Υπόθεση περί ζωής - Π.Ν. ΠΑΝΙΚ

 

 Σκέφτομαι τελευταία πως στα 66 χρόνια  τρομάζω για την εικόνα μου, που έχει σμιλέψει ο χρόνος και για αυτό στέκομαι άδικα και επικριτικά απέναντι του. Ο σπουδαιότερος λόγος για αυτό είναι η φθορά και οι αρρώστιες του σώματος μα και η βεβαία ταύτιση του με το τέλος και τον θάνατο, ξεχνώντας ότι ο χρόνος είναι ταυτισμένος απόλυτα με τη ζωή και εκτός αυτού υπάρχει μόνο ο Θεός και ό,τι Εκείνος προσλαμβάνει, ο Θεός, ο Δημιουργός και η αιτία ύπαρξης των πάντων. Ένα απέραντο φως δημιουργίας σε κάθε στοιχείο, σε κάθε κύτταρο σε όλο το σύμπαν. Ένα φως όπως μπόρεσαν να αντικρίσουν οι μαθητές Του στην Μεταμόρφωση. Ένα φως απέραντης Αγάπης και χαράς. Κάποιος γέροντας είχε πει πως όλες τις λύπες και τους πόνους των ανθρώπων αν μάζευες θα ήταν σαν μια σταγόνα που πέφτει στους ατέλειωτους ωκεανούς της αγάπης του.

Ίσως έχει τύχει κανείς να δει κάποιο αντικείμενο νύχτα να το σημαδεύει προβολέας. Αν το φως του είναι υπερβολικό και έντονο, το αντικείμενο μπορεί να χάνει τον όγκο, τη μορφή του και το σχήμα του και να αποκτά μία διαύγεια αντανακλώντας το φως που δέχεται. Και αν το φως αυτό είναι το φως του Θεού ? Κανένα σκοτάδι δεν θα σταθεί μέσα του, καμία παραμόρφωση από τα γηρατειά και την αρρώστια καμία ρυτίδα και πόνος, όλα γίνονται στο φως  διάφανα και χάνονται μέσα στην απέραντη θάλασσα του ελέους και της αγάπης Του. Σε αυτό δεν υπάρχουν γηρατειά, φόβος για το αύριο και πόνος, παρά μόνο η χαρά της παρουσίας Του και της ζωής μαζί Του. Όλα γίνονται τόσο διάφανα και λαμπερά σαν την ανάσταση.

Αυτό το φως γυρεύω για να χαθώ σε αυτό, όπου ο χρόνος σταματά και δεν σε τρομάζει, παρά μένεις πάντα ένα παιδί παραδομένο στη χαρά και την αγάπη του πατέρα.
Και ο θάνατος, πως λύνεις αυτό το αιώνια βασανιστικό και τελευταίο ανθρώπινο πρόβλημα. Αυτή την επιλογή του θανάτου αρχικά την κάναμε μόνοι μας όταν νομίσαμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και μόνοι μας, χωρίς Εκείνον που παρέχει τη ζωή. Έχουμε πια τη δυνατότητα να το δούμε αυτό και να γυρίσουμε κοντά του και  ξεχνάμε κάνοντας την ερώτηση πως το θέμα του έχει οριστικά λυθεί και απαντηθεί, από τον ίδιο τον Χριστό μας, με την ανάσταση του όταν και τον νίκησε για μας και για πάντα. Μα ναι όμως υπάρχει σε μένα και τώρα. Ναι μα απλά είναι μια ενδιάμεση και μεταβατική κατάσταση.

Αλλά αν το πάρουμε ανάποδα ίσως τον καταλάβουμε καλύτερα. Αν δεν ήταν η ζωή για τον θάνατο, αλλά ο θάνατος για τη Ζωή? Αν και τούτο δεν το αποδεχόμαστε τότε ας κάνουμε μια άλλη υπόθεση, ο θάνατος να υπάρχει χωρίς την ζωή, ίσως και αν δεν είχαμε ποτέ μας γεννηθεί ή να μην είχαμε καν ζήσει, μια προσωπική ανυπαρξία του καθενός μας. Δεν θα είχαμε έρθει στο φως, δεν θα είχαμε ζήσει τίποτε από ό,τι ο καθένας μας συναντά στο χρόνο που του δίνεται. Δεν αντέχω σε αυτή την ιδέα.

Τότε μπορούμε να δούμε πόσο σπουδαίο είναι αυτό που μας δόθηκε, το δώρο της ζωής. Ένα δώρο ξεχωριστό για τον καθένα, μικρό ή μεγάλο σε διάρκεια, δεν έχει σημασία μέσα στο φως. Ένα δώρο που σου δίνεται από τον Θεό, τον ζωοδότη και σε καλεί να το ζήσεις μαζί του, για πάντα. Και απομένει να ανοιχθεί η πόρτα  στην ώρα της, που θα μας πάει κοντά Του. Αυτός είναι ο προορισμός και γι’ αυτό το σκοπό μας δόθηκε από Εκείνον το δώρο ετούτο να το ζήσουμε.
Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν.

3-8-2026

Π.Ν. ΠΑΝΙΚ