Αποχαιρετισμός
Σε αποχαιρέτησα
πριν λίγο
με μια “καληνύχτα”.
“Ομοίως” μου απάντησες,
θεωρώντας
πως η “καλημέρα”
σύντομα θα ακολουθήσει.
Κι όμως μία
καληνύχτα
μπορεί να είναι οριστική
αν νιώθεις μέσα σου
τη νύχτα
να απλώνεται
για πάντα.
Ζήνων
Παρακολουθώ εδώ και καιρό τα ποιήματα του ιστολογίου. Με εκπλήσσει η ποιότητά τους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓράφω σύντομα δύο σκέψεις.
Το ποίημα διαθέτει έντονη υπαρξιακή δύναμη και λειτουργεί σε δύο επίπεδα.
Στο πρώτο μιλά για την ανθρώπινη ζωή. Κάθε αποχαιρετισμός μπορεί να είναι ο τελευταίος. Η καθημερινή συνήθεια («καληνύχτα – καλημέρα») δημιουργεί την ψευδαίσθηση της βεβαιότητας, ενώ στην πραγματικότητα κανείς δεν γνωρίζει αν θα υπάρξει η επόμενη συνάντηση. Αυτή η αντίθεση είναι το δραματικό κέντρο του ποιήματος.
Στο δεύτερο επίπεδο, η «νύχτα» παύει να είναι χρονική έννοια και γίνεται εσωτερική κατάσταση. Η φράση «αν νιώθεις μέσα σου τη νύχτα» μεταθέτει το βάρος από το εξωτερικό γεγονός στην εσωτερική εμπειρία.
Η τελευταία λέξη, «για πάντα», λειτουργεί σαν αιφνίδιο κλείσιμο που ανατρέπει την ήρεμη αρχή.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο προτέρημά του: δεν εξηγεί· υπαινίσσεται.
Αν και η χριστιανική εμπειρία δεν θεωρεί τη νύχτα ως το τελευταίο κεφάλαιο -η Ανάσταση είναι ακριβώς η διάψευση της «για πάντα νύχτας»- αυτό δεν αποτελεί λογοτεχνικό μειονέκτημα. Το ποίημα αποτυπώνει με ειλικρίνεια την εμπειρία μιας στιγμής. Και η φράση «για πάντα» είναι το στοιχείο που δίνει στο ποίημα τη μεγαλύτερη δραματική του ένταση.
Φ.