Στο ευωδιασμένο τούτο δείλι...

    Αφιερωμένο σε όλους όσοι έζησαν

ευλογημένα δειλινά σε μια χριστιανική κατασκήνωση,

σε όσους σιγοψιθύρισαν

μαζί με τον αγαπημένο μας ποιητή

«το πιο καλό δοξαστικό μου θα μένει αυτό που δεν ειπώθη»

και σε όσους κρατούν ακόμη ζωντανές

εκείνες τις πολύτιμες αναμνήσεις...

Η φωτογραφία που πλαισιώνει το ποίημα είναι με τον φακό του γδμ.

Πῶς νὰ σοῦ ψάλλω ὅπως τὸ θέλω

«ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ» - Μ. Πρωτοκλήτου

 

«ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ»

Μ. Πρωτοκλήτου

                 Εἶναι μία ὡραία εὐχὴ τὸ «ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ», προτιμώτερη ἴσως ἀπὸ τὴν εὐχὴ «ΚΑΛΟ  ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ». Πολλὲς φορὲς στὸ ἑορτολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας εὐχόμαστε: καλὰ Χριστούγεννα, καλὴ χρονιά, καλὴ Σαρακοστή, καλὸ Πάσχα ἀκόμη καὶ Καλὸ Παράδεισο! Ὅλα «καλὰ λίαν», ὅπως διαπίστωσε στὴν ὁλοκλήρωση τῆς Δημιουργίας ὁ Πάνσοφος Δημιουργός τοῦ Σύμπαντος.

                 Τούτη ἡ εὐχὴ «ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ» ἔχει παρεξηγηθεῖ ἀπὸ κὰποιους ποὺ προτείνουν τὴν κατάργησή της, θεωρώντας την ἄστοχη εὐχή. Εὐχόμαστε δηλαδη στὴν Παναγία μας νὰ εἶναι ΚΑΛΗ; Θεὸς φυλάξοι! Ὄχι,δὲν λέγεται μὲ αὐτὴν τὴν ἔννοια, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐξήγηση, ὅπως καὶ στὶς ὑπόλοιπες ἑορτές: νὰ φθάσουμε μὲ τὸ καλὸ  καὶ νὰ τὶς γιορτάσουμε μὲ καλὸ τρόπο.

                  Τί σημαίνει λοιπὸν «ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ»; Ποιὸς εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος προετοιμασίας  γιὰ τὴν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου; Τὸν προτείνει ἡ Ἐκκλησία μας:

Α.Νηστεία,μὲ λαδερὰ φαγητά ἡ χωρὶς λἀδι. Ὁ Πνευματικὸς ἔχει τὸν λόγο.

Β. Προσευχὴ θερμὴ, καὶ μάλιστα μέσα ἀπὸ τὴν εὐλογία τῶν Παρκλήσεων

Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

 Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, το Σάββατο 8 Αυγούστου 2026, προέστη της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό Αγίου Αιμιλιανού Πατρών.
Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος, μεταξύ άλλων, είπε: «Αδελφοί μου, η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη ενός μεγάλου και φλογερού υπερασπιστού της Ορθοδόξου πίστεώς μας, του Αγίου Αιμιλιανού, Επισκόπου Κυζίκου, ο οποίος έζησε στα δύσκολα χρόνια της Εικονομαχίας, τον 9ο αιώνα μ.Χ.
Ο Άγιος Αιμιλιανός υπήρξε ένας αληθινός πατέρας, που αγάπησε το ποίμνιό του μέχρι θυσίας.
Όταν οι αυτοκρατορικές πιέσεις και οι αιρέσεις απείλησαν να αλλοιώσουν την αλήθεια του Αγίου Ευαγγελίου και να διώξουν τις ιερές εικόνες από τους ναούς, ο Άγιος Αιμιλιανός στάθηκε σαν αμετακίνητος βράχος.

Δεν δειλίασε μπροστά στις απειλές των κρατούντων της εποχής, ούτε λύγισε στις διώξεις, τις εξορίες και τις κακουχίες. Γι' αυτόν, η πίστη στον Χριστό ήταν η ίδια η ανάσα της ψυχής του, ένας θησαυρός πολυτιμότερος και από την ίδια τη ζωή.

Ο Άγιος μας μάς διδάσκει να μένουμε σταθεροί στην πίστη. Ο κόσμος αλλάζει. Οι αντιλήψεις αλλάζουν. Οι άνθρωποι πολλές φορές προσπαθούν να προσαρμόσουν την αλήθεια του Ευαγγελίου στις επιθυμίες τους. Ο Χριστιανός όμως δεν μπορεί να αλλάζει την πίστη του κάθε φορά που αλλάζουν οι καιροί.

Ἱστορικὴ ἡμέρα γιὰ τὴ Σιταριὰ Πωγωνίου: Τελέστηκαν τὰ Ἐγκαίνια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου

Ἡ Σιταριὰ Πωγωνίου ἔζησε δύο ἡμέρες ποὺ θὰ μείνουν βαθιὰ χαραγμένες στὴ μνήμη τῶν κατοίκων της. Ἡ 7η καὶ ἡ 8η Αὐγούστου 2026 ἔγιναν ἡμέρες ἱστορικὲς γιὰ τὸ ἀκριτικὸ χωριό, καθώς ὁ κεντρικὸς Ἱερὸς Ναὸς τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου ἐγκαινιάστηκε καὶ καθαγιάστηκε, ἀποκτώντας πλέον, διὰ τῶν ἱερῶν Ἐγκαινίων, τὴν πλήρη λειτουργικὴ καὶ κανονικὴ ἰδιότητά του ὡς ἐγκαινιασμένος Ὀρθόδοξος Ναός, μὲ καθαγιασμένο τὸ Ἱερὸ Θυσιαστήριό του.

Ἐκεῖ, στὴν καρδιὰ τοῦ Πωγωνίου, στὸ χωριὸ ποὺ στέκει ἀγέρωχο μέσα στὸ ἡπειρώτικο τοπίο, μὲ θέα πρὸς τὴν κοιλάδα τοῦ Καλαμᾶ, ἡ Ἐκκλησία, ὁ λαὸς καὶ ἡ ἱστορία συναντήθηκαν ξανὰ κάτω ἀπὸ τὴ σκέπη τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου.

Ἡ Σιταριὰ δὲν εἶναι ἕνα χωριὸ χωρὶς μνήμη. Εἶναι ἕνας τόπος ποὺ κουβαλᾷ αἰῶνες ἱστορίας. Οἱ πρῶτες γραπτὲς μαρτυρίες γιὰ τὸν οἰκισμὸ χρονολογοῦνται ἀπὸ τὸ 1430. Ἡ γεωγραφικὴ θέση τοῦ τόπου τὸν ἔφερε διαχρονικὰ στὸ πέρασμα τῆς ἱστορίας καὶ στὸ στόχαστρο διαφόρων κατακτητῶν, ἐνῶ κοντὰ στὸ χωριὸ γράφτηκαν σελίδες τοῦ Ἔπους τοῦ ’40.

Ἡ γῆ αὐτὴ γνώρισε τὴν περιπέτεια, τὸν φόβο, τὴν ἀγωνία καὶ τὸν πόνο, ἀλλὰ κράτησε ὄρθια τὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων της.

Ο ΛΑΡΙΣΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

 Ομιλία εις μνήμην του Μακαριστού Μητροπολίτου Λαρίσης κυρού Θεολόγου, μετά την τέλεση Τρισαγίου στην Αγρυπνία του Σαββάτου 1 Αυγούστου 2026, επί τη συμπληρώσει 30 ετών από την εις Κύριον εκδημίαν του.

Γιά νά γίνεις Χριστιανός Ὀρθόδοξος

 

Γιά νά γίνεις Χριστιανός Ὀρθόδοξος, 

πρέπει νά δεχθεῖς ὅτι κέντρο τοῦ κόσμου δέν εἶσαι ἐσύ, 

ἀλλά ὁ Χριστός.

π. Γεωργίου Καψάνη

9 Αυγούστου 1956: Απαγχονίζονται από τους Άγγλους οι: Ζάκος, Πατάτσος, και Μιχαήλ, Αγωνιστές της ΕΟΚΑ

 

9 Αυγούστου 1956:

Απαγχονίζονται στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας από τις αγγλικές αρχές κατοχής οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ:

Ανδρέας Ζάκος (25 χρονών),

Χαρίλαος Μιχαήλ (21 χρονών),

και Ιάκωβος Πατάτσος, (22 χρονών).

«Εύδαιμον το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το εύψυχον»

«ελευθερίης γλιχόμενοι»

«ου φεισόμεθα της ζωής ημών».

Ι. Ν. ΑΓ. ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ - ΑΓΡΥΠΝΙΑ

 

Ι. Ν. ΑΓ. ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ - ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ & ΕΥΧΕΛΑΙΟ

 

Μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ματθία (9 Αυγούστου)

Σήμερα η Εκκλησία μέσα στον Αναστάσιμο χαρακτήρα και την υμνολογία της Κυριακής, αλλά και διαρκούσης της εορτής της Μεταμορφώσεως, τιμά τη  μνήμη του Αποστόλου Ματθία, των Μαρτύρων Αλεξίου, Δημητρίου, Ιακώβου, Ιουλιανού, Ιωάννου και Λεοντίου, οι οποίοι παρέμειναν ακλόνητοι στην πίστη, όπως συμβαίνει και σήμερα σε χώρες όπου εκδηλώνονται διωγμοί και μαρτύρια των Χριστιανών.
Ο Ματθίας εξελέγη με κλήρωση μεταξύ δύο προσώπων και έλαβε τη θέση του Ιούδα του Ισκαριώτη, ο οποίος από μαθητής επέλεξε την προδοσία. Μετά την Ανάληψη του Θεανθρώπου στους ουρανούς, συγκεντρώθηκαν οι Απόστολοι και με προτροπή του Πέτρου «έστησαν δύο άνδρες, τον Ιωσήφ τον καλούμενον Βαρσαββάν», ο οποίος ονομάστηκε Ιούστος, και «Ματθίαν», και αφού προσευχήθηκαν όλοι μαζί έριξαν κλήρους. «Ο κλήρος έπεσεν επί Ματθίαν, και συγκατεψηφίσθη μετά των ένδεκα Αποστόλων» (Πράξ. 1, 26).

Σε μετάφραση, μαζί με το κείμενο, ο Απόστολος το Ευαγγέλιο της ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ι ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΚΑΙ Ι ΜΑΤΘΑΙΟΥ 9/8/26 , Θεία Λειτουργία....

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ: Κορινθίους Α΄ 4: 9-16

 

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους,	Αδελφοί, μου φαίνεται όμως πως ο Θεός σ’ εμάς τους αποστόλους έδωσε την ελεεινότερη θέση, σαν να είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε στην αρένα.
ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις.	Γιατί γίναμε θέαμα για τον κόσμο, για αγγέλους και γι’ ανθρώπους.
῾Ημεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ·	Εμείς παρουσιαζόμαστε μωροί για χάρη του Χριστού, ενώ εσείς είστε σοφοί χάρη στο Χριστό·
ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί·	εμείς είμαστε αδύναμοι, ενώ εσείς είστε δυνατοί·
ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι.	εμείς είμαστε περιφρονημένοι, ενώ εσείς είστε τιμημένοι!
῎Αχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα	Ως αυτήν την ώρα πεινάμε, διψάμε, γυρνάμε με κουρέλια, ξυλοδαρμένοι,
καὶ ἀστατοῦμεν	από τόπο σε τόπο χωρίς σπίτι,
καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί·	και μοχθούμε να ζήσουμε δουλεύοντας με τα ίδια μας τα χέρια.

Τά ἀπραγματοποίητα θαύματα - π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Κυριακή Ι´Ματθαίου

Λόγος εἰς τό Εὐαγγέλιον

Τά ἀπραγματοποίητα θαύματα

Τοῦ μακαριστοῦ

Ἀρχιμανδρίτου π. Γρηγορίου Μουσουρούλη

Ἀρχιγραμματέως  Ἱεράς Συνόδου

τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου

 

«Διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; » (Ματθ. ιζ΄19)

Τό θαῦμα ἔχει συντελεσθεῖ. Ὁ πονεμένος πατέ­ρας ἀγκαλιάζει τό βασανισμένο του παιδί ἐ­λεύθερο ἀπό τήν κυριαρχία τοῦ διαβόλου, καί τούς ἐννέα Μαθητές τοῦ Κυρίου βασανίζει τό ἐρώτημα. Γιατί ἐμεῖς δέν μπορέσαμε νά βγάλουμε αὐτό τό δαιμόνιο; Εἶναι ἡ πρώτη φορά ἀπό τότε πού ὁ Κύριος τούς ἔδωσε τό χάρισμα νά θαυμα­τουργοῦν, πού τό χάρισμα αὐτό δέν φέρνει ἀπο­τέλεσμα. Ὁ Κύριος βέβαια, πού τήν ὥρα τοῦ μεγάλου ἀγώνα τους βρισκόταν μέ τούς ἄλλους τρεῖς Μαθητές στό Θαβώρ, ἐθεράπευσε τό νέο ἐκεῖνο, τό ἐρώτημα ὅμως παραμένει: Γιατί ἐμεῖς δέν μπορέσαμε νά βγάλουμε αὐτό τό δαιμόνιο;

            Γιατί λοιπόν δέν μπόρεσαν;  Καί γιατί καί ἐμεῖς σέ κάποιες παρόμοιες περιστάσεις ἀποτυγ­χάνουμε;

****

« Διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό;»

            Ἡ ἀπάντηση πού τούς δίνει ὁ Κύριος, ἔρχεται σάν κεραυνός ἐν αἰθρίᾳ. «Διά τήν ἀπι­στίαν ὑμῶν», ἀντηχοῦν στά αὐτιά τους τά λόγια τοῦ Διδασκάλου. Δέν μπορέ­σατε νά τό βγάλετε τό δαιμόνιο, διότι σᾶς λείπει ἡ πίστη. Ἡ ἀπάν­τηση, ἐλεγκτική καί κατά συνέπεια ὀδυνηρή, τούς συγκλονίζει καί τούς προβληματίζει. Δέν τούς ἔφθανε ἡ ταλαιπωρία ἀπό τήν πάλη μέ τό πονηρό πνεῦμα καί ἡ ταπείνωση πού ὑπέστη­σαν μπροστά στά μάτια τόσων ἀν­θρώπων, μέ τό νά δίνουν ἐντολή στό δαιμόνιο νά φύγει καί αὐτό νά ἀντιστέκεται καί νά τούς ἐκθέτει στά μάτια τοῦ κόσμου. Ἀκοῦνε τώρα καί ἀπό τό στόμα τοῦ καρδιο­γνώστη Διδασκάλου, ὅτι αἰτία ὅλης ἐκείνης τῆς ταλαιπωρίας καί τῆς ταπεί­νωσης ἦταν ἡ ἀπι­στία τους.

Δεκάτη Κυριακή του Ματθαίου - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Δεκάτη Κυριακή του Ματθαίου: Ματθαίος 17:14-23

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Η ιστορία που περιγράφει η ευαγγελική περικοπή της Δεκάτης Κυριακής του Ματθαίου συνέβη αμέσως μετά τη Μεταμόρφωση του Χριστού. Ο Κύριος κατέρχεται από το όρος Θαβώρ, όπου φανερώθηκε η δόξα Του, και συναντά την ανθρώπινη οδύνη: έναν πατέρα που γονατίζει μπροστά Του και παρακαλεί για το παιδί του. Η μετάβαση αυτή έχει σημαντικό θεολογικό νόημα. Η δόξα του Θεού δεν μένει μακριά από τον πόνο του ανθρώπου· κατεβαίνει μέσα στην τραγωδία, στη σύγχυση, στην ασθένεια και στη δαιμονική καταπίεση.

Ο πατέρας λέει: «Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν». Δεν ζητά πρώτα εξήγηση, αλλά έλεος. Αυτή η κραυγή συνοψίζει την προσευχή της Εκκλησίας. Ο άνθρωπος που πονά δεν έχει πάντοτε θεολογικά επιχειρήματα· έχει όμως ανάγκη από τη φιλανθρωπία του Θεού. Η γονυκλισία του πατέρα φανερώνει ταπείνωση, αλλά και εμπιστοσύνη. Αναγνωρίζει ότι εκεί όπου οι ανθρώπινες δυνάμεις αποτυγχάνουν, ο Χριστός μπορεί να ενεργήσει σωτήρια.

Οι μαθητές δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν το παιδί. Το γεγονός αυτό δεν μειώνει την αποστολική τους δύναμη· αποκαλύπτει ότι η διακονία στο όνομα του Θεού δεν λειτουργεί μηχανικά. Δεν αρκεί η εξωτερική εγγύτητα προς τον Χριστό, ούτε η κατοχή ενός αξιώματος. Χρειάζεται ζωντανή πίστη, εσωτερική καθαρότητα και πνευματική άσκηση. Γι’ αυτό ο Κύριος απαντά αυστηρά: «ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη». Η φράση δεν είναι έκρηξη θυμού, αλλά προφητικός έλεγχος. Ο Χριστός φανερώνει ότι η απιστία διαστρέφει την ανθρώπινη ύπαρξη, επειδή την αποκόπτει από την πηγή της ζωής.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ - π. Δημητρίου Μπόκου

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ένας πατέρας έφερε το παιδί του στον Χριστό, λέγοντάς του ότι σεληνιάζεται. Ο Χριστός έδειξε ότι το παιδί διακατεχόταν από δαιμόνιο. Δεν το επηρέαζε σε τίποτε η σελήνη ή τα άστρα, όπως νόμιζαν και νομίζουν πολλές φορές οι άνθρωποι. Και φυσικά ο Χριστός θεράπευσε το παιδί, επιτιμώντας και βγάζοντας το δαιμόνιο. Στους μαθητές του, που απέτυχαν να βγάλουν το πονηρό πνεύμα, καταλόγισε έλλειψη πίστης, προσευχής και νηστείας (Κυριακή Ι΄ Ματθαίου).

Το δυναμικό αυτό τρίπτυχο (πίστη, προσευχή, νηστεία), είναι κάτι που δεν ηχεί ευχάριστα στα αυτιά μας σήμερα. Απαιτεί προϋποθέσεις που δεν είμαστε διατεθειμένοι να παράσχουμε. Κατ’ αρχήν ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται με την πίστη. Θέλει βεβαιότητες ατράνταχτες, σιγουριά ψηλαφητή για το καθετί. Αγκιστρώνεται πιο πολύ στη λογική του, δέχεται συνήθως μόνο ό,τι αυτή μπορεί να επεξηγήσει. Πραγματικότητες πέραν της λογικής, όπως ο Θεός, γίνονται αποδεκτές με αγνωστικισμό, μια και δεν υπάρχουν γι’ αυτές λογικές, δηλαδή αναντίρρητες, αποδείξεις. Δεν επιστρατεύεται η πίστη πουθενά. Εφαρμόζεται ο κανόνας, «για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί». Η λογική αποθεώνεται, η πίστη περιφρονείται.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ  Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«Ὦ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»

Ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία κανένα πράγμα ἀπό τά τοῦ βίου αὐτοῦ, δέν εἶναι πραγματικά κακό, πραγματικά διαστροφή, παρά φύση κατάσταση. Τό ἄριστο εἶναι νά πεθάνει κανείς γιά τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας καί νά ζήσει γιά τόν Χριστό. Γιατί διαφορετικά, δέν μπορεῖ νά ἀναγεννηθεῖ, οὔτε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἰσέλθει.

Ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς δέν δέχεται ὕμνο καί παρακλήσεις ἀπό στόματα βλάσφημα, διεστραμμένα· οὔτε θυσία, ἀπό χέρι πού ἄγγισε κόπρο καί ψυχή ἄπιστη, ἀκάθαρτη. Χρειάζεται πρωτύτερα νά δεχθοῦμε μέσα μας τό σπόρο τοῦ Θεοῦ Λόγου καί νά καθαρίσουμε προηγουμένως τούς ἑαυτούς μας ἀπό τά βδελύγματα τῆς πονηρίας καί εἰδωλολατρείας. Διότι εἶναι βδελυρότερη ἀπό τήν κόπρο ἡ ἁμαρτία, ὁ δόλος, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπιστίας πού κάνει διεστραμμένο τόν νοῦ καί ἀκάθαρτο τόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον.

ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΠΙΠΤΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΥΔΩΡ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΠΙΠΤΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΥΔΩΡ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. Καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι» (Ματθ. 17, 25-26)

«Κύριε, σπλαχνίσου τὸν γιό μου, γιατὶ εἶναι ἐπιληπτικὸς καὶ ὑποφέρει· πολλές φορές μάλιστα πέφτει στὴ φωτιά καὶ στὸ νερό. Τὸν ἔφερα στοὺς μαθητές σου, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν θεραπεύσουν». 

            Αμέσως μετά την Μεταμόρφωση, ο Κύριος και οι τρεις μαθητές, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, επιστρέφουν στον κόσμο, για να συμπορευτούν προς τις τελευταίες ημέρες του Χριστού, προς τον Γολγοθά, τον Σταυρό, την Ταφή και την Ανάσταση. Ένα περιστατικό όμως τους περιμένει. Ένας πατέρας φέρνει στον Χριστό τον επιληπτικό γιο του, για να τον θεραπεύσει. Τον έχει πάει στους υπόλοιπους μαθητές, οι οποίοι, καίτοι επικαλούνται το όνομα του Χριστού, εντούτοις δεν μπορούν να τον γιατρέψουν. Είναι ένα μήνυμα αυτό και προς τους ανθρώπους που ελπίζουν στον Θεό, μολονότι δεν είναι η πίστη τους δυνατή, συχνά και προς εμάς του χριστιανούς, οι οποίοι θεωρούμε ότι επειδή πιστεύουμε, μπορούμε να κάνουμε θαύματα, να υπερβούμε τους φυσικούς νόμους επικαλούμενοι το όνομα του Χριστού.

9 Αυγούστου 2026 - Δημητρίου Τσαντήλα

  Την Κυριακή 9 Αυγούστου 2026 το ευαγγέλιο περιγράφει έναν πατέρα, ο οποίος πλησίασε τον Χριστό ζητώντας βοήθεια για το δαιμονισμένο παιδί του. Όμως είπε δύο λάθος φράσεις, γεγονός που έφερε την αντίδραση του Κυρίου. Στο παρόν βίντεο παρακολουθούμε την ανάλυση του κ. Δημητρίου Τσαντήλα, ιατρού και θεολόγου.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΥΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

 

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΥΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ (Ματθ. 17 , 14-23)

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στο Άνω Κοτσανόπουλο, στις 8/8/1999)

 
Περιμένοντας τον Κύριο
 
Ερχόμαστε στην Εκκλησία και παρακαλούμε τον Κύριο να μας δώσει χάρη και έλεος. Και παρακαλώντας Τον «περιμένουμε» να λάβουμε την χάρη και το έλεός Του. Λέμε «περιμένουμε» γιατί ξέρουμε ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός δεν μας απαντά πάντοτε αμέσως, αλλά εκπληρώνει τα αιτήματά μας, όταν κρίνει ότι είναι ο κατάλληλος καιρός. Και εμείς, μέσα στην Εκκλησία, έξω από την Εκκλησία, γύρω Του, κοντά Του, τον «περιμένουμε».
Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα, από το να βρίσκεται κανείς κοντά στον Χριστό και συγχρόνως να Τον «περιμένει». Να περιμένει την ευλογία Του, τη χάρη Του, τις δωρεές Του. Και σ’ αυτή την ζωή και στην ατελεύτητη Βασιλεία Του.

Το Ευαγγέλιο που ακούσαμε σήμερα, μας παρουσιάζει στο κέντρο τον Χριστό. Γύρω Του κόσμος πολύς. Όλοι περιμένουν. Τι ευλογημένη κατάσταση! Όπως τότε οι Ιουδαίοι, έτσι και εμείς, για διαφορετικό λόγο ο καθένας, με την δική του ικεσία ο καθένας, είμαστε μέσα στο Ναό τού Κυρίου, κοντά στον Χριστό. Έστω και αν δεν Τον βλέπουμε σωματικά αλλά μόνο νοερά: Μέσα από την εικόνα Του. Μέσα από την Θεία Ευχαριστία -το άγιο Σώμα Του και το Αίμα Του- που μας προσφέρει «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν την αιώνιον».

Ἀληθινὴ εὐγένεια καὶ δικαία ὀργὴ - Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ἀληθινὴ εὐγένεια καὶ δικαία ὀργὴ

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη…» (Ματθ. 17,17)

Οἱ Χριστιανοί, ἀγαπητοί μου, πρέπει νὰ εἶ­νε εὐγενεῖς. Ἀλλὰ τί ἐννοοῦμε λέγοντας εὐγενεῖς; ἐν­νοοῦμε ἆραγε τὴν εὐ­γένεια τὴν κοσμική, ποὺ σήμερα ἔχει ἐξελιχθῆ σ᾽ ἕνα εἶ­δος ἐπιστήμης καὶ διπλωματίας;
Ἡ κοσμικὴ εὐγένεια διαφέρει ἀπὸ τὴν χριστια­νική. Εὐγενὴς π.χ. κυρία ἢ δεποινίδα εἶνε αὐτὴ ποὺ μιλάει μὲ λεπτότητα, ἡ γλῶσσα της στάζει μέ­λι, θαυμάζεται καὶ φημίζεται στοὺς κοσμικοὺς κύκλους. Ἡ εὐγένειά της ὅμως εἶ­νε ἐπιφανειακή. Ἐὰν λίγο τὴν ἐνοχλήσῃς, θί­ξῃς τὸν ἐγωισμό της, τότε αὐτὴ ἡ εὐγε­νὴς γίνεται θηρίο, τίγρις, κι ἀπὸ τὰ βάθη της βγάζει λέξεις καὶ φράσεις σκλη­ρὲς καὶ βάναυ­σες. Στὰ χείλη ἔχει εὐγένεια, ἀλλὰ στὴν καρδιά της ὑπάρχει ἀγένεια, ἀγριότης, βαρβαρότης. Αὐτὴ εἶνε ἡ κοσμκὴ εὐγένεια. Καὶ δι­αφέρει ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ εὐγένεια ὅσο ἕνα γνήσιο νόμισμα ἀπὸ ἕνα κίβδηλο.
Ποιά λοιπὸν εἶνε ἡ χριστιανικὴ εὐγένεια;

Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟ ΚΑΝΟΝΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

 Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, την Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026, προέστη του Εσπερινού και του Παρακλητικού Κανόνος προς την Υπεραγία Θεοτόκο στον Ιερό Ναό Αγίου Νεκταρίου Πατρών.

Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος, μεταξύ άλλων, ανέφερε: «Ευσεβείς μου αδελφοί, η Εκκλησία μας σήμερα προβάλλει ενώπιόν μας τη μορφή ενός μεγάλου ασκητή, του Οσίου Νικάνορος του θαυματουργού, ιδρυτή της Ιεράς Μονής Ζάβορδας. Ο Άγιος αφιέρωσε τη ζωή του στην προσευχή, στη νηστεία, στην αγάπη για τον Ιησού Χριστό και τον συνάνθρωπο.

Ο Άγιος του Θεού δεν επεδίωξε αξιώματα, δόξες και ανθρώπινους επαίνους. Ήθελε μόνο ένα πράγμα: να κατοικήσει ο Χριστός μέσα στην καρδιά και την ύπαρξή του. Ο Θεός, βλέποντας αυτή την καθαρότητα και την αγάπη του, τον αξίωσε να επιτελεί θαύματα, διά πρεσβειών Του, δίνοντας παρηγοριά σε πολλούς αδελφούς μας.

«Τί θὰ πεῖ ὁ κόσμος, ἂν σὲ δεῖ μὲ αὐτὰ τὰ μαλλιά;» (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Καλλινίκου)

«Τί θὰ πεῖ ὁ κόσμος, ἂν σὲ δεῖ μὲ αὐτὰ τὰ μαλλιά;» 

(ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Καλλινίκου)

«Μαμά, μαμά, ἔλα! Ἦρθε ἕνας ξένος!». Ἡ μικρὴ Μαργαρίτα σταμάτησε νὰ παίζει κουτσὸ κι ἔτρεξε πρὸς τὴ μεριὰ τοῦ σπιτιοῦ.

Ὕστερα, γύρισε πίσω πρὸς τὸν ἐπισκέπτη καὶ συνέχισε: «Μαμά, ἔλα! Νομίζω πὼς εἶναι ὁ Δημήτρης μας...» Μὲ τὰ ζυμάρια στὰ χέρια καὶ τὴν ἀγωνία στὸ πρόσωπο ἔτρεξε ἡ μάνα στὴν αὐλή. Ἕνα κουβάρι ἀγκαλιὲς ἔγιναν μέσα σὲ λίγα δευτερόλεπτα μάνα καὶ γιός.

«Ἦρθες, παιδάκι μου;» ρώτησε ξέψυχα, σὰν νὰ ἤθελε νὰ τῆς ἐπιβεβαιώσει τὸ ψηλὸ παλληκάρι πὼς δὲν ἦταν ὄνειρο, δὲν ἦταν τοῦ νοῦ πλάνεμα. Ἦταν ὁ Δημήτρης της ποὺ ἔφυγε στὰ δεκαεννιά του γιὰ νὰ πάει νὰ σπουδάσει στὴν Ἀμερικὴ καὶ τώρα γυρνοῦσε στὴν Ἔδεσσα.

Ἦταν ἡ ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχαν ὑπολογιστές, ἠλεκτρονικὴ ἐπικοινωνία καὶ smartphones. Ἕνα γράμμα ἀραιὰ καὶ ποῦ, μὲ δυὸ λόγια σύντομα ἦταν ἡ ἐπικοινωνία τους τὰ χρόνια τῶν σπουδῶν του. Καὶ τώρα τὸν ἔχει ὁλοζώντανο μπροστά της, μὲ τὸ ἴδιο γλυκὸ χαμόγελο, τὸ ἴδιο ἀνάστημα –τοῦ παπποῦ του κληρονομιά–τὰ ἴδια μάτια σὰν τὸ πέλαγο τῆς θάλασσας. Μόνο τὰ μαλλιὰ εἶχαν μακρύνει κι ἔπεφταν ἀνέμελα στοὺς ὤμους του. Καὶ τὰ γένεια, πυκνὰ καὶ χρυσαφένια σὰν τὸν ἥλιο, κάλυπταν τὴ νεανικὴ ἐπιδερμίδα στὸ πρόσωπο.

Η διαλογική φιλοσοφία του Martin Buber - Παντελή Αντ. Τομάζου

 

 Η διαλογική φιλοσοφία του Martin Buber

 Υπό Παντελή Αντ. Τομάζου

Θεολόγου – Υποψηφίου Διδάκτορος Δογματικής Θεολογίας στο ΕΚΠΑ

Στον κόσμο της πίστης... - Ζήσιμος Λορεντζάτος

"Στον κόσμο της πίστης, πατέρα των πολιτισμών της πίστης (δεν υπάρχουν άλλοι), ανήκουν και ο Όμηρος και οι αρχαίοι Έλληνες και οι Χριστιανοί. Δεν υπάρχει, ως την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό στην Ευρώπη (από εκεί βγήκε ο Γκαίτε), κανένας πολιτισμός στη γη πού να μην ανήκει στον κόσμο της πίστης".

Ζήσιμος Λορεντζάτος

Υάκινθος 

Μην πάψεις ...

 

Θράσος, δειλία - Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος

«Θράσος εἶναι ἡ τόλμη
σ’ ἐκεῖνα πού δέν πρέπει κανείς νά τολμᾶ,
ἐνῶ δειλία εἶναι ἡ συστολή
σ’ ὅσα πρέ πει νά τολμοῦνται».

Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος

Στην ζωή μας ο θυμός, - π. Νικόλαος Ε. Μήτσος

Στην ζωή μας ο θυμός,

 είναι καταστρεπτικός,

 πρέπει να τον συγκρατούμε

δυνατά όσο μπορούμε.

π. Νικόλαος Ε. Μήτσος

Μνήμη του Οσίου πατρός ημών Αιμιλιανού Επισκόπου Κυζίκου του ομολογητού (8 Αυγούστου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ούτος ο Άγιος υπέμεινε πολλάς κακοπαθείας και εξορίας και θλίψεις δια την προσκύνησιν των αγίων εικόνων, από τον θηριώνυμον Λέοντα (ίσως τον Αρμένιον) εν έτει ωιγ’ [813]. Τελειώσας δε την ζωήν του εις τας κακοπαθείας ταύτας, έλαβε παρά Κυρίου τον της ομολογίας άφθαρτον στέφανον.

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Μνήμη του Αγίου Αιμιλιανού του Ομολογητού (8 Αυγούστου)

Σήμερα η Εκκλησία τιμά τη μνήμη των Αγίων Αιμιλιανού Κυζίκου του Ομολογητού (9ος αιώνας) και Μύρωνος Κνωσού, του θαυματουργού (†350), ο οποίος γεννήθηκε επί Δεκίου, νοτιοδυτικά της Κνωσού, στη μεγαλόνησο Κρήτη.
Οι γονείς καλλιέργησαν στον Μύρωνα την ταπείνωση και την αγάπη. Όντας γεωργός πρόσφερε ένα μεγάλο μέρος της σοδειάς του στους φτωχούς. Όσο ο Άγιος ελεούσε τους έχοντας ανάγκη, τόσο οι καρποί των αγρών του αυξάνονταν. Υπήρξε έγγαμος. Μέσα από τη γαμήλια βιωτή ασκούσε τον εαυτό του με υπομονή στην απόκτηση των αρετών. Μετά τον πρόωρο θάνατο της συζύγου του, ο Όσιος εντάχθηκε στον ιερό κλήρο και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος εν μέσω Διωγμών. Ακολούθως, αναδείχθηκε σε επίσκοπο Κνωσού από τον επίσκοπο Πινύτου.
Ο Κνωσού Μύρων παραμένει φιλάνθρωπος και ταπεινόφρων. Έτσι, ο Άγιος “διανύσας θεοφιλώς και οσίως” το υπόλοιπο της ζωής του, κοιμήθηκε σε βαθιά γεράματα.

Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ - «Κ.Π.»

 

Η ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

«Κ.Π.»

                 Ὅταν ἔμαθε ὁ Ἰησοῦς τὴν σύλληψη  τοῦ Προδρόμου ἀπὸ τὸν Ἡρώδη, ἐγκατέλειψε τὴν Ναζαρετ καί ἐγκαταστάθηκε στὴν Καπερναουμ, τὴν μεγάλη παραθαλάσσια πόλη. Ἀπὸ τότε ἀρχίζει τὴν δημόσια δράση Του.  «Ἠρξατο κηρύσσων καὶ λέγων ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ. Ἠγγικε γὰρ ἡ Βασίλεια τῶν Οὐρανῶν». Ὁ καιρὸς τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς ἐτελειωσε. Ἦλθε ἡ ὥρα τῆς Μεσσιανικῆς Ἀποκαλύψεως στὸν κόσμο. Ἔτσι δὲν εἶναι πιὰ ὁ Υἱὸς τῆς Παναγίας,  ἀλλὰ ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου!

               Στὴν Κανά τῆς Γαλιλαιας γινόταν ὁ γάμος τοῦ Σίμωνα τοῦ Κανανίτη, τοῦ μετέπειτα μαθητῆ τοῦ Χριστοῦ. Σ’ αὐτὸν τὸν γάμο εἶχε προσκληθεῖ καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ ἡ Παναγία μας καὶ οἱ ὡς τότε μαθητὲς .Αὐτὸ τὸ ΚΑΙ πρέπει νὰ προσδιορίζει τὴν τέλεση καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου. Χωρὶς τὴν παρουσία τοῦ Κυρίου,ποὺ εὐλόγησε τὸν Γάμο, εἶναι ἀδιανόητο νὰ γίνεται. Μεγάλη ἁμαρτία! Γάμοι χωρὶς Χριστό; Κύριε ἐλέησον!

                Μεγάλη ἡ χαρὰ στὸ τραπέζι τοῦ Γάμου.Ἡ Παναγία μας κάποια στιγμὴ καταλαβαίνει τὴν ἀνάγκη τῆς οἰκογένειας καὶ σπεύδει ὡς ΜΕΣΙΤΡΙΑ στὸν Υἱό της: «οἶνον οὐκ ἐχουσι»! Γνώριζε τὴν θεική Του δύναμη. Ἐκεῖνος θὰ ἔλυνε τὸ πρόβλημα. Μὰ ὁ Παντογνώστης Κύριος δὲν γνώριζε ὀτι τελείωσε τὸ κρασί; Ἀσφαλῶς τὸ γνώριζε.Ἤθελε ὅμως νὰ διδάξει ὅτι ἡ ἔσχατη ἀνάγκη τῶν ἀνθρώπων καὶ ἡ ὥρα τοῦ ἀδιεξόδου τους εἶναι ἡ δίκη Του ὥρα γιὰ τὸ θαῦμα…

Όταν αντίθεος φοιτητής επισκέφθηκε τον Όσιο Παΐσιο - Β. Χαραλάμπους

Όταν αντίθεος φοιτητής επισκέφθηκε τον Όσιο Παΐσιο

(Β. Χαραλάμπους)

_________________________

Κοντά στο έτος 1980, γνώρισα στη Θεσσαλονίκη ένα φοιτητή που ανήκε σε αναρχικές ομάδες με ιδιαίτερα αντίθεο ιδεολογικό υπόβαθρο.  Η όψη του φοιτητή αυτού περιέγραφε τη θλιβερή απόγνωση που ζούσε. Στο πρόσωπό του ήταν μόνιμα ζωγραφισμένη η θλίψη.  Ουδέποτε τον είδα να χαμογελά. 
 
Μια Κυριακή απόγευμα στην αίθουσα του Αγίου Αθανασίου στη Θεσσαλονίκη, σε ομιλία του π. Συμεών Κραγιόπουλου, είδα τον φοιτητή αυτόν να παρακολουθεί την ομιλία, κρατώντας μάλιστα ένα μικρό κομποσχοίνι.   Τον είδα πολύ αλλαγμένο. 
 
Όπως έμαθα αργότερα από άλλο φίλο μου, ο … όταν πρωτοπήγε στον Όσιο Παΐσιο τον υποδέχθηκε αποκαλώντας με το μικρό το όνομα, με τον τρόπο  μάλιστα που τον αποκαλούσαν οι γονείς του.  Δεν χρειάστηκε να του διηγηθεί  για την αντίθεη τραγωδία στην οποία είχε μπλέξει.  Δεν χρειάστηκε να πει το πρόβλημα του στον  Όσιο Παΐσιο. 

Ἄξιοι καταδίκης ἤ ἐπαίνου; - π. Βασιλείου Μπακογιάννη

 

Ἄξιοι καταδίκης ἤ ἐπαίνου;

Ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

     Τελευταῖα κάποιοι πιστοί ἔκπληκτοι μοῦ εἶπαν: «ἀκούσαμε στό διαδίκτυο μιά ὁμιλία πού ἔλεγε, ποῦ τό βρῆκαν νά νηστεύουμε γιά νά κοινωνήσουμε; Ἡ νηστεία αὐτή εἶναι ἐπινόηση τοῦ διαβόλου, γιατί ἐμποδίζει τόν χριστιανό ἀπό τή συχνή Θ. Κοινωνία».

    Καί ἐμεῖς ρωτᾶμε: «Ποῦ τό βρήκαμε ἐμεῖς οἱ Ἱερεῖς νά  ἔχουμε γένεια, μαλλιά, ράσα, ἐξώρσαο καί καλλιμαύχι; Ποιός κανόνας τό ὑπαγορεύει;». Τό βρήκαμε ἀπό τήν ἄγραφη παράδοση. Μποροῦμε, λοιπόν, νά κόψουμε τά μαλλιά μας, να ξυρισθοῦμε καί νά βγάλουμε τά ράσα μας, ἐπειδή τό ὑπαγορεύει ἡ ἄγραφη παράδοση; Καί ἡ νηστεία πρό τῆς Θ. Κοινωνίας στηρίζεται στήν ἄγραφη παράδοση.

       Περιληπτικα. Ἀπό τόν 4^ον μ.Χ., ἡ νηστεία ἦταν προϋπόθεση τῆς  Θ. Κοινωνίας, ἐνῶ ἀπό τόν 8^ον αἰ., καί μετά, ἡ εὐλάβεια τῶν πιστῶν καθιέρωσε ἐπ’αὐτοῦ  ἑπταήμερη νηστεία, ἡ ὁποία συνεχίσθηκε ἀνά τούς αἰῶνες μέ τή σιωπηλή ἀποδοχή-συγκατάθεση τῆς Ἐκκλησίας, καί ἔγινε ἄγραφος νόμος.

Εἶναι,λοιπόν,  δυνατό ἕνας τέτοιος ἄγραφος νόμος, νά εἶναι ἐφεύρεση τοῦ διαβόλου; Ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός χαρακτηρίζει τη νηστεία ὡς ὅπλο κατά τοῦ διαβόλου;  (Μτ.17:21). Γιατί δέν ὑποψιαζόμστε καί τό ἀντίθετο; Μήπως ἡ ἀθέτηση τῆς (συγκεκριμένης) νηστείας  εἶναι ἐπινόηση τοῦ διαβόλου, ὥστε νά καταντήσει Θ. Κοινωνία ρουτίνα, πρός χαρά τοῦ διαβόλου;!

Χωρίς γνώση και επίγνωση - Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Χωρίς γνώση και επίγνωση

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Το δογματικό και ιδεολογικό σύνθημα, πως «δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια του μέλλοντος» και ότι «δεν μπορούμε να θεωρούμε ως αποκλειστικό πρότυπο την πυρηνική οικογένεια των δύο γονέων με δύο ή τρία παιδιά», το είπε η 39χρονη Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνα Μιχαηλίδου στο Συνέδριο του γνωστού επιχειρηματικού περιοδικού «Fortune Greece». Το πάνελ στο οποίο συμμετέσχε  είχε θέμα «Η ισχύς συναντά τον σκοπό» είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας του Συνεδρίου. Η έκφραση της Υπουργού θυμίζει ιδεολογικά  αυτό που είχε γραφεί στο βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού, ότι κατά την καταστροφή της Σμύρνης οι Έλληνες «συνωστίσθηκαν» στην προκυμαία της… Και θέλει μιαν περαιτέρω έρευνα και ανάλυση.

            Η έρευνα πρέπει να ξεκινήσει από το ποιο είναι  το ιστορικό (background) της Δόμνας Μιχαηλίδου που δογματίζει για το μέλλον της ελληνικής οικογένειας; Είναι μια κοινωνιολόγος, έστω της γαλλικής σχολής, που μετά από μελέτες κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα; Έχει μελετήσει στοιχεία των οποίων τα συμπεράσματα είναι πως η παρακμή της οικογένειας οδηγεί στην παρακμή ακόμη και αυτοκρατοριών, όπως η Ρωμαϊκή και η Γαλλική; Έχει διαβάσει μελέτες περί του πόσο πολύτιμη είναι η παραδοσιακή οικογένεια στην εξέλιξη και στην ανάπτυξη των κοινωνιών; 

Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΠΕΓΟΥΛΑΚΙΟΥ

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, την Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026, προέστη της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας στον Ι.Ν. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μπεγουλακίου.
Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος είπε: "Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει τη μεγάλη Δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Επάνω στο όρος Θαβώρ ο Χριστός φανέρωσε στους μαθητές Του τη θεία δόξα Του. Το πρόσωπό Του έλαμψε σαν τον ήλιο και τα ιμάτιά Του έγιναν λευκά σαν το φως.

Οι μαθητές αξιώθηκαν να δουν για λίγο ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και Σωτήρας του κόσμου.
Η Μεταμόρφωση μάς διδάσκει ότι σκοπός της ζωής μας είναι και η δική μας μεταμόρφωση. Με τη μετάνοια, την προσευχή, τη συμμετοχή στα Ιερά Μυστήρια και τον αγώνα κατά των παθών, ο άνθρωπος φωτίζεται από τη χάρη του Θεού και γίνεται «κατὰ χάριν» μέτοχος του ακτίστου φωτός.

Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΠΑΤΡΩΝ

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, την Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026, προεξήρχε του Μεγάλου Πανηγυρικού Εσπερινού επί τη Δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στον Ι.Ν. Παντοκράτορος Πατρών.
Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος, μεταξύ άλλων, είπε: "Σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία μας πανηγυρίζει μία από τις λαμπρότερες και πιο κατανυκτικές εορτές του καλοκαιριού, τη Δεσποτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Ανεβαίνουμε πνευματικά, μαζί με τον Κύριο και τους τρεις κορυφαίους Μαθητές Του, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, στο όρος Θαβώρ.

Εκεί, στο Όρος το Άγιον, διαδραματίζεται ένα ανεπανάληπτο γεγονός. Ο Ιησούς Χριστός  πορεύεται σταθερά προς το εκούσιο Πάθος Του, "μετεμορφώθη έμπροσθεν αυτών· και έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού εγένετο λευκά ως το φως" (Ματθ. ιζ΄ 2).  Στο Όρος Θαβώρ αποκαλύπτεται ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος, Θεός αληθινός και το φως του κόσμου.

Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας μάς διδάσκουν ότι ο Χριστός μεταμορφώθηκε "ίνα δείξῃ τὴν τοῦ Σταυροῦ λαμπρότητα".