.jpg)
ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ.
Από τον άμβωνα του Αγίου Αθανασίου Αμφίσσης.
Από τον άμβωνα του Αγίου Αθανασίου Αμφίσσης.
«Όταν ο φόβος γίνεται μεγαλύτερος από την πίστη».
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας μεταφέρει μέσα σε μία νύχτα γεμάτη ταραχή. Οι μαθητές βρίσκονται μόνοι στη λίμνη. Ο άνεμος είναι αντίθετος, τα κύματα δυναμώνουν και η βάρκα κινδυνεύει.
Δεν είναι τυχαία αυτή η εικόνα.
Η βάρκα, κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας, συμβολίζει την ίδια την Εκκλησία, αλλά και τη ζωή κάθε ανθρώπου. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη βρεθεί κάποτε αντιμέτωπος με ανέμους: μία ασθένεια, μία απώλεια, μία αποτυχία, μία οικογενειακή δοκιμασία ή μία εσωτερική αγωνία.
Και τότε εμφανίζεται ο Χριστός.
Δεν σταματά αμέσως την τρικυμία. Πρώτα πλησιάζει τους μαθητές και τους λέγει:
«Θαρσεῖτε· ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».
Είναι σαν να τους λέει: Το πρώτο που χρειάζεται δεν είναι να αλλάξει η θάλασσα· είναι να μη χάσετε την εμπιστοσύνη σας.
Ο Πέτρος ζητά τότε κάτι παράδοξο: «Κύριε, πρόσταξέ με να έρθω κοντά Σου επάνω στα νερά.»
Και όσο έχει τα μάτια του στραμμένα στον Χριστό, περπατά. Όταν όμως κοιτάζει τον άνεμο και τα κύματα, αρχίζει να βυθίζεται.
Δεν τον βύθισε η θάλασσα.
Τον βύθισε ο φόβος.
Υπάρχει μία όμορφη διήγηση από τη ζωή ενός γέροντα.
Ένας νέος μοναχός τον επισκέφθηκε και του είπε:
— «Γέροντα, έχω τόσους λογισμούς, τόσες δυσκολίες, που νιώθω ότι πνίγομαι.»
Ο γέροντας τον οδήγησε σε ένα πηγάδι και του είπε:
— «Κοίτα μέσα.»
Ο νέος κοίταξε, αλλά το νερό ήταν ταραγμένο και δεν έβλεπε τίποτε.
Περίμεναν λίγα λεπτά χωρίς να μιλήσουν. Το νερό ηρέμησε και έγινε σαν καθρέφτης.
Τότε ο γέροντας είπε:
— «Έτσι είναι και η ψυχή. Όταν αφήνεται στον φόβο και στην ταραχή, δεν βλέπει ούτε τον Θεό ούτε τον εαυτό της. Όταν εμπιστευθεί τον Θεό, ακόμη κι αν γύρω της φυσούν άνεμοι, αποκτά καθαρό βλέμμα.»
Αδελφοί μου,
Ζούμε σε μία εποχή που καλλιεργεί τον φόβο. Φόβος για το αύριο, για την υγεία, για την οικονομία, για τα παιδιά, για τον κόσμο.
Ο φόβος γίνεται εύκολα σύμβουλος της ζωής μας.
Το Ευαγγέλιο, όμως, δεν μας καλεί να αρνηθούμε την πραγματικότητα. Δεν λέει ότι δεν υπάρχουν κύματα.
Μας καλεί να αποφασίσουμε ποιον θα κοιτάζουμε περισσότερο: τα κύματα ή τον Χριστό.
Η πίστη δεν σημαίνει ότι δεν θα έρθουν δυσκολίες.
Σημαίνει ότι μέσα στις δυσκολίες δεν θα είμαστε μόνοι.
Γι' αυτό και ο Πέτρος, τη στιγμή που βυθίζεται, δεν κάνει μεγάλη προσευχή. Λέει μόνο:
«Κύριε, σώσον με.»
Και αμέσως ο Χριστός απλώνει το χέρι Του.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο μήνυμα του σημερινού Ευαγγελίου.
Ο Θεός δεν εγκαταλείπει εκείνον που αγωνίζεται, ακόμη κι όταν η πίστη του κλονίζεται.
Αρκεί να συνεχίσει να Τον επικαλείται.
Ας φύγουμε σήμερα από τον ναό κρατώντας μέσα στην καρδιά μας όχι την εικόνα της τρικυμίας, αλλά τη φωνή του Χριστού:
«Θαρσεῖτε· ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».
Όσο αυτή η φωνή μένει ζωντανή μέσα μας, καμία θάλασσα δεν μπορεί να μας καταποντίσει και κανένας άνεμος δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού.
Αμήν.
Βιβλιογραφία.
Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ὁμιλίαι εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, PG 57-58 (ιδίως Ὁμιλία Ν΄).
Ἀρχιμ. Βασιλείου Γοντικάκη, Είσοδος στη Βασιλεία, Ἱ. Μ. Ἰβήρων.
Τον βύθισε ο φόβος.
Υπάρχει μία όμορφη διήγηση από τη ζωή ενός γέροντα.
Ένας νέος μοναχός τον επισκέφθηκε και του είπε:
— «Γέροντα, έχω τόσους λογισμούς, τόσες δυσκολίες, που νιώθω ότι πνίγομαι.»
Ο γέροντας τον οδήγησε σε ένα πηγάδι και του είπε:
— «Κοίτα μέσα.»
Ο νέος κοίταξε, αλλά το νερό ήταν ταραγμένο και δεν έβλεπε τίποτε.
Περίμεναν λίγα λεπτά χωρίς να μιλήσουν. Το νερό ηρέμησε και έγινε σαν καθρέφτης.
Τότε ο γέροντας είπε:
— «Έτσι είναι και η ψυχή. Όταν αφήνεται στον φόβο και στην ταραχή, δεν βλέπει ούτε τον Θεό ούτε τον εαυτό της. Όταν εμπιστευθεί τον Θεό, ακόμη κι αν γύρω της φυσούν άνεμοι, αποκτά καθαρό βλέμμα.»
Αδελφοί μου,
Ζούμε σε μία εποχή που καλλιεργεί τον φόβο. Φόβος για το αύριο, για την υγεία, για την οικονομία, για τα παιδιά, για τον κόσμο.
Ο φόβος γίνεται εύκολα σύμβουλος της ζωής μας.
Το Ευαγγέλιο, όμως, δεν μας καλεί να αρνηθούμε την πραγματικότητα. Δεν λέει ότι δεν υπάρχουν κύματα.
Μας καλεί να αποφασίσουμε ποιον θα κοιτάζουμε περισσότερο: τα κύματα ή τον Χριστό.
Η πίστη δεν σημαίνει ότι δεν θα έρθουν δυσκολίες.
Σημαίνει ότι μέσα στις δυσκολίες δεν θα είμαστε μόνοι.
Γι' αυτό και ο Πέτρος, τη στιγμή που βυθίζεται, δεν κάνει μεγάλη προσευχή. Λέει μόνο:
«Κύριε, σώσον με.»
Και αμέσως ο Χριστός απλώνει το χέρι Του.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο μήνυμα του σημερινού Ευαγγελίου.
Ο Θεός δεν εγκαταλείπει εκείνον που αγωνίζεται, ακόμη κι όταν η πίστη του κλονίζεται.
Αρκεί να συνεχίσει να Τον επικαλείται.
Ας φύγουμε σήμερα από τον ναό κρατώντας μέσα στην καρδιά μας όχι την εικόνα της τρικυμίας, αλλά τη φωνή του Χριστού:
«Θαρσεῖτε· ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».
Όσο αυτή η φωνή μένει ζωντανή μέσα μας, καμία θάλασσα δεν μπορεί να μας καταποντίσει και κανένας άνεμος δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού.
Αμήν.
Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ὁμιλίαι εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον, PG 57-58 (ιδίως Ὁμιλία Ν΄).
Ἀρχιμ. Βασιλείου Γοντικάκη, Είσοδος στη Βασιλεία, Ἱ. Μ. Ἰβήρων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου