Θήλαζε τα τρία παιδιά της για 11 ημέρες, κρατώντας τα ζωντανά μέσα στα συντρίμμια

Μια είδηση...

Σε μία από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές που έπληξαν τη Βενεζουέλα, τους σεισμούς 24ης Ιουνίου, μια μητέρα απέδειξε πως η αγάπη μπορεί να γίνει η πιο ισχυρή δύναμη επιβίωσης. 
Για έντεκα ολόκληρες ημέρες, εγκλωβισμένη κάτω από τα συντρίμμια μαζί με τα τρία παιδιά της, δεν σταμάτησε στιγμή να τα φροντίζει, αφιερώνοντάς τους - κυριολεκτικά - κάθε κομμάτι της. 
Η ίδια κατάφερε να τα κρατήσει στη ζωή, θηλάζοντάς τα και αυτή είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση της μητρικής δύναμης και θέλησης.
Η οικογένεια βρέθηκε ζωντανή στα ερείπια ενός κτιρίου στη Λα Γκουάιρα, όπου είχε παγιδευτεί μετά τους δύο ισχυρούς σεισμούς, που οδήγησαν στον θάνατο χιλιάδες ανθρώπους. 
Η διάσωσή τους, έπειτα από έντεκα ημέρες αγωνίας, προκαλεί παγκόσμια συγκίνηση, αποτελώντας μια σπάνια αχτίδα ελπίδας μέσα στο χάος που άφησε πίσω της η καταστροφή. 

... κι ένα σχόλιο
Έχει μια ειρωνεία όλο αυτό. 
Εμείς, που έχουμε μετατρέψει τη ζωή σε ένα ατελείωτο debate για το αν η μητρότητα είναι κοινωνική κατασκευή, βιολογικό ένστικτο, προσωπική επιλογή ή πεδίο ιδεολογικής αντιπαράθεσης, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια γυναίκα θαμμένη κάτω από τόνους μπετόν, η οποία δεν συμμετέχει σε καμία συζήτηση. 
Απλώς κάνει αυτό που πρέπει να γίνει. 
Τρέφει τα παιδιά της. 
Τα κρατά ζωντανά. 
Δεν τη νοιάζει ποια θεωρία θα δικαιωθεί. 
Τη νοιάζει μόνο να ξημερώσει άλλη μία μέρα.
Και τότε αντιλαμβάνεσαι πόσο μικρές είναι πολλές από τις καθημερινές μας βεβαιότητες. 
Τσακωνόμαστε για το αν ένα μήνυμα άργησε να απαντηθεί δέκα λεπτά.
Αγχωνόμαστε επειδή το Wi-Fi πέφτει. 
Πανικοβαλλόμαστε όταν το κινητό δείχνει 8% μπαταρία, λες και μαζί του αποφορτίζεται και η ίδια μας η ύπαρξη. 
Ενώ κάπου αλλού, μια γυναίκα μετρά τον χρόνο όχι με ειδοποιήσεις αλλά με ανάσες. 
Και κάθε ανάσα ενός παιδιού είναι μια μικρή προσωπική νίκη απέναντι στον θάνατο.

Μικαέλα Θεοφίλου