ΣΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΟΔΟ - ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

ΣΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΟΔΟ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

Το ασύλληπτο γεγονός της αποκάλυψης της θείας λαμπρότητας του Χριστού καταγράφουν οι τρεις Συνοπτικοί Ευαγγελιστές Ματθαίος, Μάρκος και Λουκάς. Ο χρόνος που έλαβε χώρα είναι λίγο πριν το Πάθος, πράγμα που συν το στόχο του υποδηλώνεται στο Κοντάκιο ευκρινώς. «Ίνα όταν σε ίδωσιν σταυρούμενον, το μεν πάθος νοήσωσιν εκούσιον, και τω κόσμω κηρύξωσιν ότι Συ υπάρχεις αληθώς του Πατρός το απαύγασμα»-αντανάκλαση.

Έτσι, όπως ακούσαμε στο Ευαγγέλιο, ο Χριστός παίρνει τον Πέτρο, και τους αδελφούς Ιάκωβο, και Ιωάννη, και ανεβαίνουν στο Θαβώρ. Είναι για τρίτο χρόνο μαζί, και οι Δώδεκα βέβαια, έχουν ακούσει όλα τα μεγάλα, υψηλά, εντελώς άλλα της Αλήθειας του, και ιδεί όλα τα θαυμαστά και θαυμάσιά του. Και εξ ονόματος όλων ο Πέτρος έχει δηλώσει ότι τον πιστεύουν πια ως τον απεσταλμένο Μεσσία Σωτήρα του κόσμου και Υιό του Θεού.

Εκείνος όμως που τους ξέρει άριστα, νιώθει πως δε θ’ αντέξουν τα επερχόμενα δεινά, και αποφασίζει να κάνει ένα ειδικό φροντιστήριο στην επιτελική ομάδα του, αποβλέποντας στο χρόνο να ενημερωθούν και οι λοιποί. Η Εκκλησία εδώ είναι σαφής, σαφέσταση, ανέβασε στο Θαβώρ τους τρείς να τους δώσει μια φωταχτίδα της θεότητάς του, όση μπορούσαν ν’ αντέξουν, για να καταλάβουν ότι τα δεινά που θ’ ακολουθήσουν είναι στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου ! Και ως ο Υιός του Θεού θ’ αναστηθεί και θα είναι ο νικητής του θανάτου, κι ο αρχηγός της ζωής !

****** *** ******

Πάνω στο βουνό, λοιπόν, ξαφνικά «έμπροσθεν αυτών, έλαμψεν το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού εγένοντο λευκά ως το φως. Και ιδού ώφθησαν αυτοίς Μωυσής και Ηλίας», η ηγεσία της Π. Διαθήκης για να δέσει μέσα τους το πράγμα καλά. «Και, ιδού νεφέλη φωτεινή … και ιδού φωνή εκ της νεφέλης λέγουσα. Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα, αυτού ακούετε», η επισφράγιση ! Δεν το άντεξαν, τρόμαξαν με τη μεγαλειώδη επιβολή της φωνής, κι έπεσαν μπρούμυτα. Σε λίγο έχοντας απορρίψει την πρόταση Πέτρου για εκεί τρεις σκηνές, ήτοι για αποφυγή του Πάθους, που ν’ ακούσει δεν ήθελε, τους παίρνει ο Χριστός και κατηφορίζουν και όλα εξελίσσονται ως όρισε ο Πατήρ !

Κατόπιν, και ενώ η εντολή του Χριστού είναι, αυτή η μεγαλειώδης θεία του Αποκάλυψη, να γνωστοποιηθεί ευρύτερα μόνο μετά την Ανάσταση, έχει ως φαίνεται υπάρξει και παρανόηση και διαρροή. Σε λίγες μέρες καθώς ανηφορίζουν προς Ιερουσαλήμ για το Πάθος, Ιάκωβος και Ιωάννης, δεν είναι ότι δε βρίσκουν δυο λόγια της ώρας να του πουν, είναι ότι τον τραβούν πιο μπροστά, τον ξεμοναχιάζουν και του ζητούν στην ερχόμενη βασιλεία του

• , αυτό φαίνεται είχαν καταλάβει από το θαυμάσιο θέαμα, να βάλει τον ένα δεξιά και τον άλλο αριστερά, ήτοι των υπόλοιπων αφεντικά. Ο Ματθαίος μάλιστα λέει ότι και η μητέρα τους ως συγγενής της Παναγίας είχε παίξει εδώ ρόλο σχετικό.

Δεν προχωρώ στα της αγανάκτησης των δέκα για τις απαιτήσεις των δυο, ούτε στα υπέροχα αντίστροφα που όρισε για όλους τους δικούς του ο Χριστός, για τον απλούστατο λόγο ότι πάντα ταύτα-πρωτεία και τα παρόμοια-έπαιξαν στην ιστορία της Εκκλησίας και παίζουν ρόλο τραγικό !

Πάμε τώρα στον Πέτρο και τι να πεις, όταν «ουκ οίδα τον άνθρωπο» είπε, και μάλιστα με όρκο την τρίτη φορά, που «αλέκτωρ εφώνησεν». Και θυμήθηκε τι του είπε ο Χριστός, κι «έκλαυσε πικρώς», ευτυχώς ! Σωτήριο το κλάμα αυτό ! Με την Ανάσταση η παραγγελία Του λέει να ειδοποιηθούν για τη συνάντηση στη Γαλιλαία οι Μαθητές και ο Πέτρος ! Είχε κλείσει το θέμα ο Αναστημένος Ιησούς Χριστός !

Άφησα τελευταία την περίπτωση των δέκα, που και είχαν χαθεί όλο το διάστημα της μεγάλης πίκρας, και το χειρότερο αρνούνταν να δεχτούν και να πιστέψουν το μήνυμα της Ανάστασης και της ανεκλάλητης χαράς που κόμιζαν Μαρία η Μαγδαληνή και οι λοιπές άγιες Μυροφόρες γυναίκες, οι οποίες είχαν πάει στο Μνήμα να τιμήσουν τον πιστά Αγαπημένο χαράματα πριν ο ήλιος βγει …

Δηλαδή. Εκείνος της θείας δόξας, της θυσίας, της Αγάπης, κι εμείς της ντροπής ! Εκείνος ν’ αγαπάει, να υπομένει και να περιμένει την κάποιου στροφή κι επιστροφή, κι εμείς στα τοιαύτα και τοιαύτα, ιδιαίτερα σήμερα και πώς να πει κανείς , κι αν δεν είναι τρελά πια … «Και δόξα τη μακροθυμία σου Κύριε !» Αλλά, ως πότε και ως πόσο αυτό;

Αθανάσιος Κοτταδάκης