανθρωπολογικές κατηγορίες
της νεωτερικότητας αποδεικνύονται όλο και πιο ανεπαρκείς να περιγράψουν την
ανθρώπινη δίψα για μεταμόρφωση, άσκηση, θυσία, χάρη, δηλαδή για εκείνο ακριβώς
που υπερβαίνει την αυτάρεσκη γλώσσα της αυτοπραγμάτωσης.
Όταν μια κοινωνία, κουρασμένη από τον ψυχολογισμό και τον ναρκισσισμό της εξομολόγησης στρέφεται εκ νέου σε αγιολογικές μορφές, αυτό σημαίνει ότι κάτι μέσα της εξακολουθεί να αντιστέκεται στην πλήρη εκκοσμίκευση του νοήματος.
Πατρῶν: «Παιδιά μου κρατῆστε στὴνκαρδιά σας τὸν ἡρωισμὸ τῶν προγόνων μας καὶ μιμηθεῖτε τους».
Μὲ πατριωτικὸ παλμὸ καὶ ἐνθουσιασμό, οἱ Μαθητὲςκαὶ οἱ Μαθήτριες τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Λυκείου Πατρῶν, παρουσίασαν ἑορταστικὸ πρόγραμμα, πρὸς τιμὴν τῶνἩρώων τοῦ 1821 καὶ μέσα ἀπὸ ποιήματα, δρώμενα, ὕμνους καὶ τραγούδια, κατεσυγκίνησαν ὅλους, ὅσοιπαρηκολούθησαν τὴν λαμπρὴ αὐτὴ ἑορταστικὴἐκδήλωση.
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος πρὸ τῆς Ἐκδηλώσεως, ἐπὶ μίαν περίπου ὥρα μίλησε στοὺς Μαθητὰς γιὰ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 καὶ ἑστίασε, στὴν θρυλικὴμορφὴ τοῦ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ, τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη καὶ ἄλλων Ἡρώων, οἱ ὁποῖοιἀγωνίστηκαν καὶ ἔπεσαν «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴνἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθερία». Ἰδιαιτέρωςἐστάθη στὴν ἡρωικὴ Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου καὶ στὴνβαθειὰ καὶ μεγάλη της σημασία γιὰ τὴν πορεία τῶνἘθνικῶν μας πραγμάτων, μάλιστα ἐτόνισε καὶ τὸγεγονὸς ὅτι ἐφέτος συμπληρώνονται 200 χρόνια ἀπὸ τὴνμεγάλη καὶ συγκλονιστικὴ θυσία των Ἐξοδιτῶν.
Εορτή Ευαγγελισμού εσπερινός όρθρος και θεία λειτουργία με ερμηνεία
«Η άσκηση ως δρόμος»: Συζήτηση με τον π. Βαρνάβα Λαμπρόπουλο στα «Ευαγγελίστρια 2026»
Η άσκηση αποτελεί έναν δρόμο ζωής που αφορά κάθε άνθρωπο. Είναι μια πορεία θεραπείας, ελευθερίας και αγάπης, που πραγματοποιείται μέσα στην Εκκλησία και στην καθημερινότητα. Δεν είναι άρνηση της ζωής, αλλά βαθύτερη κατάφασή της, οδηγώντας τον άνθρωπο στην πληρότητα του προσώπου και στην κοινωνία με τον Θεό και τους άλλους.
Στο «Ενοριακό
Αρχονταρίκι» του
Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς και στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Ευαγγελίστρια
2026», την
Δευτέρα 23 Μαρτίου ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Σπυρίδων
Τσιμούρης, Θεολόγος, Εκπαιδευτικός, φιλοξένησε τον Αρχιμανδρίτη π. Βαρνάβα
Λαμπρόπουλο, κληρικό της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως
και Πρεβέζης, σε μια συζήτηση με θέμα «Η άσκηση ως δρόμος».
Η συζήτηση αφορούσε το νόημα της ασκητικότητας στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αναδεικνύοντας τη βαθύτερη ουσία της ως θεραπευτικής πορείας του ανθρώπου και όχι ως αυτοσκοπό ή εξωτερική ταλαιπωρία. Κεντρικός άξονας της συζήτησης ήταν ότι η άσκηση δεν αποτελεί μια αρνητική καταπίεση της ανθρώπινης φύσης, αλλά έναν τρόπο αποκατάστασής της από την πτώση και επιστροφής στην αρχική της ομορφιά.
Αρχειακός Τόπος Θεόδωρου Κολοκοτρώνη
Αρχειακός Τόπος
Θεόδωρου Κολοκοτρώνη
Εξερευνήστε τεκμήρια που αφορούν τον Θεόδωρο
Κολοκοτρώνη και την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης.
Κάθε τεκμήριο συνοδεύεται από περιγραφή και
επιστημονικό σχολιασμό.
Επετειακή Συναυλία του Ιδρύματος Πολιτισμού της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας ΄΄ Άγιος Ευγένιος ο Αιτωλός ΄΄ «Αχ Λευτεριά, τραγούδι μου»
Σας προσκαλούμε στην επετειακή συναυλία με τίτλο:
«Αχ Λευτεριά, τραγούδι μου»
Την Τετάρτη 25 Μαρτίου 2026, ανήμερα της εθνικής μας επετείου, ώρα 6:30 το απόγευμα στην Αίθουσα Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας.
Μεσολόγγι - 200 χρόνια
Η Χριστιανική Ένωσις Αγρινίου προσκαλεί όλους τους συμπατριώτες στην εθνική
εορτή που θα πραγματοποιηθεί ανήμερα της επετείου, Τετάρτη 25 Μαρτίου,
ώρα 6:00 μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων (οδός Χαρ. Τρικούπη 35 στο Αγρίνιο).
Οι “Xαρούμενοι αγωνιστές” θα παρουσιάσουν την θεατρική παράσταση “Μεσολόγγι, το αλωνάκι της θυσίας”, ενώ η χορωδία θα αποδώσει επίκαιρα τραγούδια.
ΙΕΡΌΣ ΝΑΌΣ ΑΓΊΑΣ ΜΑΡΊΝΗΣ ΠΑΤΡΏΝ - ΕΟΡΤΉ ΟΣΊΑΣ ΓΑΒΡΙΉΛΙΑΣ ΤΗΣ ΕΝ ΛΕΡΩ
ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ, ΚΟΜΠΛΕΞ - π. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος
ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ εἶναι νὰ
ζεῖ κάποιος τὸ ὅτι εἶναι ἔσχατος πάντων μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ, ὁπότε δὲν τὸν
παίρνει ἀπὸ κάτω ἡ αἴσθηση αὐτή, ἀκριβῶς διότι ἀπὸ κάτω του εἶναι ὁ Χριστός.
Πέφτει στὰ ...μαλακά! Πρόκειται ἀκριβῶς γιὰ πνευματικὴ αἴσθηση ἡ ὁποία στηρίζει
τὴν ψυχή, ἡ ὁποία ἂν τὸ βίωνε αὐτὸ ψυχολογικά, θὰ γύρευε ψυχοφάρμακα.
ΚΟΜΠΛΕΞ εἶναι πληγωμένος ἐγωισμὸς ποὺ χρησιμοποιεῖ νάζια καὶ καμώματα γιὰ νὰ μὴ δείξει τὴν πληγή, καὶ αὐτὴ κακοφορμίζει. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ νάζια εἶναι ἡ ταπεινοφάνεια. Ἕνα δεύτερο ἡ ψευδευλάβεια.
ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ 1400 χρόνια
Πατριαρχικὴ καὶ Συνοδικὴ Ἐγκύκλιος ἐπὶ τῷ ἑορτασμῷ τῆς 1400ῆς ἐπετείου τῆς ὀρθοστάδην ψαλμῳδήσεως τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου
Ἀριθμ. Πρωτ. 265
Ἐφέτος συμπληροῦνται χίλια τετρακόσια ἔτη ἀφ’ ὅτου, εἰς τιμὴν τῆς Θεοτόκου, ἐψάλη ἐπισήμως ἐπ’ ἐκκλησίας, καὶ μάλιστα ὀρθίων ἱσταμένων πάντων τῶν πιστῶν, τὸ σήμερον παγκοίνως γνωστὸν ὡς ὁ «Ἀκάθιστος Ὕμνος» Κοντάκιον, ποίημα ὑψήγορον καὶ διθυραμβικόν, ἀναφερόμενον, ἱστορικῶς καὶ θεολογικῶς, μὲ μοναδικὸν πλοῦτον καλλιε-πείας, εἰς τὴν Ἔνσαρκον Θείαν Οἰκονομίαν καὶ τὴν εἰς αὐτὴν μοναδικὴν συμβολὴν τῆς Παναχράντου Θεομήτορος.
Οἱ προσευχόμενοι πιστοὶ διὰ τοῦ Κοντακίου τούτου χαιρετίζουν εὐσεβῶς τὴν Πανα-γίαν μὲ ἀλλεπαλλήλους ἐπαναλήψεις τῆς πρώτης πρὸς τὴν Κεχαριτωμένην προσφω-νήσεως τοῦ εὐαγγελιζομένου τὴν χάριν καὶ τὴν χαρὰν Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, τῆς λέξεως «Χαῖρε», δι᾽ ἧς φανεροῦται τὸ «ἀπ᾽ αἰῶνος μυστήριον» καὶ συγκροτεῖται τῆς «σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον».
Καλό βόλι !
ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ! Η
περίφημη ευχή που βαστάει από Τουρκοκρατίας. Μια ευχή που ήταν η τελευταία που
αντάλλασαν οι σκλαβωμένοι Έλληνες πριν αρχινίσει κάποια μάχη ή κάποια συμπλοκή
με Οθωμανικά ασκέρια.Το περίεργο και απρόσμενο με τούτη την ευχή είναι πως δεν
σημαίνει κι αυτό που μας έρχεται στο μυαλό. Δηλαδή, να εύχονται στους
συναγωνιστές τους καλό βόλι με την λογική να πετύχουν όσους περισσότερους
εχθρούς μπορούν.
Το αντίθετό
μάλιστα. Εύχονται καλό βόλι ώστε το βόλι που θα τους πετύχει να είναι καλής
ποιότητας και να έχουν γρήγορο και ανώδυνο θάνατο!
Μια ευχή βγαλμένη από τα ένδοξα χρόνια των πολεμιστών του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Λεωνίδα.
''ΕΠΙΚΑΤΑΡΑΤΟΣ ΠΑΣ Ο ΠΟΙΩΝ ΤΑ ΕΡΓΑ ΚΥΡΙΟΥ ΑΜΕΛΩΣ'' - Γεώργιος Λουκάκης
''ΕΠΙΚΑΤΑΡΑΤΟΣ ΠΑΣ Ο ΠΟΙΩΝ ΤΑ ΕΡΓΑ ΚΥΡΙΟΥ ΑΜΕΛΩΣ''
Γεώργιος Λουκάκης
Περιδιαβαίνοντας κάποιες ορθοδόξου
περιεχομένου ιστοσελίδες εντόπισα παλαιά ανάρτηση η οποία μεταξύ άλλων ανέφερε ότι ''ο Άγιος
Λουκάς ο ιατρός για τους ιερείς του οι οποίοι περιέκοπταν τις ακολουθίες ή δεν
τις τελούσαν συχνά, θύμιζε στις σχετικές εγκυκλίους του το ανωτέρω χωρίο του Προφήτη Ιερεμία, καθώς ο ίδιος
τελούσε όλες τις ακολουθίες και λειτουργούσε με μεγάλη ευλάβεια και προσοχή
δίχως βιασύνες περικοπές, συντομεύσεις''.
Επιστρέφοντας στα ''καθ΄ημάς'' θλίψη και απογοήτευση γευόμαστε από την αντίστοιχη λειτουργική ''κοπτοραπτική'' στην οποία επιδίδονται ακόμη και παραδοσιακοί - ευλαβείς (κατά κοινή παραδοχή) πατέρες, με ''θύματα'' κυρίως την γνωστή ευχή της Αγίας Αναφοράς (''ΑΞΙΟΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΝ ΣΕ ΥΜΝΕΙΝ...) και τα κατηχούμενα, ως προς την απάλειψη των οποίων επιτρέψατε να επαναφέρω απόσπασμα παλαιότερης ανάρτησής μου υπό τον τίτλο ''ΚΑΤΗΧΟΥΜΕΝΟΙ: ΕΝΑ ΕΠΟΧΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ''
1400 χρόνια Ακαθίστου Ύμνου - Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Γεωργίου
1400
χρόνια Ακαθίστου Ύμνου
Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου
Ἡ Ἐκκλησία πάντα σεμνύνεται γιὰ τὸ πρόσωπο τῆς
Θεοτόκου. Τὴν γεραίρει ἀκατάπαυστα καὶ τὴν τοποθετεῖ πάνω καὶ ἀπὸ ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους,
στὸ μεθόριο τῆς Θεότητος καὶ τῆς ἀνθρωπότητος.
Τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ Σεραφὶμ πετοῦν φοβισμένα γύρω ἀπὸ
τὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Μιὰ λειτουργική μας εὐχή, ἀναφερόμενη σ’ αὐτό, λέγει ὅτι:
«Κύκλῳ ἑστῶτα καὶ περιιπτάμενα, φόβῳ τῆς ἀπροσίτου δόξης κατακαλύπτεται». Γιὰ τὴν
Παναγία, ὅμως, εἶναι γραμμένο στὴν Ἁγία Γραφή: «Παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν
σου, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ, περιβεβλημένη, πεποικιλμένη». Περιβεβλημένη τὶς ἀρετές
της σὰν ἄλλον πολύτιμο, χρυσοῦν, διάκοσμο, παρίσταται στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ.
Καὶ δὲν εἶναι ἀνεξήγητη αὐτὴ ἡ τιμή, ποὺ ἀπολαμβάνει ἀπὸ ὅλους μας ἡ Παναγία. Εἶναι μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη ἡ θέση της στὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἅγιοι καὶ μεγάλοι ὑπῆρξαν, ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, πολλοί. Ὑπῆρξαν ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι γιὰ τὴν πολλὴν ἀρετή τους δὲν γνώρισαν θάνατο, ἀλλὰ μεταφέρθηκαν ζῶντες στοὺς οὐρανούς, ὅπως ὁ προφήτης Ἠλίας καὶ ὁ δίκαιος Ἐνώχ. Ὑπῆρξαν ἄλλοι, ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ ἔλεγαν συνειδητά: «ζῶ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός». Ἡ Παναγία, ὅμως, διαφέρει ἀπὸ ὅλους αὐτούς, καὶ θὰ διαφέρει καὶ θὰ ὑπερέχει ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ θὰ περάσουν ἀπὸ τὴ γῆ μέχρι τὴ συντέλεια τῶν αἰώνων· γιατὶ εἶναι τὸ μοναδικὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς συνδέεται μὲ μιὰ μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη σχέση. Γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ δημιουργός, ὁ σωτήρας, ὁ λυτρωτής, ὁ εὐεργέτης.
ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΤΕΛΟΥΣΑΜΕ ΤΙΣ ΚΗΔEΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΛΑΜΠΑΔΕΣ (ΚΕΡΙΑ) - Χρήστος Πλέγκας
ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΤΕΛΟΥΣΑΜΕ ΤΙΣ ΚΗΔEΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΕΣ ΛΑΜΠΑΔΕΣ (ΚΕΡΙΑ)
Χρήστος Πλέγκας
Παρακολούθησα τηλεοπτικά την κηδεία του μακαριστού
Πατριάρχη Γεωργίας Ηλία, είδα τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη μας και
όλους τους συμπροσευχόμενους Αρχιερείς, Ιερείς, Διακόνους και πιστούς να
κρατούν λαμπάδες καθόλη τη διάρκεια της κηδείας …
Θυμήθηκα την τελεσθείσα στην Χαλκηδόνα κηδεία του
παππού μου Δημητρίου Πλέγκα πριν 67 χρόνια, τότε μαζί με τον αδελφό μου Δημήτρη
ως εγγόνια του στεκόμασταν εμπρός από το φέρετρό του κρατώντας τις λαμπάδες
μας, όπως και όλοι οι πιστοί κρατούσαν αναμμένα τα λευκά κεριά τους…
Και στα τότε τελούμενα μνημόσυνα στους ενοριακούς
ναούς της γενέτειράς μου, ο νεωκόρος περιφερόμενος με ένα ασημένιο δίσκο
μοίραζε λευκά κεριά στους πιστούς για να τα κρατούν αναμμένα καθόλη τη διάρκεια
τέλεσης του μνημόσυνου …
Μετά την πάροδο μισού περίπου αιώνα, διαπίστωσα να ατονεί η παράδοση αυτή και στην Πόλη των πόλεων … Αγνοώ το γιατί ; Ίσως στην ελλαδική επαρχία να τηρείται σε κάποιες εκκλησίες, όμως στην Αθήνα ή στον Πειραιά έπαυσε η παράδοση αυτή, δικαιολογούνται οι Ιερείς επικαλούμενοι ότι αφενός μεν τα δάπεδα των ναών καλύπτουν εύφλεκτοι τάπητες, αφετέρου ότι δεν θα πρέπει να στάζουν τα κεριά στα μαρμάρινα δάπεδα !!!















.jpg)



.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)











.webp)







.jpg)



