Επίστρατος. Όχι απόστρατος. Αυτό νιώθω, αυτό ζω, έτσι τρέχω ήδη όλον αυτόν τον παράδοξο μήνα, κι ο Θεός να δίνει ώστε να συνεχιστεί το φρόντισμα του απλωμένου τραχανά και να συνεχιστεί το τρεχαλητό σε χαρακώματα που έρχονται από μακρυά και πάνε πολύ μακρυά....
Την Δευτέρα 25 Μαΐου έκανα στη Σχολή μου το τελευταίο μάθημα της αγαπημένης μου Ιεραποστολικής, με ένα πραγματικά δυνατό τμήμα - του 8ου εξαμήνου. Μυσταγωγία, πάντρεμα χαράς και δέους. Φεύγοντας τη μέρα κείνη από τη Σχολή έκοψα το φυλλαράκι αυτό από την αυλή της, δηλαδή «από το “μέσα και έξω” σε όσμωση», όπως έγραψα στο προσωπικό μου σημειωματάριο όπου κράτησα αυτό το φυλλαράκι.
Η υπηρεσιακή έξοδός μου έγινε όταν ξημέρωσε η 1η Σεπτεμβρίου. Όμως υπαρξιακά τον βηματισμό της εξόδου μου (με ολόκληρο το είναι μου να δονείται) τον άρχισα τη μέρα εκείνη του Μαΐου, ζώντας ηθελημένα κάθε βήμα έντονα και αδημοσίευτα. Μπορεί να γράψω περισσότερα για αυτά αργότερα. Θα δούμε... Τώρα εδώ σημειώνω λιγουλάκι κάποια από τα βήματά μου:
Την Δευτέρα 8 Ιουνίου εξέτασα για τελευταία φορά
την αγαπημένη μου Ιεραποστολική, γραπτά. Μόλις έφτασε στο τέλος του το δίωρο
και αποχωρούσαν και οι τελευταίοι φοιτητές μου, οι απίστευτοι μπήκαν ξανά στην
αίθουσα και μου έκαναν δώρο ανυπολόγιστο: αποχαιρετιστήρια συγκέντρωση. Και μου
πρόσφεραν (έκπληξη κυριολεκτική!) ένα τζοβαϊρικό ατίμητο, το οποίο είχε
χρειαστεί πολλή φροντίδα και πολλή ετοιμασία και πολλή έγνοια εκ μέρους τους
για να φτιαχτεί: Ένα άλμπουμ με φωτογραφίες αλιευμένες υπομονετικά και με ενσυναίσθηση
από αναρτήσεις μου. Φωτογραφίες από συζητήσεις, από μαθήματα και από συνέδρια,
φωτογραφίες από την Ελλάδα και από την Αφρική και από την Ευρώπη, φωτογραφίες
από την οικογενειακή πορεία και από το άνοιγμα του ουρανού σ' αυτήν,
φωτογραφίες από καιρούς διωγμού, φωτογραφίες από στιγμές που έχουν χαρακώσει.
Έμεινα ενεός... Είχαν διαβάσει πολλά (ακόμα και ανομολόγητα) από την ψυχή μου,
και έπιασαν (Θεέ μου!) όχι μόνο την τελευταία φάση της δασκαλικής πορείας μου
(τα τελευταία δηλαδή χρόνια στη Σχολή), αλλά όλη την εκπαιδευτική πορεία μου,
ήδη από το Λύκειο της καρδιάς μου, το Λύκειο Ζεφυρίου. 34 χρόνια...
Και στις τελευταίες σελίδες του άλμπουμ, τυπωμένα
δυο λόγια από κάθε φοιτητή, λόγια που τα κρατώ σαν φυλαχτό με ευγνωμοσύνη και
με αγάπη - και με ευχή για φιλότιμα πάντα, για καλή τους και έντιμη δύναμη.
Ένας από τους τίτλους που έβαλαν σε μια από τις φωτογραφικές ενότητες ήταν:
"Σεπτέμβριος 2008: Καριέρα ή αξιοπρέπεια;". Ερώτημα ξεκάθαρα
ρητορικό, με την απάντηση δεδομένη αδιάκοπα, στο εκάστοτε σήμερα. Ευχαριστώ
σας, χωρίς αυτή τη στιγμή να γράφω τα ονόματά σας...
Την Τρίτη 30 Ιουνίου πήγα στο Λύκειο Ζεφυρίου, στο
λυκειάκι μου. Ήταν η μέρα της καθιερωμένης τελευταίας συνεδρίας των εκεί
συναδέλφων. Μου ήταν αδιανόητο να μην περάσει ο βηματισμός της αφυπηρέτησής μου
από τον αποχαιρετισμό (προσκύνημα τολμώ να πω) και εκείνου του χαρακώματός
μου...
Πέμπτη 16 Ιουλίου ορκίστηκα Πρωτοβάθμιος
καθηγητής, μετά την εκλογή μου της 8ης Απριλίου (έχω γράψει για αυτό...).
Επίστρατος στο φρόντισμα του απλωμένου τραχανά και
στη συνέχεια του τρεχαλητού σε χαρακώματα που έρχονται από μακρυά και πάνε πολύ
μακρυά, με χαρές αληθινές απ' τους καλούς τούς κόπους. Ο Θεός να
δίνει...
ΘΑΝΑΣΗΣ Ν.
ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ / 1 Οκτωβρίου 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου