Διονυσία Μπάλα - Ευτυχίας Γ. Μάστορα

Διονυσία Μπάλα

Ευτυχίας Γ. Μάστορα

Προπέμπουμε σήμερα και αποχαιρετούμε την πολυφίλητη εν Χριστώ αδελφή και φίλη Διονυσία Μπάλα. Αποθέτουμε στην τίμια σορό της τον τελευταίο ασπασμό, «ευχαριστούντες Θεώ».

Τον Θεό, τον οποίο πίστεψε ακλόνητα, αγάπησε εκ βάθους καρδίας και διακόνησε με απόλυτη αφοσίωση σε όλους τους χώρους που Εκείνος την εκάλεσε να ζήσει, να πορευτεί, να εργαστεί να προσφέρει.

Καλλιεργήθηκε πνευματικά, μαζί με την μακαριστή αδελφή της Ιωάννα, από τα πρώιμα παιδικά χρόνια, στο ευλογημένο Φυτώριο του Κυρίου, στη Χριστιανική Εστία Πατρών. Αγάπησε πολύ η προσφιλής Διονυσία το έργο αυτό και διέθεσε πολλές δυνάμεις για να το υπηρετήσει, από όποια έπαλξη της ζητήθηκε να αγωνιστεί.

Εκεί, με τη σοφή καθοδήγηση των Πνευματικών μας και των στελεχών, διδαχθήκαμε ότι ο μέγιστος σκοπός της ζωής μας είναι να φτάσουμε στην αιώνια Βασιλεία του Θεού και ότι αυτό θα το κατορθώσουμε αγωνιζόμενοι να εφαρμόσουμε το Θέλημά Του.

Το θάμα το χαμένο - Ευτυχία Μάστορα

Το   θάμα  το χαμένο

 

Ευτυχία Μάστορα

Να είναι απομεσήμερο μουντό του φθινοπώρου,
νεφέλες να ’χει ο ουρανός, να ’ναι βροχή γεμάτες
και να σπαθίζουνε ψηλά σμήνη τα χελιδόνια
κι αλαργινά αστραπόβροντα ν’ αστράφτουν, να βροντάνε
κι απ’ τα πεσμένα λιόφυλλα, σύρριζα στα λιθάρια,
καρτερικά κυκλάμινα ν’ ανθοβολούν στο χώμα.
Κι εγώ να σιγοπερπατώ στα λιόδεντρα από κάτω,
να ψάχνω τα παμπάλαια που ήξερα μονοπάτια,
να προχωρώ, ν’ αντιδρομώ κι η γη να μην πατιέται,
ν’ αποζητώ τα σπιτικά που είχε το χωριό μας
κι άλλα να ’ναι χαλάσματα, πέτρινα απομεινάρια
κι άλλα έρημα και σιωπηλά και διπλοσφαλισμένα
και μόνο κάποια εδώ κι εκεί καινούργια να τα βλέπω,
μα δε μου μοιάζουν παξινά, δεν είναι απ’ τα δικά μας
κι ακούω κουβέντες και φωνές, μα παξινές δεν είναι.

Διονυσία Ν. Ξανθάκη - Εὐτυχίας Γερ. Μάστορα

Διονυσία Ν. Ξανθάκη

Εὐτυχίας Γερ. Μάστορα

δασκάλα Κωφῶν

«Κλάδος εὐθαλής, καρπὸν ὡραῖον φέρων περιήρηται• 

ἀπῆλθεν ἡ καλὴ καὶ θαυμασία εἰκών… 

Ἀλλ’ ὁ γραφεὺς ἔτι τὴν χείρα κινεῖ…» *

«Τὸ ἀκμαῖο κλωνάρι πού δίνει ὡραίους καρποὺς κόπηκε πιὰ•

 χάθηκε ἡ καλὴ καὶ θαυμασία εἰκόνα. 

Ὁ γραφεὺς ὅμως κινεῖ ἀκόμα τὸ χέρι…». 

Γράφει τὴν τελευταία σελίδα στὸ ἀκριβὸ συναξάρι τῆς Διονυσίας.

Μακάρι νὰ ἔφτανε μιά μόνο σελίδα γιὰ νὰ χωρέσει τὰ ὑπόλοιπα δέκα χρόνια τοῦ μαρτυρικοῦ ἐγκόσμιου βίου της, τὴν ἀγόγγυστη καρτερία της, τὶς ἀλάλητες ὑπομονὲς της· νὰ χωρέσει καὶ τὸν σκόλοπα πού τὴν δυναστεύει ὅλο καὶ πιὸ σκληρά…ὅλο καὶ πιὸ ἀλύπητα… νὰ χωρέσει καὶ τὸ ἀδυσώπητο χτύπημα τοῦ καρκίνου, πού θὰ συντρίψει τὸ καταπληγωμένο κορμί της. 

Ὅλο κι ὅλο, αὐτὸ τῆς ἔμεινε πιά.Δὲν ἔχει τίποτε ἄλλο νὰ δώσει σ’Ἐκεῖνον πού τοῦ ἔταζε κάποτε τὴ ζωή της καὶ τοῦ πρόσφερε ὅλο της τὸν ἑαυτό.

Κι Ἐκεῖνος πού καταδέχτηκε τότε τὸ πανάκριβο τάμα της, καλωσορίζει μιά Κυριακὴ στὸν Παράδεισο τὴ μακαρία ψυχή της. Ἔχει τεχνουργήσει γι’αὐτὴν «τὸν στέφανον» τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς δόξας, κεκοσμημένον μὲ πετράδια ἀτίμητα τὶς ἀπερίγραπτες θυσίες της, τοὺς ἀσταμάτητους ἀγῶνες της, τὶς ἀδιατίμητες ἀρετές της!

Ένα θαύμα κοντά μας - Ευτυχία Γερ. Μάστορα

 

Ένα θαύμα κοντά μας

  

Ευτυχία Γερ. Μάστορα

 

Η ασκητική ζωή που βιώνουν και οι πνευματικοί αγώνες που καταβάλλουν οι μοναχοί και οι μοναχές, που  εγκαταβιώνουν στα ορθόδοξα μοναστήρια της πατρίδας μας, έχουν και την πρακτική τους έκφραση και εφαρμογή. Αυτής ακριβώς της δεύτερης πλευράς της μοναστικής ζωής αποκτούμε την εμπειρία , όταν επισκεπτόμαστε κάποιο μοναστήρι για να λειτουργηθούμε και να προσευχηθούμε, να ειρηνεύσουμε και να αναπαυθούμε ή να παρηγορηθούμε, λησμονώντας προσωρινά όλα τα δεινά που μας ταλανίζουν, καθώς πορευόμαστε μέσα στην άνυδρη και καυτή έρημο του καθημερινού μας βίου. Σε κάθε τέτοιο αγιασμένο τόπο βρίσκουμε εγκάρδια υποδοχή, ολοπρόθυμη φιλοξενία, γνήσια και ουσιαστική εν Χριστώ αγάπη, που ανταποκρίνεται με ειλικρίνεια στις ψυχικές αλλά και στις υλικές μας ανάγκες.

Όλα αυτά και πολύ περισσότερα, τα γνωρίσαμε και τα βιώσαμε, όταν πρό τετραμήνου επισκεφθήκαμε για πρώτη φορά μαζί με τον κ. Χαράλαμπο Μαντέλη, τον γνωστό και

αξιόλογο κωφό αγιογράφο της πόλης μας, την Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, στο Βερίνο Αιγίου. Η επίσκεψή μας πραγματοποιήθηκε μετά από τηλεφώνημα που μας έκανε μια από τις αδελφές της Μονής. Μας μίλησε για τον Τζίμη, ένα νεαρό κωφάλαλο από την βόρειο Αλβανία, ο οποίος κατοικεί στο γειτονικό χωριό Γρηγόρι μαζί με τον εξάδελφό του και τον θείο του. Και οι τρεις εξοικονομούν τα προς το ζην κάνοντας διάφορες αγροτικές εργασίες στην περιοχή, αλλά και στο Μοναστήρι.

Εκείνο το ταξίδι - Ευτυχία Γ. Μάστορα Παπαγεράσιμου

 

Εκείνο το ταξίδι

 

Έλα αδελφέ μου, να σου πω, να  θυμηθούμε πάλι,

εκείνο το φθινόπωρο κι εκείνο το ταξίδι,

τότε που δρόμοι στεριανοί και δρόμοι του πελάγου

μας ξαναφέραν στους Παξούς, στο πατρικό μας σπίτι.

 

Ξημέρωσε και φώτισε κι ο ήλιος δε μας καίει,

γιατ’ είν’ τα λιόδεντρα ψηλά και κρύβουν τις αχτίδες

κι έχουν πυκνά τα λιόκλαρα και τη δροσιά σταλάζουν.

 

Σήκω να βγεις στην αφοδιά,, να κάτσεις στο παγκούλι

κι είν’ ο πατέρας μας εκεί και συντροφιά προσμένει.

Και ξαναφαίνει η μάνα μας κρατώντας το κουκούμι

κι αχνίζει ο κριθαροκαφές και μοσχοβόλια αφήνει.

Φέρνω κι εγώ κρύο νερό με τη μεγάλη πίντα

κι από τ’ αρμάρι κουβαλώ στο πέτρινο τραπέζι

πιατέλα γαριτσιώτικη με τα ξερά κουλούρια..

Κι όσο να βάλουμε καφέ στα πήλινα γαδίνια,

να κι αρεβάρει η νόνα μας  και κλείνει την παρέα.

Τι χάρη μας εγίνηκε κι έσμιξε η φαμελιά μας

μετά από χρόνια και καιρό πού μαστε χωρισμένοι.

Αύγουστος - Ευτυχία Γ. Μάστορα

Α ύ γ ο υ σ τ ο ς

 

Κάθε που φτάνει ο Αύγουστος μετρώ και λογαριάζω

πόσοι διαβήκαν Αύγουστοι και στους Παξούς δεν πήγα

για να περάσω να χαρώ τον πιο καλό μας μήνα,

όπου οι ψηλόκορμες ελιές κι ο δροσερός μαϊστρος

κι οι ξάστερες οι θάλασσες με κάνουν να ξεχνάω

την κάψα του καλοκαιριού, το πύρωμα του ήλιου,

την πλήξη των μεσημεριών, του ύπνου τον ιδρώτα.

 

Κι ήρθε και πάλι ο Αύγουστος και στους Παξούς δεν πήγα

μα απ’ του Νησιού μου τα καλά και τις πολλές τις χάρες

ένα καλό στερήθηκα κι ένα καλό μου λείπει,

που είναι Δεκαπενταύγουστος κι η Παναγιά γιορτάζει

κι εγώ δεν αξιώθηκα να τηνε προσκυνήσω

εκεί στο μοναστήρι της και στο τερπνό νησί της.

Σχεδόν ξεχασμένοι ήρωες του εικοσιένα - Ευτυχία Γ. Μάστορα

 

Σχεδόν ξεχασμένοι ήρωες του εικοσιένα

Ευτυχία Γ. Μάστορα

Δασκάλα κωφών - Συγγραφέας

    Κάθε Μάρτιο και καθώς πλησιάζει η άγια μέρα του Ευαγγελισμού, όσοι αγαπάμε ακόμα την Πατρίδα μας, όπως μάθαμε να την αγαπάμε στα πρώτα, τα αθώα σχολικά μας χρόνια, μνημονεύουμε τους προγόνους μας. Εκείνους, που με απαρομοίαστο θάρρος, με αταλάντευτη υπομονή και επιμονή, αλλά πρωτίστως με ακλόνητη πίστη στον Θεό, άντεξαν τέσσερις αιώνες πικρής σκλαβιάς και κατόρθωσαν τελικά να πραγματοποιήσουν το θαύμα του 1821, το θαύμα του Θεού και της αδούλωτης ψυχής τους.

Μνημονεύουμε τους ήρωες αγωνιστές. Κλίνουμε γόνυ ενώπιόν τους με σεβασμό, ευλάβεια, συγκίνηση, αλλά προ πάντων με ευγνωμοσύνη και υπερηφάνεια, γιατί με τους αγώνες τους, τις θυσίες τους και πολλοί με την ίδια τη ζωή τους και το αίμα τους έγραψαν το αθάνατο 1821 και χάρισαν στο Γένος την ελευθερία του.

Ας ανακαλέσουμε στη μνήμη, από τα βιβλία της Ιστορίας, τα λαμπρά ονόματα των ηρώων μας και τους  απαρομοίαστους άθλους τους. Ας θυμηθούμε τις καλλιτεχνικές προσωπογραφίες τους, τους ζωγραφικούς πίνακες που εικονίζουν μάχες, ναυμαχίες, πυρπολήσεις, ανατινάξεις, που οι ένδοξοι πρωταγωνιστές τους έχουν μείνει αλησμόνητοι.

Όλοι αυτοί, που έδωσαν το παν στον τιτάνιο αγώνα για την ελευθερία της Πατρίδας, δοξάζουν και φωταγωγούν το πάνθεο των ηρώων του 21.

Στην ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ» η Ευτυχία Μάστορα

Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ Ν.Δ. ΕΛΛΑΔΟΣ

ΚΑΙ  Η ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ»

Σας προσκαλούν στο Φιλολογικό Βραδινό της Δευτέρας

27^η Μαρτίου 2023 και ώρα 7.00 μ.μ

στην αίθουσα της Στέγης Γραμμάτων «Κωστής Παλαμάς»

στο οποίο η Εκπαιδευτικός και Συγγραφέας ,

τακτικό μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών

Ευτυχία Μάστορα

θα μιλήσει με θέμα:

«Σχεδόν ξεχασμένοι ΄Ηρωες του Εικοσιένα.»

 

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο πρόεδρος της Εταιρείας Λογοτεχνών

Λεωνίδας Γ. Μαργαρίτης

Η συνέπεια στη χριστιανική ζωή - Ευτυχίας Γ. Μάστορα

Η συνέπεια  στη χριστιανική ζωή

Ευτυχίας Γ. Μάστορα

Θα ήθελα και θα ευχόμουν η παρουσίαση αυτού του τόσο σοβαρού και σημαντικού θέματος, που φέρει τον απαιτητικό τίτλο «η συνέπεια στη χριστιανική ζωή», να έχει αβίαστα προκύψει ως αποτέλεσμα αγωνιστικής εφαρμογής και προσωπικής εμπειρίας, ώστε να βρει απήχηση και να μιλήσει στις καρδιές σας, χωρίς να προκαλέσει εκείνη τη γνωστή συγκαταβατική κίνηση της κεφαλής που εξωτερικεύει τη σκέψη:  «δάσκαλε που δίδασκες...». Τούτο όμως είναι ανέφικτο. Γι’ αυτό και με πολλή δυσκολία ανέλαβα την παρουσίαση αυτή και ευχαριστώ θερμά αυτούς που μου την ανέθεσαν καθώς κι εσάς ευγενείς αδελφοί και αδελφές και ακροατές που έχετε την καλοσύνη να παρακολουθήσετε. Αποδεχόμενη την τιμή, θεωρώ ότι πραγματοποιώ ένα ελάχιστο βήμα στην εφαρμογή της χριστιανικής συνέπειας, αλλά όσον αφορά στο περιεχόμενο αυτής της ομιλίας, «ο έχω, τούτο και δίδωμι», αφού δυστυχώς  «αργύριον και χρυσίον» ουχ υπάρχει μοι».

Προς το τέλος του τρίχρονου δημοσίου βίου Του και αρχίζοντας την τελευταία εβδομάδα της επίγειας ζωής Του ο Κύριος προβαίνει σε μία πράξη, που θα μας ήταν ανεξήγητη, εάν δεν γνωρίζαμε την αλληγορία της και τον συμβολισμό της. Η χρονική τοποθέτηση της πράξεώς Του αυτής, από τον Ιησού Χριστό, αλλά και η υπενθύμισή της από την Εκκλησία μας προς τους χριστιανούς, την εσπέρα της Κυριακής των Βαϊων,  τονίζουν και υπογραμμίζουν τη σημασία και τη βαρύτητα του μηνύματος που εκπέμπει.

Το τρελοβαπορο - Δημητρης Λαγιος

  Αφιερωμένο στην αγαπητή και σεβαστή μου κ. Ευτυχία Μάστορα

Πασχαλινές Ευχές -Ευτυχίας Μάστορα

 

Αγαπητέ μου Αναστάσιε, 

μαζί με τον νικητήριο χαιρετισμό 

«Χριστός Ανέστη» 

σου εύχομαι, σηκώνοντας τον Σταυρό της ζωής

 να συνοδοιπορήσουμε με τον Κύριο 

προς τον Γολγοθά και να γίνουμε 

μέτοχοι των δωρεών της Αναστάσεως Του.

Ευλογημένο Πάσχα!

Με την εν Κυρίω αγάπη

Ευτυχία Μάστορα

Μέσα στη βιάση του καιρού

"Μέσα στη βιάση του καιρού, στο τρέξιμο του χρόνου

σβήστηκαν τόσες θύμησες, χάθηκαν τόσες μνήμες,

μα φύλαξα σα θησαυρό, κράτησα σα χρυσάφι,

να τις καλώ και νά ρχονται, να με παρηγορούνε,

μορφές οπού φωτίσανε τον όρθρο της ζωής μου.

Ευτυχία Γ. Μάστορα"

 

Για την γιορτή σας ευχές πολλές…  

από πολλούς...

Ανεμογιάννης - Ευτυχία Γερ. Μάστορα

Ανεμογιάννης

Ευτυχία Γερ. Μάστορα (Παπαγεράσιμου)

Προς του Γιαννά που πήγαινες είδες το παλικάρι;

Τον είδες τον πυρπολητή με το δαυλό στο χέρι,

να στέκει ολόρθος κι άφοβος στης βάρκας του την πλώρη;

Για τη γενιά του ρώτησες; Έμαθες τ’ όνομά του;

Σου είπε πως είν’ πολεμιστής, ναύτης της Μπουμπουλίνας,

πως είναι ο Γιώργης Παξινός, είν’ ο Ανεμογιάννης

και τα εικοστρία χρόνια του τα ’δωκε στην πατρίδα;

Σαν άκουσε την προσταγή απ’ τους καπεταναίους,

μόνος του ξεπετάχτηκε να πάρει το μπουρλότο,

μόνος ν’ ανάψει το δαυλό, να πιάσει το τιμόνι,

μόνος να βάλει τη φωτιά στην τούρκικη φρεγάτα.

Τότε γιορτάστε Χριστούγεννα!

  Η γιορτή των Χριστουγέννων είναι πολύτιμη, αλλά το πνεύμα των Χριστουγέννων είναι ακόμα περισσότερο.
    Εάν ξεχάσετε ό,τι κάνατε για τους άλλους και θυμηθείτε αυτά που οι άλλοι έκαναν για  σάς,
    Εάν θέλετε να αγνοήσετε ό,τι σάς χρωστάνε οι άλλοι και θυμηθείτε αυτά που σεις χρωστάτε στους άλλους,
    Εάν θέλετε να αγνοήσετε τα δικαιώματά σας, να θυμηθείτε τα καθήκοντά σας και να επιμένετε πάνω σε ό,τι
θα μπορούσατε να κάνετε επί πλέον από τα καθήκοντά σας,
    Εάν θέλετε να ξέρετε τι είναι οι αδελφοί σας και να τους γνωρίσετε εισχωρώντας βαθιά  ως τις καρδιές τους,
    Εάν πιστεύετε πως ο λόγος της υπάρξεώς σας, δεν είναι αυτό που θα είναι η ζωή σας, αλλ' αυτό που θα την
κάνετε να είναι,
    Εάν έχετε αποφασίσει να μήν παραπονείσθε για τον κόσμο , αλλά να σπείρετε τη χαρά σε κάθε βήμα σας,

Του ονείρου το ταξίδι - Ευτυχία Γερ. Μάστορα

Του ονείρου το ταξίδι

Στάθηκα και σ' αγνάντεψα θάλασσα αγαπημένη

Σήμερα που είναι συννεφιά κι ο ήλιος δεν εβγήκε

κι έχεις το χρώμα μελανό, που την καρδιά πληγώνει.

Λαχτάρησα στο κύμα σου ν΄ανοίξω μονοπάτι,

να το διαβώ σιγά σιγά και να το ταξιδέψω

με μια βαρκούλα ταπεινή δίχως καραβοκύρη,

δίχως τιμόνι και κουπιά μα με λευκό πανάκι

και να ΄χει εμέ ταξιδευτή, να κάθομαι στην πλώρη

και το πανάκι να κρατώ με πρίμο πράο αγέρι,

μα και στο κύμα να μιλώ, τη ρότα να του δείχνω.

Κι η βάρκα να ποντοπορεί, το δρόμο να μη χάνει,

αφού είν΄ αγέρι ο πόθος μου κι ο νόστος μου πυξίδα.

Κι αρμένιζε... κι αρμένιζε... η ταπεινή βαρκούλα,

ώσπου το βλέμμα συναντά κάπου στο βάθος πέρα

θαμπή να γράφεται στεριά στην άπλα του πελάγου

και πλώρη βάνουμε με μιας για γνώριμο λιμάνι.

Η υπόθεση έκλεισε - Ευτυχία Μάστορα

  Η υπόθεση έκλεισε  

Μια τραπεζική απόδειξη

κατάθεσης χρημάτων

και η υπόθεση έκλεισε...

Δυό φύλλα χαρτί

με γράμματα και νούμερα

με χρονολογίες και επιτόκια

και πρέπει να υπογράψω το τέλος.

Προτού της υπογραφής

είπα να διαβάσω τα κείμενα...

Λάμπει χαρμόσυνο

φως καλοκαιριού.

Ολόγυρα  παροξυσμός του πράσινου

κι ανάμεσα ξωκκλήσια.

Αντίκρυ βουνά και πέλαγος,

πέρα πουλάκια μελωδούν,

δώθε νερά στο ρυάκι τραγουδούνε.

Εκεί το σπιτικό μου

παντού και μέσα

και παραμέσα στην ψυχή

γαλήνη

τόση γαλήνη που σου πονάει την καρδιά...

Οσία Μαρία η Αιγυπτία - Ευτυχία Μάστορα

Οσία Μαρία η Αιγυπτία

Πώς δροσοβόλησε η πύρινη έρημος

η πέραν του Ιορδάνου;

Πώς έγινε όαση η άμμος η φλόγινη

κι η κατάξερη γη ανθοβόλησε;

Πώς ολοπόρφυρα ρόδα μυρόβλησαν

και πάλλευκοι κρίνοι λουλούδισαν;

Μα πώς της ερήμου οι άνεμοι

τους κόκκους της άμμου αναμέρισαν

και δρόμου πορεία χαράξανε;

Εκεί περπατά και προσεύχεται

ο αββάς Ζωσιμάς, ο καλόγερος.

«Φιλόδωρε Δέσποτα δείξε μου

να βρω θησαυρό τον ασύλητο,

να βρω τον δικό σου τον άγγελο

που μέσα στην έρημο έκρυψες»!

Και έκθαμβος μένει και σύντρομος

που βλέπει σκιά σαν ανθρώπινη

μπροστά του να σέρνει τα βήματα,

ανδρός, γυναικός δεν ξεχώρισε…

Η Ένωση Επτανησίων Ελλάδας βράβευσε ως "Διακεκριμένη Προσωπικότητα" την κ. Ευτυχία Μάστορα

Με λαμπρότητα πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 7 Απριλίου 2019 η 4η Βράβευση Διακεκριμένων Προσωπικοτήτων από τα  Επτάνησα από την Ένωση Επτανησίων Ελλάδας, στην επιβλητική αίθουσα συνεδριάσεων του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου (Μέγαρο Παλαιάς Βουλής)

Μεταξύ των τιμώμενων προσωπικοτήτων και η εκ Παξών 
κ. Ευτυχία Μάστορα, 

Δασκάλα Κωφών, Συγγραφέας, Ποιήτρια, 

με πλούσια κοινωνική προσφορά στην πόλη της Πάτρας.

Στην τελετή βράβευσης της απονεμήθηκε από την κ.  Έλλη Δρούλια, Διευθύντρια της Βιβλιοθήκης της Βουλής  ανάμεσα στα αναμνηστικά δώρα και ειδικός αναμνηστικός φάκελος με προσωπικό γραμματόσημο το οποίο έχει την φωτογραφία της κ. Μάστορας από τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΑ.

Στου γέλιου τη λιακάδα - Ευτυχία Γερ. Μάστορα

Στου γέλιου τη λιακάδα

  

Μάνα του Γιάννη, της Ανθής, του Σπύρου, της Ελένης,

μάνα παιδιών μυριάριθμων που ήρθες και με βρήκες

και διάβασα στα μάτια σου του σπαραγμού τις λέξεις

κι είδα στου γιού σου τη μορφή του μαρασμού το χρώμα

κι είχεν η θυγατέρα σου της ερημιάς το βλέμμα.

Κι άρχισες τόσα να μου λες κι όσα μού λες τα ξέρω

για το παιδί σου το βουβό το παραγκωνισμένο,

φυλακισμένο στη σιωπή, της μοναξιάς δεσμώτης,

που έχει περίφοβη ψυχή κι έχει τ’ αυτιά κλεισμένα,

που του μιλείς, που το καλείς κι απόκριση δεν παίρνεις,

που δεν εχάρηκες ποτέ να σε φωνάξει «μάνα»,

που ο δρόμος της αγάπης σου δε φτάνει στην καρδιά του.

Δίχως χαμόγελο ν’ ανθεί στα σφραγισμένα χείλη,

δίχως γλυκάδα να γραφτεί στην παιδική την όψη

και μόνο δάκρυα να κυλούν, μόνο θυμός ν’ ανάβει

πού δεν το νιώθεις σαν ζητά τι λαχταρά και θέλει

και δεν μπορεί να μοιραστεί μαζί σου τις πληγές του,

πότε αδάμαστο θεριό κι ανήμερο αγρίμι,

πότε φιλέρημο πουλί κι ανάνθιστο λουλούδι.

Το σπιτικό της Ρόζας - Ευτυχία Γερ. Μάστορα

Το σπιτικό της Ρόζας

Γύρισα πίσω τη ζωή στα πρωτινά τα χρόνια

κι αναδιπλώθη η μνήμη μου μαζί κι ο λογισμός μου,

καθώς εκοντοζύγωνα στο σπιτικό της Ρόζας,

πέτρινο, πολυκαιρινό, στη δημοσιά από κάτω

κι η Ρόζα στο παράθυρο το δρόμο ν' αγναντεύει

κι όπως περνώ να με καλεί, να μπω να με τρατάρει.

Μα κράζει ξάφνου ένα πουλί, ένα κοράκι μαύρο

και του πουλιού το κράξιμο ξεσχίζει τον αέρα,

τ' άκουσα κι αλαφιάστηκα κι ήρθα στα συγκαλά μου

-τέτοιο θλιμμένο κράξιμο καλό δεν προμηνάει...-

Και προχωρώ στη δημοσιά και τότε τ' αντικρίζω

το σπιτικό το πέτρινο, το πολυκαιρισμένο,

λείψανο στέκει, ερείπιο, σύντριμμα,απομεινάρι,

που μοιάζει σα να καρτερεί την ύστερή του ώρα.

Σωροί λιθάρια οι τοίχοι του οι μισογκρεμισμένοι,

που την κατάπιαν τη σκεπή, τη σώριασαν στο χώμα.

Ξύλινη μένει εξώθυρα απ΄τους καιρούς δαρμένη,

μισάνοιχτη,,, μισόκλειστη... κανείς δεν τη διαβαίνει.,,

Χάσκουνε δυό παράθυρα σα στόματα ανοιγμένα,

όπου βογγάνε κι αλυχτούν, όταν φυσάει αγέρας.