Διαδρομές με σκιά φόβου
Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας,
Κωνσταντίνος
Η σύλληψη δύο νεαρών, 17 και 18 ετών, οι οποίοι φέρονται να
άρπαζαν αλυσίδες από γυναίκες σε σταθμούς του ηλεκτρικού, δεν αποτελεί απλώς
ένα ακόμη αστυνομικό περιστατικό. Είναι μια ηχηρή υπενθύμιση ότι η καθημερινή
μετακίνηση, αυτή η τόσο αυτονόητη πράξη, μπορεί να μετατραπεί μέσα σε
δευτερόλεπτα σε σκηνή βίας. Οι κατηγορούμενοι, σύμφωνα με την Αστυνομία,
πλησίαζαν τα θύματά τους, ασκούσαν σωματική βία και εξαφανίζονταν μέσα στο
πλήθος. Στην κατοχή του ενός εντοπίστηκε σιδερογροθιά ηλεκτρικής εκκένωσης ένα
αντικείμενο που από μόνο του μαρτυρά πρόθεση εκφοβισμού.
Το ζήτημα, ωστόσο, ξεπερνά τα συγκεκριμένα πρόσωπα. Αγγίζει την ουσία της αίσθησης ασφάλειας στις δημόσιες συγκοινωνίες. Πόσο άνετα μπορεί ένας πολίτης να επιβιβαστεί αργά το βράδυ σε λεωφορείο ή συρμό χωρίς να σφίγγει ασυναίσθητα την τσάντα του; Πόσο φυσιολογικό είναι μια γυναίκα να επιλέγει θέση κοντά στον οδηγό, να αποφεύγει άδειους σταθμούς ή να κατεβαίνει μία στάση νωρίτερα για να περπατήσει σε πιο φωτισμένο δρόμο;
ΑΙΧΜΗΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΒΓΑΛΜΕΝΕΣ ΑΠ' ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΒΑΡΝΑΒΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ ΚΑΛΥΜΝΟΥ
Η ανδρώα Μονή της Αγίας Τριάδας βρίσκεται στη νοτιοανατολική άκρη της Καλύμνου, στο ακρωτήριο Χαλής και είναι μετόχι της Ιεράς Μονής Παναγίας Ελεούσης Καλύμνου. Την έκταση της Μονής δώρησε η Αμερικανίδα Λίντλ Πελεκάνου στον π. Αντώνη Μαγκλή ο οποίος με τη σειρά του τη μεταβίβασε στη Μονή Παναγίας Ελεούσης. Η ίδρυση της Μονής ανέρχεται στο 1986. Ο μοναστηριακός χώρος απαρτίζεται από τον τρισυπόστατο ναό της Αγίας Τριάδος, δύο μικρότερους ναούς και τα κελιά των μοναχών. Ο κυρίως ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα, στον Σταυρό και τον Άγιο Νικόλαο. Λίγο αργότερα κτίσθηκε ο ναΐσκος των Ταξιαρχών και τέλος αυτός του Αγίου Φωτίου, που αποτέλεσε δωρεά Καλύμνιων από την Αυστραλία. Σήμερα ο χώρος λειτουργεί ως Ησυχαστήριο της Αγίας Τριάδος, όπου εγκαταβιεί ο μοναχός Βαρνάβας.
Με κάθε θρησκευτική λαμπρότητα και με τις ευχές και ευλογίες του Σεπτού
Ποιμενάρχου μας Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου εορτάσθηκε η
μνήμη του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου εις το Ιερόν Μετόχιον της παλαιφάτου
Ιεράς Μονής Μαρίτσης εις Ζαβλάνι Πατρών.
Την παραμονή ετελέσθη Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ' αρτοκλασίας και θείου
κηρύγματος υπό του Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών Αρχιμ. π.
Αρτεμίου Αργυροπούλου, ο οποίος ανεφέρθη εις τον βίον του Οσίου Νικοδήμου του
Αγιορείτου, εις την λιπαράν παιδείαν του Μεγάλου Πατρός της Εκκλησίας, ανεφέρθη
δε ιδιαιτέρως εις το ιερόν μυστήριον της εξομολογήσεως το οποίον ο Άγιος
προέβαλεν ιδιαιτέρως μέσα από το "Εξομολογητάριον". Επεσήμανεν το
γεγονός ότι ο πιστός πρέπει να εξομολογείται ειλικρινώς και να ακολουθεί την
θεραπευτική αγωγή του πνευματικού του πατρός.
.jpg)
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ αδέρφια και ο ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ, ο ΣΥΜΕΩΝ,
ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ο ΣΠΥΡΙΔΩΝ, η ΔΕΣΠΟΙΝΑ, η ΧΡΥΣΑΝΘΗ, ο ΙΩΑΝΝΗΣ-ΜΙΧΑΗΛ, ΜΙΧΑΗΛ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ,
ΑΝΕΣΤΗΣΑΝ.
Αυτό που ζήσαμε χτες στην εξόδιο ακολουθία του
αδερφού μας δεν ήταν θάνατος, ΑΛΛΑ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΖΩΗ, ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ, όλοι στα
άσπρα, όλοι μέσα στο φως του Χριστού με τις πρεσβείες του Ευσταθίου μας.
Τώρα επικεντρώνουμε τις προσευχές στον Επαμεινώνδα μας, το νέο παλικάρι μας που δίνει μεγάλη μάχη με τον καρκίνο, και τον μικρούλη μας Ιωάννη, που μαρτυρεί στο νοσοκομείο και έχει μεγάλη επιδείνωση με τα νεφράκια του. Η προσευχή που γίνεται με αγάπη και συμπόνοια, ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ...
Η Κύπρος τιμά σήμερα τη μνήμη όσων έπεσαν ηρωικά
κατά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974.
Στις 8.20 το πρωί, ώρα που εκδηλώθηκε το πραξικόπημα, ήχησαν σειρήνες σε όλες τις πόλεις με το σύνθημα έναρξης συναγερμού.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης,
συνοδευόμενος από Υπουργούς, παρέστη στο καθιερωμένο μνημόσυνο για τους
πεσόντες κατά τη διάρκεια του Πραξικοπήματος προς προάσπιση της νομιμότητας και
της Δημοκρατίας, που τελέστηκε στον Ιερό ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Στο
λεγόμενο Ελληνικό Νεκροταφείο (κοιμητήριο) όπου ακριβώς πίσω από τος τάφους των
πεσόντων και το μνήμα του Αρχιμανδρίτη Γρηγορίου Μουσουρούλη.
Το πρωί της 15ης Ιουλίου 1974 η δράση της στρατιωτικής χούντας των Αθηνών και των συνεργατών στην Κύπρο κορυφώθηκε ενάντια στον εκλελεγμένο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ και είχε ως στόχο την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης. Με την ενέργεια αυτή, άνοιξε η κερκόπορτα στον τουρκικό Αττίλα και έδωσε στην Τουρκία την αφορμή και την ευκαιρία, που για χρόνια επιζητούσε, για να προωθήσει την επεκτατική πολιτική της σε βάρος της Κύπρου.
Η Αγία Μάρτυς Ιουλίττα ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει σς’ [296], καταγομένη από το Ικόνιον. Αύτη λοιπόν φοβουμένη τον τότε επικρατούντα διωγμόν κατά των Χριστιανών, επήρε τον υιόν της Κήρυκον, και επήγεν εις την Σελεύκειαν. Ευρούσα δε και εκεί τον ίδιον διωγμόν, επήγεν εις την Ταρσόν της Κιλικίας, εις την οποίαν ήτον ηγεμών ένας θηριώδης και απάνθρωπος, Αλέξανδρος ονομαζόμενος, ο οποίος ετιμώρει τους Χριστιανούς. Ούτος λοιπόν πιάσας την Αγίαν, έδειρεν αυτήν, τον δε Άγιον Κήρυκον νήπιον όντα, χωρίσας από την μητέρα του, εσπούδαζε με κολακείας να τον τραβίξη εις τον εαυτόν του, αλλά δεν εδύνετο. Επειδή το νήπιον έβλεπεν ακλινώς εις την μητέρα του, και με φωνήν υποψελλίζουσαν επικαλείτο το όνομα του Χριστού.
Ευχαριστώντας και συγχαίροντας από καρδιάς τον φίλο Γιάννη Αντωνόπουλο John Antono για τον κρυστάλλινο (σε διαύγεια και κοφτερότητα) σχολιασμό
των πεποιθήσεων Θάνου Τζήμερου, προσυπογράφω παραθέτοντας κείμενό μου από το
2015, που νομίζουμε τάχα πως είναι μακρινό (η προέλευση του κειμένου, στο
τέλος):
«Τι είναι για μένα ο άλλος: Τι είναι ο ξένος και ο διαφορετικός; Ενόχληση;
Απειλή;
Όρος της ύπαρξής σου, απαντούν οι Τρεις Ιεράρχες. Και αναπτύσσουν μιαν ανθρωπολογία, όπου η μοναδικότητα του κάθε προσώπου δεν σημαίνει άτομο περίκλειστο στα συστατικά του, αλλά υποκείμενο που αληθεύει μόνο στο βαθμό που αγαπητικά ανοίγεται στον άλλον. Μια ανθρωπολογία οικουμενική, πανανθρώπινη, που δεν αναγνωρίζει περιούσιους λαούς και ανώτερα έθνη, αλλά μόνο ανθρώπους, παιδιά του ίδιου Θεού. Απέναντι σ’ αυτή την ανθρωπολογία (στην οποία ουσιαστικά ανταμώνουν όλοι οι άνθρωποι που έχουν έγνοια για το δίκιο και την αδελφοσύνη) ορθώθηκε κατά τον 20ό αιώνα το δαιμονικό: το σκοτάδι που χωρίζει τους ανθρώπους σε πλήρεις τάχα ανθρώπους και σε υπανθρώπους. Μόλις προχθές συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από την απελευθέρωση του Άουσβιτς. Αλλά κι αυτό δεν είναι ένα κλεισμένο παρελθόν. Οι βρικόλακες του Ναζισμού εγείρονται από τους τάφους τους και διεκδικούν ψυχές – πάνω απ’ όλα, ψυχές νεανικές. Τι έχουν γράψει οι εγχώριοι εκπρόσωποί τους σε ένα μανιφέστο με τίτλο “Η Άρεια θρησκευτικότητα”: Χλευάζουν τον Χριστιανισμό και καταλήγουν: “Τον Χριστιανισμό χαρακτηρίζει η μεσσιανική ελπίδα, [...] η προκατάληψη υπέρ των ‘καταπιεσμένων’ [...]. Γι’ αυτό ο Χριστιανισμός είναι ο μπολσεβικισμός της αρχαιότητας” [περιοδικό Χρυσή Αυγή 37 (1988), σ. 11]».
.jpg)
.jpg)
Την Κυριακή 12 Ιουλίου 2026 το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε με ιδιαίτερη επιτυχία η καλοκαιρινή εορτή του Εκκλησιαστικού Παιδικού Σταθμού «Η ΜΗΤΕΡΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ» της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, στις εγκαταστάσεις του Σταθμού, στην Εγλυκάδα Πατρών.
Η όμορφη εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στα παιδιά, τα οποία με τον αυθορμητισμό, τη χαρά και το ταλέντο τους παρουσίασαν ένα εξαιρετικό πρόγραμμα με τραγούδια, χορούς και θεατρικά δρώμενα, σκορπίζοντας συγκίνηση και χαμόγελα στους γονείς, στους συγγενείς και σε όλους τους παρευρισκομένους.
Ο υπεύθυνος του Εκκλησιαστικού Παιδικού Σταθμού, πρωτοπρεσβύτερος π. Κωνσταντίνος Αθανασόπουλος, ευχαρίστησε θερμά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρών κ.κ. Χρυσόστομο για την αδιάκοπη πατρική αγάπη, την εμπιστοσύνη και την πολύτιμη στήριξή του προς τον Εκκλησιαστικό Παιδικό Σταθμό.
Τα πρόσωπα που αναφέρονται στην περικοπή Ρωμαίους
16:1-16
Μητροπολίτης
Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Αποστόλου
Ακύλα (εκ των Εβδομήκοντα) στις 14 Ιουλίου, το Αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας
είναι η περικοπή Ρωμ. 16:1-16. Εκεί ο Απόστολος Παύλος μας δίνει έναν κατάλογο
ανθρώπων τους οποίους γνώρισε και συνεργάσθηκε. Αποστέλλει σε αυτούς
χαιρετισμό. Συγχρόνως αναγνωρίζει την εκκλησιαστική διακονία και προσφορά τους.
Πίσω από τα ονόματα που παρουσιάζει ο Παύλος
κρύβεται μία μικρή εικόνα της πρώτης Εκκλησίας. Άνδρες και γυναίκες,
διαφορετικές καταγωγές, διαφορετικά διακονήματα, κόπος, θυσία, εμπιστοσύνη. Σε
αυτή την περικοπή η Αποστολική Εκκλησία παίρνει σάρκα και οστά. Ο Παύλος
αποτυπώνει την εκκλησιαστική ζωή, η οποία εκφράζεται μέσα από συγκεκριμένα
πρόσωπα, διακονίες και σχέσεις.
Η Φοίβη
Πρώτη μνημονεύεται η Φοίβη, «διάκονον τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐν Κεγχρεαῖς». Ο Παύλος τη συστήνει θερμά στους Ρωμαίους και τους ζητά να τη δεχθούν «ἐν Κυρίῳ ἀξίως τῶν ἁγίων» και να τη βοηθήσουν σε ό,τι έχει ανάγκη. Η αναφορά αυτή δείχνει ότι η Φοίβη δεν ήταν ένα απλό μέλος της κοινότητας, αλλά πρόσωπο με αναγνωρισμένη διακονία και πρακτική προσφορά. Η Εκκλησία τη μνημονεύει ως υπόδειγμα γυναικείας διακονίας στην αποστολική εποχή.
.jpg)
Ούτος εκατάγετο από την πόλιν της Ρώμης, στρατιώτης ων εις τόπον καλούμενον Νούμερα, υποκάτω εις τον Κλαύδιον τριβούνον. Γυρίζωντας δε μίαν φοράν από τον πόλεμον των βαρβάρων, εναντίον των οποίων επολέμησε μαζί με τους συστρατιώτας του, ήλθεν εις έκστασιν, και βλέπει ένα σταυρόν κρυσταλλοειδή, από δε τον σταυρόν ευγήκε φωνή, η οποία τον εδίδαξε το της ευσεβείας μυστήριον. Όθεν πηγαίνωντας εις την Ρώμην, εμοίρασε τα υπάρχοντά του εις τους πτωχούς, και κατ’ ιδίαν ευρισκόμενος, ευφραίνετο διατί απόκτησε την πίστιν του Χριστού. Αφ’ ου δε εφανερώθη εις τον τριβούνον Κλαύδιον, ότι ο Άγιος επίστευσεν εις τον Χριστόν, επήρεν αυτόν εκείνος και τον εσυμβούλευε να λυπηθή την νεότητά του, και να παραιτήση την πίστιν του Χριστού.
ΚΥΡΙΑΚΗ 12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ
Χτες Κυριακή 12 Ιουλίου 2026 μνήμη του
εν αγίοις πατρός ημών Οσίου Παϊσίου και η Εκκλησία ήταν γεμάτη, υπέρ διπλάσιοι
από τις πρότερες οι χριστιανοί ορθόδοξοι. Ο Αγιορείτης Μοναχός Παϊσιος
κοιμήθηκε στο όνομα του Κυρίου το 1994 και Άγιο Κατατάχτηκε το 2015, δηλαδή,
στα πρώτα 21 χρόνια, από τη Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου υπό την
προεδρία του και νυν Παναγιώτατου κ. Βαρθολομαίου, 24 χρόνια τότε οιακοστρόφου
του Οικουμενικού θρόνου, αλλά και έχοντος στο μεταξύ «πετροβοληθεί» αγρίως με
μύριες μικρονοϊκές ανοησίες για τα ως τότε μεγάλα του ανοίγματα !
Είδε όμως, άκουσε, κατάλαβε, πρόσεξε την πόση ανάπαψη ψυχής που ένιωθε κοντά του κύμα επισκεπτών, και έκρινε ότι η περίπτωση του μοναχού Παϊσίου ανάμεσα στους τόσους του Αγίου Όρους, κομίζει αδιάψευστα την έκτακτη Χάρη που προσφέρει η ανερμήνευτη βουλή της Αγάπης του Θεού σε «μωρά του κόσμου τούτου», και ήταν ένα από αυτά, «ίνα τους σοφούς καταισχύνη» ! Και «ένα από τα ασθενή ίνα καταισχύνη τα ισχυρά, και τα αγενή του κόσμου και τα εξουθενημένα … και τα μη όντα, ίνα τα όντα καταργήση, όπως μη καυχήσηται πάσα σαρξ ενώπιον του Θεού»-1Κο.1,27κε. Ακουέτωσαν ταύτα πάντες οι μεγαλαυχούντες νυν θεολόγοι, κληρικοί τε και λαϊκοί, καταριθμώντας μάλιστα κλιμακωτά σειρά όλη από μεταπτυχιακά !
Πανδήμως και μέσα σε κλίμα πνευματικής χαρμονής, εορτάστηκε η Σύναξη πάντων των εν Λήμνω διαλαμψάντων Αγίων στο ακριτικό νησί μας, με επίκεντρο τον περίβλεπτο Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Παναγίας Τριάδος Μυρίνης, τον οποίο, τόσο αφ’ εσπέρας όσο και ανήμερα της εορτής, πιστοί κάθε ηλικίας κατέκλυσαν, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της Τοπικής Εκκλησίας για πνευματικό ανεφοδιασμό και απόδοση της οφειλομένης τιμής στις ιεραρχικές, μαρτυρικές και οσιακές εκείνες μορφές, που καθαγίασαν κατά καιρούς τον τόπο, θαυματούργησαν και στήριξαν τους προπάτορές μας στην πίστη του Χριστού, ώστε το ιστορικό νησί του Αρχιπελάγους, όχι μόνο να σκιάζεται, κατά τον Σοφοκλή, από τον Άθωνα, αλλά και να περιφρουρείται επί αιώνες από τους Αγίους του.
Αναλυτικότερα, την παραμονή της εορτής, Σάββατο, 11 Ιουλίου 2026, προ της ενάρξεως του Εσπερινού, ο ευαγής κλήρος και ο φιλάγιος λαός του Θεού υποδέχθηκαν, στα προπύλαια του Ναού, αποτμήματα αγίων και ιερών λειψάνων, φυλασσόμενα σε ενοριακούς Ναούς της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, με πρώτο και κορυφαίο εκείνο του Αγίου μεγαλομάρτυρος Σώζοντος, κραταιού προστάτου και εφόρου της νήσου μας.
Προσκυνώντας τη ζακέτα …
Κώστας Γιαννακίδης
Η επίσημη Εκκλησία, αλλά και το Πατριαρχείο, πώς
δέχονται αυτήν την κατάφορη προσβολή στις αξίες της ορθόδοξης πίστης; Πώς
γίνεται και ευλογούν μία ζακέτα; Υπάρχει ένα σημείο όπου τελειώνει το
θρησκευτικό και αρχίζει το γραφικό ή το κωμικό. Είναι το ίδιο σημείο από το
οποίο και μετά η πίστη ευτελίζεται και ανερυθρίαστα μετατρέπεται σε μπίζνα.
Πριν από μερικά χρόνια επισκέφθηκα ένα γνωστό
μοναστήρι στα Δωδεκάνησα. Στην είσοδο του ιερού ναού ήταν τοποθετημένη, σε
αναλόγιο, μία εικόνα του Αγίου Παϊσίου. Μου έκανε εντύπωση καθώς ο Παΐσιος δεν
είχε την παραμικρή σχέση με τη μονή. Ρώτησα σχετικά ένα μοναχό. «Μα, είναι ο
αγαπημένος άγιος των ανθρώπων αυτόν τον καιρό», απάντησε.
Σωστό. Δεν γνωρίζω αν η παρουσία του στην είσοδο του ναού τόνωσε τις προσευχές ή το παγκάρι, αλλά, πράγματι, με όρους αγοράς, ο Παΐσιος είναι ο πιο δημοφιλής άγιος των καιρών μας. Αυτό οδήγησε και το Οικουμενικό Πατριαρχείο να άρει τις αρχικές επιφυλάξεις του για την αγιοποίηση του. Το Φανάρι είναι πολύ προσεκτικό με θέματα που άπτονται των ελληνοτουρκικών σχέσεων και ο λόγος του γέροντα ήταν εμποτισμένος με αρνητισμό κατά της Τουρκίας.
Το κήρυγμα δεν είναι ένα πρόσθετο σχόλιο μέσα στη
λατρεία ούτε μια ευσεβής γενικολογία που απλώς συμπληρώνει τη Θεία Λειτουργία.
Ανήκει οργανικά στη λατρεία του Λόγου και καλείται να ανοίγει τον άνθρωπο στην αλήθεια του Ευαγγελίου, να φωτίζει τη συνείδηση και να τον οδηγεί βαθύτερα στη ζωή της Εκκλησίας. Με τον π. Θεοδόσιο Μαρτζούχο, κληρικό της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως & Πρεβέζης. Όταν όμως ο εκκλησιαστικός λόγος μένει απροετοίμαστος, αόριστος ή αποκομμένος από τις πραγματικές αγωνίες των ανθρώπων, χάνει τη δύναμή του και γίνεται κουραστικός. Ο ιερέας δεν καλείται να μιλά απλώς «από καρδιάς», αλλά να κοπιάζει, να μελετά και να προσφέρει λόγο που να έχει ουσία, αλήθεια και ποιμαντική ευθύνη.
Ἡ ὀρεινὴ Ζουμπάτα τῶν Πατρῶν, ἑόρτασε τὴν μνήμη (ἐκ μεταθέσεως), τοῦ ἡρωικοῦ καὶ ἁγίου τέκνου της, Ἐθνοϊερομάρτυρος Μητροπολίτου Δέρκων Γρηγορίου, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη τὸ 1750, σ΄ αὐτὸν τὸν ἱστορικὸ τόπο, ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς γονεῖς του Κανέλλο καὶ Μαλάμω.
Ἡ πορεία του συγκλονιστική, ἡ ἀγάπη του γιὰ τὴν Πατρίδα παραδειγματική, ἡ πίστη του στὸν ἀληθινὸ Θεό θυσιαστική. Σὲ ἡλικία 27 ἐτῶν ἐχειροτονήθη Μητροπολίτης Λακεδαιμονίας. Ἀγωνίστηκε γιὰ τὴν Πίστη καὶ τὸ Γένος. Φυλακίστηκε ἀπὸ τοὺς Τούρκους στὶς φοβερὲς φυλακές της Τριπολιτςᾶς. Κατεστάθη ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Μητροπολίτης Βιδύνης (περιοχὴ Βουλγαρίας, ἡ ὁποία ἀνῆκε τότε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο) καὶ ἐκεῖ ἀγωνίστηκε γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν ἐλευθερία τῆς Πατρίδος. Τέλος κατεστάθη Μητροπολίτης Δέρκων τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅπου ἔλαμψε ὥσπερ φαεινὸς ἀστήρ, ἀξιωθεὶς μαρτυρίων στὶς φυλακὲς τῆς Κωνσταντινουπόλεως μὲ ἄλλους Ἀρχιερεῖς καὶ ἐν τέλει μαρτυρικοῦ θανάτου δι΄ ἀπαγχονισμοῦ, στὶς 3 Ἰουνίου 1821.
