Εξομολόγηση και Εγκλήματα
Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος
Το ειρωνικό σχόλιο ότι «ένας εγκληματίας, π.χ.
ένας δολοφόνος, πηγαίνει, εξομολογείται, ο παπάς τον συγχωρεί και όλα
τελείωσαν» βασίζεται σε παρεξήγηση (ή σκόπιμη διαστρέβλωση) του τί είναι η
Εξομολόγηση στην Ορθόδοξη Παράδοση. Η Εκκλησία δεν αντιμετωπίζει την
εξομολόγηση ως νομικό «παραθυράκι» που ακυρώνει τις συνέπειες ενός εγκλήματος,
αλλά ως θεραπευτική πράξη μετανοίας, επιστροφής και αποκατάστασης της σχέσης
του ανθρώπου με τον Θεό και την εκκλησιαστική κοινότητα.
Η Εξομολόγηση είναι Μυστήριο μετανοίας:
προϋποθέτει συντριβή καρδιάς, ειλικρίνεια, ανάληψη ευθύνης και διάθεση αλλαγής.
Η άφεση δεν λειτουργεί «μαγικά» ούτε ανεξάρτητα από τη μετάνοια. Ο ιερέας δεν
είναι δικαστής που «διαγράφει ποινές», αλλά πνευματικός ιατρός και μάρτυρας της
μετανοίας, που προσεύχεται και διακονεί την συγχωρητική χάρη του Θεού. Γι’ αυτό
και η ευχή της συγχωρήσεως μιλά για τον Θεό που συγχωρεί, όχι για έναν ιερέα
που απλώς «κλείνει την υπόθεση».
Κρίσιμο σημείο: η συγχώρηση αφορά την αμαρτία ως τραύμα της ψυχής και την αποκατάσταση της κοινωνίας με τον Χριστό, όχι την κατάργηση των αστικών/ποινικών συνεπειών. Όπως κάποιος που μετανόησε για μέθη μπορεί να συγχωρείται ενώ η σωματική βλάβη που προκάλεσε χρειάζεται ιατρική αντιμετώπιση και ενδέχεται να έχει και νομικές συνέπειες, έτσι και στο έγκλημα η πνευματική θεραπεία δεν ακυρώνει την ευθύνη ενώπιον της κοινωνίας.










































