«Ἐμπυρίζεται
ὁ πτωχός…»
Κ.Π.
«Ἐμπυρίζεται ὁ πτωχός». Καίγεται στὸ καμίνι τῆς φωτιᾶς ὁ φτωχός, καίγεται ἀπὸ τὴν ἀδικία ὅσων τόν ἀδικοῦν. Καίγεται ὅμως καὶ ἀπὸ τήν ἀγωνία, τὴν ἀπορία, τὸ παράπονο στὸν δίκαιο Θεό: Γιατί δὲν τιμωρεῖ, γιατί δὲν τιμωροῦνται οἱ κακοί, οἱ ἄδικοι, οἱ ἁμαρτωλοί,
οἱ…; Ἂν ὁ παντοδύναμος Θεὸς τιμωροῦσε ὑποδειγματικὰ τὸν κάθε
κακὸ τὴν ὥρα πού διαπράττει τὴν κακία του, θὰ τολμοῦσε κανεὶς νὰ τὴν ἐπαναλάβει; Ἀλλὰ θὰ τολμοῦσαν καὶ ὅσοι ἔβλεπαν
τὴν τιμωρία του; Τί ἱκανοποίηση αὐτὸ γιὰ ὅλους! Αὐτὴ τὴν ἀπορία τὴν ἔχει ὁ κάθε ἄνθρωπος: Γιατί δὲν τιμωροῦνται…
Μᾶς ἀπαντᾶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος:
Αὐτὸ εἶναι μέγιστο ἔργο τῆς
Πρόνοιας τοῦ
φιλάνθρωπου Θεοῦ.
- Ἂν τιμωροῦσε τοὺς κακοὺς καὶ εὐεργετοῦσε τοὺς ἀγαθούς, θὰ ἦταν περιττὴ ἡ Κρίση Του στὴ Δευτέρα Παρουσία.
- Ἂν τιμωροῦνται οἱ κακοὶ καὶ ἀμείβονται οἱ ἀγαθοί, λένε μὲ ἱκανοποίηση οἱ ἄνθρωποι: Ὑπάρχει Θεός! Διαφορετικὰ σκανδαλίζεται ἡ πίστη τους.
- Ἂν ὅλοι ἀπολάμβαναν στὴ ζωὴ ὅ,τι τοὺς ἄξιζε, δὲν θὰ πίστευαν οὔτε θὰ νοσταλγοῦσαν τὴν Ἀνάστασή Του
- Ἂν ὁ Θεὸς τιμωροῦσε τοὺς κακοὺς γιὰ ὅλα τὰ ἁμαρτήματα, τότε τὸ ἀνθρώπινο γένος θὰ εἶχε ἐξαφανιστεῖ! π.χ. Ὅποιος ὀνόμασε τὸν ἀδελφό του μωρὸ, εἶναι ἔνοχος γιὰ τὴν γέεννα τοῦ πυρός. Ἔνοχος γιὰ τόσο… μικρὸ ἁμάρτημα; Τί θὰ γίνει μὲ τὰ μεγάλα…;
