«Πηγαίνετε να τους διδάξετε το Ευαγγέλιο, και αν χρειαστεί, ακόμα και με λόγια.» - π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

«Πηγαίνετε να τους διδάξετε το Ευαγγέλιο,

και αν χρειαστεί, ακόμα και με λόγια.»

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

 
Μακαριώτατε αρχιεπίσκοπε Αλβανίας, πατέρα Ιωάννη·
Σεβασμιώτατε, άγιε Λευκάδος, πατέρα Θεόφιλε·
Σεβαστοί Πατέρες Επίσκοποι
Αγαπητέ Καθηγούμενε, π. Νικηφόρε
Σεβαστοί ιερείς μονάζουσες και μοναχοί
Αγαπητοί αδελφοί

Πρέπει να ευχαριστήσω, όχι καθηκόντως αλλά ουσιαστικά, τον άγιο Λευκάδος και τον π. Νικηφόρο, που με προσκάλεσαν σ’ αυτή την σύναξη–συνέδριο. 
Παρότι το θέμα μου δεν είναι το πρόσωπο του Μακάριου Αρχιεπισκόπου Αναστασίου (τα παραθετικά των τίτλων δεν τον απασχολούσαν –θα το δείτε τώρα αμέσως), θέλω να καταθέσω προκαταρτικά στην αγάπη σας ένα συμβάν- περιστατικό, όπως θέλετε πέστε το, που διημείφθη ανάμεσα στον αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο και στον καθηγητή Χρ. Γιανναρά. 
Μικρό διάστημα πριν το μακάριο τέλος τους, θέλησε ο Χρήστος Γιανναράς να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρχιεπίσκοπο. Ο π. Σπυρίδων Τσιμούρης (ο οποίος μου το διηγήθη) τηλεφώνησε στα Τίρανα, είπε τον λόγο του τηλεφωνήματος στον διάκονο και έχοντας ανοιχτή ακρόαση όταν πήρε στα χέρια του το τηλέφωνο ο αρχιεπίσκοπος, ο Χρ. Γιανναράς τον προσφώνησε–χαιρέτισε εισαγωγικά ξεκινώντας: Μακαριώτατε… και πριν προλάβει να συνεχίσει άκουσαν και οι δυο (ο Χρήστος και ο π. Σπυρίδων) τον αρχιεπίσκοπο να λέει: Βρε Χρήστο, ο Τάσος είμαι! Τι τους θέλεις αυτούς τους κενούς περιεχομένου τίτλους! 
Ειπώθηκαν σ’ αυτό το κλίμα εγκαρδιότητας αρκετά πράγματα για την Εκκλησία και το πρόσωπο του Χριστού και ο Αρχιεπίσκοπος έκλεισε την συζήτηση με αυτό που ήταν και πίστευε. Είπε στον Χρήστο Γιανναρά: Δόξα τω Θεώ, Χρήστο μου, νομίζω ότι πήραμε στα σοβαρά τον Χριστό στη ζωή μας.

Εικόνες ή «brand names»; - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Εικόνες ή «brand names»;

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

«Γιατί φέρνουν ένα αντίγραφο μιας θαυματουργού εικόνας της Παναγίας; Δεν έχουν ήδη εικόνα Της στον ναό τους;» Η απορία ενός νεόφυτου χριστιανού στην Άπω Ανατολή για κάτι σχετικό που διάβασε στο διαδίκτυο δεν φανερώνει αναγκαστικά έλλειψη ευλάβειας. Μπορεί να μας καλεί να εξηγήσουμε όσα θεωρούμε αυτονόητα: ποιον τιμούμε όταν προσκυνούμε μια εικόνα, τι προσδοκούμε από την έλευση ενός αντιγράφου και πώς συνδέεται αυτή η τιμή με την καθημερινή ζωή της κοινότητάς μας;

Η θεολογική αφετηρία είναι σαφής: «ἡ τῆς εἰκόνος τιμὴ ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει», όπως επαναλαμβάνει η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος. Το πρωτότυπο εδώ είναι το εικονιζόμενο πρόσωπο, όχι η παλαιότερη σανίδα που αντιγράφει ο αγιογράφος. Προσκυνώντας μια εικόνα της Θεοτόκου, τιμούμε την ίδια, όχι τη φήμη του αντικειμένου. Η σχέση μας μαζί της δεν εξαρτάται από την αναγνωρισιμότητα της συγκεκριμένης παράστασης.

Ασφαλώς, η αντιγραφή τιμώμενων εικόνων δεν αποτελεί σύγχρονη επινόηση. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση για την αχειροποίητη εικόνα της Παναγίας στη Λύδδα, ο άγιος Γερμανός, ο μετέπειτα Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, παρήγγειλε αντίγραφό της, το οποίο απέστειλε στον Πάπα Ρώμης κατά την Εικονομαχία. Η διήγηση συνδέει και το αντίγραφο με θαυμαστές θεραπείες.

ΤΟ ΙΕΡΟ: ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΣΥΝΑΝΤΑ - Ιωάννης Σπιτέρης

ΤΟ ΙΕΡΟ: ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΣΥΝΑΝΤΑ

Ιωάννης Σπιτέρης

Πόσες φορές χρησιμοποιούμε τη λέξη «ιερός»: ιερός ναός, ιερή εικόνα, Ιερά Μονή, ιερά αντικείμενα, Ιερά Σύνοδος, ιερέας… Αλλά τι σημαίνει πραγματικά η λέξη «ιερό» από χριστιανική άποψη; Το ιερό δεν είναι μια απλή έννοια ούτε εξαντλείται στα κτίρια, στα αντικείμενα και στα πρόσωπα. Είναι μια εμπειρία που αποκαλύπτει στον άνθρωπο την καταγωγή του, τον προορισμό του και το άνοιγμά του προς τον Θεό.

Πέρα από το πρόσωπο του Χριστού, που είναι ο κατεξοχήν τόπος της συνάντησης του Θεού με τον άνθρωπο, όταν αναφερόμαστε στο «ιερό» —σε τόπους, πρόσωπα και αντικείμενα— δεν εννοούμε ότι αυτά κατέχουν το «θείο» ή ότι είναι «θεϊκά» καθαυτά. Ο Θεός υπερβαίνει κάθε τόπο, πρόσωπο και αντικείμενο. Ωστόσο, υπάρχει η τάση του ανθρώπου να «φυλακίζει» το άπειρο, το υπερβατικό και το αιώνιο σε πεπερασμένες μορφές, ξεχνώντας ότι το σύμβολο δεν ταυτίζεται με την πραγματικότητα που συμβολίζει.

Το ιερό είναι σαν ένα παράθυρο ή μια σκάλα που μας βοηθά να στρέψουμε το βλέμμα μας προς τον Θεό και να Τον προσεγγίσουμε.

Δεν αποτελεί μια αυτάρκη πραγματικότητα, αποκομμένη από Εκείνον, αλλά μας παραπέμπει σε Αυτόν. Είναι γνωστό το ρητό του Μεγάλου Βασιλείου σχετικά με τις εικόνες: «Η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει». Δηλαδή, η τιμή που αποδίδουμε στην εικόνα αναφέρεται στο πρόσωπο που εικονίζεται και δεν εξαντλείται στο υλικό αντικείμενο καθαυτό. Έτσι π.χ. δεν θα μπορούσαμε να πούμε πως αυτή η συγκεκριμένη εικόνα είναι θαυματουργική, θαυματουργό είναι το θείο που εικονίζει.

Ο εορτασμός της επετείου των 35 ετών από την εκλογή του Παναγιωτάτου στον Οικουμενικό Θρόνο

Η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος προεξήρχε την Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2026, στην Θεία Λειτουργία με την ευκαιρία της συμπληρώσεως  35 ετών από την εκλογή του στον Αποστολικό και Πατριαρχικό Οικουμενικό Θρόνο. Με τον Παναγιώτατο συλλειτούργησαν οι Σεβ. Αρχιερείς Γέρων Δέρκων κ. Απόστολος, Γέρων Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριος, Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Σεβαστείας κ. Σεραφείμ, Μυριοφύτου και Περιστάσεως κ. Ειρηναίος, Μύρων κ. Χρυσόστομος, Κρήτης κ. Ευγένιος, Κρήνης κ. Κύριλλος, Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος και Αυστραλίας κ. Μακάριος. 

“Ήτο ωσάν σήμερον ακριβώς προ τριάκοντα και πέντε ετών  ότε τα σεβάσμια μέλη της Ιεράς Ενδημούσης Συνόδου του πανιέρου Φαναρίου εκάλουν τον Πρόεδρον αυτής Μητροπολίτην Χαλκηδόνος να διαδεχθή τον γλυκύν  και άκακον   Οικουμενικόν Πατριάρχην Δημήτριον, αναλαμβάνων τον Σταυρόν του Κυρίου – ημάς τον ομιλούντα, ο οποίος είχε το προνόμιον να διακονήση επί εικοσαετίαν αυτόν τον σεμνόν Προκαθήμενον, αλλά και να μαθητεύση επί πολλά περισσσότερα έτη παρά τους πόδας του ανυπερβλήτου Γέροντός του Μητροπολίτου Μελίτωνος. Έκτοτε και μέχρι σήμερον αισθανόμεθα ότι η πατρική ευχή και στοργή αμφοτέρων εκείνων των εκκλησιαστικών ανδρών, μαζί με τας προσευχάς πολλών πιστών της Εκκλησίας και το κομποσχοίνι πολλών μοναχών, τους οποίους ευγνωμονούμεν, συνοδεύει τα βήματά μας, τόσον εδώ  εις την βασιλίδα των πόλεων, όσον και απανταχού  της Δεσποτείας Κυρίου, όπου μεταβαίνομεν αδιαλείπτως διά να μεταφέρωμεν το κοσμοχαρμόσυνον μήνυμα της αγάπης του Θεού”, είπε ο Παναγιώτατος στην ομιλία του, μετά την Θ. Λειτουργία, και συνέχισε: “Διότι, αυτό είναι εν τελευταία αναλύσει το περιεχόμενον της αποστολής και του έργου της Εκκλησίας: να πλησιάση τον κάθε άνθρωπον και τον όλον άνθρωπον και να τω είπη  ότι ο Θεός τόσον πολύ τον ηγάπησε- τον κάθε συγκεκριμένον άνθρωπον-, ώστε έδωκε διά την σωτηρίαν του τον Υιόν Του τον μονογενή, ο οποίος έπαθεν, εσταυρώθη, ετάφη και ανέστη ως Θεός την Τρίτην ημέραν κατά τας Γραφάς.”.

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟΣ 15Ος ΑΙΩΝΑΣ ΣΥΜΒΟΛΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ - Σοφία Καυκοπούλου

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟΣ 15^Ος ΑΙΩΝΑΣ

ΣΥΜΒΟΛΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

 

Σοφία Καυκοπούλου

Δημοσιογράφος – υπ. Δρ. Εκκλησιαστικής Ιστορίας

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ο 15ος αιώνας, ως εποχή μετάβασης από τον Μεσαίωνα στην Αναγέννηση, είναι αιώνας κομβικής σημασίας, για ολόκληρη την Ευρώπη, καθώς οι ραγδαίες εξελίξεις τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση, οδηγούν αφενός την άλλοτε πανίσχυρη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην υποδούλωση κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό, ενώ τη Δύση στην αναβίωση της κλασικής εκπαίδευσης και των αρχαιοελληνικών προτύπων.

Μελετώντας τα έργα των μεγάλων φιλοσόφων, θεολόγων, πολιτικών και εκκλησιαστικών ανδρών, σκιαγραφούμε το υπόβαθρο των εξελίξεων. Το ενδιαφέρον μας όμως επεκτείνεται στα σημεία όπου συμπλέκονται η Κοινωνία, η Πολιτική και η Εκκλησία, ως παράγοντες που επηρεάζουν και επηρεάζονται από το άτομο.

Πλήθος λογίων λίγο πριν την Άλωση και κυρίως μετά από αυτήν, φεύγει από την Ανατολή και μετοικεί στην Δύση, όπου οι κλασσικές σπουδές γνωρίζουν τώρα σπουδαία άνθιση. Πρόκειται για λογίους που αρκετοί από αυτούς, είχαν ήδη κάνει την εμφάνισή τους στην Σύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας και είχαν λάβει μέρος στις συζητήσεις για την Ένωση των Εκκλησιών.

Η Ουγγρική Επανάσταση και η ελληνική διανόηση - Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η Ουγγρική Επανάσταση και η ελληνική διανόηση

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

               Στις 23 Οκτωβρίου συμπληρώνονται εβδομήντα χρόνια από την έναρξη της επανάστασης στην Ουγγαρία κατά του ολοκληρωτικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Κατά τον σημαντικό και γενναίο έναντι του κομμουνισμού διανοούμενο Κώστα Παπαϊωάννου ήταν μέχρι τότε «η μόνη επανάσταση του 20ού αιώνα, που σφραγίστηκε αληθινά από την ένωση της σκεπτόμενης ανθρωπότητας και της πάσχουσας ανθρωπότητας, που ζητούσε ο Μαρξ, ήταν η εξέγερση που ένωσε διανοουμένους, εργάτες και αγρότες της Πολωνίας και της Ουγγαρίας και τους όρθωσε εναντίον του ταυτόχρονα ιδεολογικού, πολιτικού και οικονομικού δεσποτισμού των οπαδών του “ορθοδόξου μαρξισμού”…. Και πρόσθεσε: «Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός στους Ούγγρους διανοούμενους και εργαζόμενους για να συνειδητοποιήσουν την “αλλοτρίωση” που τους επέβαλλε ένα “καθεστώς νορμών”, που το χαρακτήριζε ο παραλογισμός και η τυραννία, τόσο στο πεδίο της διανοητικής όσο και στο πεδίο της υλικής παραγωγής. Και εκείνη που πρώτη εξεγέρθηκε ήταν η Ένωση Συγγραφέων: η πάλη της “σκεπτόμενης ανθρωπότητας” για την αλήθεια προηγήθηκε της πάλης της  “πάσχουσας ανθρωπότητας” για την ελευθερία».

               Υπενθυμίζεται ότι η Ουγγρική Επανάσταση ξεκίνησε ειρηνικά από φοιτητές, που ζητούσαν εθνική και οικονομική ανεξαρτησία. Την επομένη ημέρα προστέθηκαν οι εργάτες, ήρθαν κατόπιν οι στρατιώτες, που συναδελφώθηκαν με τους φοιτητές και τους εργάτες, μετά οι δημόσιοι υπάλληλοι και τέλος το σύνολο των διανοουμένων της χώρας, που διήγειραν συνειδήσεις και ενέπνευσαν το ιδανικό της ελευθερίας. Η Επανάσταση πνίγηκε στο αίμα από τα σοβιετικά στρατεύματα. Οι άοπλοι επαναστάτες κάθε ηλικίας ήρθαν αντιμέτωποι με τανκς, αεροπορία, και στρατό δέκα σοβιετικών μεραρχιών. Όμως ήταν μια ακόμη παρήγορη ένδειξη πως τα απάνθρωπα καθεστώτα έχουν ημερομηνία λήξεως.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ ΠΑΤΡΩΝ -- ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

 

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καὶ πρώτου Ἐπισκόπου τῶν Ἱεροσολύμων Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου (23 Οκτωβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Οὗτος ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος, ἔγινε πρῶτος Ἐπίσκοπος τῶν Ἱεροσολύμων, χειροτονηθεὶς ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἴδιον Κύριον. Καὶ πρῶτος αὐτὸς συνέγραψε τὴν θείαν Λειτουργίαν, διδαχθεὶς τὰ περὶ αὐτῆς ἀπὸ τὸν ἴδιον Δεσπότην Χριστόν. Τὴν ὁποίαν ὕστερον συντομωτέραν ἐποίησεν ὁ Μέγας Βασίλειος. Καὶ τὴν τοῦ Μεγάλου Βασιλείου πάλιν, συντομωτέραν ἐποίησεν ὁ θεῖος Χρυσόστομος διὰ τὴν ἀσθένειαν τῶν ἀκουόντων. Οὗτος λοιπὸν ποιμαίνωντας τὴν τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησίαν, καὶ πολλοὺς Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνας ἐπιστρέφων εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ἐκίνησεν εἰς θυμὸν τοὺς Ἰουδαίους. Οἱ ὁποῖοι πιάσαντες αὐτόν, τὸν ἔρριψαν ἄνωθεν ἀπὸ τὸ πτερύγιον, ἤγουν ἀπὸ τὸ ἄκρον καὶ δοξάτον τοῦ ἱεροῦ. Καὶ εἰς καιρὸν ὁποῦ ἀκόμη ἦτον ζωντανός, ἐθανάτωσαν αὐτόν.

Μνήμη του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου (23 Οκτωβρίου)

Τη μνήμη του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου τιμά σήμερα, 23 Οκτωβρίου, η Εκκλησία. Τιμάται επίσης και την Κυριακή που έπεται των Χριστουγέννων. Επίσης, εορτάζουμε τη μνήμη του Αγίου Ιγνατίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως και του Οσίου Μακαρίου του Ρωμαίου.
Ο Αδελφόθεος Ιάκωβος ήταν γιος του Δίκαιου Ιωσήφ του Μνήστορος της Θεοτόκου και λόγω της συνεχούς συναναστροφής του με τον Ιησού, κατά τα παιδικά τους χρόνια, ονομάστηκε Αδελφόθεος ή Αδελφός του Κυρίου. Η υποδειγματική πίστη και αφοσίωσή του στο Χριστό αποδείχθηκε έμπρακτα μέσα από την ιεραποστολική, ποιμαντική και φιλανθρωπική δράση του ως πρώτου επισκόπου Ιεροσολύμων, αφού κατά την παράδοση είχε χειροτονηθεί από τον ίδιο το Θεάνθρωπο Ιησού Χριστού.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΠΑΝΑΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗΣ ΑΠΑΡΧΕΣ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΟΡΥΦΩΣΗ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

 ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ  ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

ΜΑΡΤΥΡΙΑ  ΚΑΙ  ΔΙΑΚΟΝΙΑ  ΠΑΝΑΘΡΩΠΙΝΗΣ  ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗΣ

ΑΠΑΡΧΕΣ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΟΡΥΦΩΣΗ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

          Πασχαλινό δώρο από συγγενικό πρόσωπο της αντίπερα όχθης, βιβλίο θαυμάσιο : «Βαρθολομαίος, Αποστολή και Όραμα». Δια χειρός του Ιερολογιότατου Αρχιδιάκονου του Οικουμενικού Θρόνου π. Ιωάννη Χρυσαυγή, εγκρατούς θεολόγου, και όχι μόνο. Πραγματεία εμπεριστατωμένη, και αναφορά διεισδυτική στις ιστορικές πρωτοβουλίες της Ορθοδοξίας των χρόνων μας, με προσεκτική ανάδειξη της χρυσής αλυσίδας των μορφών που την άνοιξαν αποφασιστικά στο καίριο τόλμημα, το Παύλειο «αληθεύοντες εν αγάπη»-Αθηναγόρας, Μελίτων, Δημήτριος, Βαρθολομαίος.

       Όλα αυτά στη διαδρομή τρυφερής βιογραφικής δοκιμής,  της σταυρικής δυναμικής και του πολύπλευρου έργου του σημερινού πρωτοστάτη της εν κεφαλίδι επιταγής του Χριστού. Βιβλίο ειρήνης, γαλήνης, ελπίδας, άλλος λόγος, για όσους προσεγγίζουν «καθαρή τη καρδία», κατά το μακαρισμό, το διαχρονικά ενεργούμενο χρέος του  Οικουμενικού Πατριαρχείου ! Κλητού από το Θεό να επαληθεύει σταθερά, «σαν μια άλλη σταγόνα μέσα σε ένα μουσουλμανικό ωκεανό», έξι αιώνες σχεδόν, τη διαβεβαίωση  του ουρανού : «Αρκεί σοι η χάρις μου. Η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται»-2Κορ.12,9.

       Πρώτα όμως δυο όχι άσχετες εκμυστηρεύσεις.

Αν η Αγία Ζώνη φυλασσόταν στο Βατικανό, κάποιοι θα είχαν άλλη στάση - Β. Χαραλάμπους

 Αν η Αγία Ζώνη φυλασσόταν στο Βατικανό, κάποιοι θα είχαν άλλη στάση

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_____________

Εδώ και ένα χρόνο περίπου, μετά τη δήλωση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου,  ότι θα προσκληθεί ο Πάπας στην Κύπρο, έντονες συζητήσεις έχουν γίνει σχετικά με το θέμα τούτο.  Να θυμίσουμε το σχετικό άρθρο το οποίο δημοσιεύτηκε στον διαδικτυακό ιστότοπο ant1live.com στις 11 Μαΐου 2025 και το οποίο τιτλοφορείτο ‘’Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος : Θα επισκεφθούμε την Ρώμη και θα προσκαλέσουμε τον Πάπα Λέων να έρθει στην Κύπρο’’, σημειώνοντο μεταξύ άλλων τα ακόλουθα : ‘’…ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος ανέφερε ότι θα ξεκινήσουν νέες διαδικασίες για τη συνάντηση αυτή.  «Οπωσδήποτε θα επισκεφθούμε την Ρώμη, θα τον προσκαλέσουμε να επισκεφθεί και εκείνος την Κύπρο και είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσουμε τη διαδικασία», είπε’’. 

Ασχέτως αν οι προσδοκίες ή πιθανολογίες κάποιων για έλευση του Πάπα, όταν θα μεταφερόταν η κάρα του Αποστόλου Παύλου, δεν θα γίνουν όπως φαίνεται πραγματικότητα, θα πρέπει να σημειωθεί, ότι αυτό τόνισε την εντελώς διαφορετική στάση κάποιων για την έλευση της Αγίας Ζώνης στην Κύπρο.   Η εντελώς διαφορετική στάση, την οποία τήρησαν κάποιοι στο άκουσμα ότι θα έλθει και ο Πάπας μαζί με την κάρα του Αποστόλου Παύλου, κατέδειξε το αίτιο της στάσης τους. 

ΕΝ ΑΓΡΥΠΝΙΑΙΣ – Ο ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΕΡΝΙΤΣΗΣ κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

Με κατάνυξη τελέστηκε την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2026 η καθιερωμένη Ιερά Αγρυπνία στον Ιερό Ναό Αγίου Νεκταρίου Πατρών, προεξάρχοντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου, με τη συμμετοχή του Εφημερίου του Ναού π. Ελευθερίου Κολιαβρά και του Διακόνου Κασσιανού Ιατρού.
Κατά τη σύντομη ομιλία του, ο Θεοφιλέστατος αναφέρθηκε στους λόγους του Κυρίου: «Καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου» (Ματθ. 10, 22), τονίζοντας ότι η πίστη στον Χριστό δεν αποτελεί μια πορεία ανέσεως και ευκολιών, αλλά έναν πνευματικό αγώνα που απαιτεί θάρρος, υπομονή και ακλόνητη εμπιστοσύνη στον Θεό.

Ο Κύριος δεν απέκρυψε από τους μαθητές Του τις δοκιμασίες που θα αντιμετώπιζαν, αλλά τους προετοίμασε για το μίσος, τους διωγμούς και την αδικία που θα γνώριζαν εξαιτίας του αγίου Ονόματός Του.

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ - Βασίλη Π. Καυκόπουλου

  Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ 

 

Τού Βασίλη Π. Καυκόπουλου 

 
Αποτελεί γεγονός, ότι στη ζωή τής Εκκλησίας χρησιμοποιούνται κείμενα που γράφτηκαν σε περασμένες εποχές και που έχουν συνταχθεί σε ένα γλωσσικό είδος που δεν μιλιέται σήμερα... Υπάρχουν, δηλαδή, κείμενα που έχουν γραφτεί πριν από 2.000 και πλέον χρόνια (όπως είναι τα βιβλία τής Παλαιάς Διαθήκης) και άλλα που καλύπτουν ένα χρονικό διάστημα οκτακοσίων και πλέον ετών (όπως είναι τα κείμενα τών προσευχών και τών εκκλησιαστικών ύμνων). Τα κείμενα αυτά, είναι γραμμένα στην ελληνική βέβαια γλώσσα, αλλά από άποψη γλωσσικού είδους, ανήκουν σ' όλες τίς μορφές και τούς τύπους τής αρχαίας ελληνικής γλώσσης, από την ομηρική μέχρι την "κοινή" γλώσσα τών αλεξανδρινών χρόνων! Πράγματι, ο λεξιλογικός πλούτος τής Ιεράς Υμνογραφίας δεν έχει το ανάλογόν του ούτε στην καθαρεύουσα ούτε στην λεγόμενη δημοτική γλώσσα... Οι Υμνογράφοι χρησιμοποίησαν ομηρικές, επικές, αττικές, κοινές λέξεις και εκφράσεις, ενώ έπλασαν και χιλιάδες νέες λέξεις ή απέδωσαν στις υπάρχουσες νέες σημασίες και έννοιες! Πολλοί εξ αυτών αρχαΐζουν και δεν ήσαν από όλους κατανοητοί ούτε όταν ζούσαν και έγραφαν, όπως εξάλλου και τα εις δωρικήν χορικά τών αρχαίων Τραγωδιών δεν ήσαν κατανοητά από τούς θεατές τής κλασσικής εποχής...

Από την κλήση στη διακονία: Συζήτηση στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»

 Η προσωπική επιθυμία και η θεία πρόσκληση μπορούν να συναντηθούν, οδηγώντας τον άνθρωπο σε μια συγκεκριμένη αποστολή μέσα στο εκκλησιαστικό σώμα. Η ιεροσύνη είναι μια ιδιαίτερη μορφή αυτής της συνάντησης: ο άνθρωπος αισθάνεται εσωτερικά την επιθυμία να ακολουθήσει τον συγκεκριμένο δρόμο και ανταποκρίνεται στην πρόσκληση του Θεού.
 
Εκδήλωση, στο πλαίσιο της σειράς «Πνευματικοί διάλογοι», του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού.
Η συζήτηση είχε ως θέμα «Κλήση και κλίση» και συμμετείχαν ο Αρχιμανδρίτης π. Δανιήλ Ψωΐνος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής Παλ. Κοκκινιάς της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Ελισσαίος Κυνούσης, Θεολόγος, Φιλόλογος.
 
Κεντρικό θέμα της συζήτησης ήταν η έννοια της θείας κλήσης, ιδιαίτερα σε σχέση με την ιεροσύνη, αλλά και η προσωπική εμπειρία των ανθρώπων που αποφασίζουν να αφιερώσουν τη ζωή τους στη διακονία της Εκκλησίας. Παράλληλα, αναλύθηκαν οι ευθύνες, οι δυσκολίες, οι πειρασμοί και οι πνευματικές εμπειρίες που συνοδεύουν την ιερατική ζωή.

Αποτείχιση σημαίνει πολιορκία - Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Αποτείχιση σημαίνει πολιορκία

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

Ένα τείχος δεν χτίζεται πάντοτε για να προστατεύσει εκείνον που το υψώνει. Μπορεί να χτίζεται για να αποκλείσει εκείνον που βρίσκεται απέναντι. Στον Θουκυδίδη, η «ἀποτείχισις» της Ποτείδαιας ανήκει ακριβώς σε αυτή τη δεύτερη περίπτωση: οι Αθηναίοι κατασκευάζουν οχυρωματικά έργα για να αποκόψουν την πόλη, συμπληρώνοντας τον χερσαίο αποκλεισμό με τον στόλο τους. Δεν οχυρώνουν το σπίτι τους· πολιορκούν το σπίτι του άλλου. Σκοπός τους είναι η απομόνωση και η εξάντληση των πολιορκημένων, ώστε να εξαναγκαστούν σε παράδοση.

Η εικόνα αυτή προσφέρει μια αφετηρία προβληματισμού για τη σύγχρονη εκκλησιαστική χρήση της λέξης. Όχι επειδή η αρχαία σημασία καθορίζει υποχρεωτικά τη μεταγενέστερη ούτε επειδή ένα γλωσσικό επιχείρημα μπορεί να υποκαταστήσει την Κανονική εξέταση. Μας επιτρέπει, όμως, να θέσουμε ένα ουσιαστικό ερώτημα: μήπως εκείνος που διακηρύσσει ότι υψώνει τείχος προστασίας της πίστεως χτίζει, στην πράξη, τείχος πολιορκίας της εκκλησιαστικής κοινότητας;

Η απάντηση απαιτεί πρώτα εντιμότητα απέναντι στην Κανονική παράδοση. Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου προβλέπει τη διακοπή κοινωνίας πριν από συνοδική κρίση υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις: όταν ο προϊστάμενος κηρύσσει δημόσια αίρεση ήδη καταδικασμένη από Συνόδους ή Πατέρες. Δεν πρόκειται, επομένως, για μια ανύπαρκτη Κανονική πρόβλεψη. Άλλο, όμως, αυτή η ειδική περίπτωση και άλλο ένα απεριόριστο δικαίωμα κάθε κληρικού να ανακηρύσσει τον επίσκοπό του αιρετικό, επειδή διαφωνεί μαζί του, υποψιάζεται τις προθέσεις του ή ερμηνεύει αυθαίρετα τα λόγια και τις ενέργειές του.

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος 35 χρόνια Πατριαρχικής διακονίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

35 χρόνια Πατριαρχικής διακονίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι ο 270ός Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Εξελέγη στον πατριαρχικό θρόνο στις 22 Οκτωβρίου 1991

Πολυχρόνιον ποιήσαι Κύριος ο Θεός τον Παναγιώτατον και Θειότατον ημών Αυθέντην και Δεσπότην, τον Οικουμενικόν Πατριάρχην ,Κύριον Κύριον Βαρθολομαίον.

Κύριε, φύλαττε Αυτόν εις πολλά έτη!

Η αγάπη άργησε… έναν αλγόριθμο - Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

Η αγάπη άργησε… έναν αλγόριθμο

Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος

Ένας μαθηματικός αλγόριθμος αναλαμβάνει να προτείνει συμβατούς συντρόφους

Η Σιγκαπούρη ξέρει να εντυπωσιάζει. Ουρανοξύστες που αγγίζουν τα σύννεφα, τεχνολογία που προβλέπει τις ανάγκες της καθημερινότητας, υποδειγματικές υποδομές και μια οικονομία που αποτελεί αντικείμενο διεθνούς θαυμασμού. Μια πόλη όπου σχεδόν τα πάντα λειτουργούν με ακρίβεια. Εκτός, φαίνεται, από κάτι που καμία μηχανή δεν μπορεί να προγραμματίσει. Την ανθρώπινη καρδιά.

Η τελευταία πρωτοβουλία της είναι αποκαλυπτική. Μια ψηφιακή εφαρμογή γνωριμιών, σχεδιασμένη αρχικά για δημόσιους υπαλλήλους ηλικίας από 21 έως 35 ετών, επιχειρεί να φέρει κοντά ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα και αξίες. Ένας μαθηματικός αλγόριθμος αναλαμβάνει να προτείνει συμβατούς συντρόφους. Πρόκειται για πιλοτικό πρόγραμμα και όχι για καθολική κυβερνητική υπηρεσία συνοικεσίων. Το πρόβλημα πίσω από την πρωτοβουλία είναι πραγματικό. Το 2025 ο δείκτης γονιμότητας της Σιγκαπούρης υποχώρησε στο 0,87 παιδί ανά γυναίκα. Ένα ανησυχητικό μέγεθος για μια κοινωνία που γερνά και αναζητά τρόπους να εξασφαλίσει το μέλλον της.

Μπορεί σήμερα να σηκώνεις έναν σταυρό που κανείς δεν βλέπει

Εκείνο το απόγευμα στον Γολγοθά υπήρχαν τρεις σταυροί.
Τρεις άνθρωποι πονούσαν.
Τρία σώματα μάτωναν
κάτω από τον ίδιο ουρανό.
Κι όμως, επάνω σε εκείνον τον λόφο συνέβαιναν τρεις εντελώς διαφορετικές ιστορίες.
 
Στον έναν σταυρό ένας άνθρωπος πονούσε και ο πόνος του έγινε θυμός.
«Εάν είσαι ο Χριστός, σώσε τον εαυτό σου και εμάς».
Δεν ζητούσε τον Θεό.
Ζητούσε να τελειώσει ο πόνος.
Ήθελε ένα θαύμα,
όχι μια συνάντηση.
 
Στον άλλο σταυρό βρισκόταν ένας άνθρωπος που πονούσε ακριβώς το ίδιο.
Τα ίδια καρφιά.
Η ίδια αγωνία.
Ο ίδιος επερχόμενος θάνατος.
Κι όμως, μέσα στον πόνο του κατάφερε να κοιτάξει δίπλα του.
Και εκεί, μέσα στο αίμα και στη σκόνη, αναγνώρισε έναν Βασιλιά.

Ἀντιφώνησις τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου κατά τό ἐπίσημον δεῖπνον ἐπί τῇ 35ῃ ἐπετείῳ τῆς ἐκλογῆς Του (Πόλη, Τετάρτη 21 Ὀκτωβρίου 2026)

 Μέ πολλή συστολή καί συγκίνηση ἀκούσαμε ὅσα ἀνέφεραν γιά τό ταπεινό μας πρόσωπο ὁ Ἱερώτατος ἀδελφός ἅγιος Χαλκηδόνος, ἐκ προσώπου τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου, καί ὁ Ἐντιμολογιώτατος Πρόεδρος τοῦ ΣΥΡΚΙ Άρχων κύριος Γεώργιος Παπαλιάρης ἐκ μέρους τῆς ἐνταῦθα Ὁμογενείας. Ὅπως σέ ὅλες τίς παρόμοιες ἐκδηλώσεις, ἔτσι καί ἀπόψε, μετριάζει τήν ἀμηχανία μας ἡ βεβαιότης ὅτι ὁ ἔπαινος καί ἡ τιμή ἀπευθύνονται πρός τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ὡς ἀναγνώριση τῆς μαρτυρίας καί τῆς προσφορᾶς του. Ὄντως, ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία ἀξίζει τόν σεβασμό καί τίς τιμές. Διακονεῖ τόν λαόν τοῦ Θεοῦ, τον ἁγιάζει, τόν διαποιμαίνει, παράγει πνευματικό πολιτισμό μέ πανανθρώπινη ἐμβέλεια. Σφράγισε τήν ἱστορία μας καί τήν ἱστορία τῆς οἰκουμένης, καί ἐξακολουθεῖ νά φωτίζῃ, νά οἰκοδομῇ, νά πρωτοπορῇ, πάντοτε ἀκλόνητα προσηλωμένη στήν Παράδοση τῆς Ἀληθείας καί ἐμπνεόμενη ἀπό αὐτή. Χάρη στήν Ἐκκλησία ἐπεβίωσε τό Γένος στά πέτρινα χρόνια, διέσωσε τήν πίστη του, τή γλῶσσα του, τήν ἰδιοπροσωπία του. Καί σήμερα, ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία συμβάλλει στή διάδοση καί ἐφαρμογή τῶν ἀξιῶν τῆς εἰρήνης, τῆς ἀλληλεγγύης, τοῦ διαλόγου, τῆς ἑνότητας, τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἱερότητος τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί τῶν θεμελιωδῶν δικαιωμάτων του. 

Στό πνεῦμα αὐτό, ἀπευθύνουμε πρός ὅλους σας χαιρετισμό τιμῆς, ἀγάπης καί εἰλικρινοῦς εὐχαριστίας γιά τήν παρουσία σας στό ἑόρτιο αὐτό δεῖπνο, τό ὁποῖο παραθέτει, ὅπως ὅλοι γνωρίζετε, ἡ περί ἡμᾶς σεβασμία Ἱεραρχία ἐν συνεργασίᾳ μέ τό ΣΥΡΚΙ, γιά τήν ἐπέτειο τῆς ἐκλογῆς μας στόν Ἀποστολικό, Πατριαρχικό καί Οἰκουμενικό Θρόνο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως πρίν ἀπό τριάντα πέντε χρόνια. 

Βρείτε τον εαυτό σας...

 

Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου το Μνημόσυνο στην Χαβαρόβρυση

Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου
 
Το Μνημόσυνο στην Χαβαρόβρυση
 
Την ερχόμενη Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026 θα τελεστεί το Μνημόσυνο των 32 πεσόντων ανδρών του Αποσπάσματος του Ανθυπολοχαγού Ελευθερίου Παπανικολόπουλου στην θέση Χαβαρόβρυση του Δήμου Ήλιδας. Φέτος συμπληρώνονται 79 χρόνια  από το τραγικό αυτό γεγονός του Οκτωβρίου του 1947, που είχε συγκλονίσει την Κοινωνία της Ηλείας στα δύσκολα και δραματικά μεταπολεμικά χρόνια.
 
Η εκδήλωση πραγματοποιείται από συγγενείς και φίλους των πεσόντων, αλλά και την συνδρομή πολλών πολιτών από όλην την Ηλεία, αλλά και την γειτονική Αχαΐα, τόπο καταγωγής πολλών πεσόντων. 

Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ Ἰσαποστόλου Ἀβερκίου, Ἐπισκόπου Ἱεραπόλεως τοῦ Θαυματουργοῦ. (22 Οκτωβρίου) - Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Οὗτος ἦτον Ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως Φρυγίας Σαλουταρίας, κατὰ τοὺς χρόνους Μάρκου Ἀντωνίνου, ἐν ἔτει ρπς΄ [186], ἰατρείας πολλὰς καὶ θαύματα διάφορα ἐργαζόμενος. Ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι καὶ τὰ ἀκόλουθα. Καλεσθεὶς γὰρ οὗτος νὰ ὑπάγῃ εἰς Ῥώμην, ἰάτρευσε τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως, ἡ ὁποία ἐν ᾧ καιρῷ ἔμελλε νὰ ὑπανδρευθῇ, ἐνωχλήθη ἀπὸ πονηρὸν δαιμόνιον. Ταύτην οὖν ἠλευθέρωσεν ἀπὸ τὸ πάθος ὁ Ἅγιος, καὶ ἐδίωξε τὸ δαιμόνιον μακρὰν εἰς τὸν τόπον, ὁποῦ πρότερον ἐκατοίκει. Ἀφ’ οὗ πρότερον αὐτὸ ἀναγκάσθη ὑπὸ τοῦ Ὁσίου νὰ ὁμολογήσῃ τὴν κακίαν του ἐνώπιον πάντων. Ἀλλὰ καὶ ὅταν ἐπήγαινεν εἰς τὴν Ῥώμην, ἐβάλθησαν ὁμοῦ εἰς ἕνα ἀγγεῖον κρασὶ καὶ λάδι. Καὶ διὰ προσευχῆς τοῦ Ἁγίου ἐφυλάχθησαν αὐτὰ ἀσύγχυτα, καὶ εὔγαιναν ἀπὸ τὸ ἀγγεῖον χωριστὰ χωριστὰ τὸ καθ’ ἕνα. Ὅταν δὲ ἔμελλε νὰ γυρίσῃ ἀπὸ τὴν Ῥώμην, ἠνάγκασεν ἕνα δαίμονα νὰ σηκώσῃ μίαν μεγαλωτάτην πέτραν. Τὴν ὁποίαν βαστάζωντας ὁ δαίμων ἔμπροσθεν εἰς ὅλους, τὴν ἐπῆγεν ἀπὸ τὴν Ῥώμην εἰς τὴν Ἱεράπολιν. Ταύτην δὲ τὴν πέτραν ἐπρόσταξεν ὁ Ἅγιος καὶ τὴν ἔβαλον ἐπάνω εἰς τὸν τάφον του, ὡσὰν μίαν νικητικὴν κολόναν.

Μνήμη του Αγίου Ευλαλίου, Επισκόπου Λαμπούσης (22 Οκτωβρίου)

Σήμερα, 22 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Ευλαλίου Λαμπούσης, της επαρχίας της Κερύνειας, και των Αγίων Μαρτύρων Αλεξάνδρου, Ηρακλείου, Άννας, Ελισάβετ, Θεοδότης και Γλυκερίας, που ομολόγησαν έως θανάτου πίστη στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό. Τιμώνται, ακόμη σήμερα, οι Όσιοι Λωτ και Ρούφος, που έζησαν ασκητικά και τελειώθηκαν ειρηνικά καθώς και ο Ισαπόστολος Αβέρκιος, Ιεραπόλεως της Φρυγίας.
Ο Ευλάλιος παιδιόθεν εκδήλωσε την αγάπη του στον Πανάγιο Θεό και την μητέρα Εκκλησία. Γεννήθηκε στη Λάμπουσα πλησίον της σημερινής Λαπήθου. Οι θεοσεβείς γονείς του εμφύσησαν στην ψυχή την αγάπη προς τα ιερά Γράμματα και την αρετή.
Χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος και ξεκίνησε το ποιμαντικό έργο με υπακοή στο γέρο Επίσκοπο Λαμπούσης. Το πλήρωμα του χρόνου έφερε την εκδημία από τα εγκόσμια του προκατόχου του Επισκόπου. Τότε κλήρος και λαός με μια φωνή καλούν το φιλόθεο ιερέα Ευλάλιο να αποδεχθεί το περίοπτο υπούργημα του επισκόπου. Με ταπείνωση και δέος, ο ευλαβής κληρικός κύπτει τον αυχένα και μ’ ευγνωμοσύνη αποδέχεται το θείο χάρισμα της Αρχιεροσύνης, διατηρώντας πάντοτε τις υποθήκες των προγενεστέρων ως ιερά παρακαταθήκη.