γ.χ.γ.
Υπάρχουν
στιγμές στα Ευαγγέλια όπου μια φαινομενικά απλή πληροφορία κρύβει μέσα της έναν
ολόκληρο τρόπο ζωής. Μια τέτοια στιγμή είναι η αναφορά του Ματθαίου ότι ο
Ιησούς άφησε τη Ναζαρέτ και εγκαταστάθηκε στην Καπερναούμ. Δεν πρόκειται απλώς
για μια αλλαγή τόπου. Είναι μια κίνηση με νόημα, μια σιωπηλή δήλωση για το πού
μπορεί να γεννηθεί κάτι καινούργιο.
Η Ναζαρέτ ήταν ο τόπος της οικειότητας. Ένα μικρό χωριό, απομονωμένο, μακριά από τους μεγάλους δρόμους. Δεν περνούσε κανείς τυχαία από εκεί. Ήταν ένας κλειστός κόσμος, με ισχυρή αίσθηση ταυτότητας και ελέγχου. Όλοι γνώριζαν όλους. Όλα είχαν μια θέση και έναν ορισμό. Ακόμη και ο Ιησούς είχε ήδη τοποθετηθεί σε ένα πλαίσιο: «ο γιος του ξυλουργού» (Λουκ. 4:22). Η οικειτητα δεν άφηνε χώρο για έκπληξη.
Αυτή η Ναζαρέτ δεν είναι απλώς ένας τόπος του χάρτη. Είναι μια στάση ζωής που όλοι, λίγο ή πολύ, γνωρίζουμε. Είναι εκείνη η εσωτερική κατάσταση όπου νιώθουμε πλήρεις, αυτάρκεις, τακτοποιημένοι. Όπου πιστεύουμε ότι έχουμε καταλάβει πώς λειτουργεί ο κόσμος, οι άνθρωποι, ακόμη και ο Θεός. Μια κατάσταση που προσφέρει ασφάλεια, αλλά συχνά στερεί την εγρήγορση. Δεν έχει κακό σκοπό· απλώς δεν αντέχει το καινούργιο.





.jpg)

































